woensdag 30 januari 2013

Online boeken huren en lezen: da's (nog) niks voor mij


Over het online huren en lezen van boeken schreef Raymond Snijders vorig jaar een paar goede bijdragen (waaronder Online boeken lezen met de Online Reader van het Centraal Boekhuis en Huren, lenen en kopen van ebooks op ereaders of tablets: wie snapt het nog?). Interessante materie, maar ik deed er verder niets mee, om de doodeenvoudige reden dat ik er geen belangstelling voor had. Ik lees me weliswaar helemaal suf online, maar dan alleen artikelen en andere documenten. Als ik een boek wil lezen wil ik dat snel en procedurevrij kunnen doen. Daarom pak ik dan een papieren exemplaar, van de aanzienlijke stapel ongelezen titels, of open ik er eentje vanuit een map op een harde schijf, al dan niet extern. Lezen vereist gemak, vind ik.

Nu wist ik dat de veelgeprezen (ook door mij) Drvkkery sinds kort een nieuwe website heeft maar toen ik die bekeek op de iPhone constateerde ik dat die voor dat apparaat nog niet geschikt is. Presentatie en navigatie waren zo rommelig dat ik binnen de minuut alweer afhaakte. De ingangen naar de webshop en naar het online huren van boeken had ik dus ook nog niet gezien, laat staan aangeklikt. Een blogpost van uitgever Bob van Duuren leidde me er vandaag alsnog heen, op de laptop deze keer. Dat leek me een mooi moment om dat huren nu toch eens uit te proberen. Aan een boek voor 0,99 euro per dag kun je je tenslotte geen buil vallen, zou je denken.

Uiteindelijk kreeg ik het boek 'Maanlicht'. van Hella Haasse, op mijn scherm maar de lust tot lezen was me toen al vergaan. Het navigeren naar de huurpagina verliep nog vrij soepel maar na het selecteren van het boek, de huursom en het winkelmandje moest ik me registreren als klant bij de Drvkkery, vervolgens de stappen van iDeal doorlopen, het boek ophalen, me registreren bij Centraal Boekhuis en vervolgens nog een paar keer de browser herladen. Pas toen zag Hellas pagina's, die ik alleen mocht doorbladeren van links naar rechts, met secure muisklikken. Navigeren met de pijltjestoetsen of de spatiebalk is nog niet aan de orde.

Natuurlijk: je hoeft sommige procedures maar één keer te doorlopen en toegegeven: het concept van een piek per boek per dag is schappelijk. Maar het is mij toch nog een beetje 'te veel doorbijten' allemaal...en ik stel me zo voor dat ik niet de enige ben. Ik houd het voorlopig bij dat ouwe trouwe digitale leesvoer zonder drempels, en bij het papieren boek.

Gerelateerd:
Modern koopgedrag: De Drvkkery vs Bol.com
De Drukkery: een uitgekiend concept
Harvard Book Store: hoe een klassieke boekenwinkel de strijd aangaat met Amazon

@

dinsdag 29 januari 2013

Truthteller: geautomatiseerd feiten checken met de Washington Post


Het kost een lieve duit en of het goed werkt valt nog te bezien, maar ik vind het interessant dat The Washington Post met de toepassing Truthteller gaat proberen de feiten in uitspraken van politici te checken. Dat is op zich niets nieuws, maar dat de krant het in real time doet, én grotendeels geautomatiseerd, dat is toch wel opzienbarend, zelfs als je weet dat het project nog in de kinderschoenen staat. paidContent schrijft:
The beta prototype that the Post launched on Tuesday isn’t quite there yet — it is only capable of checking facts related to taxation law and proposed changes to those laws, information that has been hand-fed to the system. But eventually, the newspaper says that the application should be able to do this about a wide range of topics by checking the Post‘s database in real time The Post‘s executive producer for digital news, Cory Haik, explains that the application turns speech from a video into text and then checks statements from that text version with an algorithm (a modified Rabin-Karp using Levenshtein distance). While watching a video of House Speaker John Boehner, for example, when he says that raising the top tax rate would “kill 700,000 jobs,” the application pops up a large warning in red, saying: “False.”
Ik kan me bijna niet voorstellen dat algoritmes al in staat zijn om het vage taalgebruik dat veel politici bezigen, te analyseren maar ik laat me graag verrassen. Als dit soort duiding straks inderdaad realiteit wordt, dan is de impact daarvan op de toekomst van de informatiebemiddelaar, of dat nu een journalist is of een bibliothecaris, enorm.

Gerelateerd:

@

vrijdag 25 januari 2013

FabLabs en Bibliotheken: een artikel in Bibliotheekblad


In de Verenigde Staten gebeurt er al van alles en is men nu ook in de fase van de grote discussies aanbeland (“Mission creep -- a 3D printer will not save your library.”), maar in Nederland is het nog vrij stil, rondom het thema samenwerking tussen FabLabs en Bibliotheken, alhoewel Jeroen de Boer me vanochtend liet weten dat er in Friesland mooie dingen staan te gebeuren, vanaf volgende week.

Hoe dan ook: voor Bibliotheekblad schreef ik een artikel over dit onderwerp: Staan Nederlandse bibliotheken open voor FabLabs? 

De tijd is rijp voor meer ruchtbaarheid...en voor meer beweging.

@

donderdag 24 januari 2013

Afbeeldingen verstoppen in liedjes


In de tijd dat de songteksten van popmuziek nog behoorlijk braaf waren was het een leuke gimmick om achterstevoren opgenomen boodschappen te verstoppen in liedjes. Toen ik als jong ventje m'n eerste platenspeler bemachtigde vonden ik en m'n maatjes het reuze spannend, om zulke boodschappen te traceren. De lol was eraf toen we de categorie herrie ontdekten (metal en punk). Die genres maakte het verbergen van boodschappen nogal, uhm, overbodig.

Zojuist las ik op Twisted Sifter over een moderne variant: het verbergen van afbeeldingen in muziek. Van het lezen van twee korte alinea's over de werking van de spectrograaf krijg ik spontane wegtrekkers, maar ik begrijp wel dat je met obscure software als Coagula afbeeldingen kunt converteren naar audio, wat resulteert in een bestand dat je vervolgens weer kunt integreren in andere audio. Derden kunnen de afbeelding later dan weer visualiseren met zo'n spectrograaf. Mensen die dat mooi vinden kunnen een uitleg bekijken op YouTube.

