vrijdag 28 november 2014

DJ Hans: onverwoestbaar


Het heet al jaren groep 8, maar toen ik op de lagere school zat noemden we het nog gewoon de zesde klas. Het was 1983, ik was 12 en stond op het punt om een knoop door te hakken: zou ik zoals veel klasgenootjes naar een middelbare school in Goes gaan, of toch naar de SSGM in Middelburg? Ik nam de beslissing kort voor de zomervakantie. Een paar vriendinnetjes uit Dauwendaele zaten al in de brugklas. Zij nodigden me uit voor een schoolfeest in de kantine van ‘De Stedelijke’ aan de Churchilllaan. Wat ik daar zag sprak enorm tot mijn verbeelding. De kantine was afgeladen en bloedheet. Iedereen stond luidkeels de nummers mee te schreeuwen die de band op het kleine podium ten gehore bracht. Het repertoire bestond vooral uit nummers van de Stones en de Beatles, maar op zeker moment werd er ook een hit van Doe Maar gespeeld. Krankzinnige taferelen. Er vielen meisjes flauw, er werd nóg harder gegild en iedereen baadde in het zweet. Ik was verkocht. Dit was de school waar ik moest zijn!
Het was die avond dat ik Hans Walrave voor het eerst zag. Hij was de drummer van de Lerarenband. Dat hij Hans heette wist ik toen nog niet. Iedereen noemde hem ‘animal’. Dat vond ik uiteraard buitengewoon stoer. Dát kon alleen maar een puike leraar zijn. Pas toen ik eenmaal op school zat ontdekte ik dat Hans helemaal geen leraar was, maar een conciërge. Eind jaren 80 beheerde hij de zogenoemde ‘Straat’ in het gebouw, waar jongeren uit Klarenbeek en andere wijken maar wat graag kwamen om biertjes te drinken of gewoon maar wat rond te hangen. Hans bleek uiteindelijk een van de weinige medewerkers van de SSGM die ik na de middelbareschooltijd niet uit het oog verloor. Dat had alles te maken met Hans’ liefde voor muziek. Als je een concert bezoekt in Middelburg of Vlissingen is Hans bijna altijd van de partij. Als hij zelf niet meespeelt zie je hem wel uit zijn dak gaan in het publiek. Zo kennen alle mensen Hans en zo kent Hans de mensen.
Vorige week zag ik hem op het terras. Hij vertelde dat hij vanaf vandaag, 21 november, zijn oude werk als DJ weer gaat oppakken. Hij gaat rocknights verzorgen in café Schuttershof in Middelburg. Hij had er overduidelijk veel zin in. Hij vertelde over zijn draaisuccessen eind jaren 60, in bar-dancing Twenty-One van Peter van Dongen, aan de Nieuwendijk in Vlissingen. Over hoe hij bijna al het publiek meetrok toen hij verkaste naar Disco Dancing Long John, van Jørgen Pedersen. Over het bijna instorten van de Kelderbar onder Twenty-One en ook mooi: over de strijd over de vraag wie nu eigenlijk de eerste DJ was van Zeeland: Hans zelf, of die gast van de populaire Image Club in Terneuzen. Stuk voor stuk prachtige verhalen, die Hans nog steeds met veel enthousiasme vertelt. Te gek man hee! Iets zegt me dat hij meer dan 40 jaar na dato weer net zo gaat draaien als toen: letterlijk uit zijn plaat bij alle verzoekjes die hij krijgt. Dat is Hans. Onverwoestbaar. 
Of zoals hij het zelf zegt: “zonder muziek word ik ziek”.
@

Deze bijdrage verscheen eerder in de rubriek Barcodes van de PZC
Foto: Collectie Hans Walrave

zondag 23 november 2014

9 jaar bloggen, of: wie schrijft die blijft


Allemachtig mensen: meer dan 9 jaar geleden publiceerde ik hier op Blogger.com mijn eerste post. Een alternatief voor een plekje dat ik maar niet op intranet kreeg, dat was het.

