vrijdag 30 september 2011

Merkwaardige kunst deel 68: Tilt-shifted Van Gogh


Als je het concept van Tilt-shift fotografie loslaat op Photoshop doe je datzelfde concept wellicht geen eer aan, maar wie maalt daar nog om als het resultaat in beeld verschijnt? Serena Malyon nam posters van het werk van Vincent van Gogh te grazen en het effect is spectaculair. Kijk maar eens naar de originele posters.

@

Attendering: Lost at E Minor

Boek: Het Nieuwe Werken volgens Generatie Y



Wij zijn opgegroeid met steeds sneller gaande veranderingen: van cd’s naar mp3’s; van sms naar WhatsApp; van TMF naar YouTube; van Hyves naar Facebook. Een leven zonder internet kunnen wij ons eigenlijk niet meer voorstellen. Wij hechten veel waarde aan vrijheid en zelfontplooiing. Binnenkort bestormen wij de arbeidsmarkt. Men verwacht van ons dat wij niet anders willen dan flexibel werken en gebruikmaken van alle technologieën waar wij mee zijn opgegroeid. We twitteren onszelf minimaal naar een eerste baan en zullen als digitale nomaden van werkplek naar werkplek trekken. Maar willen wij dit wel? En klopt dit toekomstbeeld?

In ons boek gaan we op zoek naar deze antwoorden. Het zal geen studie naar onze eigen generatie zijn. We laten nu eens zien wat ónze mening is en hoe wij over onze toekomst denken.

Wij zijn Generatie Y.
In april van dit jaar vroeg een groep studenten van de opleiding IDM aan de Haagse Hogeschool (de opleiding die ik zelf ook volgde) of ik een bijdrage wilde leveren aan het boek Het Nieuwe Werken volgens Generatie Y. Ik deed dat met de bijdrage Morgen toch geen dag. 23 september j.l. werd het boek in Den Haag gepresenteerd. Het aardige is dat het boek door Eburon werd uitgegeven toen bleek dat voldoende 'aanheelhouders' zich hadden laten registreren op de site TenPages. Ook dat is een vorm van 'nieuw werken', als je het mij vraagt.

Het boek is vanaf nu te koop maar kan via Facebook ook gedownload worden als PDF. In Google Books is een preview beschikbaar. Natuurlijk heb ik de inhoud al even bekeken, maar met lezen wacht ik tot het gedrukte exemplaar volgende week op de deurmat valt. Noem dat gerust Het Oude Lezen volgens Generatie X.

@

woensdag 28 september 2011

App van de week: eBook Search


Er zijn genoeg redenen om er bedenkingen bij te hebben, maar boeken zijn heter dan ooit tevoren, als onderwerp. De ene keer wordt het dik en somber aangezet, zoals gisteren op TechCrunch in The Future Of Books: A Dystopian Timeline, de andere keer worden er vraagtekens gezet bij de wijze waarop de uitgeefwereld inspeelt op alle ontwikkelingen, zoals vandaag in Alle e-books uitgeleendvan Alexander Klöpping.

Hoe het allemaal werkelijk zal lopen moet nog blijken maar feit is wel dat het digitale aanbod steeds groter en vindbaarder wordt. Gisteren las ik onder meer dat DBNL gaat samenwerken met WPG Uitgevers en op GalleyCat werd ik geattendeerd op de gratis iPhone-app eBook Search.

Ondank het feit dat die app wemelt van de reclame en niet zo prettig navigeert, zet ik 'm toch even in mijn schijnwerpertjes. Het ding zoekt namelijk in de databases van verschillende sites, van Gutenberg tot Feedbooks en Munseys. Je kunt zoekacties onder meer verfijnen op taal, onderwerp, titel en auteur. Een gevonden titel kan meteen worden geopend als ePub of PDF, of worden doorgestuurd naar de Kindle. Dat is gewoon handig. Daarom neem ik de advertenties voor lief en laat ik deze app voorlopig even op de telefoon staan.

Gerelateerd:

@

dinsdag 27 september 2011

Verleid en verloren: terug in Glitch


Ik heb gelogen. Twee weken geleden verklaarde ik licht gefrustreerd dat ik klaar was met de online game Glitch, omdat alles wat ik in de testperiode bereikt had na een reset weer was kwijtgeraakt. Maar blijkbaar is frustratie toch een motivatie. Toen ik een paar dagen later zag dat de game weer werd geopend voor een allerlaatste test, en dat verzamelde items en skills nu wél behouden zouden blijven, besloot ik opnieuw te beginnen. Sterker: van de eerste dertig euro die ik verdiende met Roamler kocht ik zelfs een lidmaatschap voor een jaar, zonder te weten wat daar de voordelen van zijn.

Dit alles betekent dat ik er, in ieder geval voorlopig, weer een digitale tijdvreter van jewelste bij heb. Dat moet haast wel ten koste gaan van een van de andere digitale activiteiten. Erg vind ik dat niet want gamen staat al ruim een jaar op een bijzonder laag pitje. Op de Wii speel ik eigenlijk nooit meer, op de telefoon of op het web ook maar zelden. Dan mag het wel weer een keertje. Met mijn jokkebrokgedrag pas ik overigens prima in het nieuwe gamersplaatje. Consoles krijgen op hun mieter van webbased gaming.

