vrijdag 23 december 2011

Tot volgend jaar


Het krantenartikel deed anders vermoeden, maar dit jaar laten we het feestgedruis over aan anderen. Kerst kun je maar beter benutten om te rusten. Lezen zullen we wel, schrijven echter niet.

Tot volgend jaar allemaal. Dat de dagen die voor ons liggen hartverwarmend mogen zijn.

@

Merkwaardige kunst deel 76: de boeklandschappen van Guy Laramee


Guy Laramee zegt zelf over zijn werk:
The erosion of cultures – and of “culture” as a whole - is the theme that runs through the last 25 years of my artistic practice. Cultures arise, become obsolete, and are replaced by new ones. With the vanishing of cultures, some people are displaced and destroyed. We are currently told that the paper book is bound to die. The library, as a place, is finished. One might say: so what? Do we really believe that “new technologies” will change anything concerning our existential dilemma, our human condition? And even if we could change the content of all the books on earth, would this change anything in relation to the domination of analytical knowledge over intuitive knowledge? What is it in ourselves that insists on grabbing, on casting the flow of experience into concepts?
When I was younger, I was very upset with the ideologies of progress. I wanted to destroy them by showing that we are still primitives. I had the profound intuition that as a species, we had not evolved that much. Now I see that our belief in progress stems from our fascination with the content of consciousness. Despite appearances, our current obsession for changing the forms in which we access culture is but a manifestation of this fascination.
@

Via This is Colossal

donderdag 22 december 2011

Mijn 2011: juni


I don't care to belong to a club that accepts people like me as members.
Aldus Groucho Marx. Het is een grappige uitspraak. Hoe belangrijk vind je het om 'ergens bij te horen'? Soms misschien wel belangrijker dan je zou willen. Ik heb me het afgelopen jaar meerdere malen afgevraagd of het voor mij als 'kleine zelfstandige' niet eens tijd wordt voor nieuwe wegen en andere bezigheden, maar steeds weer moet ik concluderen dat ik vergroeid ben met de wereld van informatiedienstverlening in het algemeen, en die van bibliotheken in het bijzonder. Dat is wat ik doe, daar ligt mijn hart.

Dankzij de vrijheid weet ik nu wel wat ik binnen dat vakgebied écht leuk vind en wat niet. Ik ben het gelukkigst op dagen dat ik geen afspraken heb en gewoon 'mijn ding' kan doen. Dat 'ding' komt in feite neer op informatie slurpen en selecteren, bloggen en het onderhouden van platformen links en rechts. Ik kan uren opgaan in het onderzoek rondom Middelburg Dronk. Ik vind het heerlijk als mensen enthousiast reageren op aanwinsten. Ik geniet van korte discussies op Twitter of op andere platformen. Ik koester de mooie vondsten van anderen. Het web is als een verslavend hallucinogeen, als een oneindige put van kennis en entertainment. Toen ik van de week met een vriend over verslavingen sprak wees hij me er fijntjes op dat het web in mijn geval ook een verslaving is. Hij heeft gelijk.

Maar deze verslaving omhels ik. Deze verslaving schaadt me niet voor mijn gevoel. Misschien besteed ik er meer tijd aan dan gezond is voor een mens, maar echt: als ik een nachtje heb gewerkt aan 'content' denk ik achteraf nooit: "wat zonde van mijn tijd", of: "stom dat ik weer iets heb zetten doen dat geen geld oplevert". Op zo'n moment ben ik alleen maar blij dat het onderzoek en schrijfwerk niet gehinderd werd door verplichtingen of door dingen die toch niet opschieten. Daarnaast geldt: als je kunt opereren in de vrije ruimte  ontsnap je eenvoudiger aan de echokamer, kun je je ook daadwerkelijk ontwikkelen tot informatieknooppunt of tot een actieve deelnemer aan een lokale gemeenschap. Likes worden dan waardevoller dan die vermaledijde ROI.

Omdat ik dat al langer zo voel hoop ik nog steeds vurig op een werkzaam bestaan dat me geheel bevrijdt van alles waar ik niet (meer) in geloof. Ik ben al een beetje op weg.

Mijn 2011: mei


Nu ik terugkijk op 2011 realiseer ik me dat ik in het afgelopen jaar nauwelijks van mijn stoel ben gevallen van verbazing over nieuwe technische snufjes. Dat heeft alles te maken met verwend zijn en een overweldigend aanbod van hardware en software. Ik kreeg dit jaar een nieuwe laptop van Dell. Over die machine ben ik gewoon heel erg tevreden. Lekker snel en hapervrij. Zo moet het zijn. In het najaar verving ik de iPhone 3GS door de 4S. Ook daar kan ik kort over zijn. Ik ben nog nooit zo tevreden geweest over een digitaal apparaat als over de iPhone. Ik gebruik het ding intensief, met plezier. Met de geslotenheid van het systeem neem ik probleemloos genoegen. Er zijn honderdduizenden apps beschikbaar (waarvan ik er maar een paar echt vaak gebruik). Als het gaat om technologie en gadgets concludeer ik dat ik gewoon tevreden ben.

Dankzij mijn laptop en telefoon, in combinatie met apps en andere software, heb ik mijn mediaconsumptie gestroomlijnd. Zo nu en dan, in een luie bui op de bank, pak ik de iPad (die ik zelf bewust niet kocht) van mijn lief er nog wel eens bij, maar in principe kan ik het af met die twee. De gameconsole kwam pas in december weer uit de kast, de digitale camera en e-reader liggen ook stof te happen en mijn cd's draai ik eigenlijk alleen nog in de auto zo nu en dan.

Het meeste nieuws geniet ik met Feedly. Die app is mijn absolute favoriet en zorgt er zelfs voor dat ik voor het slapen gaan vaak liever artikelen lees op mijn telefoon dan uit een tijdschrift. Het lezen van boeken schiet er mede daardoor dikwijls bij in. De aanvullingen op het nieuws komen binnen via sociale netwerken. Over die netwerken wordt meer dan ooit tevoren geschreven. Dat gaat tegenstaan. Voor mij staat inmiddels wel vast dat het gewoon oude wijn in nieuwe zakken is en dat veel organisaties er alleen maar mee aan de slag gaan om het als activiteit af te kunnen vinken in een jaarverslag. Dat de kracht van die netwerken 'm zit in het sociale ontgaat sommige mensen. Zij leggen liever de focus op de ruis. Maar al dat gezeur daarover is ruis op zich. Het is alsof je in een stiltecoupé last heb van een mevrouw die constant zit te tetteren dat iedereen stil moet zijn. Feit is dat je netwerken ook anders kunt ervaren. Zelfs in kunt zetten als wapen tegen informatieovervloed.

Maar feit is ook dat veel mensen gewoon niet toekomen aan het installeren van filters en het gebruik van handige hulpmiddelen. Het is allemaal minder voor de hand liggend dan je zou willen. Bedenk dan maar gewoon dat je daar zelf ook bewust voor kiest, in andere gevallen. Een goede kok zal niet begrijpen waarom ik me nog nooit heb verdiept in het bereiden van een eenvoudige ovenschotel. Die zal me beschouwen als een afhankelijke stakker op eetgebied. Een goede monteur zal niet snappen dat ik niet eens de moeite neem om de motorkap van de auto te openen, als er iets mis is. Dat ik alleen maar storingsvrij van A naar B wil is hem een gruwel. 'Ken je voertuig man!' Nou, dat ben ik niet van plan. Nooit geweest ook. En zo willen anderen zich dus niet verdiepen in digitale handigheidjes. Zolang Facebook, Wordfeud en het mailprogramma het maar doen, is het goed. Daar is niets mis mee eigenlijk.

