vrijdag 22 mei 2015

Voor Gerda


When there's silence 
Friends need not speak 
It's understood 
Die I would 
And when there's silence 
Cultures appear as one 
Colors are blurred 
My brother I heard 
When there's silence 
Meanings all seem clear 
Distractions unknown 
Uniformly alone 
And when there's silence 
Love has no hurt 
Despair cannot live 
Words take I give 

The sound of no sound 
Is the most deafening of all 
The feeling of no feeling 
Is the most painful of all 
And yet we must endure 
For I do now and forever shall 
Love all things that are real 
Even when… silence is broken


zondag 17 mei 2015

Zuipketen kun je maar beter niet verbieden


Zuipketen zijn weer volop in het nieuws. Hoeveel er precies van zijn in Nederland weet niemand, maar het moeten er honderden of misschien wel duizenden zijn. Gemeenten weten vaak af van het bestaan van de keten (die ook wel drankhokken worden genoemd) maar kiezen in veel gevallen voor gedogen. De staatssecretaris van Volksgezondheid wil dat daar verandering in komt. Hij schreef vorige week aan de Tweede Kamer dat gemeenten krachtig zouden moeten optreden tegen deze illegale bars, omdat het alcoholgebruik onder jongeren er zorgelijk kan zijn. Veel gemeenten zeggen op hun beurt geen beleid op de keten te voeren zolang die geen overlast veroorzaken.

Dat er ook in Zeeland zuipketen zijn te vinden is algemeen bekend. De PZC schreef in mei vorig jaar al dat horecaondernemers in onze provincie er soms last van hebben, met name in landelijke gebieden zoals Reimerswaal, Tholen en West-Zeeuws-Vlaanderen. Mensen vragen ons regelmatig of dit ook geldt voor Walcheren. Ons antwoord daarop is altijd hetzelfde: “reken maar!” Dat leidt bijna altijd tot vervolgvragen. “Maar waar dan? Hoeveel dan? Hoe groot zijn die dan?”. Als we daar een antwoord op proberen te geven betreden we echter een grijs gebied. We weten het namelijk niet precies, of beter gezegd: we weten het niet zeker. Maar dát ze er zijn staat vast. Er zijn er minstens drie die er toe doen.

Dat we niet precies weten hoe de vork in de steel zit heeft alles te maken met respect voor privacy. Toen de nieuwe Drank- en Horecawet eenmaal was ingevoerd hoorden we in de kroeg al snel verhalen over plekken waar jongeren onder de 18 zich sindsdien vol lieten lopen. Daar wilden we graag meer van weten, dus we gingen op onderzoek uit. Een vaste bezoeker van zo’n keet vertelde vol trots over de eigen bar en over de hoeveel drank die er daar ieder weekend doorheen gaat. Toen we informeerden wie er, behalve de jongeren zelf, allemaal van het bestaan van de keet op de hoogte waren, antwoordde hij tot onze verbazing dat bijna alle ouders ervan wisten en nog gekker: dat de burgemeester zelfs een keer op bezoek was geweest. Die had tijdens dat bezoek gezegd dat de keet mocht blijven bestaan, maar dat de bar zou worden gesloten zodra er ook maar één klacht over overlast zou binnenkomen bij de gemeente.  Daar konden de jongeren wel mee leven.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat wij ook een keer op bezoek zouden gaan, om wat foto’s te nemen van het interieur van de keet, maar uiteindelijk zagen de initiatiefnemers daar toch liever vanaf. Het is nu eenmaal beter om geen slapende honden wakker te maken. Dat vonden we jammer, maar we respecteerden het wel. Omdat we het zo goed begrijpen. Wij geloven niet dat je drankgebruik uitbant door het te verbieden. Dan gaan jongeren gewoon nog wat dieper ondergronds. In die zin vinden wij de keuze van zo’n burgemeester ook verstandig. Die keuze zegt meer over doorgeslagen (nationale) wet- en regelgeving dan over onbehoorlijk lokaal beleid. Duik op Middelburgdronk.nl maar eens in de geschiedenis van droogleggingen tussen 1800 en 1940 en je begrijpt wat we bedoelen. Het werkt averechts, heus.

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de PZC-rubriek Barcodes
Foto: Roma in Middelburg, omstreeks 1910: Collectie Zeeuws Archief

vrijdag 8 mei 2015

Screenshorts


Afgelopen week werd ik door diverse mensen geattendeerd op het artikel R.I.P. blogging, killed by screenshorts, op The Next Web (TNW). De titel vond ik als blogger, zacht uitgedrukt, nogal overdreven, maar de inhoud van het artikel intrigeerde me. De auteur ging in op het fenomeen dat steeds meer mensen screenshots maken van langere teksten, om die vervolgens te delen via sociale media. Iemand tikt bijvoorbeeld twee alinea’s tekst in een notitieapp op de telefoon, maakt er een screenshot van en deelt het vervolgens op Twitter of elders.