Glitch is nu bezig met de laatste, korte test. Daarna wordt het spel voor iedereen opengesteld. Dat is waarschijnlijk een kwestie van dagen. Inmiddels is er ook een app voor de iPhone ontwikkeld, waarmee je onder meer je skills kunt beheren. Nice.

@

maandag 26 september 2011

Bronnen voor lokaal nieuws: over een onderzoek van Pew en een oorverdovende #knal


Pew Internet heeft vandaag een onderzoek naar de consumptie van lokaal nieuws gepubliceerd. Dat onderzoek is weliswaar gehouden in de Verenigde Staten (dat een ander medialandschap heeft en waar 'lokaal' een paar maatjes groter is dan hier) maar biedt toch een paar interessante inzichten. Het blijkt bijvoorbeeld dat kranten nog steeds de belangrijkste bron zijn voor bijvoorbeeld informatie over evenementen, cultuur, lokale politiek, sociale dienstverlening en criminaliteit in de regio, dat lokale televisie het wint als het gaat om het weer en 'brekend nieuws' en dat internet de rest voorbij streeft als het gaat om informatie over het lokale uitgaansleven, de handel, banen en huisvesting.

Ik geloof, nog steeds, dat er veel te winnen valt binnen de lokale en regionale informatievoorziening. Niet alleen voor de media; ook voor bibliotheken, archieven en andere organisaties. Hoe het op dat niveau werkt konden we afgelopen weekend mooi ervaren rondom de gebeurtenissen in Ritthem. Toevallig was ik daar vrijdagmiddag nog geweest met mijn lief en toen we op Twitter opeens tientallen berichten voorbij zagen komen over dé knal, vonden we het anderhalf uur lang leuk om het te volgen. Grappend en grollend, gissend en gretig: was het de neerstortende satelliet? De Luchtmacht? Vuurwerk?

Het is op zo'n moment reuze gezellig en interessant, bij de virtuele dorpspomp. Beetje bij beetje kom je meer te weten, maar je bent wel blij als je merkt dat de webadepten van de regionale media ook online zijn. Mark Rijk van Omroep Zeeland stapte meteen in de auto om te kijken of er iets loos was in Vlissingen-Oost, Nadia Berkelder van de PZC deed verslag van telefoontjes met Defensie en de Luchtverkeersleiding. Dat is waardevol, als niemand weet wat er gaande is. Dat ook @politiezld zich actief in de discussie mengde vond ik ook mooi. Die mensen en de organisaties die zij vertegenwoordigen hebben nu eenmaal meer bronnen en contacten die helpen de waarheid boven water te krijgen. Dat je dan in de loop van het weekend pas leert hoe de vork in de steel zat en zit is eigenlijk een bijzaak. De opwinding is dan al weer gezakt. Op naar de volgende gekke gebeurtenis. Zolang het maar niet ver van ons bed is.

@

zondag 25 september 2011

Quixey: een handige zoekmachine voor apps


Quixey is de aanwinst van de week. Deze zoekmachine zoekt, op basis van jouw trefwoorden, naar apps voor alle bekende platformen. Van iOS tot Android, van Blackberry tot Symbian. Zelfs de extensies voor Google Chrome en de add-ons voor Firefox zijn in de indexen opgenomen. Je zoekresultaten verfijnen per platform is een fluitje van een cent.

+1

@

Attendering: Phil Bradley

Wie helpt imkerij Poppendamme aan een nieuw onderkomen?


Het is geen gewoonte van me om persberichten integraal over te nemen, maar voor deze maak ik een uitzondering. Wie helpt de imkerij aan een mooi alternatief op Walcheren?
Op 1 oktober a.s. sluit het bezoekerscentrum van de Imkerij Poppendamme te Grijpskerke. De nieuwe eigenaren van het complex hebben besloten om de imkerij geen nieuwe huurovereenkomst aan te bieden.
Het bezoekerscentrum met de bijbehorende imkerijwinkel is geopend in juli 1991en trekt jaarlijks tienduizenden bezoekers. Poppendamme staat al jaren stevig in de top 10 van Zeeuwse dagattracties.

De imkerij gaat nu op zoek naar een locatie op Walcheren waar de formule van de imkerij, een combinatie van commercie en educatie, voortgezet kan worden.
Met de gemeente Veere is er overleg over een tijdelijke vestiging van de imkerijwinkel in een nabijgelegen schuur. Op korte termijn wordt een reactie van de gemeente verwacht.
Het bezoekerscentrum is deze week nog geopend van dinsdag t/m zaterdag van 10.00 tot 17.00 uur.