@

dinsdag 20 december 2011

Aanwinst: de e-thermostaat van Essent


Begin december ontving ik een mail van reclamebureau Etcetera:
Beste Edwin,
Via jouw blog hebben wij opgemerkt dat jij vaak berichten post over technologische ontwikkelingen. Op het moment zijn wij bezig met een campagne voor energieleverancier Essent en daar zouden wij jouw graag bij betrekken. Essent heeft een nieuw product: de E-thermostaat. De eerste thermostaat die je met je smartphone op afstand kunt bedienen! Op die manier kan je voorkomen dat je verwarming onnodig blijft verwarmen.

Hij wordt pas in januari officieel geïntroduceerd, maar we willen hem nu al pre-launchen onder influencials zoals jij. We hebben gezien dat jij veel schrijft over technologische ontwikkelingen en gadgets. Daarom geven we jou graag de primeur om de E-thermostaat als eerste te mogen testen, om te ervaren hoe die werkt. Je mag de thermostaat t.w.v. 350-, houden. Het enige wat we vragen is om via je blog je eerlijke mening te geven over de E-thermostaat.
Aanvankelijk dacht ik met spam te maken te hebben, maar toen ik de naam van de ondertekenaar losliet op Google kwam het genoemde reclamebureau inderdaad in beeld. Ik grijnsde. Héél even voelde ik me Nalden, die zo hard kwam in 2009. Een gadget! Omdat ik blog! Binnen enkele minuten was mijn antwoord verstuurd: "Kom maar op met die thermostaat!". Dat mijn meisje net een nieuwe cv-ketel had laten installeren maakte het plaatje compleet. Dat ik geen abonnee van Essent hoefde te zijn maakte het een stuk gemakkelijker.

Een week later werd de thermostaat bezorgd door TNT. Nadat ik het instructiefilmpje had bekeken concludeerde ik dat de installatie zelfs voor mij een peulenschil zou zijn. Het ging uiteindelijk maar om twee schroefjes en om een of ander zwakstroomdraadje. En oh ja, een ding dat in de modem geplugd diende te worden. Ik ging aan de slag.

Een uur en twintig vloeken later hing de thermostaat, mede dankzij de hulp van m'n stiefzoon. Schroefjes zijn groter dan kleine gaatjes soms, laten we het daar maar op houden. Toen het ding hing was ik in ieder geval zo trots als een pauw.

Inmiddels is de thermostaat helemaal ingeburgerd hier. Onze eerlijke mening? Gisteren vertelde de jongste van het huis nog hij tegenwoordig eerst even de kachel aanslingert met zijn iPhone voordat hij zijn bed uitstapt. "Dan is het tenminste alvast lekker warm in huis". Ik maak grapjes in de stamhut. Dat ik het ding wel even naar tropische waarden zal doen schieten op afstand, zodat ik zeker weet dat mijn meisje wat luchtigs aan zal hebben als ik thuiskom. Kolder natuurlijk, maar het behoort allemaal tot de mogelijkheden. En als je geen zin hebt om op afstand te bedienen kun je ook vaste waarden voor vaste tijden programmeren.

Het enige dat we nog niet onder de knie hebben is de bewegingssensor. Als die geen beweging meer signaleert schakelt die op dit moment over naar de nachtstand. Omdat ik meestal beneden werk komt het regelmatig voor dat het opeens afkoelt. Het goede nieuws is dat ik de trap niet op hoef om orde op zaken te stellen...

NB: Pierre vroeg zich af hoeveel extra stroom het apparaatje in de meterkast vreet. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee hoe ik dat moet meten.

@

Mijn 2011: april


De wereld staat op z'n kop. Alles en iedereen walst maar door. En dan zouden uitgerekend wij proberen de braafste jongetjes van de klas te zijn? Fuck that! Het is tijd om de hielen te lichten! Het is tijd voor ophef, commotie en heisa. Voor ontsteltenis, consternatie en ontwrichting! We moeten ontsnappen aan ons eigen verhaal. 2011 was het jaar van #occupy, maar wij hebben helemaal niets bezet of gesloopt. We hebben alle werken van Bakoenin in huis, maar zijn werk lezen, ho maar.

Hier spreekt de salonrevolutionair die omringd wordt door ontluikende knopjes. Een nieuwe lente, een oud geluid. Protesteren doen we -gelukkig maar- van achter het toetsenbord. Zijn we altijd netjes voor het avondeten thuis, en redden we het land en passant ook nog.

Denken we.

We redden helemaal niks. We staan gebukt en accepteren gelaten. We wachten maar gewoon af. We nemen genoegen met types als Teeven. Wtf mensen, wtf? Waar is onze schaamteloosheid gebleven? Waarom prikken we de zeepbel niet door? Willen we dan niet liever bloeien dan bloeden?

Nee hoor. Dat willen we niet. De nieuwe moraal kunnen we toch niet bijhouden. Morgen toch geen dag.

Deze paljas had er op papier best zin in, in april, zoveel is wel duidelijk.

@

Afbeelding: Banksy

zondag 18 december 2011

Merkwaardige kunst deel 75: BevShots


Als je (alcoholische) dranken bekijkt met een microscoop gaat er een kleurrijke wereld voor je open. Dat ontdekte Michael Davidson in 1992 ook. Hij nam sindsdien een compleet arsenaal aan bieren en mixen onder 'de loep'. Lester Hutt zag er brood in en brengt de opnames als betaalbare kunst aan de man. Je kunt je gasten in ieder geval leuk laten raden. Want zeg nu zelf: herkende jij Piña Colada in bovenstaande foto?

@

Een open brief aan Joost


Beste Joost,

Nog voor de geneugten van Bierblio III ons gisteren richting het rijk der pornografische fabelen slingerden (wat zat er in vredesnaam in die amuse?) zaten wij te praten over de onmogelijke complexiteit van het bibliotheekwerk in Nederland. Ergens deed ik nog een halfslachtige poging om jou uit te leggen hoe het nu ongeveer zit, met subsidiegeld, aanbestedingen en 'de krachten in het veld'. Ruim een dag later besef ik dat ik dat niet had moeten doen. Ik kan dat namelijk helemaal niet uitleggen. Het is écht heel complex.

Omdat je altijd vriendelijk bent zul je nu misschien willen zeggen dat ik toch best een aardige poging deed, maar ik stel deze keer een andere route voor. We hadden het gisteren -vrij onvermijdelijk- ook over de korter wordende aandachtsspanne der mensheid. Over filmpjes die niet langer dan 3 minuten mogen duren, tenzij ze echt heel bijzonder zijn. Over artikelen die je pas leest als mensen je er doelgericht op attenderen. Welnu: dat doe ik bij dezen, ook al omdat de wijzers van de klok zich weer ergens tussen de 12 en de 3 bevinden. Dan worden wij net een beetje wakker, concludeerden we lallend.

Ik attendeer je hierbij op een document dat een veel betere poging doet dan ik gisteren. Misschien reageer je daar net zo op als op data met een slotje, maar je moet het toch even proberen. Het betreft de nieuwsbrief van Wim Keizer. Ondanks het feit dat dit document maar enkele aspecten van de ontwikkelingen aanstipt is het een hele taaie kluif. Mij duizelde het in ieder geval na het lezen van de 20 pagina's. Maar het mooie is: dit document legt prima uit waarom ik het niet goed kan uitleggen.

Voer voor een Pluskoning, me dunkt.