Ik was het afgelopen jaar al vaak getuige van het fenomeen maar ik realiseerde me eigenlijk nog niet eerder dat het een fenomeen is. Zo lees ik bijvoorbeeld al sinds de zomer van vorig jaar gedichten van Middelburger @heserob, die hij wekelijks als screenshort deelt via Twitter. Ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij dat niet doet omdat het zo hip is; voor hem is het een praktische overweging. Dat zal voor vele anderen ook gelden. Voor lezers is het natuurlijk ook prettig: de boodschap komt in één keer binnen.

Als je de zoekterm screenshorts googlet krijg je nog niet zo gek veel treffers. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de term later is gemunt dan het verschijnsel oud is. Brett Lawrie schreef er in november 2014 al over in zijn artikel Hacking the Tweet Stream, maar rept dan nog niet over screenshorts. Dat gebeurt een maand later pas, bij Buzzfeed.  En nu zie ik het opeens overal. iCulture schreef op 16 april over de update van de app van Wikipedia, die ook voorziet in het delen van screenshorts. iCulture omschrijft het fenomeen dan weer als ‘textshots’.

Je kunt je hier nog van alles bij afvragen. Wat het betekent voor de vindbaarheid van content, bijvoorbeeld. Zoekmachines kunnen immers niet zo veel met teksten in afbeeldingen. Maar dat is stof voor een uitgebreider artikel. Laat ik het er voor nu op houden dat screenshorts al geruime tijd in zwang zijn, maar als fenomeen nog maar net op de kaart staan. Waarvan akte.

@

Deze bijdrage verscheen ook in IP 4, 2015

zaterdag 2 mei 2015

Naar de Chinees?


Een maand geleden las ik op de website van een makelaar dat de twee panden van Chinees-Indisch restaurant Nan King op de Varkensmarkt in Middelburg al enige tijd te koop staan. Dat moest ik even goed tot me door laten dringen. Dat zaken worden verkocht is natuurlijk niets bijzonders maar als Nan King verdwijnt betekent dat het einde van 56 jaar horecageschiedenis. Voor zover ik weet is deze zaak de oudste nog bestaande Chinees van de stad. De zaak werd in 1959 geopend door de familie Fu, als opvolger van restaurant Shanghai, dat drie jaar eerder op die plek werd gestart door ene S.J. Wu uit Den Haag. Je kunt wel stellen dat Nan King een pioniersrol op dit gebied vervulde. Andere gekende Chinese restaurants in Middelburg volgden namelijk pas een paar jaar later. Hong Kong (op de bovenverdieping van De Vriendschap op de Markt) begon in 1965, Kota Radja aan de Vlasmarkt in 1967, Au Paradis Chinois op de Pottenmarkt in 1972 en Tah-Xin, ten slotte, startte pas in 1982, in het pand van het voormalige Nederlands Koffiehuis op de Markt.

Kort na het bezoek aan de makelaarswebsite stuurde iemand ons een foto van een papiertje op de deur van Indonesisch restaurant Surabaya in de Stationsstraat. Op dat papiertje lieten Ernst en Netty van Toll weten dat zij, na de zaak dertig jaar geëxploiteerd te hebben, met pensioen gaan. Dat is hen uiteraard van harte gegund, maar opeens begon ik me af te vragen hoeveel traditionele Aziatische restaurants er nog zijn op Walcheren. Met traditioneel doel ik op zaken die behalve van klanten die maaltijden komen afhalen ook nog kunnen bestaan van mensen die ter plekke komen eten en niet op de zaken die het van modernere concepten moeten hebben, zoals van diverse wokvarianten volgens het ‘all you can eat-concept’. Die vraag kwam bij me op omdat ik nog maar zelden mensen hoor zeggen dat ze een avondje uit eten zijn geweest bij de Chinees. De laatste keer dat ik zelf aan tafel zat bij het type zaak dat ik voor ogen heb moet een jaar of vijf geleden zijn geweest, toen we met de hele familie naar New China Garden in de Badhuisstraat in Vlissingen gingen. We smulden er van gerechten die warm werden gehouden op van die rechthoekige  waxinelichthouders. Na het eten was ik bijna geneigd om aan de ober te vragen waarom ik deze keer geen papieren minilantaarn in een doosje kreeg. Dat idee.