Imkerij Poppendamme
Poppendamseweg 3
4364 SL Grijpskerke
0118-616966
Imkerij@zeelandnet.nl

@

zaterdag 24 september 2011

Library Pirate: illegale collectievorming 'gecrowdsourced'


Studieboeken zijn zo duur in de Verenigde Staten dat het geen verwondering mag wekken dat er websites als Library Pirate worden gelanceerd. TorrentFreak belicht die site nog eens en legt uit dat deze community meer doet dan alleen boeken uitwisselen via torrents. Je kunt bijvoorbeeld gebruik maken van de dienst 'Huur een piraat':
The initiative the site is running is called “Hire-a-Pirate” and the publishers aren’t going to like it one bit. Many students, on the other hand, won’t share their view. This is how it works.

First, the student lets LibraryPirate know the title of the book they’re looking for. Then, site staff locate the product on eTextbook rental services and advise the student of the current rental price. An example shown to us was a book costing $200, but with a time-limited digital rental copy also available at $118.50.
Participating students are then asked to purchase a gift certificate from the official seller for the full amount ($118.50 in our example) and send the gift code to LibraryPirate. Site staff then rent the book on the student’s behalf.

“After a little bit of this and a little of that, we strip the DRM from the PDF and contact the user letting them know the book is ready via torrent,” says LP’s admin. “The student can now carry the textbook with them anywhere for as long as they want, allowing the PDF to be easily read on any device.”

The idea is that not only does a rental copy get turned into the unrestricted real thing, but students can choose to split the cost of obtaining a book between friends – 10 friends contributing means just $11.85 each. For future students, however, the cost of obtaining the same book reduces to zero.
“Every textbook purchased through the Hire-a-Pirate program will be added to the LibraryPirate torrent database. If you do not have time to scan books, this is an excellent way to help the cause and save money at the same time,” adds LP.
en er is software ontwikkeld die het scannen en uploaden wel heel gemakkelijk maakt:
However, for those who have hard copies already, the time to take a few photographs and a desire to share, LibraryPirate have just released a new tool to make eBook creation a lot more simple. LPBR is a piece of software created by LP member RiddleRiot which turns any digital camera into “a lean mean textbook scanning machine.”
Je kunt er het jouwe van denken, maar dit soort dingen gebeuren, als informatie onbetaalbaar wordt.

Gerelateerd:
Gratis studieboeken downloaden
Librio: studieboeken lenen van andere studenten
Torrent My Books: een nieuwe downloadsite voor studieboeken

@

Flowchart: doen feiten er toe?

Eenvoudige flowcharts schoppen kont.

@

Afbeelding

vrijdag 23 september 2011

Amazonboeken lenen via de bibliotheek


Voor mensen die de ontwikkelingen rondom eboeken en bibliotheken volgen was het interessant nieuws: Amazon is in zee gegaan met OverDrive én met 11.000 Amerikaanse bibliotheken. Voortaan kunnen bibliotheekleden ook een beperkt deel van het boekenaanbod van Amazon lenen via de bibliotheek.

Het bericht maakte me nieuwsgierig. Ik wilde weten hoe een bibliotheek zo'n boek aanbiedt via de website. In het screenshot hierboven zie je hoe de bibliotheek van Seattle het doet. Het boek wordt in verschillende formaten aangeboden en kan ook meteen gereserveerd worden voor de Kindle. Of het uitleenproces duidelijk is kan ik zonder pasje niet controleren maar het lijkt erop dat je het boek met een paar muisklikken kunt downloaden.

Wat mij verbaast zijn de verschillen bij Amazon. Je kunt het boek dus gratis lenen bij de bibliotheek, maar als je de papieren versie van het boek (paperback) wilt kopen betaal je 7 dollar 99. Als je doorklikt naar de Kindleversie betaal je 9 dollar 65. Als je vanuit Worldcat doorklikt naar de derde aanbieder zie je dat het papieren boek daar 11 dollar 98 kost.

Het is opmerkelijk dat de bibliotheeksites wel naar Amazon verwijzen, maar Amazon niet naar de bibliotheken. Aan de andere kant: als Amazon dat wel zou doen zouden veel consumenten waarschijnlijk digitale eieren voor hun geld kiezen en het boek lenen. Of zie ik met die redenering iets over het hoofd? Het doet me sowieso afvragen hoeveel OverDrive en/of bibliotheken heeft/hebben moeten betalen voor deze deal. Ik kan me bijna niet voorstellen dat Amazon het voor niets doet...of voor inzicht in het gedrag van bibliotheekgebruikers alleen.

@

Klassiekers deel 169: Is Chicago, Is Not Chicago


De tekst van het nummer is zo vaag als een ui maar jee, wat klonk dat gebabbel, dwars door die pakkende baslijn heen, lekker, in 1994. En Is Chicago, Is Not Chicago van Soul Coughing mag ik ook 17 jaar later nog steeds graag horen. Waarvan akte.


@

Afbeelding

Webcammen met het gezicht van een ander


Voel je wel eens de behoefte aan om achter de webcam te kruipen met het gezicht van een ander? Faces biedt dan misschien uitkomst. Het resultaat mag er niet zijn, dat dan weer niet. Brrr.

@

Prachtig, dat nieuwe Facebook, maar je wordt te grazen genomen waar je bij zit


Soms lijkt het wel of de grote internetbedrijven afspraken hebben gemaakt over hun persspektakels. Eens in de zoveel maanden vertellen vertegenwoordigers van Apple hoe 'incredibly amazing' een net gelanceerd apparaatje is, Google komt bijna maandelijks met nieuwe diensten of verbeteringen op de proppen maar mocht dit jaar een zomer lang stralen met de Google+-lijn en Facebook is nu aan beurt: zij domineerden gisteren het internetnieuws.