Nu ben ik de eerste om toe te geven dat mijn blogvuur op het laagste pitje ooit staat, sinds dat begin, maar dat heeft -in tegenstelling tot wat sommigen denken- maar weinig te maken desinteresse of de overtuiging dat andere online media beter zijn. De waarheid is dat ik er dit jaar gewoon niet meer zo vaak aan toekom.

Wat daar dan weer de oorzaak van is? Welnu: er zijn een heleboel oorzaken. Allereerst kies ik, vaker dan voorheen, voor rust. Ik chill graag met mijn meissie maar hang daarnaast ook nog steeds graag middagjes in de stamkroeg en pikte dit jaar het aloude vermaak van videogames ook weer op. Ik weet niet precies om hoeveel uren het in totaal gaat, maar geloof me maar als ik zeg dat ik met grote regelmaat urenlang verdwijn in de werelden van GTA, Watch Dogs en, momenteel, Destiny. Tot overmaat van ramp ben ik onlangs, na lange tijd, ook weer eens gezwicht voor het fenomeen Binge-watching. Kijk je in een paar weken gewoon even 5 seizoenen Breaking Bad.

Maar al dat ontspannen betekent niet dat ik nooit meer schrijf. Integendeel zelfs. Ook dat doe ik misschien wel meer dan ooit tevoren. Mijns Inziens lijdt ook onder het feit dat ik wekelijks een serie nieuwsberichten tik voor de site van IP, aangevuld met artikelen of columns voor het blad zelf. Verder schrijf ik ik vrijwel dagelijks kortere en langer stukjes voor Middelburg Dronk, zowel op Facebook als de site, publiceer ik sinds een paar maanden ook vrijwel dagelijks voor Wij zijn De Stad, en houd ik ook nog een aantal pagina's bij voor bedrijven of organisaties. Het Platform InformatieProfessionals heb ik nog steeds in beheer en hoewel ik veel en goede hulp heb bij het managen van Ik geef weg-Walcheren (meer dan 16K leden inmiddels) kijk en reageer ik daar toch ook bijna iedere dag nog. Het bijhouden van nieuws en blogs via feeds zit ook nog steeds in mijn systeem. Net als Twitter. Het is nog steeds een flinke zwik accounts die ik actief onderhoud. Dan is er ook nog de tweewekelijkse column voor de PZC en schrijf ik incidenteel voor projecten of andere partijen. Deze week staat er een artikel voor Boekman op het programma, bijvoorbeeld.

Ik noem mezelf nog maar zelden blogger. Maar dat zegt ook niks. Ik noem mezelf ook nauwelijks bibliothecaris of journalist. Marketeer al helemaal niet. Informatiespecialist nog wel eens. Publicist een enkele keer? Of slap ouwehoer? Dat kan ook. Feit is dat ik gewoon lekker van de straat ben (of juist niet) en het bloggen het bloggen soms gewoon maar even laat. Niet omdat er geen tijd is, maar omdat ik die niet maak. Ik heb het zo wel goed naar mijn zin bovendien. Er is nog ontzettend veel waar ik me boos over maak, maar ik kan er op dit moment toch niet over schrijven of ik ga écht te veel in herhaling vallen. Sommige strijden zijn gewoon al gestreden. Misschien is dat wel het teken dat je ouder wordt. Maar vergis je niet. Als ik er in slaag om af te stoten wat afgestoten zou moeten worden, en ik voldoende (blijf) verdienen met zaken die ik graag doe (werken voor IP en WZDS vind ik heerlijk), dan komt er vanzelf weer ruimte voor iets nieuws. Ik aas al heel lang op een platform voor het verborgen (regionale) nieuws, ik heb ook nog wel andere ideetjes. Maar ik weet ook dat Middelburg Dronk nooit zal ophouden en WZDS bouw ik ook het liefste maar uit naar een site met eigen domein. Daar ben ik uiteraard ook al heel voorzichtig mee begonnen. En stiekem zou ik ook wel wat meer willen doen aan Veere en Vlissingen Dronk, in de Walcherse geest, maar dat moet echt nog even wachten hoor.

Enfin. Terug naar de bank en snel nog een paar leveltjes mezelf omver laten knallen, en dan afromen met twee afleveringen van die doorgeslagen scheikundeleraar. Ik heb het er maar druk mee.