@

Foto: @Lukask op Twitter
Meer foto's op Google Plus

zaterdag 17 december 2011

Doen! De 1%club


Al vaak gezien, maar nog nooit bekeken: de 1%Club. Na het lezen van een mailtje van de organisatie besloot ik daar nu maar eens verandering in te brengen. De 24 uur-actie is inmiddels achter de rug, maar je steentje bijdragen kan nog steeds. Bromsnor Derksen zou 'doen' zeggen.

@

Mijn 2011: maart


Al bladerend door Memolane en dit weblog stuit ik in de maand maart op weinig opmerkelijks. Dat ik 40 werd maakte blijkbaar niet zo veel indruk op me, want die dag was ik behoorlijk actief op het web. Omdat ik geen pieken en dalen waarneem beperk ik me tot de constatering dat ik het die hele maand wel even best vond allemaal. Dat sluit mooi aan bij het citaat dat ik vannacht aantrof in een bijdrage over 'zitten en kijken':
As muddy water is best cleared by leaving it alone, it could be argued that those who sit quietly and do nothing are making one of the best possible contributions to a world in turmoil.
Maar ook wanneer ik zit en kijk leg ik vast. Ik besef dat ik het goed heb. Dat ik tevreden terug kan kijken op de eerste periode als ZZP'er. Dat ik blij ben met mijn meisje. Dat ik wellicht kansen laat liggen maar juist daardoor kan zitten en kijken.

Voor wat betreft de digitale ontwikkelingen zie ik vooral dat steeds meer mensen in mijn privé-omgeving zich overgeven aan sociale netwerken en mobiel internetgebruik. Die waarneming sluit aan bij de stapeltjes webstatistieken die we dit jaar voorbij zagen schieten op nieuwssites en weblogs. Veel mensen beseffen inmiddels dat internetgebruik leidt tot traceerbare sporen maar het blijkt wel dat er nog een wereld is te winnen als het gaat om het wissen van die sporen.

Veel organisaties worstelen op hun beurt nog met de ontwikkelingen. De belangstelling en de goede intenties zijn er, maar de dialoog krijgt vaak nog steeds niet de benodigde centrale rol. Focus op ruis en technologie blijven zorgen voor weerstand en angst. Als die focus niet wordt verlegd voelt niemand zich als een vis in het digitale water en verdwijnt de ruimte voor een goed online gesprek als sneeuw voor de zon. Maar het hoeft niet ingewikkeld te zijn, echt niet. Eerst loslaten, dan omhelzen.

@

De Facebook Tijdlijn: helemaal zo gek nog niet


Maanden na de eerste aankondiging is gisteren de Facebook Tijdlijn beschikbaar gekomen voor iedereen. Frankwatching legt de belangrijkste vernieuwingen uit en gaat ook in op de belangrijkste reden voor ophef:
Het meest gehoorde bezwaar tegen de nieuwe timeline is het verzoek van Facebook om nog meer persoonlijke informatie aan je profiel toe te voegen. Die zou gebruikt kunnen worden voor reclamedoeleinden, omdat nu nog duidelijker is wie je bent en waar je interesses liggen. Door de zevendaagse ‘proefperiode’ te introduceren heeft Facebook geprobeerd om de eerste zorgen over je privacy weg te nemen. In deze periode kun je informatie toevoegen en verwijderen, zodat je alleen publiceert wat jij wilt.
Ik heb de tijdlijn na een bijzonder korte verkenning geactiveerd, omdat ik het niet erg vind dat oudere bijdragen nu makkelijk zijn terug te vinden. Dat zijn tenslotte allemaal uitingen die ik zelf ooit gepubliceerd of veroorzaakt heb. Ik kan me goed voorstellen dat anderen er niet zo over denken, maar die mensen kunnen dus nog ingrijpen. Je kunt oude bijdragen namelijk verbergen op de tijdlijn of zelfs helemaal verwijderen. Op het plaatje hiernaast zie je het menu dat tevoorschijn komt als je op het potloodje klikt.

Het is nog te vroeg om definitief te oordelen, maar mijn eerste indruk is positief. Ik vind het zelfs wel aardig dat ik oude bijdragen nog terug kan vinden. Er gaat namelijk veel te veel informatie verloren in het realtimetijdperk, vind ik.

@

vrijdag 16 december 2011

Klassiekers, deel 179: 4'33"


4'33", van John Cage, is de enige compositie die ik ooit heb mogen helpen uitvoeren. Het was daar, in het mooie Italië, waar ik kennis maakte met het stuk en waar Machteld van de Putte uitlegde waarom dit stuk goed past bij het gedachtegoed van Benedictus. Het is een curieus stuk, maar wel een stuk dat mij een mooie herinnering heeft bezorgd.
I have nothing to say / and I am saying it / and that is poetry / as I needed it
@

De Geschiedenis Online Prijs: stem op Middelburg Dronk


Er is enorm veel concurrentie, maar dat mag de pret niet drukken. Pas vandaag hoorde ik dat Middelburg Dronk is aangemeld voor de Geschiedenis Online Prijs. Van de website:
De Geschiedenis Online Prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan de beste historische website van het afgelopen jaar. De prijs is in het leven geroepen om uiting te kunnen geven aan de waardering voor een goed toegankelijke historische website. Als een website goed toegankelijk is en een goede ontsluiting van de historische informatie bewerkstelligt dan zullen bezoekers van de website meer vinden, langer blijven en eerder terugkomen. Daarnaast willen de organisatoren met het uitreiken van deze prijs geschiedenis op internet stimuleren.
Winnaar van de Geschiedenis Online Prijs ontvangt het beeldje dat de geschiedenis op internet uitbeeldt, speciaal ontworpen door beeldend kunstenares Gonneke van Echten.
Winnaar van de Geschiedenis Online Publieksprijs, de website die door het publiek is gekozen als favoriete historische website, ontvangt een geldprijs van €2500,=
De Geschiedenis Online Prijs is een initiatief van Historisch Nieuwsblad en Archieven.nl.
Mae kiek: wij kunnen natuurlijk niet op tegen al dat organisatiegeweld, maar wij zijn -heus- enorm enthousiast. Wij worden niet gehinderd door organisatie-ellende en wat dies meer zij. Wij onderzoeken het gebeuren ter plekke, toen en nu, met iedereen. Daar kun je zonder schaamte op stemmen volgens ons. Laat je horen!

Stem nu op Middelburg Dronk - MiddelburgDronk

@

 Foto wijlen Louis Lebon bij Seventy Seven: Jan Simonse

donderdag 15 december 2011

Mijn 2011: februari


Op het onvolprezen Wikipedia lezen we:
Februari werd aangemerkt als reinigingsmaand. De Romeinen vierden hun Lupercalia, reinigings- en vruchtbaarheidsfeesten ter ere van de wolfsgod Lupercus. In deze zelfde periode vierden de Germaanse stammen langs de Romeinse grenzen een ontuchtig vrouwen- en vruchtbaarheidsfeest. De Romeinen vonden dit heidense riten en duidden deze feesten aan met de naam Spurcalia, naar het Latijnse woord spurcus dat smerig betekent. Van dit woord is het Oudnederlandse woord sprokkelen een etymologische afleiding. De sprokkelmaand februari verwijst dus naar deze oude Germaanse vruchtbaarheidsfeesten
We wonen dan wel onder de grote rivieren, maar de ontuchtige vruchtbaarheidsfeesten van februari laten wij Zeeuwen over aan onze oosterburen. De meeste van ons dan toch. Ik zelf (be-) leefde deze maand dit jaar in ieder geval in relatieve rust. Als er al een rode draad naar voren komt uit die periode, dan is het mijn bijna obsessieve belangstelling voor de aandachtseconomie, met name die online. Aandacht ten opzichte van contentverval. Aandacht ten opzichte van contentversnippering. Aandacht voor websites. Aandacht voor voorwaarden. Aandacht voor langere teksten.