Je kunt op verschillende manieren naar dat nieuws kijken. Sommige mensen vragen zich vooral af hoe de gebruikerservaring zal worden beïnvloed door de veranderingen, adverteerders maken zich zorgen over het afnemende belang van de 'like-knop' en weer anderen laten meteen hacks los op de nieuwe interface (heb jij de nieuwe News Ticker ook al uitgeschakeld?).

Wat ik vooral interessant vind is de constatering dat Facebook nog meer nadruk gaat leggen op de integratie van andere media. Ik ken al redelijk wat mensen bij wie het internetgebruik vooral uit het bezoeken van Facebook bestaat, maar nu muziek en televisie geïntegreerd worden, inclusief de digitale interactie, is het niet zo moeilijk om je een toekomst voor te stellen waarin al die media écht gaan versmelten. Je kijkt dan met al je vrinden naar Stel je aan met de sterren op je tablet, voorziet het geheel van commentaar via Facetime en tweets en de hoogtepunten komen vanzelf bovendrijven. Daar zorgt het slimme algoritme van Facebook wel voor.

De keerzijde van de medaille verrast natuurlijk ook geen mens. Privacy wordt verder teruggedrongen ten faveure van al dit gebruiksgemak. Na het lezen van "Read" in Facebook - It's Not a Button, So Be Careful What You Click! heb ik dat even uitgeprobeerd. Kort gezegd komt het erop neer dat ik een krant (The Guardian bijvoorbeeld) nu ook gewoon kan lezen binnen Facebook. Daar is weinig mis mee, zou je denken,  maar de adder onder het gras zit 'm in het feit dat je na het toevoegen van de applicatie een wel heel openbare lezer wordt. Het aanklikken van een nieuwsbericht is al genoeg om het bericht in je tijdlijn te doen verschijnen, of je het nu hebt gelezen of niet.

Laat dat gerust even bezinken. We klikken allemaal op smeuïge koppen en in de privacy van de woonomgeving lezen we met een lach het meest smerige nieuws. Vervolgens bepalen we zelf welke berichten of passages daarvan we willen delen. En hoe. En waar. Onze 'social graph' bepalen we voor een deel -gelukkig- nog steeds zelf.

Daar willen de media blijkbaar iets aan veranderen. Zij zien ons maar wat graag als bestuurbare nieuwsverspreiders. En misschien is het toeval, maar toen ik probeerde de app weer te verwijderen kreeg ik foutmelding na foutmelding. Pas toen ik doorklikte naar applicatiebeheer lukte het me om The Guardian (wat ik overigens een informatieve en innovatieve krant vind) weer te verwijderen. Je bent gewaarschuwd.

@

woensdag 21 september 2011

Proberen is geen optie


Skywalker: We'll never get it out now!
Yoda: So certain are you? Always with you, it cannot be done.
Skywalker: Master Yoda, moving stones is one thing. This is totally different!
Yoda: No! No different! Only different in your mind! You must unlearn what you have learned.
Skywalker: OK. I'll try.
Yoda: No! Try not! Do, or do not. There is no try.

@

De bijbehorende scene is te zien op Flowing Data

dinsdag 20 september 2011

Gestructureerde chaos: de genialiteit van IKEA gevisualiseerd


Een paar weken geleden bezocht ik IKEA in Amsterdam. Nu zou ik dolgraag willen zeggen dat tijdens dat bezoek vervuld werd met afgrijzen maar dan zou ik liegen. Afgrijzen moest -opnieuw- plaatsmaken voor bewondering. Bewondering voor het slimme concept van de zaak.

Vier jaar geleden koppelde ik die bewondering aan gamershumor, door te verwijzen naar een heuse walkthrough voor de winkel, vandaag koppel ik het aan een mooie lezing van professor Alan Penn.
Normally architects organize space to make the experience as efficient as possible. At IKEA though, however, the (almost 'urban') designers deliberately set out to confuse people, drawing them into buying things that are not on their shopping list. If you like to watch this phenomenon being scientifically analyzed in extreme detail, meanwhile enjoying the view of various (heat)maps, graphs, 3D reconstructions and other illustrations, then be sure to watch the recording of a talk (the IKEA case in particular starts around the 24:30 mark), by Alan Penn, Professor of Architectural and Urban Computing at The Bartlett School of Graduate Studies, University College London.
Zo gek was die walkthrough nog niet...

@

Winkel gesloten: een open brief aan oude klanten


Als de winkel waar iemand jaren werkte haar deuren moet sluiten kun je gerust Kübler-Ross uit de mottenballen halen. Desondanks kun je vinden dat deze medewerker van boekenwinkel Borders, die de kans greep om een periode van opgekropte frustratie van zich af te schrijven, geen respect verdient. Ik heb er wel respect voor. Dat heeft misschien wel te maken met het feit dat bibliotheken niet zo veel anders zijn dan boekenwinkels.