Gerelateerd
De bloggende bibliothecaris anno 2013
Bloggen sterft niet uit...
Waarom ik blijf bloggen

Afbeelding: Wikimedia

donderdag 13 november 2014

De Vergenoeging in Middelburg: al bijna 220 gezellig besloten


De huidige hype rondom het werk van de Franse econoom Thomas Piketty heeft de discussie over de kloof tussen arm en rijk flink aangewakkerd. Op Twitter was de man deze week zelfs even een zogenoemd trending topic. Het thema houdt blijkbaar duizenden mensen bezig. Nu is dit geen onderwerp waar ik, als leek op economisch gebied, mijn vingers aan wil branden, maar de discussie doet me wel meteen denken aan (de geschiedenis van) het horecaleven.  Met een beetje goede wil zijn er parallellen te trekken. Als je heel kort door de bocht gaat kun je stellen dat mensen die weinig geld hebben nauwelijks uitgaan, dat de middenklasse de belangrijkste doelgroep is van de meeste horecagelegenheden en dat de elite zich vooral laat zien in exclusieve restaurants en clubs.

In de praktijk ligt dat uiteraard genuanceerder. Natuurlijk, je had en hebt altijd en overal van die zaken die er bekend om staan dat er veel mensen uit de lagere inkomensgroepen komen, of juist uit de hogere, maar er zijn ook veel cafés met een gemengd publiek. Wat dat betreft spreken veel mensen met een glimlach over zaken die juist dáár bekend om staan. Van café Kanaalzicht in Middelburg wordt bijvoorbeeld nog altijd gezegd dat een directeur of arts er net zo makkelijk een borrel zit te drinken met een havenarbeider. En een dorp als Grijpskerke heeft niet zo gek veel alternatieven voor café In de Gouwe Geit. Dan mengt het publiek als het ware vanzelf.

De enige etablissementen die, naast sterrenrestaurant en exclusieve sportclubs, een echt klassenverschil uitstralen zijn de sociëteiten, op Wikipedia omschreven als ‘besloten gezelligheidsverenigingen’. Die bestaan, soms eeuwen na hun oprichting, nog steeds, ook al is hun aanwezigheid tegenwoordig misschien wat minder opvallend, omdat ze nu huizen in wat minder prominente gebouwen van een stad.

Een voorbeeld daarvan is de Middelburgse Herensociëteit De Vergenoeging, gevestigd in  het fraaie pand Le Baron Chassé in de Gortstraat. De geschiedenis van die sociëteit begint bij de oprichting in 1795 en is mooi samengevat in het boek '200 jaar Sociëteit de Vergenoeging', van Rinus Sanderse. De Vergenoeging kwam letterlijk midden in de samenleving te staan toen men in 1803 verhuisde naar het pand aan de Markt, waar nu Brooklyn is gevestigd. Daar groeide de vereniging vervolgens behoorlijk. In de loop van de 19e eeuw werden ook de naburige panden gekocht, zoals 'De Roode Toren' (nu Tympaan) en later, in 1875, ook het pand van de huidige Zanzibar. In de 20e eeuw werd de sociëteit weer kleiner en geleidelijk laagdrempeliger. Na de oorlog had de sociëteit zelfs enige tijd een publiek toegankelijk restaurant. Na de verhuizing naar de Dam in 1964 veranderde dat weer. De Vergenoeging werd weer de exclusieve herenclub die het altijd was geweest, alleen toegankelijk door introductie en ballotage. Anno 2014 werkt dat nog steeds zo. Je zou dat een kloof tussen arm en rijk kunnen noemen, maar ik houd het er op dat de notabelen ook gewoon een eigen plek hebben. Het is horeca, maar besloten horeca.

http://middelburgdronk.nl/wiki/De_Vergenoeging

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de PZC, in de rubriek Barcodes
Foto Vergenoeging 1895-1900: Beeldbank Zeeuws Archief

Gaat iBeacon het beter doen dan QR-codes?


iBeacon is de merk- en verzamelnaam voor zendertjes die met behulp van Bluetoothtechnologie de aanwezigheid van smartphones en andere apparatuur in de omgeving kunnen herkennen. De technologie stelt apparaten die daar geschikt voor zijn in staat bepaalde acties uit te voeren zodra ze in de buurt zijn van het zendertje. Dit product van Apple is een alternatief voor Near-Field-Communication (NFC), dat in steeds meer smartphones wordt ingebouwd, met als belangrijk verschil dat iBeacon een grotere afstand kan overbruggen (tot 50 meter).