Die belangstelling is niet nieuw, maar ik geloof wel dat het ergens in deze periode gebeurde dat ik de korte aandachtsspanne ben gaan beschouwen als belangrijkste uitgangspunt. Dat is wellicht de reden waarom ik zo vaak mopper dat juist met dit aspect veel te weinig rekening wordt gehouden bij het ontwikkelen van al die webdiensten, door al die organisaties die zeggen 'wel iets te willen met sociale netwerken'.

Ergens in deze periode stel ik vast dat ik het zo slecht nog niet heb. Dat ik een deel van mijn werk zelfs in de stamhut kan doen. Dat ik van enthousiasme veel blijer en misschien wel gelukkiger word dan van de financiële schouderklopjes van 'the powers that be'. Dat ik dat gewoon moet koesteren, zolang dat kan, zonder al te veel na te denken, maar ook zonder continu 'op rood te gokken'.

Maar helemaal onbevangen? Dat zal het wel nooit worden, dat zit er gewoon niet in.

@

Afbeelding: Leandro Bassano, Wikipedia

woensdag 14 december 2011

Zomaar een Googlewoensdag


Laat Google ons dan nooit eens op adem komen? Na anderhalf uur feeds scannen heb ik geleerd dat:
Zomaar wat berichtjes over een doordeweekse dag van een rijk bedrijf. Waanzin.

@

Mijn 2011: januari


Ik zei het vorig jaar ook al: sommige tradities moet je in ere houden vind ik, zo ook de terugblik op het jaar, aan de hand van de archieven van dit weblog. Zoals mijn bijdragen zijn, is ook de retrospectie: soms wordt het persoonlijk, maar meestal is het een verslag van het loeren naar de analoge en digitale wereld waar ik deel van uitmaak. Die wereld is soms nog gekker dan ik.

Januari:
2011 is een jaar geworden waarin ik over veel dingen heb gezwegen. Dat zou je misschien moeilijk kunnen geloven als je al mijn webuitingen (het blijft niet bij Mijns Inziens, Bibliotheek 2.0 en Middelburg Dronk) zou volgen, maar toch is het zo. In 2011 zouden we het namelijk anders gaan doen. Ons met een positieve benadering op alle uitdagingen storten. In goed overleg, dat natuurlijk weer wel.
12 maanden later kan ik constateren dat we de ontwikkelingen inderdaad positief benaderd hebben. Overlegd hebben we -als vanouds- ook meer dan genoeg. Maar het feit (bestaan feiten nog wel?) dat we nauwelijks zorgen of kritiek communiceerden (even afgezien van bijdragen als Libraries are screwed en Het gaat niet gebeuren) betekent niet dat we ons geen zorgen maakten, integendeel.

Op het gebied van bibliotheekvernieuwing gebeurt er van alles. De belangrijkste aanbevelingen uit het eindrapport Bibliotheek.nl werden grotendeels uitgewerkt, maar het probleem blijft dat de focus vooral blijft liggen op de techniek en ondersteuning vanuit de overkoepelende organisaties, niet op de mensen die het verschil moeten maken. Niet op het naar buiten brengen van de prachtige content met alle middelen die al jaren gratis beschikbaar zijn op het web. We wachten en vergaderen en wachten opnieuw. Je hebt inmiddels geleerd dat geduld een schone zaak is, en dat het gemiddeld 5 jaar duurt voordat noodzakelijke veranderingen echt hun beslag krijgen maar je weet ook dat zo'n tijdsspanne niet meer goed past bij een entertainment- en informatielandschap waarin je alles alleen nog maar kunt uitdrukken in miljoenen en miljarden.

Je ontkomt niet aan onderhandelingen en zeker, een solide fundering bouwen kost nu eenmaal veel tijd, maar de gemiddelde consument zal het een worst zijn. Die heeft 1001 alternatieven...en weinig aandacht en tijd. Maar hij ziet van al die pilotprojecten uiteindelijk veel minder terug dan aanvankelijk de bedoeling was.
Desondanks wil ik me houden aan het voornemen om niet continu over half lege glazen te mieren. Tegelijkertijd kan ik het niet laten om te blijven hameren op mijn geloof in kleine, flexibele teams die los staan van alle overlegstructuren, en van alle belangen en machtsspelletjes van organisaties. Er is te veel politiek en er is te veel inspraak, punt.

Elders in de wereld wordt een nieuwe lente ingeluid door internet maar gewoon uit te schakelen. Daar leren we van dat negeren ook nog een overtreffende trap heeft. Het kan altijd erger.

@

maandag 12 december 2011

The Cloud: Nederlandse architectuur raakt een gevoelige snaar


Ik stel me zo voor dat architecten en ontwerpers het helemaal niet erg vinden als hun werk emoties oproept, maar in het geval van bovenstaand ontwerp, The Cloud, van het Nederlandse bureau MVRDV, ligt de geraakte snaar misschien toch iets te gevoelig. Het bouwwerk moet weliswaar in Seoel verrijzen maar dan nog: je vraagt je af of er in de tekenkamer nu werkelijk niemand was die het verband legde met de Twin Towers. Dat kan toch bijna niet anders?

Het is wel een fraai ontwerp overigens.

@

zondag 11 december 2011

Mijn bewondering voor Neelie


Wat een vrouw is Neelie Kroes toch. Ik bewonder haar enorm. Tot vier jaar geleden viel ze mij alleen op zoals andere politici mij opvallen: door een vreemde uitspraak, door een affaire of misschien wel door een ongelukkig besluit. Veel belangstelling had ik in ieder geval niet voor haar. Daar kwam verandering in toen ze in 2007 de strijd aanging met Microsoft. Toen zag ik opeens in dat Neelie een hele sterke vrouw is.

Het is waarschijnlijk niet moeilijk om mij nu met het tegendeel om de oren te slaan. Kroes haalt ook nog steeds het nieuws met discutable zaken. En het klopt: haar ogen stralen lang niet altijd de kracht uit waarover ik spreek. Haar glimlach is meestal van steen. En wie weet: misschien gelooft ze inderdaad in paragnosten. Over dat soort dingen kan ik kort zijn: nou en? Deze dame genereert honderdduizenden treffers in zoekmachines, Lexis Nexis barst uit z'n voegen als je haar naam intikt. Dan is het logisch dat je op meer stuit dan louter loftrompetten.

Wat ik zo cool vind is dat een vrouw met zo'n indrukwekkend curriculum en zo'n machtige positie zich nu hard maakt voor het vrije internet en tegen de misstanden van copyright. Neelie heeft het begrepen. Dat ontgaat ook mensen als Weinberger en Doctorow niet. Als ik zie dat zelfs 'die hoek' positief over haar schrijft  voel ik nota bene iets dat lijkt op trots. Het is lang geleden dat iemand uit de Nederlandse politiek dat teweegbracht, bij mij althans wel.

Zojuist ontdekte ik dat er ook een site bestaat die je in staat stelt te reageren op de toespraken van Kroes: Comment Neelie. Storm loopt het daar nog niet maar ik vind het een mooi concept. Je klikt op een speech naar keuze, je logt in met een Twitter- of Facebookaccount en je kunt als het ware het gesprek met haar aangaan. Zijn het geen fantastische tijden?

@

zaterdag 10 december 2011

Een bibliotheek van menselijke ervaring


Dat de kop Community of Storytellers Build Online Library of Human Experience mijn aandacht trekt lijkt me evident. Een gemeenschap waar verhalenvertellers een bibliotheek van mensenlijke ervaring bouwen. "Daar kunnen we misschien nog iets van leren", denk ik dan.