@

Facebook in de 18e eeuw: de Republiek der Letteren


De mens is een sociaal dier. Dat komt al eeuwen tot uiting in de media die de mens tot zijn beschikking heeft. Dat alleen al is reden genoeg om je af te vragen of nieuwe media wel zo nieuw zijn.

In de even vermakelijke als leerzame bijdrage 5 Vintage Versions of Modern Startups from Centuries Ago, stuitte ik onder meer op het project Mapping the Republic of Letters. Geloof het of niet, pas vandaag leer ik wat men bedoelt en bedoelde met de Republiek der Letteren. Met een beetje goede wil kun je daar inderdaad een voorloper van Facebook in zien. Geweldig.

@

G+ Twitter: een volledige Twitterclient voor Google+


Als je blij bent dat Google+ rustiger is dan Twitter moet je deze extensie misschien negeren, maar als het schakelen tussen verschillende platformen je een doorn in het oog is, dan is G+ Twitter mogelijk een interessante toepassing voor je. Deze extensie integreert Twitter als volledige client in je stream bij Plus. Op Zero Paid kun je daar meer over lezen.

Voor de liefhebbers.

@

maandag 19 september 2011

Uitgeluld


Af en toe publiekelijk vertellen wat je zoal doet hele dagen is niet zo ingewikkeld. Vertellen wat je zoal leert, als zzp'er is veel lastiger. Ik denk daar regelmatig over na maar het beeld is vaak toch nog wat troebel. Natuurlijk zijn er zaken die voor de hand liggen. Je leert iets meer over belastingkwesties, facturen en de noodzaak van enige discipline. Je leert ook dat nee zeggen soms best tot ja kan leiden. En je leert ook, voor mijn gevoel sneller dan op een kantoor, hoe de kracht van online netwerken je verder kan helpen. Wat je echter niet sneller lijkt te leren is hoe mensen zijn of zich gedragen en nog belangrijker: hoe ze communiceren.

Van 25 jaar werken doe je uiteraard wel enige mensenkennis op, maar iets zegt me dat je op kantoor, of op een andere werkvloer, weliswaar meer contact hebt met collega's, maar ook meer mogelijkheden om uitblijvende communicatie te negeren, of om je er weinig van aan te trekken. Misschien slaat dat gevoel nergens op maar online communiceer je vaak toch via één persoon en als die het laat afweten houdt het eigenlijk meteen op, op de werkvloer is dat niet altijd het geval omdat er meestal nog wel alternatieven zijn.

Gelukkig heb ik de afgelopen anderhalf jaar ook ondervonden dat er veel zuivere mensen zijn, die doen wat ze beloven en je met open vizier tegemoet treden. Daarnaast zijn er de mensen die slechts 'komen halen'. Dat zijn ook geen favorieten, maar die mensen snap ik meestal nog wel. Iedereen is druk, de tijd is beperkt en zelf kom ik ook lang niet altijd toe aan het onderhouden van contact met mensen die ik aardig vind. Soit. Maar dat gedrag is lang niet zo erg als dat van lieden die gewoon nooit meer iets van zich laten horen, terwijl ze dat ooit wel beloofden. Is het nu echt zo moeilijk om nog even berichtje te sturen, desnoods in 140 tekens, waarin je laat weten dat iets niet meer hoeft, kan of mag? Dat dingen niet doorgaan of zijn uitgesteld? Dat je niet wil, durft of waardeert?

Blijkbaar wel. Maar nu ik het chagrijn van me af heb geschreven focus ik me weer op de mensen die het waard zijn. Die maken het leven tenslotte veel aangenamer...en dit soort mekbijdragen onnodig.

@

Afbeelding

zondag 18 september 2011

Litfy of de kunst van het streamen van boeken


Nog voordat het grote publiek aan het downloaden van boeken is begonnen is het downloaden van boeken alweer passé. Streamen is het toverwoord, het liefst zonder app. Amazon gaat het doen, Google werkt er aan,  Archive.org en Open Library bieden het aan en ook 24Symbols breidt uit. Maakt u de leesborst maar nat.

Maar jee, zelfs nu in de prilste fase alweer sprake is van bomen die je door het bos niet meer ziet vind ik het toch weer nodig om op nog een speler te wijzen: Litfy. Dat zal wel zoiets als 'Literature for you' betekenen. Ik zal op de details niet ingaan (als je die wilt lezen kun je terecht op The Digital Reader) maar ik kan je wel aanraden de site eens te bezoeken, het liefst met een tablet, en eens een boek te openen. Ziet het er niet prachtig uit?

Ik vind Litfy de mooiste boekenstroomsite (mag dat woord al bij Scrabble?) die ik tot nu toe zag. Het is maar dat je het weet.

@

Linden Lab maakt virtuele wereld van Street View


Zie mijn avatar dan staan, daar op het Middelburgse Molenwater. Het programma Blue Mars Lite is traag en legde behoorlijk wat beslag op het werkgeheugen van m'n laptop maar het idee is interessant: bouw een virtuele wereld op de grondvesten van Google Street View, en je hoeft aan de omgeving niet veel meer te doen. Het is een concept dat eerder dit jaar ook werd besproken in GTA's Liberty City recreated in Google Street View.