Zo geheimzinnig als 30-40 jaar geleden wordt het natuurlijk niet meer, maar ik vind dit soort dingen toch altijd fascinerend. Van die dingen waar mensen mee bezig zijn, en waar jij geen flauw benul van hebt. Voor mij was het in ieder geval reden genoeg om ook de bijdrage te lezen over het bovenstaande gezicht in de muziek van Aphex Twin. Het ging zelfs bijna zo ver dat ik de muziek van die band nu eens ging beluisteren. Maar daar stak zo'n irritante reclame van YouTube weer een stokje voor. Ik word doodziek van ING en die Postcodeloterij, op momenten dat ik alleen maar even m'n muzikale spectrum wil verbreden. Ik hoop oprecht dat de grote G dat niet uit het oog verliest nu de zaken zo bizar goed gaan.

@

Stories of Chelsea: omdat je klanten van verhalen houden


Verhalen, gemeenschappen, erfgoedinstellingen en internet. Dat ik veel zie in een combinatie van die vier heb ik al te vaak gezegd. Dat ik het betreurenswaardig vind dat erfgoedinstellingen veel kansen onbenut laten, op dat gebied, ook. Dat neemt niet weg dat ik nog regelmatig op mooie voorbeelden stuit. Van die projecten die wél gewoon van start zijn gegaan, zonder al te moeilijk te doen. Stories of Chelsea is zo'n project. Verhalen verzameld en ontsloten via een simpel Wordpressblog, maar niettemin effectief. In Collaborating to Tell the Community’s Story (PDF), van Geek the Library, wordt het project toegelicht.

Gerelateerd:
Prachtig: hoe de bibliotheek van Denver lokale verhalen faciliteert
De verhalen van je klanten faciliteren: Columbus Neighborhoods
Vul het gat: een knap staaltje gebruikersparticipatie
Agora, de verhalenmuur van DOK Delft
Het succes van lokaal: van Hart van Vlissingen tot Rondje Goes

@

woensdag 23 januari 2013

Geavanceerd zoeken met Google, een gratis online training


Als je altijd al hebt willen weten hoe handig je bent met de geavanceerde zoekfuncties van Google, dan kun je nu je hart ophalen met de uitdagingen van Googles Advanced Power Searching. Vandaag zijn de eerste zes op de site gezet. Ik probeerde er zelf twee en constateerde dat die goed te doen waren al dacht ik bij de eerste niet direct aan Google Scholar, als hulpmiddel. Uitdaging drie was zelfs makkelijk; daar heb je geen geavanceerde zoekfuncties voor nodig. De officiële cursus vind ik te veel van het goede, maar de andere uitdagingen ga ik ook nog wel aan, later. Zo'n vingeroefening, van tijd tot tijd, kan geen kwaad tenslotte.

Kom je niet uit de oefenuitdaging in bovenstaande video? Kijk dan ook de video met de oplossing.

Gerelateerd:
Het geavanceerd zoeken voorbij: Google hacking for penetration testers
Geavanceerd zoeken met Google steeds lastiger

@

maandag 21 januari 2013

Dit is water

If you worship money and things — if they are where you tap real meaning in life — then you will never have enough. Never feel you have enough. It’s the truth. Worship your own body and beauty and sexual allure and you will always feel ugly, and when time and age start showing, you will die a million deaths before they finally plant you. On one level, we all know this stuff already — it’s been codified as myths, proverbs, clichés, bromides, epigrams, parables: the skeleton of every great story. The trick is keeping the truth up-front in daily consciousness. Worship power — you will feel weak and afraid, and you will need ever more power over others to keep the fear at bay. Worship your intellect, being seen as smart — you will end up feeling stupid, a fraud, always on the verge of being found out.
"Your education really IS the job of a lifetime"...

Kennismaken met David Foster Wallace. Dat is de moeite waard. De introductie wordt verzorgd door Maria Popova, hier en daar.

@

vrijdag 18 januari 2013

Alle gekheid op een pogostokje


Bij de kop 'Pogo insanity in New York City' denk ik meteen aan gezellige punkdansjes. Ik vergeet altijd dat er ook zoiets bestaat als de Pogo Stick, zo'n veerstok die al in 1978 werd gedemonstreerd door Blondie. Zou dat komen omdat die stok in Nederland nooit populair is geworden? Of heb ik die trend gewoon gemist? Hoe het ook zij: de veerstok is wilder dan je zou verwachten. Insanity indeed.

Gerelateerd:
Damien Walters, de stadsraket
Inspired Bicycles
Le Parkour, toujours là

@

donderdag 17 januari 2013

De kracht van bibliotheken in 10 hoogtepunten


  1. December 2005. In de Zeeuwse Bibliotheek werd een LAN-party georganiseerd. Ik vergeet nooit meer dat beeld van bijna 100 eindbaasjes die met hun eigen pc's, beeldschermen en directeursstoelen de bibliotheek bestormden om er vervolgens twee dagen en een nacht aan een stuk los te gaan. Dat was nog niet vertoond in Nederlandse bibliotheken. Voor mij was het de basis van een blijvend verlangen naar een verbinding tussen oude en nieuwe werelden.
  2. Januari 2008. De Krantenbank Zeeland ging online. Het gaat me niet specifiek om die ene bron. Ook niet om de presentatie ervan. Het gaat mij om het digitaal beschikbaar stellen van grote hoeveelheden waardevolle informatie die tot voor kort onzichtbaar en onvindbaar waren. Daarmee bewijs je veel mensen een dienst. Daarmee zet je jezelf op de kaart, ook op de langere termijn.
  3. Die permanente zone komt er na al die jaren nog steeds niet, begreep ik gisteren, maar kinderen voor wie de bibliotheek een tweede thuis is de ruimte geven: dat zuigt energie, maar geeft je ook veel terug. Ze zijn oprecht. Ze zijn nog kneedbaar. Doelgroepen kennis laten maken met de mogelijkheden van nieuwe en oude media begint daar ergens. Daar moet je veel zuiniger op zijn.
  4. Er is niets mis met staren naar die navel, maar déél je staarervaringen dan op z'n minst met de wereld. Nieuwe media bieden je de kans de eigen parochie te ontstijgen. Ze worden vaak overschat maar even zo vaak onderschat. En zo'n bloggie mag dan voor sommige mensen weinig voorstellen: het opent allerlei deuren, heus.
  5. Voeten in de aarde. Gratis toegang bieden tot internet in de bibliotheek had héél veel voeten in de aarde, tot huilens en bedriegens toe. Maar het kwam er. De rijen wachtenden werden soms uitgelegd als overlast. Ik noemde het zelf liever warme belangstelling en capaciteitstekort. Je wilt toch geen echo horen als je wat zegt? In de rij staan. Voor de bibliotheek. Hoor je wel wat ik zeg?
  6. Dat het project uiteindelijk via de zijdeur werd afgevoerd zegt niets over de potentie die het had. Erfgoed breng je niet aan de man of vrouw in een saaie verpakking; je moet het tot leven brengen. Interactiviteit gaat over het betrekken van mensen bij je collecties. Dat moet je niet achter dubbel glas verstoppen, ergens in een hoekje van je gebouw. Sommige hoogtepunten zijn dat omdat ze het hadden kunnen zijn. Of zoiets.
  7. Digitale samenwerking in plaats van versnippering. Ook zoiets. Soms raakt welwillendheid bedolven onder de uitwassen van subsidiestructuren. Maar de intentie was een hoogtepunt. Worstelende mediamakers en -beheerders kunnen elkaar versterken, als je het maar goed aanpakt.
  8. Als je strijdt voor digitaal zijn sommigen geneigd te denken dat je niet van het klassieke erfgoed houdt. Wat een misvatting! Het boek was altijd al een hoogtepunt, is dat nog steeds en zal het nog lang blijven ook, desnoods alleen voor de liefhebbers. En daar zijn er nogal wat van.
  9. Senioren, die de nieuwe tijd wel willen omhelzen maar soms behoefte hebben aan een beetje duiding en hulp. Dat zijn dankbare mensen die je moet koesteren. Dat levert veel meer op dan je zou verwachten.
  10. Welbeschouwd zijn bibliotheken broedplaatsen voor ideeën. Dat is ook een hoogtepunt. Altijd. Dat kun je verkopen. Altijd.
@