Eenmaal beland op Cowbird denk ik vervolgens: "ziet er soepeltjes uit die site! Lekker veel plaatjes!". Maar dan ga ik opeens twijfelen. Het zijn wel erg veel plaatjes, die pas onthullen wat ze bevatten als je er op klikt. Na drie keer klikken heb ik het wel weer gezien. Ik ga weer verder.

Ervaren jullie dit ook zo? Kan een site ook té visueel zijn? Of is het gewoon mijn korte aandachtsspanne?

@

vrijdag 9 december 2011

Multi-touch heeft ook nadelen


Apple heeft het multi-touchscherm niet uitgevonden maar door de techniek superieur toe te passen op de iPhone en iPad heeft het bedrijf er wel voor gezorgd dat miljoenen mensen de techniek met plezier gebruiken. Ik zou zelfs bijna denken dat het een van de belangrijkste pijlers is van het succes van Apple. Het werkt dusdanig soepel dat je gewoon een beetje baalt als je het een keer met 'minder vloeiend' moet doen. Mede daardoor zie je het concept ook steeds vaker elders toegepast worden. Overal eigenlijk.

Nu zou je denken dat daar weinig mis mee is, maar multi-touch is, in al z'n eenvoud, eigenlijk best complex. Het artikel Good Touch, Bad Touch legt uit waarom. Een voorbeeld: tot voor kort kon je gewoon je ogen op de weg houden, als je de autoradio wilde bedienen, omdat die bediening bestond uit slechts een of een paar knoppen die je in moest drukken, nu en straks zal de bediening meer aandacht vergen, juist door de toepassing van multi-touch.
None of this is intended as a criticism of Steve Jobs. But there's a risk that his iPhone touchscreens will become his most enduring legacy. Like all distribution networks, Apple's iTunes will be usurped by something smarter and cheaper. Eventually, all of Apple's hardware, the gadgets that changed the world, will be obsolete. But the Jobsian touch-screen interface will keep spreading. It shrinks devices too easily, and replaces too many moving parts, for manufacturers to resist it.

If Jobs slips into history as the father of the touchscreen era, that would bury his true genius. He gave us interfaces we didn't realize we wanted, mated perfectly to the devices we inevitably craved. The humble, nearly extinct click wheel is one example. The iPhone's touchscreen was another. Now the touchscreen has become the exact sort of compromise that once drove Jobs and his engineers to work even harder: an interface for everything, and a master of none.
Zo had ik het nog niet bekeken. Tijd voor een riedeltje Bloodhound Gang, me dunkt.

Gerelateerd:
Je iPhone bedienen met een worst
De toekomst van computerbediening: de multi-touch monitor
Typen met je ogen 

@

Afbeelding: Mujjo

Uitgesteld mobiel lezen: de opmars


Ken je apps Read it later en Instapaper? Het zijn toepassingen waarmee je artikelen kunt opslaan om ze later rustig na te kunnen lezen. Die toepassingen zijn veel populairder dan ik dacht. Op zich zegt die populariteit nog niet zoveel over de veranderingen in informatieconsumptie (je kunt artikelen tenslotte ook opslaan voor later om er vervolgens nooit meer naar om te kijken) maar na het lezen van een analyse van de data van Read it later is mijn interesse toch gewekt. Veel mensen blijken namelijk wel degelijk regelmatig terug te keren naar opgeslagen artikelen.

Read it later maakte eerder dit jaar ook een analyse van mobiel leesgedrag, waaruit naar voren kwam dat mensen steeds vaker mobiel informatie tot zich nemen, als daar gelegenheid voor is. Bij het ontbijt, tijdens het forenzen en tijdens 'prime time', op de bank. Op zich is dat niet zo verwonderlijk, als je kijkt naar de verkoopcijfers van smartphones en tablets, maar toch gingen mijn wenkbrauwen even omhoog. Ik verkeerde waarschijnlijk in de veronderstelling dat deze vorm van informatieconsumptie vooral in zwang was bij informatie-idioten als ik zelve. Mis.

Nu ik erover nadenk is uitgesteld lezen best fijn. Gisteravond lag ik een paar uurtjes op de bank met m'n lief. Televisie aan, hapje en drankje erbij en zij met de iPad in de hand en ik met de iPhone. Er waarschijnlijk nog genoeg mensen te vinden die dat beschouwen als ongezellig samenzijn, maar voor ons voelt het als ontspanning. Feitelijk zitten/liggen we gewoon allebei lekker te lezen, maar dan van een scherm, in plaats van uit een boek. Uiteraard knallen de sociale netwerken en online games dan ook met de regelmaat van de klok voorbij (zie ook de mooie bijdrage van Jan Klerk over dat onderwerp) maar dat maakt het -gevoelsmatig-eerder compleet dan dat het afleidt. Wel is het zo dat je niet zo vaak meer toekomt aan het 'diepere' lezen. Vele artikelen passeren de revu, maar doorgaans 'scan' je die alleen maar. Als artikelen dan echt interessant bewaar je ze voor later, of mail je ze, met één druk op de knop, even naar jezelf, zodat je er later eens goed voor kunt gaan zitten.

Zo stuitte ik gisteren op de bank ook op de analyses van Read it later. Die leken me interessant genoeg om te bewaren.Vandaag was ik vroeg wakker. Dat was een mooi moment om de bijdragen eens wat beter te bekijken. Terwijl ik het een beetje laat bezinken schrijf ik ook meteen deze posting, zonder omzien. Die posting heeft daardoor misschien niet echt een rode draad, of een listige inleiding en duidelijke conclusie; maar  door er meteen over te schrijven heb ik wel wat dingetjes voor mezelf op een rij gezet in deze context. En dat is nu precies wat ik zo prettig vind aan uitgesteld lezen en direct bloggen: het is een vorm van informatieverwerking.

@

woensdag 7 december 2011

Blom, bedankt: over niet gerealiseerde bibliotheekvernieuwing


Een paar jaar geleden was het een standaardkreet in de (andere) stamhut: "Ja, je lacht wel, maar je vindt het niet leuk". Daar moest ik aan denken toen ik vanavond bovenstaande reactie van Erwin Blom kreeg op een opmerking over het maar half kunnen lezen van een bijdrage op Fast Moving Targets.

Weet je wat het is? Het is een verdomd gevoelig onderwerp geworden. M'n lief verklaart me wel eens voor gek, dat ik de hele vetzooi zo toelaat en toesta te woekeren. Ik droom bibliotheken. Ik droom informatieshite. Maar het is waar: ik draag leuke steentjes bij links en rechts, maar ik maak niet het verschil. Misschien omdat ik het gewoon niet kan, misschien omdat ik het doe zoals ik het doe.

Ga ik het verschil ooit wél maken? Als ik dat echt wil moet ik misschien wel meedoen aan het grote spel. Dat doe ik zelfs al een beetje. Maar weet je: een eeuwige jankerd als ik raakt daarvan alleen maar verder van huis.

Ik kom er gauw nog eens op terug. Misschien wel in een fokking audioteep op FMT.

@

App van de week: Flipboard voor iPhone


Toen ik voor het eerst kennismaakte met Flipboard was ik behoorlijk lyrisch. Toen de iPad-app ook geschikt werd gemaakt voor Google Reader werd dat gevoel er niet minder op. Desondanks gebruik ik Flipboard nauwelijks meer. Ten eerste omdat ik mijn nieuws vooral op de iPhone lees, en er simpelweg nog geen versie beschikbaar was voor dat apparaat, ten tweede omdat ik de voorkeur geef aan Feedly, een app die misschien niet even mooi is maar die, in tegenstelling tot Flipboard, wel in staat is om al mijn ongelezen feeds te tonen. Flipboard kwam (in ieder geval voorheen) niet verder dan een pagina of 16.