Er zijn talloze toepassingen denkbaar voor de technologie. Behalve het sturen van pushberichten naar klanten en bezoekers kun je ook denken aan betalingen (Apple heeft er inmiddels patent op aangevraagd) of aan indoor navigatie. Anders dan de naam doet vermoeden is iBeacon niet alleen beschikbaar voor iOS van Apple; ook recente versies van Android zijn geschikt voor deze techniek.
Sinds Apple iBeacon in het najaar van 2013 introduceerde als onderdeel van het besturingssysteem iOS 7 duiken de technologie en de toepassingen ervan voortdurend op in het nieuws. De website Buzzfeed kwam eerder deze maand met een paniekverhaal over honderden iBeacons die heimelijk zouden zijn geïnstalleerd in de stad New York, om gerichte advertenties op gebruikers af te kunnen sturen. Dat verhaal veroorzaakte de nodige ophef bij burgers en stadsbestuur, ook nog toen andere media de berichtgeving nuanceerden.

Dichter bij huis worden iBeacons ook steeds vaker ingezet. Begin oktober meldde het bedrijf Snakeware uit Sneek dat ondernemers in Leeuwarden een grootschalige proef starten met iBeacon, om gericht aanbiedingen te kunnen versturen naar winkelende passanten. Denk aan een reclame voor een goedkope paraplu, op een moment dat het regent. En uit de kunst- en erfgoedsector: in april besteedde IP aandacht aan een primeur van het Groninger Museum, dat iBeacons inzette tijdens de tentoonstelling De Collectie. Bezoekers kregen de hoogtepunten uit bepaalde zalen te zien zodra zij met hun iPhone of iPad in de buurt kwamen, in de vorm van audio- en videofragmenten, of tekstuele achtergrondinformatie.

De vraag is of iBeacons ook aan zullen slaan bij het grote publiek. Een paar jaar geleden las je overal over QR-codes, maar dat concept is nooit echt aangeslagen, wellicht omdat het niet laagdrempelig genoeg was. Het gebruiksgemak van iBeacons is echter veel groter. Als je een site als http://ibeacon-retail.nl volgt besef je: de beacons hebben meer potentie en nu al meer draagvlak. Daarmee zijn ze toch op z’n minst veelbelovend.

@

Dit artikel verscheen ook in IP 8, 2014
Afbeelding: GigaOM


Yooray: een Nederlandse zoekmachine in ontwikkeling


Tot de eerste internetzeepbel, die duurde tot 2000, was het vrij normaal dat er regelmatig nieuwe zoekmachines werden gelanceerd, maar toen de bel eenmaal was gebarsten, en de dominantie van Google gestaag toe begon te nemen, raakten bestaande zoekmachines niet alleen meer en meer uit beeld; er leken ook steeds minder nieuwe – en vernieuwende - zoekmachines bij te komen. De enige nieuwe naam die je naast Google, Bing en Yahoo regelmatig in de Westerse media zag en ziet opduiken is DuckDuckGo.

Toch wordt er nog wel degelijk gewerkt aan de ontwikkeling van nieuwe zoekmachines, ook in Nederland. In 2011 begon ‘ontologiearchitect’ (zijn eigen beschrijving op LinkedIn) Rajan Ritoe met de ontwikkeling van zijn zoekmachine Yooray, die door het gelijknamige bedrijf wordt omschreven als een ‘Smart Explore Engine’, een slimme verkenningsmachine dus. Het idee voor het ontwikkelen van nieuwe zoeksoftware, die verbanden tussen onderwerpen beter inzichtelijk maakt dan bestaande zoektechnologie, kreeg Ritoe toen hij werkte aan een boek over de verbanden tussen ontwikkelingen in de kunst, wetenschap, politiek, technologie en economie.