woensdag 16 januari 2013

Bibliotheekretail...in 1979


Het retailconcept is een heet en veelbesproken onderwerp, in de wereld van openbare bibliotheken. In dat kader is het best geestig om het artikel Libraries Behaving Like Bookstores? Amazing even te lezen, over het retailconcept in een bibliotheek in Baltimore.

In 1979.

@

dinsdag 15 januari 2013

Geschiedenis als afslag


Geschiedenis was mijn favoriete vak op de middelbare school. Als ik een beetje oplette in de les hoefde ik meestal niet veel te studeren om toch prima cijfers te halen. Dat had alles te maken met interesse. Wat de (goede) leraren vertelden zoog ik op, zelf verbanden proberen te leggen deed ik voor m'n plezier. Dat ik uiteindelijk geen geschiedenis ging studeren had te maken met perspectieven op de arbeidsmarkt. Ik zag er als 18-jarige geen brood in.

Meer dan 20 jaar later merk ik steeds vaker dat geschiedenis me nog steeds enorm interesseert, meer dan ooit tevoren zelfs. In periodes waarin ik moeite heb met zaken die energie bij me wegzuigen stel ik mezelf altijd de vraag waar ik wél energie van krijg, wat me op dat moment werkelijk inspireert. Toen ik vannacht zat te lezen in het nog niet uitgegeven Bravogeroep en handgeklap, van P.J. Smallegange, over de glorieuze jaren van Gerhardus Nicolaas de Stoppelaar, wist ik het opeens zeker: het is geschiedenis, en momenteel dan vooral de lokale.

Ik ben natuurlijk al bezig met het creëren van ruimte voor dingen waar ik echt blij van word, maar er is nog net een beetje meer nodig. Weten dat je uren aan een stuk kunt opgaan in speurwerk naar mooi historisch materiaal betekent nog niet dat je er ook (deels) je werk van kunt maken. Maar ik denk wél dat het tijd wordt dat ik de mogelijkheden eens nader ga verkennen. Het leven is te kort om je murw te laten maken tenslotte.

Blijven broeden, broeder, blijven broeden.

@

maandag 14 januari 2013

Schieten als in videogames de nieuwe realiteit


Aan het wapendebat in de Verenigde Staten komt maar geen einde. De wapenlobby is machtig en er zijn veel mensen die vinden dat wapenbezit een grondrecht is. Als ik erover lees moet ik altijd denken aan de film Bowling for Columbine en dan met name aan bovenstaande animatie, die de voorstanders van wapenbezit briljant op de hak neemt.

Binnen dat grote debat duiken videogames geheid op. Daar heb ik al genoeg over gezegd. Ik wist echter niet dat vuurwapens anno 2013 al zo geavanceerd zijn dat ze van 'echt schieten' ook een soort videogame hebben gemaakt. Na het lezen van Why the TrackingPoint ‘lock and launch’ sniper rifle is disgusting ben ik weer een beetje op de hoogte: het slaat helemaal nergens meer op. Bekijk de demo van de fabrikant van dat wapen en je begrijpt wat ik bedoel.

Ik heb niet veel verstand van wapens. In mijn diensttijd moest ik schieten met karabijn, pistool en Uzi, maar ik blonk er niet bepaald in uit, integendeel. Als ik van die lessen iets heb opgestoken is het dat schieten verduiveld lastig is, zeker met een handvuurwapen. De demo wekt echter de indruk dat zelfs ik raak zou schieten, van grote afstand. Misschien ook wel omdat het wapen verdacht dicht in de buurt komt van het wapentuig dat tot voor kort alleen bestond in de fantasie van de makers van games.

Op die manier kan de wapenlobby straks toch nog met droge ogen beweren dat er verbanden gelegd kunnen worden tussen het een en het ander. Het moet niet gekker worden.

Truth is stranger than fiction, but it is because Fiction is obliged
to stick to possibilities; Truth isn't
-Twain-

@

zondag 13 januari 2013

Grassroots bibliotheekvernieuwing: is crowdfunding een optie?


In Waarom de gevestigde orde niet meedoet met 1825 dagen uit Jeanine Deckers haar verbazing over verzuchtingen rondom het project 1825dagen.nl. Ze geeft daarbij valide argumenten voor het uitblijven van reacties van overkoepelende organisaties op dat project. Nu was mijn enige Twitterreactie op de verzuchting  van Astrid Kraal de uitroep 'Joh!', waarmee ik maar wilde zeggen dat het mij ook niet verbaasde. Ik doelde echter niet op het uitblijven van bijdragen van reacties of bijdragen (dat vind ik tot op zekere hoogte ook logisch) maar op het feit dat 'grassroots initiatieven' maar zelden mogen hopen, of kunnen rekenen, op ondersteuning of facilitering vanuit organisaties. Er zijn uitzonderingen natuurlijk, maar voor zover ik weet ontstijgen die het niveau van het sponsoren van bijeenkomsten maar zelden.