Het is flauw om nu te beginnen over het feit dat je van Linden Labs Second Life niet veel meer hoort, en dat Blue Mars er ook maar akelig leeg uitziet. Het is misschien beter om de kinderschoenenfase van dit soort projecten te onderkennen en je af te vragen hoe dit zich verder ontwikkelt....en wat je er dan allemaal mee zou kunnen als het wél volwassen is. Ik denk in ieder geval meteen aan Middelburg Dronk, dat we mogelijk gaan koppelen aan heuse historische kroegentochten in de stad. Met deze toepassing zou je prachtige virtuele voorproefjes kunnen geven. Da's net wat voor mij.

Gerelateerd:
Het Metaverse, de toekomst van Virtuele Werelden
Over Grand Theft Auto IV, geweld en de ziel van een stad
Google Street View: nu ook gluren op Walcheren
Weblin: het web als virtuele wereld, de surfer als avatar
40 virtuele werelden in 7 minuten

@

Attendering: Google Maps Mania

zaterdag 17 september 2011

TechCrunch: kapot door het grote geld


TechCrunch, één van de bekendste weblogs over internetbedrijven en aanverwante zaken, is in een vrije val beland. Oprichter Michael Arrington heeft ontslag genomen, evenals columnist Paul Carr. Nu is dat geen nieuws om van wakker te liggen, maar de manier waarop alles verloopt is verbijsterend. Het grote geld heeft de boel weer eens geruïneerd, en wel als volgt:
  • Een jaar geleden verkocht Arrington TechCrunch aan internetgigant AOL, dat weer onderdeel is van Time Warner
  • Arrington stelde de voorwaarde dat de redactie van TechCrunch onafhankelijk zou blijven
  • Begin dit jaar kocht AOL ook het populaire nieuwsblog Huffington Post en gaf oprichtster Arianna Huffinton de macht over de content
  • 11 dagen geleden legde Arrington uit waarom hij ontslag nam. 
  • Paul Carr deed dat gisteren, maar dan openhartiger 
  • Waarop de nieuw redactiechef vier uur later reageerde
De redactionele onafhankelijkheid bleek een illusie, zoveel is wel duidelijk. Hoe het voor de rest dan allemaal zit vind ik niet eens interessant. TechCrunch is twee sterren kwijt. Who sold out now?

Gerelateerd:

@

Afbeelding: André Barreto

Niet wachten op een nieuwe website, wel experimenteren met Memolane


"You are not just a librarian, you are a Master of Stories and Information", sprak Erik Boekesteijn vandaag wijs. Ik vind het een mooie uitspraak maar toen ik 'm had laten bezinken bedacht ik dat we als sector nog veel te weinig doen met dat uitgangspunt. We wachten massaal op nieuwe websites waarvan nog maar moet blijken of ze voorzien in de behoefte (als die al bestaat) van vakgenoten om verhalen te vertellen en informatie in context te ontsluiten, terwijl het aanbod van gratis tools die daar wél in voorzien enorm is.

Eerder besprak ik al de twee mooie platformen Storyful en Storify. Een paar maanden geleden verkende ik ook Scoop.it, maar die website liet ik sindsdien voor wat 'ie is. Een mens moet nu eenmaal kiezen. In februari zei ik ongeveer hetzelfde over Memolane maar daar kom ik nu op terug. Ik las zojuist een blogpost van de makers van dat verzamelplatform en besef nu dat je er veel meer mee kunt doen dan ik dacht. Op de afbeelding zie je dat er behalve koppelingen met de bekendste diensten ook imports mogelijk zijn op basis van RSS; daarmee kun je behalve de inhoud van weblogs, krantensites en wat dies meer zij ook de resultaten van zoekacties binnen Twitter verzamelen en in de interactieve tijdlijn tonen. Daarmee zou Memolane wel eens een oplossing kunnen zijn voor datgene wat ik nu nog zo vaak mis op bibliotheeksites. Ook dit gaat dus op de To Do-lijst: ik ga het binnenkort uitproberen voor de online uitingen van Middelburg Dronk.

@

Citaat van de week: Jan Krol


De directeur van bibliotheek Almelo, Jan Krol, is een bijzondere directeur. In Bibliotheekblad stonden voorheen regelmatig columns van hem die me deden briesen dan wel schaterlachen. De man lijkt goed te weten hoe je met een grijns in open wonden moet peuren. Daar houd ik wel van.

Vandaag pas trof ik een kort interview met hem aan in InformatieProfessional 7/8 van dit jaar. Gevraagd naar een advies voor collega-directeuren antwoordde hij:
Ga zo spoedig mogelijk een psychiater consulteren voor de bepaling van de juiste bezigheidstherapie.
Is het geen giller?