Wie een kijkje neemt op de website Yooray.com ziet al snel op welke manier de gebruikersinterface van de zoekmachine, die nog steeds in ontwikkeling is, zich onderscheidt van de concurrentie. Zoekresultaten worden in deze webtoepassing overzichtelijk gepresenteerd in bollen (‘bubbles’) die de zoekopdracht en de gerelateerde onderwerpen bevatten. Die bolletjes kunnen met elkaar gecombineerd worden door ze, liefst via een touch screen, over elkaar heen te schuiven. Die actie leidt dan weer tot een nieuwe zoekopdracht, op basis van het ‘unieke semantische zoekalgoritme’ van Yooray.

Maar in hoeverre leidt dat tot andere zoekresultaten dan bij Google, Facebook Graph Search of Topsy.com? Ritoe legt uit dat Yooray vooral anders werkt omdat er gebruik wordt gemaakt van een dynamisch netwerk dat Yooray doorlopend uitbouwt. De meeste zoekmachines indexeren webpagina’s en slaan die op, zodat ze snel gepresenteerd kunnen, mede op basis van populariteit. Yooray bouwt daadwerkelijk een dynamisch, semantisch netwerk en slaat het ook als zodanig op. Als iets verandert in het netwerk, dan verandert de opgeslagen informatie ook. Volgens Ritoe maakt die benadering van informatie het mogelijk dat je, met behulp van zogenoemde adapters, willekeurig welke andere digitale informatiebron aan het netwerk kunt koppelen en er in opslaan. Een concreet voorbeeld: als je op zoek bent naar informatie over afzetmarken in Japan kun je, mits je bent ingelogd, je eigen LinkedIn-bolletje op de zoekopdracht loslaten. Yooray laat dan al je contacten zien die daar zaken hebben gedaan, en slaat die data vervolgens meteen op in het dynamische netwerk van de zoekmachine. Ritoe geeft toe dat niet alle elementen van Yooray nieuw zijn. Google lanceerde in 2009 al eens de tool Wonder Wheel, en in de bibliotheekwereld wordt nog steeds gebruik gemaakt van de woordenwolk van de Aquabrowser. Die beschouwt hij als een soort voorloper van Yooray, maar dan zonder de dynamische achterkant die zijn zoekmachine wel heeft.

Een prototype om de technologie uit te proberen is er helaas nog niet maar daar wordt aan gewerkt. Ritoe zegt al fors geïnvesteerd te hebben in de basis die er nu ligt en hoopt investeerders te vinden voor de doorontwikkeling van het geheel. Als dat lukt komt er straks misschien eindelijk weer een zoekmachine bij die iets nieuws toevoegt.

@

Dit artikel verscheen ook in InformatieProfessional 8, 2014

maandag 3 november 2014

Hoe Reddit Dante redde: een fantastisch internetverhaal


Persoonlijk heb ik me er altijd ver van gehouden, maar ik wist wel: Reddit is een internetfenomeen, een online gemeenschap van formaat. Het is uiteraard ook een bron van een heleboel onzin en ellende, maar achter al die anonieme gebruikersnamen gaan soms ook geweldige verhalen schuil.

Zo ook het verhaal van de aan lager wal geraakte Dante Orpilla, die op een gegeven moment nog verder in de problemen raakte toen hij een vriendin wilde helpen, en daardoor gepakt werd voor een drugsdeal. Maar Dante kan goed tekenen, en nog voor zijn veroordeling ontdekte hij Reddit. Die community werd zijn redding.

Ik kan The greatest story Reddit ever told iedereen aanbevelen. Het is een prachtig tegengeluid voor al die verhalen over trollen en de korte aandachtspanne online. Dit gaat over die andere kant van het web. Dit gaat over wildvreemden die elkaar helpen omdat het kan. Dit gaat over de mensen achter al die avatars.

Gerelateerd:
Reddit, een gigant
All your base are belong to us en andere hilarische Internetfenomenen
Online gemeenschappen met een episch karakter

@

Afbeelding: Dante Orpilla