Je zou kunnen stellen dat grassroots initiatieven dat ook altijd moeten blijven, zonder de beperkingen die organisatiebemoeienis met zich meebrengt, maar het is natuurlijk niet voor niets dat mensen, die zich aanvankelijk vol enthousiasme op projecten storten, na verloop van tijd afhaken, soms zelfs gedesillusioneerd. Er zit nu eenmaal een grens aan de tijd die je onbetaald in projecten kunt steken. Van de wind alleen kan niemand leven.

De werkelijke verzuchting is misschien wel dat we op den duur allemaal leren dat het nu eenmaal werkt zoals het werkt en dat de mensen die afhaken eigenlijk gewoon gelijk hebben. Die verzuchting ligt in het verlengde van vragen die al jaren blijven rondzoemen als een vernieuwend plan is gesmeed, of als een grassroots project eenmaal is gelanceerd: 'hoe nu verder?' en 'hoe vertalen we dit goede idee nu naar de praktijk?' (wie gaat het doen en hoe, en wie betaalt dat?)

Misschien is het wel gewoon tijd voor crowdfunding binnen de sector. Als er dan niet wordt bijgedragen of ondersteund door de gevestigde orde is de verzuchting wellicht duidelijker. Daar zijn ze immers wél voor, toch? Zou dat kans van slagen hebben?

Gerelateerd:
Over idealen, teleurstelling en de gevestigde orde

@

Afbeelding

Voetbaltransfers snel in beeld met de European Football Transfer Tool


Je hebt veel mensen die verstand denken te hebben van voetbal en je hebt mensen die er écht verstand van hebben. Dan is er ook nog de buitencategorie, waarvan niet helemaal duidelijk is of zij onder de eerste of tweede groep vallen, maar waarvan je wel kunt zeggen dat zij een onvoorstelbare hoeveelheid voetbaltrivia onder de hersenpan hebben zitten. Heren die nog precies weten in welk jaar een speler debuteerde en tegen welke club, die lachend herinneringen ophalen aan die maffe voorzet tegen Heracles, in oktober 1985 of die zonder haperen de verschillende werkgevers op kunnen sommen van trainers die al dertig jaar in het vak zitten.

Ik stel me zo voor dat de European Football Transfer Tool voor die mensen een perfect hulpmiddel is om de triviale scherpte over voetbaltransfers bij te schaven. De visualisatie start op Europees niveau maar verspringt met een muisklik naar competitie- of clubniveau. Dat werkt toch sneller dan het menu van de game FIFA 13, waarin ook wordt gewerkt met real-time data.

Hoever de data teruggaan kan ik niet opmaken uit het verhaal van makers Signal | Noise, maar volgens het startscherm heeft de tool betrekking op het seizoen 2012/2013 (en nu al op een totaalbedrag van ruim 1,6 miljard Pond!). Zij die het weten kunnen vast ook wel inschatten of dat klopt, en of de data betrouwbaar zijn.

@

Rust in vrede Aaron Swartz


Vanavond kreeg ik een mail van Joost. Hij meldde dat Aaron Swartz is overleden. Zelfmoord. Dat is een bericht dat me droevig stemt. Twee jaar geleden schreef ik onder meer over hem:
Deze jongeman (hij is 24) heb ik hoog zitten. Vier jaar geleden schreef ik over hem, in zijn rol als mede-initiatiefnemer van het mooie project Open Library. Een jaar later kwam hij weer voorbij in de bijdrage 'We hebben het zeepje al lang geleden laten vallen'. Deze jongen is al sinds zijn 14e een man. Op die leefttijd was hij al betrokken bij de specificaties van RSS, dat informatieglijmiddel waar ik al zo veel plezier van heb gehad. Hij deed ook veel goed werk voor Wikipedia en websites als Demand Progress en Watchdog.net. Swartz ademt vrije toegang tot informatie. Hij is de belichaming van Creative Commons en Open Access. En hij is radicaal.
Hoe het precies allemaal zit lijkt nog niemand te weten, maar Aaron had al jaren last van depressies. Het is aannemelijk dat de naderende rechtszaak, over die 'bevrijding' van wetenschappelijke artikelen, het er niet makkelijker op heeft gemaakt. In Prosecutor as bully duidt Lawrence Lessig de ontwikkelingen rondom die zaak, vanuit zijn eigen, mooie perspectief. Cory Doctorow doet het op zijn manier. Maar het maakt niet veel meer uit. Een jonge held is niet meer.

Rust in vrede Aaron.

Gerelateerd:
De strijd van Swartz: gearresteerd voor het downloaden van 4,8 miljoen wetenschappelijke artikelen

@

Foto: WeCheck

vrijdag 11 januari 2013

Kuaiyong: (sommige) betaalde iOS-apps downloaden zonder jailbreak


ZeroPaid attendeert ons op het bestaan van Kuaiyong, Chinese software die Apples iTunes nabootst en die als voordeel zou hebben dat je niet hoeft in te loggen om apps op je iPhone of iPad te installeren en nog gekker: dat je er ook nooit voor hoeft te betalen, zelfs niet als de app in de iStore wél geld kost. En dat allemaal zonder jailbreak! Het maakte me nieuwsgierig genoeg om het programma uit te proberen, ondanks het feit dat het alleen nog maar beschikbaar is in het Chinees. De instructie (met screenshots) hielp me op weg bij de installatie.

Het goede nieuws is dat het inderdaad werkt. Na installatie herkende Kuaiyong m'n telefoon direct en binnen enkele minuten stond de betaalde app Clear Vision op mijn telefoon. Het enige dat ik daarvoor hoefde te doen was op de grote rode knop onder de bewuste app te klikken.

Het slechte nieuws is dat Kuaiyong 9 van de 10 apps die ik intikte niet kon vinden. De belofte van ZeroPaid,  "with Kuaiyong you can download just about any paid app for free", wordt dus niet waargemaakt. Het kan natuurlijk zo zijn dat ik op een andere manier moet zoeken, maar dat kan ik uit de interface niet opmaken.

Mijn conclusie is dat Kuaiyong interessant genoeg is om achter de hand -en in de gaten- te houden (er schijnt een Engelstalige editie in de maak te zijn), maar dat het op dit moment nog niet genoeg in huis heeft om als vervanger van iTunes te fungeren. Wie weet komt daar binnenkort verandering in, als Apple er geen stokje voor steekt tenminste.