Toen we hier op het terras over kletsten werd ik er fijntjes op gewezen dat er nog genoeg van zulke zaken bestaan, onder meer in Domburg en Souburg. Die zaken schijnen nog steeds genoeg mensen te trekken die ook ter plekke komen eten. Dat zijn niet alleen toeristen. Ik ga daar de komende tijd eens wat beter op letten. Ik geloof het weliswaar meteen, maar toch is er iets dat me zegt dat ‘de oude Chinees’ aan het verdwijnen is, door concurrentie van nieuwe concepten, bezorgdiensten en keukens uit andere landen. Zo veel als er ooit waren zijn er in ieder geval niet meer.

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de rubriek Barcodes

zaterdag 25 april 2015

Nieuwe uitdaging: samenwerken met het Zeeuws Museum...en de gebroeders Hoekman


Het is er nog niet van gekomen om aandacht te besteden aan het feit dat M.I. Webwerk deze maand vijf jaar bestaat. Daar kom ik later nog wel op terug. Voor nu vind ik het leuker om te vermelden dat ik van het Zeeuws Museum in Middelburg een opdracht heb gekregen die in veel opzichten nieuw is voor mij: ik mag een filmpje maken over het schilderij 'Aan de Toog', van Charley Toorop, dat zij maakte in 1933. Het schilderij toont een tafereel dat zich afspeelt in herberg/hotel De Valk in Westkapelle.

Ik vind het niet alleen eervol dat het Museum me hiervoor gevraagd heeft, ik vind de opdracht op zich ook erg interessant. Je kunt die opdracht zien als een pilot, die deel uitmaakt van het grotere project Huis van Herinnering (zie ook de trailer). Dat project is gericht op het verzamelen van kennis bij ouderen over het Zeeuws verleden, waarbij gebruik wordt gemaakt van voorwerpen uit de museale collectie. Wellicht ten overvloede, maar dat sluit dus nauw aan bij wat we ook willen doen en bereiken met websites als Veere Dronk en Middelburg Dronk. Dat kompaan Rob van Hese al veel informatie over Toorop en De Valk heeft verzameld kun je hier niet helemaal los van zien. Wij verzamelen immers ook kennis en verhalen. Die link zag Marleen Rozenbrand van het museum ook.

Maar het verhaal (door-) vertellen in een korte video is natuurlijk iets anders dan dat doen in woorden en foto's. Toen me duidelijk werd dat ik van het museum zelf mensen mocht kiezen om mee te werken hoefde ik niet lang na te denken. Ik dacht meteen aan de gebroeders Sebastiaan en Matthias Hoekman, waar ik in 2013 al eens over schreef, nadat zij een clip hadden gemaakt voor Danny Vera. In het vakmanschap van die broers heb ik veel vertrouwen. Ik was dus erg blij toen zij me lieten weten graag eens met me samen te willen werken. De komende weken gaan we aan de slag, met onderzoek, contacten, een scenario en de opnames. Een mooie uitdaging!

Ondertussen vind ik het ook mooi dat ik weer iets mag doen in de culturele sector. Dat is de afgelopen maanden toch wat minder geweest. Dat het dan nu ook eens een museum betreft, in plaats van een bibliotheekorganisatie of een archief, verbreedt het perspectief alleen maar. En het versterkt de lokale en regionale activiteiten waar ik wél druk mee ben bovendien. Mooi toch? Ik heb er hoe dan ook zin in!

Gerelateerd:
Museumburen: mooie PR van het (Zeeuws) Museum
Zeeuwse Museumskaters: een korte film
Middelburgse Hoekmannen draaien Danny Vera

@

Foto De Valk in 1925: Beeldbank Zeeland Zeeuwse Bibliotheek/Veere Dronk

donderdag 23 april 2015

The User is Drunk: je website geanalyseerd door een straalbezopen specialist


Van die concepten die zo simpel en geniaal zijn dat je continu denkt: "allemachtig, had ik dit nu ook niet even kunnen verzinnen, een paar jaar geleden?"

Waar gaat het over? Welnu, over Richard, die zich tegen een vergoeding van 500 dollar een stuk in zijn kraag drinkt om vervolgens je website onder de loep te nemen. Het idee van zijn bedrijfje is dat je website zo simpel zou moeten zijn dat iemand die dronken is er ook mee uit de voeten kan.

En het werkt nog ook. Op de Facebookpagina van het Nederlandse bureau Label A is zo'n filmpje te zien. Voor 500 dollar een paar vliegen in één klap. Richard verdient lekker bij, bij Label A lacht het hele team zich een breuk en je hebt meteen hilarisch promotiemateriaal bovendien.

@