@

Foto: Europeana

vrijdag 16 september 2011

De telewerkvacatures van oDesk.com


NRC Next schreef dinsdag:
Verdien je een boterham met marktonderzoek, reclame maken, illustreren, programmeren, Engelse teksten of boekhoudkundige klussen? Dan bedreigt oDesk.com, een marktplaats voor freelancers, jouw bestaan. Een slimme opdrachtgever ruilt je daar vandaag nog in voor een Chinees, Filippijn, Indiër of Bengalees. Die klaart de klus voor een paar dollar per uur.
De invalshoek van NRC Next vind ik een logische. Het is dezelfde waarschuwing die Daniel Pink een paar jaar geleden al gaf in zijn boek A Whole New Mind. Als je de vraagkant van oDesk bekijkt zie je inderdaad veel werk dat ook door goedkopere krachten kan worden uitgevoerd. Toch zie ik ook kansen. Ik stel me zo voor dat er ook nog gespecialiseerd werk is, bijvoorbeeld in het Nederlands, binnen een speciaal vakgebied, dat door slechts een handvol mensen goed kan worden uitgevoerd. Daarom deze bijdrage. Die wordt automatisch opgeslagen in het blogarchief en komt misschien nog wel eens van pas, als ik onverhoopt zonder werk kom te zitten.

@

Klassiekers deel 168: Amsterdam waar lech dat dan?


Nooit was ik op een rave. Een onderscheid maken tussen Hardstyle, Trance of Techno kan ik niet. Ik ben een leek, kortom. Maar als ik denk aan de herrie van begin jaren '90 denk ik ook aan Amsterdam waar lech dat dan? van Euromasters. Noem het gerust eendimensionaal lawaai, maar het is wel, uhm, Rotterdams. Ik kan daar om grijnzen.


@

Auteursrechtgemek

Als je de definitie rechtenvrij van Wikipedia plukt, klinkt het zo rechtvaardig: "Auteursrecht is het recht van de maker of een eventuele rechtverkrijgende van een werk van literatuur, wetenschap of kunst om te bepalen hoe, waar en wanneer zijn werk wordt openbaar gemaakt of verveelvoudigd."

Maar man o man, hoe ziekmakend is de interpretatie van dit recht soms toch. We lezen op Webwereld:
The Authors Guild, een groep van 8.000 auteurs, heeft samen met hun evenknieën in Australie, Quebec en Groot-Brittannie een tweetal rechtszaken ingediend tegen partners van het Google Book Project. Het gaat om vijf universiteiten en de instantie die digitale boeken archiveert en distribueert, genaamd Hathitrust. De auteurs claimen dat 7 miljoen boeken ten onrechte zijn ingescand door Google. De boeken zijn beschermd met auteursrechten en hadden niet gedigitaliseerd mogen worden. "Door te digitaliseren, archiveren, kopiëren en nu publiceren, zonder de autorisatie van de rechtenhouders, zijn de universiteiten verantwoordelijk voor de één van de grootste auteursrechtschendingen in de geschiedenis," vermeldt de aanklacht.
Als je dit leest krijg je het gevoel dat de universiteiten en Google onbesuisd stout zijn geweest. Maar lees dan eens het artikel No Authors Have Been Harmed in the Making of This Library, van the Electronic Frontier Foundation. Dat artikel besluit met een vraag aan 'het auteursgilde':
So at the end of the day it appears the Guild has decided to hire lawyers not to address any actual harm to any actual author, but rather to try to stop libraries from preserving books and helping make orphan works, which would otherwise be largely inaccessible, available to a broader community. Author’s Guild members: is this really the best use of your dues and your organization’s strong pedigree?
Het is dit geneuzel dat zorgt voor vlekken in de nek of, zoals bij Jeroen, voor haren die overeind staan. En hiermee helt mijn sympathie dan meteen weer over, niet alleen naar de bibliotheken, maar ook naar Google, want ook al was er een WoB-Verzoek van Ingmar Koch voor nodig: het bedrijf wekt in dezen niet de indruk iets te willen verbergen.

Update 11.50 uur: Mieneke attendeerde me via Twitter op een bijdrage van het gilde, die duidelijk maakt dat er wel degelijk succesvolle auteurs zijn die de dupe zijn van de handelswijze van HathiTrust. Van de miljoenen  gedigitaliseerde werken is dat waarschijnlijk maar een heel klein percentage, maar met een beetje moeite zouden zulke rechthebbenden er wel uit gefilterd moeten kunnen worden natuurlijk. Het tegenargument verdient in ieder geval wel aandacht. Bij dezen.

@

donderdag 15 september 2011

Zeeuwen op het web deel 9: Ernst Jan Rozendaal


Ernst Jan Rozendaal werkt al bijna twintig jaar bij de PZC. Begin 2010 ontmoette ik hem, in het kader van het project Nieuwspoort, een keer in levenden lijve. Nu ben ik niet van plan om in Zeeuwen op het web aandacht te besteden aan alle mensen die voor regionale media werken maar als die mensen ook nog interessante dingen doen op persoonlijke titel doe ik dat wel.