Gerelateerd:
De iPhone jailbreaken: toch nog maar even niet
Evasi0n: alsnog een jailbreak voor m'n iPhone
Waarom ik iTunes haat
Apple maakt lui. Nou en?


@

Zeeland in Actie: vechten voor het behoud van justitiële instellingen in de provincie


Deze maand is het 18 jaar geleden dat in Middelburg de Penitentiaire Inrichting (PI) Torentijd werd geopend, de gevangenis die eerder deze week alle landelijke media haalde, dankzij een verijdelde uitbraakpoging (in Middelburg zelf was er vooral ophef over de slechte communicatie rondom die gebeurtenis). Of de PI nog veel langer zal bestaan is allerminst zeker. De politiek overweegt namelijk sluiting. Als daar inderdaad voor wordt gekozen zou dat opnieuw een dreun voor de provinciale werkgelegenheid zijn. Dat moet ook anders kunnen, toch?

Daarom: Zeeland in Actie. Een initiatief dat onze steun verdient.

@

De tyfus, subsidiezombie



Als je het uitsmeert over een jaar of 7 bloggen ben ik eigenlijk altijd een vrij beleefd ventje geweest. Af en toe eens zo een sneer waar je net niet de vinger op kon leggen...of net wel, maar over het algemeen: wie stootte ik nu voor z'n kop? Ik ben daar een beetje klaar mee.

Ik zie zwaar overbetaalde onverlaten die al jaren de boel verzieken en nog van hun neus maken ook. Van die wichten en binken die geen flauw idee hebben waar ze het over hebben maar denken en uitstralen van wel. Dan moet je je  voor je fatsoen natuurlijk haasten te zeggen dat je ook geen flauw idee hebt. Maar allemachtig: kijk nu eens goed. Godbetert.

Weet je wat het is?  Tussen de regels door zeg ik misschien wel eens wat, maar ik houd al jaren braaf m'n bek. Dat hoort zo. Je weet maar nooit.

Ik ben daar klaar mee. Dat verdomme de klotezooi maar eens benoemd wordt. De boosdoeners vooral. De mooie verhalen over hitsige stastistieken kennen we nu wel. Het gaat hartstikke goed, zolang je maar niet vraagt naar de details van die statistieken. "Positief denken, jongen!"

De tyfus, subsidiezombie, je praatjes worden betaald door de maatschappij. Het wordt tijd voor dat adagium: beter luister je eens naar de mensen die je salaris betalen. Dat is de te nemen afslag. Ratten.

@

donderdag 10 januari 2013

Tomorrow's World: de toekomst in een tijdlijn van de BBC


Inderdaad: we spraken ooit af voorzichtig te zijn met voorspellingen en infografieken zouden we al helemaal niet meer doen maar Tomorrow’s world: A guide to the next 150 years, van de BBC is te mooi om te skippen. Krijgen we dit jaar nog medische apps voorgeschreven door artsen? Koopt Google Pinterest? Kan ik jou over drie jaar aanraken via mijn telefoon? Zijn de polen ijsvrij in de zomer van 2018?

Ik houd van dit soort tijdlijnen, ik kan er niets aan doen. BBC licht toe:
As we begin a new year, BBC Future has compiled 40 intriguing predictions made by scientists, politicians, journalists, bloggers and other assorted pundits in recent years about the shape of the world from 2013 to 2150. They range from the serious to the fanciful, from the exciting to the petrifying. And to get a gauge on how likely they are to happen, we asked the special bets department at British betting firm Ladbrokes to give us their odds on each prediction coming true.
@

Het oude Middelburg van Jo den Hollander


In december wees Rob van Hese me op het bestaan van het liedje 'Middelburg' van Jo den Hollander. Omdat den Hollander zingt over de stad van vroeger leek het hem aardig dit lied als MP3-bestand op te nemen op Middelburg Dronk.Toen ik ontdekte dat wijlen Jo een oom was van Frank den Hollander, die in het verleden wel eens reageerde op dit blog, vroeg ik Frank op Facebook toestemming om het liedje te mogen gebruiken. Die toestemming kreeg ik.

Het toevoegen van MP3-bestanden aan de site bleek echter niet zo eenvoudig. Daarom maakte ik er maar even een videootje van, met een paar oude foto's van de site.

Een feest van herkenning voor oude Middelburgers. Zie ook het artikel in de PZC van 4 juli 2009, Vader poetste zilver voor een voedselpakket.

@

woensdag 9 januari 2013

Google 2013: strijd als strategie


Is het niet gek? Ondanks het feit dat Google een belastingontduikende multinational is waar je veel kritiek op kunt en zou moeten hebben wordt mijn sympathie voor het bedrijf alleen maar groter. Als ik lees dat uitgevers van kranten (bijvoorbeeld in België, Brazilië en Duitsland) opnieuw jagen op financiële compensatie voor het feit dat Google hun sites indexeert, dan hoop ik altijd stiekem dat de zoekmachine ze gewoon eens een tijdje onvindbaar maakt, om te kijken wat er dan gebeurt. Van de berichten over de Franse provider Free krijg ik nog meer kriebels. Er mag dan weinig mis zijn met het blokkeren van advertenties maar als je eenmaal begrijpt dat dit ook gewoon draait om geldzucht en het in gevaar brengen van netneutraliteit weet je dat het opnieuw een pot is die een ketel verwijt.

Het spel van de Franse provider is vergelijkbaar met de strijd van Microsoft tegen Google in de VS. Ars Technica vat dat verhaal samen in The government leaves Google alone—what it means for users en verwoordt mooi wat het probleem van die strijd is:
Google didn't make the Internet, and it doesn't own the Internet. But it has become a dominant force in navigating the net. Today, those tools of net-navigation touch everyone, like it or not. It's hard to imagine what the net would look like without them. Much of the war against Google that's getting pushed in courts and in Congress—by newspapers, by the entertainment industry, by traditional software makers—is, in reality, a proxy war. The real battle is an impossible fight against the disruption and change wrought by the Internet itself. That's not a fight worth cheering for, even for those deeply concerned with Google's power.