Maar nu is de versie voor de iPhone gelanceerd. Je kunt inmiddels ook koppelingen leggen met sites als Tumblr, Flickr en Instagram en het lijkt erop dat je meer pagina's kunt raadplegen dan voorheen.

Ik ga Flipboard daarom een tweede kans geven, want bloedmooi is deze app nog steeds, ook in de broekzak.

@

#NLvanboven: het bekijken waard


Via Twitter werd ik geattendeerd op het televisieprogramma Nederland van Boven. De bijbehorende website meldt:
Nederland van Boven is een ode aan het maakbare Nederland. Door middel van datavisualisaties, indrukwekkende luchtbeelden en portretten van helden op de grond laten we zien wie we zijn en hoe onze mentaliteit ons land gevormd heeft.
Wie naar de krioelende mierenhoop kijkt die Nederland is, vraagt zich af waarom ons land niet elke dag totaal vastloopt in een ongelofelijke chaos. Maar wie van bovenaf naar ons land kijkt ziet iets heel anders: een precisie uurwerk. ‘Nederland van Boven’ kijkt vanuit vogelperspectief met behulp van helikopters, paragliders, ballonnen en vliegers naar de ritmes en patronen van Nederland.
Als je dit gemist hebt kun je de uitzending alsnog bekijken op de site. Ik kan het je aanbevelen. Een piepklein vleugje Koyaanisquatsi zul je proeven, een vertrouwd maar ander Nederland zul je zien. Zie ook Bright.nl.

@

dinsdag 6 december 2011

Klassiekers deel 178: Nobody Knows You When You're Down and Out


Van de 1001 versies van Nobody Knows You When You're Down and Out (1923!) kies ik niet die van Clapton of Popa Chubby, maar die van Carla Bruni. De Franse first lady is tenslotte Francaise, en heeft ook gewoon een fijne stem.

Allemaaaaal!

@

Merkwaardige kunst deel 74: een portret van 3.2 miljoen puntjes


Mooi he? Miguel Endara heeft zijn vader getekend. "Interessant, maar gaat u verder", zul je nu misschien denken. Welnu: Endare tekende dit portret door 3,2 puntjes te zetten. Handmatig. Kijk de video en je weet alles; je krijgt er spontaan een muisarm van (en een puntkop dus).

@

Goed nieuws: 'eigen boeken' bibliotheken ook welkom in Public Library Online


Goed nieuws van Stichting Bibliotheek.nl: er zit beweging in het portaal Public Library Online. Het platform, waar bibliotheekleden straks 'gestreamde boeken' kunnen lezen zal naar verwachting in het eerste kwartaal van 2012 gelanceerd worden. Commissielid Lotte Sluyser twitterde erover en wijdde er ook een mail aan. Wat ik interessant vind is dat ook eigen content welkom is. Het zou nog mooier zijn als er ook een 'subplatform' zou worden ingericht voor regionale non-fictie e.d., maar dat komt misschien later wel. Dit is alvast een mooi begin. Een paar citaten:

Wat voor boeken komen op de portal?
  • We starten met een 40-tal Engelstalige boeken voor volwassenen en jongeren. Dit aantal kan worden uitgebreid. Daarnaast een paar Arabische titels
  • Op termijn: Nederlandse titels worden per uitgever geacquireerd, mogelijk door de NBD. Hierover worden nog afspraken gemaakt.
  • “Eigen boeken”, ebooks waarvan de bibliotheken de eigenaar zijn of waarover zij rechtstreeks met auteurs licentieafspraken maken.
Eigen boeken
Wij denken hier aan boeken als de winnaars van lokale Debuutprijzen die een aantal bibliotheken organiseren. Vaak leuke boeken, die het waard zijn om gelezen te worden door een groot publiek. Ook kunnen we voor PLO een paar boeken krijgen van Marijke Nijmanting, een kinderboekenschrijfster. De OBA heeft zelf boekjes uitgegeven. En zo zijn er vast nog veel meer opties als we ons gezamenlijke bibliotheeknetwerk inzetten!

Proces:
  • Voorlopig coördineer ik (Lotte Sluyser, E.) dit stukje, samen met Sander van Kempen en Michiel Laan van BNL en mijn collega’s. Michiel geeft juridisch advies.
  • Bibliotheken die interessante boeken weten, die zij in eigen beheer hebben of waarvoor rechtstreeks met auteurs licentieovereenkomsten kunnen worden gemaakt, laten dit aan mij weten. De boeken moeten geschikt zijn als e-book voor een groot publiek.
  • Er wordt een reviewboard samengesteld. De aanbevolen boeken worden beoordeeld door de reviewboard. De reviewboard mag boeken afwijzen zonder opgave van redenen.
  • De reviewboard wordt gecoördineerd door Marijke van Egdom van de Bibliotheek Haarlem e.o. Bibliotheken kunnen medewerkers opgeven voor de reviewboard, we hebben minstens 4 mensen nodig. Graag slimme, positieve, snelle mensen opgeven. Het is onbetaald.
  • Als het boek geschikt is en de auteur gaat akkoord wordt een contract gesloten tussen auteur en BNL. Dit contract is al ontwikkeld. Het contract gaat over PLO maar ook kan de auteur vast akkoord geven voor opname van het ebook op andere portals die de bibliotheken de komende tijd ontwikkelen, bijv. een app met gratis ebooks.
  • De auteur geeft recht op onbeperkt gebruik. De auteur krijgt een bescheiden bedrag betaald per 12 maanden. Het gaat om een vast bedrag, geen betaling per uitleen.
Gerelateerd:

Afbeelding: Claude Verlinde

maandag 5 december 2011

Nieuwe generaties, nieuwe mores


Niets zo mooi als observeren hoe volgende generaties in het leven staan. Met de regelmaat van de klok discussieer ik met mijn eigen generatiegenoten over de nieuwe mores:
  • "Ze gaan tegenwoordig toch wel veel minder naar de kroeg? Lekker sociaal zeg."
  • "Lees ik hier nu dat de jeugd tegenwoordig met de onderbroek aan staat te douchen, na gym?"
  • "Sjeez, zit jouw zoon echt de hele nacht achter zijn online game te chatten met zijn makkers?"
  • "Ongelooflijk! Ze SMS'en nu al in hun slaap. Wat een verdwazing!"
Je zou er een pagina's lange lijst van kunnen maken maar daar gaat het me even niet om. Ik vind vooral de drijfveren van andere generaties boeiend. Ik probeer daar in te verplaatsen door mezelf de vraag te stellen: hoe zou ik me waarschijnlijk hebben gedragen als ik zelf 16 zou zijn geweest in dit tijdperk? Zou ik dan ook hebben rondgehangen op een schoolplein, om oeverloos te ouwehoeren over leuke meisjes, brommers en dronken worden? Zou ik dan een hele dag tussen de bloembollen hebben gewerkt om het zuurverdiende geld vervolgens 's avonds uit te geven in een bar waar alleen maar slechte muziek werd gedraaid, maar waar je tenminste in contact kon komen met die veelbesproken meisjes?

Ik denk het toch niet.

Daarom vind ik Why are US teenagers driving less? een interessant artikel. In 1978 haalde nog 50% van de 16-jarigen in de VS meteen hun rijbewijs. In 2008 was dat nog maar 30%. De oorzaak daarvan laat zich raden.