Microsoft and other rivals had hopes for an assault from government regulators against Google—ideally, the same kind of massive antitrust litigation Microsoft had to endure back in the 1990s. Now, it's quite clear that such action isn't forthcoming in the US, and it's less likely to happen in Europe now, either.
Die strijd in Europa gaat ook over concurrentiebelemmering. Dat daar kritisch naar gekeken wordt is een goede zaak. Maar dat al het verzet resulteert in verzoeken om financiële compensatie vind ik veelzeggend. Google vangt als hoge boom veel wind maar heeft ondertussen zelf de wind er ook goed onder omdat het, in tegenstelling tot een groot deel van de eisende part wél een goede strategie heeft en volgt. Ook voor de langere termijn. Juist voor de langere termijn. Google is nog lang niet uitgepiest in ieder geval.

Gerelateerd:
Google, de gebeten hond
Vertrouwen op Google
Meer over kranten en Google: vertrouwen maakt je niet rijk
Google aan uitgevers: 2 regels code
Gemiste kans: kranten die onlinkbaar over het web schrijven
Netneutraliteit

@

Freebooksifter: alle gratis eboeken van Amazon verzameld op één pagina


Omdat ik geen account heb bij Amazon is de kans dat ik de site FreebookSifter zelf zal gaan gebruiken vrij klein maar ik stel me voor dat er genoeg mensen zijn die wél een account hebben, en belangstelling hebben voor de duizenden gratis eboeken die Amazon in de collectie heeft. Een deel van die gratis boeken is ook te vinden op Gutenberg.org of in één van die andere open bronnen maar Amazon ontsluit ook titels die je daar niet vindt. En zoals Frauenfelder ook al zegt: let vooral op de rubriek 'Added Today'. Daar vind je veel boeken die slechts tijdelijk gratis zijn, de echte aanbiedingen dus.

Doe er je voordeel mee!

@

dinsdag 8 januari 2013

De cookiewet zuigt


De cookiewet mag dan onlangs versoepeld zijn, feit is wel dat OPTA sinds deze maand actief overtreders van deze -in mijn ogen- belachelijke wet gaat opsporen. Nu had ik aanvankelijk geen plannen om de sites die ik beheer te voorzien van die irritante waarschuwingen, maar na het lezen van de bijdrage van Pierre Gorissen ben ik er toch maar even ingedoken, om in ieder geval te weten hoe te handelen, als dat nodig is.  Mijns Inziens fungeert daarbij als platform om te experimenteren.

Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee welke cookies dit weblog zoal hanteert. Daarom las ik de toelichting 'Hoe voldoe je aan de cookiewet?', op ComputerWorld, en liet M.I. analyseren door het genoemde Silktide, een site die desgewenst ook gratis een code voor een waarschuwing kan genereren. De analyse leerde me dat ik onbewust heel wat cookies gebruik. Van Google Analytics bijvoorbeeld, maar ook van Google Plus, Facebook, YouTube en AddThis; de hulpmiddelen voor het delen van bijdragen. Ik ben dus een overtreder en heb daarom inderdaad een code laten genereren. Dat is vooral een kwestie van de stappen volgen en hier en daar wat teksten aanpassen.

Ik heb de code opgeslagen maar voel er niet veel voor om die op alle websites te installeren. Een rondje websites klikken leerde me dat er nog heel veel grote sites die nog niet aan de wet voldoen. Die van openbare bibliotheken, van de gemeente, van de Rijksoverheid, noem het maar op. Als zulke partijen er nog geen werk van hebben gemaakt, dan vraag ik me oprecht af of ik het wel moet doen. Dat is toch van de gekke? En hoe zit dat eigenlijk met sites als Facebook? Dat is één groot koekje toch?

En als ik nu even redeneer als gebruiker zie ik er nog minder reden toe. De sites die de waarschuwende pop-ups wél hebben ingevoerd ervaar ik nu als zeer vervelend. Het is namelijk zo dat ik zelf waak over mijn privacy en de performance van m'n software, en vrijwel dagelijks de cache van de laptop opschoon met CrapCleaner. Het gevolg is dat de cookiewaarschuwingen van sites steeds opnieuw opduiken. De overheid dwingt me er dus bijna toe om Ccleaner niet meer te gebruiken en zo meer kans te geven aan ellende als malware.

De ergernissen tijdens mobiel internetgebruik zijn zo mogelijk nog groter. Juist kranten en de grotere weblogs voldoen wél aan de cookiewet maar het gros daarvan redeneert nog steeds in ouderwetse pageviews en werkt met gedeeltelijke feeds. In de praktijk betekent dat, dat ik vanuit apps als Newsify, Flipboard en Feedly wordt gedwongen door te klikken naar de site, als ik het hele bericht wil lezen. Dan duiken die klotemeldingen dus ook steeds op. Het gevolg is dat ik die sites nog vaker zal mijden. De aandachtsspanne is al zo kort. Al dat wegklikken heb ik alleen over voor berichten die écht iets toevoegen.

Kort samengevat: volgens mij is de cookiewet een draak voor iedereen. Of zie ik iets over het hoofd en zijn er ook mensen die er wel blij mee zijn?

@

maandag 7 januari 2013

Boeken lenen van Paulo, op Ownshelf



In een artikel van boekhandelaar Marinus Kirchjunger, Lekker scharrelen tussen de boeken, hoe doe je dat digitaal?, las ik over Ownshelf, een site waar je eboeken in ePub-formaat kunt opslaan en 'uitlenen' aan vrienden. Het is geen concept waar ik meteen enthousiast van word maar ik nam desondanks een kijkje. Verrassingen zijn tenslotte het grootst als je weinig verwacht.

Verrast werd ik inderdaad: eenmaal ingelogd met de Facebookaccount constateerde ik dat ik op dit platform al een vriend had in Paulo Coelho. Dat niet alleen, die goede man biedt er 13 boeken aan, waaronder vijf die door hem zelf zijn geschreven. Die boeken kun je dus gewoon van 'm 'lenen' (lees: downloaden). Ik blijf het een sympathiek gebaar vinden, ook in de wetenschap dat deze schrijver het zich goed kan permitteren.

Gerelateerd:
Paulo Coelho, liefhebber van het nieuwe web
Paulo Coelho op de iPhone
Uitgever HarperCollins zet gratis boeken online

@

vrijdag 4 januari 2013

Middelburgse Grachtengordel: een prachtproject van Jan-Willem Antheunisse


Veel Zeeuwen kennen Jan-Willem Antheunisse als samensteller en als de karakteristieke voice-over van Trugkieke, misschien wel het meest populaire televisieprogramma van Omroep Zeeland. Wat bij minder mensen bekend is, is dat Jan-Willem in zijn vrije tijd werkt aan het project Middelburgse Grachtengordel. Over het ontstaan van dat project zegt hij zelf onder meer:
In augustus 2007 viert mijn moeder haar 87ste verjaardag. Mijn broer Johan (1949) en ik (1950) trakteren haar en de rest van de familie op een rondvaart door de Middelburgse wateren. Maar niet zo maar een rondvaart. Met de baas van Rondvaart Middelburg, Roland van Banning, komen we overeen dat Johan en ik ‘Het Verhaal’ doen.
We hadden al lang gezien dat de route van de rondvaart dat deel van Middelburg aandoet, waar wij in de Jaren ’50 onze jeugd hebben gesleten. Over die grachten en kaden en belendende straten wisten we uit ervaring veel te vertellen. We wilden onze moeder en de rest van de familie een tocht vol nostalgie bezorgen.

Zowel Johan als ik hebben ter voorbereiding nogal wat ‘echte Middelburgers’ benaderd om ons verhaal te checken en uit te breiden. Dat leverde een arsenaal op aan feiten en sterke verhalen over het leven en werken in het Middelburg van onze jeugd. Het gebied dat we vanaf nu aanduiden als de Middelburgse Grachtengordel. Dat klinkt wat ‘Randstedelijk’. In volle nederigheid constateer ik dat Middelburg feitelijk nog steeds een groot dorp is.
Middelburgse Grachtengordel richt zich specifiek op de het leven en werken van Middelburgers in de jaren '50 en '60, in en aan iets minder dan 50 straten van de stad. Dat kun je al thema gerust een niche noemen. Ooit komt er wellicht een boek. De website fungeert als een soort manuscript, vol prachtige verhalen, zoals die over de auto's van toen, over de friteskramen of over de pliesies. Aan mooie foto's uiteraard ook geen gebrek, bij deze man. De Grachtengordel is ook te vinden op Facebook.

Een aanrader!

Gerelateerd:
Trugkieke op YouTube: Dolle Donderdag in Middelburg
Pilot duurzame opslag Trugkieke

@

Foto: MG op Facebook

Poetry Brain: hoe RapGenius poëzie onder de aandacht brengt


Ook als je geen uitgesproken liefhebber bent van rapmuziek is het aardig om kennis te maken met het concept van RapGenius, een website die rapteksten verklaart, met de hulp van het publiek. De site bevat namelijk ook verklaringen van religieuze teksten, klassieke verhalen en poëzie. Dat slaat blijkbaar dusdanig goed aan dat de site een nevenproject is gestart onder de naam Poetry Brain. De site GalleyCat meldt dat auteur Austin Allen dat project zal leiden. Momenteel bestaat Poetry Brain uit nog niet veel meer dan een weblog. Dat mag de pret echter niet drukken. Neem nu de introductie van de klassieker The Art of War, van Sun Tzu:
Even if you’re not planning to conquer ancient China or the stage at the Grammys, TAOW is still a fun read that will impart the delicious feeling of being shrewder, stealthier, and better prepared than all those other fools around you.
To be near the goal while the enemy is still far from it, to wait at ease while the enemy is toiling and struggling, to be well-fed while the enemy is famished:—this is the art of husbanding one’s strength.
That’s right. Toil and struggle, my enemies. Toil and struggle. Soon I shall water my garden with your tears.
'Dra zal ik mijn tuin besprenkelen met jouw tranen'. Als je het mij vraagt is dat de juiste toon voor de doelgroep van RapGenius en daarmee een mooi voorbeeld van een manier om klassieke werken onder de aandacht te brengen van het jonge publiek van nu.

Gerelateerd:
Manuscripten 2Pac naar Woodruff Bibliotheek
Rolling Words: het rookbare boek van Snoop Dogg
Siberisch rappen

@

donderdag 3 januari 2013

Over de betaalmuur voor Belgische kranten


Het online nieuws van Belgische kranten zal in de loop van 2013 grotendeels verdwijnen achter een gezamenlijke betaalmuur. Dat nieuws bereikte mij twee weken geleden op de telefoon, via een kopje in Newsify. Het was gepubliceerd door een weblog. Omdat de vraag in hoeverre mensen bereid zijn te betalen voor online content me nog steeds boeit, zoch ik vandaag alsnog gericht naar extra informatie. Toegegeven, op de sites van De Volkskrant en De Redactie krijg ik wat meer informatie voorgeschoteld maar dat is toch geen informatie van het kaliber 'daar zou ik ook voor betalen'. Ik zou ook niet betalen voor de financiële duiding van WSJ. Daar staat tegenover dat ik wel een kleine donatie heb gedaan t.b.v. van die mooie online encyclopedie, die me ook rondom dit onderwerp beter informeert dan menig nieuwssite.

Ik begrijp dat er geld verdiend moet worden. Het is logisch dat kranten en andere media experimenteren. Maar ik zie het nog steeds niet gebeuren dat mensen gaan betalen voor online nieuws. Er zijn te veel alternatieven, de aandachtsspanne is te kort en over de kwaliteit van het gebodene kun je vaak ook nog discussiëren. Dat een gigant als de New York Times nog enig succes boekt betekent niet dat iedere krant in staat is een deel van het verlies aan advertentieinkomsten te compenseren met een betaalmuur. Voor NYT zou ik zelfs misschien nog wel betalen. Of voor een blad als Wired. Maar voor een digitale, Nederlandstalige krant? Ik zou niet weten voor welke. Ik zie -nog steed-s alleen kansen voor een vorm van mediabelasting (zie de gerelateerde bijdragen).

Misschien is het wel zo dat mijn eigen mediagedrag en dat van mijn directe omgeving afwijkt van dat van het grote publiek. De tablet is ingeburgerd en wordt leesvriendelijker. Vanwege dat laatste begin ik zelf ook na te denken over de aanschaf van een iPad (Mini). Maar zal dat ook leiden tot het verruilen van de papieren krant voor een digitale? Ik ga de ontwikkelingen op afstand volgen en kom er ongetwijfeld nog eens op terug. Het feit dat ik er niet in geloof wil niet zeggen dat het ook niet gaat gebeuren, tenslotte. En het wil ook niet zeggen dat ik het de media niet gun. Ik zie kranten maar wat graag overleven.

Gerelateerd:
Wil jij betalen voor online content?
De betaalmuren van Rupert Murdoch: de tussenstand
De voordeur van New York Times gaat op slot, maar de achterdeur staat wagenwijd open
Verdienen aan aandacht: de nieuwe modellen van Google and The Next Web

@

Zeeland straks ook op de kaart van de Nederlandse Digitale Cultuur?