@

Een gevaarlijke achteruitkijkspiegel

McLuhan stelde ooit al dat het riskant is om te lang in de achteruitkijkspiegel te kijken. Dankzij deze Chinese 'achteruitkijkspiegelkit' krijgt dat idee ook letterlijk gestalte.

Afleiding is overal. Meer informatie op GizMag.

@

zondag 4 december 2011

Verdrinken in data, dat kost een lieve duit


Ik vroeg me even af hoe het onderstaande bedrag (op Dutch Cowboys) werd berekend...
Information overload kost het Nederlands bedrijfsleven 1853 euro per werknemer/per jaar, zo blijkt uit een onderzoek van Mindjet. We blijken niet zozeer te grote hoeveelheden informatie te ontvangen, maar we hebben grote moeite met het verwerken van de veelheid verschillende soorten informatie. 
...maar Managers Online licht het toe:
Aan het zoeken naar informatie die ze hebben gezien maar niet kunnen vinden, besteedt de gemiddelde werknemer meer dan 25 minuten per dag, het equivalent van meer dan twee werkweken per jaar. Dit kost bedrijven 1.853 euro per jaar voor elke werknemer, gebaseerd op 234 werkdagen in een jaar met een gemiddelde werkdag van 7,5 uren en een gemiddelde salaris van 32.500 euro.
Ik heb zelf de tien vragen van Mindjet ook beantwoord. Ik 'zwem nog aardig mee', weet ik nu. Dat kan beter natuurlijk.

@

Infografiek: Mindjet

Steve Jobs: nooit meer dezelfde zijn

When you grow up you, tend to get told that the world is the way it is and your life is just to live your life inside the world, try not to bash into the walls too much, try to have a nice family, have fun, save a little money. That’s a very limited life. Life can be much broader, once you discover one simple fact, and that is that everything around you that you call life was made up by people that were no smarter than you. And you can change it, you can influence it, you can build your own things that other people can use. Once you learn that, you’ll never be the same again.”
Jobs. Dit citaat horend en lezend moet ik denken aan zijn uitspraken over LSD en Bill Gates...en aan de brief van Albert Hofmann.

Gerelateerd:
Hallucinogenen 2.0: blogs, games, open source
De Whole Earth Catalogus: webcult uit de jaren '60

@

Too Big to Know: een nieuw boek van David Weinberger


Volgende maand verschijnt het nieuwe boek van David Weinberger. Daar verheug ik me op. De volledige titel van het boek, Too Big to Know: Rethinking Knowledge Now That the Facts Aren't the Facts, Experts Are Everywhere, and the Smartest Person in the Room Is the Room is voor mij al reden genoeg om het boek aan te schaffen.

Het werk van Weinberger is doorgaans geen luchtige kost en daardoor ook niet aan iedereen besteed. Soms moet je flink doorbijten, als je leesprogressie wilt boeken. Daar staat tegenover dat deze man je als geen ander helpt bij het begrijpen van de veranderingen in de informatie- en aandachtseconomie. New York Times publiceerde gisteren alvast een voorbeschouwing:
Newspapers, encyclopedias, they are just gone, at the touch of a hyperlink,” Mr. Weinberger said. The institutions of “education and politics – they’ll just shatter. How did they get to be so fragile?” With the pained glee of a scientist discovering very bad news, he added, “knowledge for my generation was at the center of the human quest. It is going the way of the recording industry. It is a term that won’t survive the generation.
Als ik het boek eenmaal gelezen heb zal ik het -onder voorbehoud- hier proberen samen te vatten. Liefhebbers kunnen nu echter ook al luisteren naar de lezing die hij afgelopen woensdag gaf in Berkeley, of rondsnuffelen op het bijbehorende weblog.

Gerelateerd:
David Weinberger: een interview voor Digitale Bibliotheek
Picnic 07: Mossberg, Keen en Weinberger
Alles is divers, de kracht van de nieuwe digitale wanorde
De nieuwe bibliotheekmedewerker en het cluetrain manifest

@

zaterdag 3 december 2011

Durven leren van je fouten: terug naar bèta (Glitch)


Heb jij wel eens gehoord van een 'delancering'? Of moet het 'ontlancering' zijn?

Over de game Glitch schreef ik al drie keer eerder. Over hoe ik ontdekte en zwichtte, afhaakte en vervolgens toch weer voor de bijl ging. De afgelopen weken kwam ik niet toe aan het spel (first things first, my friend) maar ik vermaakte me er nog steeds kostelijk mee. Dat gold blijkbaar niet voor iedereen. Afgelopen woensdag kwamen de makers van het spel naar buiten met een meer dan opmerkelijk besluit. Het spel wordt 'gedelanceerd' en gaat terug naar bèta.

Ik geloof niet dat ik een dergelijke move al eerder zag. Natuurlijk zijn er talloze voorbeelden van software die nooit, of pas na lange tijd, de bètaversie ontstijgen, maar een stap terug als in dit geval zie ik voor het eerst.
But we always thought we could evolve our way there and the experience of launching taught us that we can’t. Some fairly radical changes to core game mechanics are going to be necessary to make Glitch what it needs to be.
And making radical changes to core game mechanics is something that’s a lot harder to do while the front doors are open and we have to focus on scaling to support growth, stability and providing the quality of service we aim to achieve for the live game. Going back to beta will let us make the changes that need to be made. And so we’re “unlaunching” — and going back to beta.
Wat deze stap extra bijzonder maakt is de bereidheid ontevreden spelers hun geld terug te geven, terwijl het spel nog steeds gewoon gespeeld kan worden. Dat getuigt van veel respect voor 'de klanten van het spel'.  Ik gaf ook geld uit aan het spel (geld dat ik verdiende met Roamler), maar die 35 dollar mogen ze van mij houden. Al was het maar omdat ik het zo sympathiek en leerzaam vind, wat hier gebeurt.

Veel organisaties zouden nog wat kunnen leren van Tiny Speck:
  • goed nadenken over je product en de tijd nemen om het te ontwikkelen
  • na de lancering luisteren naar feedback en er ook daadwerkelijk op anticiperen
  • een radicale en risicovolle beslissing durven nemen als je vaststelt dat het product nog niet volwassen is
  • daar duidelijk over communiceren
  • de gebruiker centraal stellen, in plaats van de portemonnee
Denk er maar eens over na. Hoe vaak stelt jouw organisatie de klant op deze manier centraal, in plaats van  de bedrijfsprocessen en ego's die verband houden met die klant?

@

Privacy 2011: je smartphone als pottenkijker


Al een paar dagen zie ik berichten voorbij schieten over Carrier IQ, de spionagesoftware die op miljoenen smartphones geïnstalleerd blijkt te zijn. Ik had me voorgenomen daar vandaag eens wat dieper in te duiken maar ik kom er niet aan toe. Het bijna failliete Wikileaks gooit namelijk roet in het eten met de publicatie van 'The Spy Files':
Het klinkt als iets uit Hollywood maar massa-interceptiesystemen, gebouwd in opdracht van westerse inlichtingendiensten voor onder meer “politieke opponenten”, zijn per heden realiteit. (…) Surveillancebedrijven hacken computers en telefoons, ook iPhones, BlackBerry’s en Androids, en neme deze toestellen over. Ze registreren elke functie, aanslag, beweging en zelfs de geluiden en omgeving waar de telefoon zich in bevindt.
Licht verdwaasd volg ik wat links. Mijn verbijstering groeit met iedere pagina die ik lees. Alhoewel...ik ben niet eens verbaasd, ik ben vooral onder de indruk van de enorme hoeveelheid informatie die bange vermoedens bevestigt. Als je m'n 'klikpad' ook doorloopt begrijp je wat ik bedoel.
  1. Assange: 'iPhone, BlackBerry, Gmail users - you're all screwed'
  2. Inside the shadow world of commercialised spook spyware
  3. Big Brother Incorporated
  4. The State of Surveillance: The Data
  5. Wikileaks: The Spy Files
  6. List of documents > Company Name > Glimmerglass
  7. Glimmerglass CyberSweep
  8. Presentatie Paradigm Shifts (PDF)
  9. Lawful Interception Is Our Business(PDF)
  10. Glimmerglass.com
Hier haak ik af. Ik weet weer even genoeg. Dit is leesvoer voor later, voor ooit. Het voelt verdomme bijna als infotainment, al deze ellende. Ik grijp mijn smartphone en trek me terug, minder ongezien dan ooit tevoren. En het gekke is: het laat me koud ook. Of warm.