Ok, het is van belang om van tijd tot tijd vast te stellen wat er allemaal niet gebeurt, maar nog veel belangrijker is het om te kijken wat er wél gebeurt, en vervolgens aansluiting te zoeken bij de betrokkenen, inspiratie te putten uit de projecten en kennis op te doen tijdens de bijbehorende festivals. Daarom neem ik de mooie tip van Jeroen over en verwijs ik naar het persbericht over The New Explorers Guide to Dutch Digital Culture, van Virtueel Platform.
The New Explorers Guide to Dutch Digital Culture bevat informatie en contactgegevens van meer dan 100 medialabs, 20 onafhankelijke game bedrijven en bijna 40 nieuwe media- en gamefestivals in Nederland. De publicatie biedt opdrachtgevers, musea, curatoren, kunstenaars, internationale medialabs en andere buitenlandse belangstellenden een startpunt voor het aangaan van nieuwe verbindingen.
Zeeuwen valt het waarschijnlijk meteen op dat onze provincie nog niet bepaald op de kaart staat. Niet op deze in ieder geval. Daar kun kun je genoeg grapjes over maken, maar welbeschouwd is dat gewoon een kans. Voor de Kenniswerf in Vlissingen, bijvoorbeeld.

@

dinsdag 1 januari 2013

Mijn 2012: vierde kwartaal


Ondanks het feit dat ik in 2012 minder publiceerde op M.I. dan in de jaren ervoor (het totaal zal uitkomen op ca. 500 bijdragen), fungeert het blogarchief nog steeds als handig hulpmiddel voor het opfrissen van m'n geheugen. Wat hield me bezig, het afgelopen jaar? Was er sprake van stagnatie of van ontwikkeling?

Uit de 77 blogposts van het laatste kwartaal van 2012 maak ik geen selectie. Er gebeurde genoeg, daar niet van, maar ik ben blijkbaar toch gevoelig voor symboliek: ik ben het terugblikken beu. Ik maak nog een uitzondering voor het bovenstaande beeld. Die lieve vrouw, daar op een besneeuwd weiland op de Veluwe, is nog steeds aan mijn zijde. Ook het afgelopen jaar, iedere dag. Over hoogtepunten gesproken.

@

Mijn 2012, september: dilemma's van een ZP'er


Ondanks het feit dat ik in 2012 minder publiceerde op M.I. dan in de jaren ervoor (het totaal zal uitkomen op ca. 500 bijdragen), fungeert het blogarchief nog steeds als handig hulpmiddel voor het opfrissen van m'n geheugen. Wat hield me bezig, het afgelopen jaar? Was er sprake van stagnatie of van ontwikkeling?

Als je er voor kiest onbekende wegen te bewandelen moet je accepteren dat je zo nu en dan rechtsomkeert moet maken, omdat je eerder een wat minder handige of zelfs een verkeerde afslag hebt genomen. Dat dit gewoon hoort bij het grotere proces van de spannende wandeling ervoer ik zelf in september. In die maand vielen verschillende puzzelstukjes op hun plaats en wist ik dat het tijd was om in te grijpen, al had ik er nog wel een paar weken voor nodig om vast te stellen hoe ik dat ging doen. Met bijdragen als De zoekende ZZP'er: van teams kom je niet zo maar los en M.I. Webwerk: loslaten om op te kunnen pakken warmde ik mezelf (en wellicht ook anderen) alvast op voor de koerswijziging en na een paar prima gesprekken hakte ik een maand later de knoop door: ik beëindigde het contract dat ik afgelopen zomer tekende bij bibliotheek Oosterschelde.

Ik hecht er waarde aan om te benadrukken dat mijn beslissing niets had te maken met die bibliotheek als organisatie. Ik ben daar de afgelopen drie jaar buitengewoon goed behandeld en ik werkte er met plezier. Toen ik in 2010 ontslag nam in Middelburg vroeg directeur Jannie van Vugt binnen een week of ik voelde voor samenwerking met haar organisatie. Dat voelde ik zeker. Ik wilde dat wel het liefst als ZZP'er doen maar stemde er uiteindelijk mee in een tijdelijk contract te tekenen, aanvankelijk voor 8, later voor 16 uur. Daar heb ik nooit spijt van gehad. Bij bieb Oosterschelde kreeg ik alle ruimte. Ik vond het een verademing om te voelen dat in die organisatie vertrouwen regeert, in plaats van de prikklok.

Voor de bibliotheek stond 2012 in het teken van een grote reorganisatie, die uiteraard werd gecombineerd met slagen op het gebied van professionalisering. Zo werd ook mijn (digitale) takenpakket, dat nog niet formeel was vastgelegd, een halve formatieplaats (18-24 uur). Ik vond dat een wijze beslissing maar ik twijfelde of ik wel moest solliciteren naar de baan. Als ik wilde blijven samenwerken (en dat wilde ik) moest ik wel, als ik meer tijd en ruimte wilde voor mijn activiteiten als ZP'er (dat wilde ik ook), dan was het niet verstandig. Uiteindelijk tekende ik, maar in de herfst begon het toch te wringen. De combinatie met mooie opdrachten elders deed me beseffen dat ik me niet meer met volle aandacht kon richten op nieuwe en al langer lopende projecten. Tegelijkertijd merkte ik dat de vrijheid en het tempo van die projecten me weer wat gevoeliger maakten voor de administratieve en communicatieve elementen die nu eenmaal bij grotere organisaties horen. Alles optellend concludeerde ik dat het toch beter was om het contract te beëindigen. Wellicht blijkt het achteraf onverstandig te zijn geweest om een zeker inkomen in crisistijd vaarwel te zeggen, maar als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren, dan is het wel dat ik me niet moet laten leiden door geld. Van de keren dat ik dat wel deed heb ik achteraf veel spijt gehad. Dat kan ik van de beslissingen vanuit mijn hart niet beweren.

De nieuwe afslag omschreef ik twee maanden later (deels) in de bijdrage De informatiespecialist van morgen is vrij. Dat is mijn visie, maar dan wel een visie die vooral bij elkaar wordt gehouden door hoop. De toekomst is ongewis. In de afgelopen maanden verdwenen klussen uit beeld en doken er nieuwe op. Soms raakt de blik nog steeds vertroebeld door allerlei zaken waarvan je hoopte dat je er als ZP'er niet meer mee te maken zou hebben. Welkom in de grote mensenwereld, vriend.
Ik houd het voorlopig maar op dat oude adagium. "We zien wel, en anders kijken we wel."


@

Foto Walcherse Boerin in Middelburg: Europeana