@

Kiekjes van Kubrick


A Clockwork Orange, The Shining, Full Metal Jacket: als je van films houdt kan het bijna niet anders dat je ook houdt van het werk van Stanley Kubrick. Ik herinner me weliswaar dat niet al mijn klasgenoten waren gecharmeerd van het geweld in eerstgenoemde film (we keken de film ooit klassikaal, op de middelbare school, en niet iedereen zat de vertoning uit), maar als je de controverse buiten beschouwing laat moet je toch vaststellen dat de meeste films van deze regisseur goed in elkaar steken.

Kubrick fotografeerde ook. Daar had ik geen idee van. Van het weblog Open Culture:
In 1945, a young Stanley Kubrick graduated from high school and almost immediately started working for LOOK Magazine as a photojournalist, becoming the youngest staff photographer in the magazine’s history. It’s during this period that Kubrick began to master his visual craft and produced some stunning images. Now, more than 65 years later, you can purchase … or simply browse through … Kubrick’s photographic work for the first time.
Mooi werk, toch?

@

vrijdag 2 december 2011

Rapport: Zelfbewust een zelfstandige positie


Deze week publiceerde het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een rapport over Zzp'ers in Nederland: Zelfbewust een zelfstandige positie (PDF). Voor de kleine zelfstandige kan het interessant zijn om dat rapport even door te nemen. Dan weet je meteen of jouw situatie een beetje gangbaar is of niet. De mijne in ieder geval wel. Uit het persbericht:
Uit de meting van afgelopen zomer, waaraan ongeveer 2.200 zelfstandigen hebben meegewerkt, blijkt dat bijna 80 procent positief is over zijn zelfstandige positie. Over de omstandigheden waaronder zzp’ers hun werk doen is circa 90 procent tevreden, terwijl dit voor slechts 75 procent van de werknemers geldt. Dit komt onder andere omdat zelfstandigen zelf kunnen beslissen hoe ze hun werk indelen en uitvoeren.

Het onderzoek laat verder zien dat slechts weinig zelfstandigen zich verzekeren tegen ziekte (20 procent) of langdurige arbeidsongeschiktheid (38 procent). Ruim de helft van de zzp’ers reserveert wel geld voor pensioenvoorziening.

Bijna de helft van de zzp’ers had in 2010 een omzet tussen de 25.000 en 100.000 euro, zo’n 95% van de zelfstandigen werkt voor meer dan twee verschillende opdrachtgevers. Voor bijna driekwart van de zzp’ers is het inkomen als zelfstandige de enige bron van inkomsten. Daarnaast kunnen steeds minder zzp’ers terugvallen op een alternatief gezinsinkomen. De economische omstandigheden lijken hier de belangrijkste oorzaak van.
Gerelateerd: 
Leven als ZZP'er: leven in het nu
Zielen Zonder Pretenties
Gelezen: ZZP 2010

@

Afbeelding: App NIN

donderdag 1 december 2011

Merkwaardige kunst deel 73: Pagina 23, de IKEA Dystopie


Pagina 23 is een merkwaardige, maar intrigerende korte film. Van de site:
Pagina 23 is de eerste kortfilm die de jonge creatievelingen Jeroen Houben, Tim Arts en Stefan van den Boogaard samen maakten. Het leverde ze, naast een handvol nominaties, de juryprijs én de publieksprijs van het 48 Hour Film Project in Utrecht op.
Reclamefolders zijn doorgaans een toonbeeld van onverstoord huiselijk geluk. Maar, zoals we zien in Pagina 23, de beelden zijn te mooi om waar te zijn. Achter de stralende glimlach van de fotomodellen doemen de verstikkende dagelijkse sleur en het overspel op.
De wereld van IKEA kan altijd rekenen op mijn aandacht maar het is pas nu dat ik besef dat het leven vaker ingericht wordt als winkelcatalogus dan ons lief zou moeten zijn.

Gerelateerd:
Wonen in een teststad, geesten met klotebaantjes
Kritisch ontwaken
Nuchter dronken worden: alcohol in pilvorm

@

Middelburg Dronk op Facebook: ervaringen met een fanpagina


Middelburg Dronk mag dan geen commerciële website zijn, we zijn natuurlijk wel blij als we mensen horen zeggen dat ze de wiki waarderen en regelmatig bezoeken, én als we dat ook terugzien in de statistieken. En dat zien we ook terug: in augustus stond de teller van Mediawiki op dik 500.000 pageviews, nu alweer op ruim 700.000. Zelfs als ik dat met een grote korrel zout neem vind ik het nog steeds de moeite meer dan waard.

Vanavond zag ik voor het eerst dat de berichten die ik op de Facebookpagina van Middelburg Dronk plaats ook best goed worden bekeken. Althans: volgens de statistiekenpagina van Facebook zijn de berichten meer dan 57.000 keer 'weergegeven'. Daarover zegt Facebook zelf:
"Is het weergavecijfer het aantal gebruikers dat het bericht heeft gezien?
Nee, dit is het ruwe aantal weergaven dat gebruikers hebben gezien. Deze weergaven kunnen van het nieuwsoverzicht van een gebruiker komen, via een bezoek aan een pagina of via een sociale plug-in (open grafiek)."

Met die verklaring kan ik niet zo veel ("het ruwe aantal weergaven dat gebruikers hebben gezien", wtf?) maar het klinkt best goed. Het aantal 'likes' van de pagina is nog beperkt (160) maar eigenlijk vind ik ook dat getal nog helemaal niet zo slecht. Het thema is en blijft tenslotte 'niche'. Bovendien zijn de laatste 50 'fans' er pas bijgekomen toen ik actiever berichten ging plaatsen op de pagina.

Dat laatste heeft te maken met een andere aanpassing. Tot twee maanden geleden werden vrijwel alle wijzigingen op de Wiki automatisch naar Twitter verzonden. Dat was iets te veel van het goede, daarom heb ik die functie uitgeschakeld. In plaats daarvan twitter ik nu weer handmatig, maar ik combineer dat wel met Facebook. Iedere bijdrage die ik daar plaats wordt nu juist wel naar Twitter verzonden. Een koppeling tussen die twee platformen wordt weliswaar vaak afgeraden, maar ik weet dat er in dit geval niet zo gek veel overlap is tussen de gebruikers van de twee. Daarom vind ik dat het moet kunnen.

Al met al is hier geen sprake van een groot statistiekenspektakel maar ik vind de bevindingen bemoedigend genoeg om de pagina actief bij te blijven houden. Lang niet iedereen heeft zin en tijd om de website zelf regelmatig te bezoeken. Als ik die mensen dan af en toe toch kan voorzien van een gave foto of een nostalgisch artikel: dan is dat toch gewoon meegenomen, voor zowel die mensen als voor dat, voor velen onvindbare, erfgoed? Of zie ik dat verkeerd?

@