Ernst Jan werkt aan een boek over Bløf. Het leuke is dat hij op Blofblog.nl uitgebreid vertelt over het schrijfproces en alles wat daar bij komt bekijken, waarbij je als lezer ook meteen een inkijkje krijgt in de wereld achter de muziek en de muzikanten. Dat is ook boeiend om te lezen als je van andere muziek houdt. Zomaar een citaat:
Het zijn me een stelletje masochisten, die muzikanten van Bløf. Eerder vertelde Bas Kennis me al dat hij de cartoons van Fokke & Sukke en Sigmund waarin Bløf op de hak wordt genomen op de wc hangt. En nu ontdekte ik in zijn archiefdozen dat Peter Slager ze ook bewaart. Dus kan ik een derde aflevering maken waarin Bløf mag worden uitgelachen. Eigenlijk is het ook een beetje een eerbetoon. Het zijn immers de hoge bomen die veel wind vangen. Als gerenommeerde cartoonisten je als mikpunt kiezen, ben je kennelijk een instituut.
De moeite waard!

Gerelateerd:
Bløf deelt creatief proces met fans
Picnic08: een Zeeuwse Kennis
Bløf en Punanas in Zeelandhallen

@

Klaar met Glitch


Frustratie mag de motivatie dan wel zijn, maar van het bericht van team Glitch word ik toch behoorlijk moedeloos. Na een testperiode van een half jaar wordt de klok teruggedraaid en worden alle accounts gereset. In juli gaf ik aan dat ik 'de Sjaak' was. In de praktijk bleek dat behoorlijk mee te vallen (de game was wekelijks een paar dagen offline om geleidelijk verbeterd te kunnen worden) maar tussen de bedrijven door heb ik toch heel wat uurtjes besteed aan het smelten van gedolven gesteenten en mineralen, aan het transformeren van kersen tot pruimen, aan het aaien van varkens en aan het vervullen van wazige taken. Nu pas begrijp ik dat het écht niet meer was dan een test.

Damn.

@

woensdag 14 september 2011

Tumblr voor journalisten en curators


Dat het laagdrempelige blogplatform Tumblr als kool groeit lezen we al maanden. De nieuwste cijfers komen dus niet als verrassing. Wat ik mooi vind is dat de omvang van de Tumblrgemeenschap ertoe heeft geleid dat het platform steeds innovatiever wordt gebruikt. Kijk maar eens naar ShortFormBlog, een website die het dagelijkse nieuws in vele, hapklare brokken bezorgt. De manier waarop dat gebeurt past perfect in de aandachtseconomie van nu. ReadWriteWeb licht een en ander toe.

Nu is het zaak om niet op iedere webgolf mee te varen, maar bij het zien van dit soort websites word ik toch overvallen door een gevoel dat deze aanpak ook bijzonder interessant zou kunnen zijn voor bibliotheken, zeker als ik lees dat de inhoud van ShortFormBlog deels afkomstig is uit 'de achterkant' van een bestaand Wordpressplatform, middels de plugin Tumblrize. Je kunt Tumblr dus prima gebruiken voor de koppeling van de websites die je al in gebruik hebt.

Ik ga toch maar eens uitzoeken of dit ook het geval is als je de koppeling wilt leggen met de diensten van Google. Op de To Do-list. Check.

@

Advieswerk voor het project WikiWerkplaatsen Limburg


Het houdt maar niet op, met de positieve berichten. Terwijl ik vorige week werkte aan de voorbereiding van de samenwerking met Bibliotheek Hoeksche Waard, die vandaag van start ging, ontving ik een mail van Jos Erdkamp, van Bibliotheekhuis Limburg. Met die organisatie maakte ik vorig jaar al kennis, toen ik voor 23 Dingen 20 coaches van Limburgse bibliotheken mocht begeleiden.

 In die mail legde Jos mij uit dat hij werkt aan het project WikiWerkplaatsen Limburg (de aanzet tot dat project is te vinden op SlideShare). Hij wilde weten of ik er voor voelde ondersteuning te bieden bij dat project, en of er wellicht ook kennisuitwisseling mogelijk was over het Vlissingse project Wiki loves bieb.

Ik hoefde niet zo lang na te denken over de vraag. Het thema van het project is al jaren een stokpaardje van me en ondanks het feit dat we in Vlissingen nog steeds geen uitsluitsel hebben over de toekomst van het project zijn we daar erg blij met bibliotheken die de opgedane kennis willen benutten. We hebben Jos dus meteen uitgenodigd, om te bekijken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Dat ik daarnaast ook advieswerk mag verrichten namens M.I. Webwerk vind ik natuurlijk ook super. Het gaat om circa 40 uur, verspreid over een wat langere periode, via de digitale kanalen die ons ter beschikking staan.

Dat laatste zeg ik tussen neus en lippen door maar het is voor mij een factor van belang. Ik merk dat steeds meer opdrachtgevers de digitale werkwijze normaal beginnen te vinden. Ik schreef het al eerder: dat is precies waar ik de afgelopen jaren van droomde. Je werk doen op afstand, overleggen via de webcam: het hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. De droom krijgt nu een kans.

Wat ik ook mooi vind is dat het hobbyproject Middelburg Dronk hier ook nog een rol in kan spelen. Met al die uren die je daar op vrijwillige basis in investeert (al staat het nu even op een laag pitje) doe je wel veel ervaringen op, die je nu weer mooi kunt delen. Daar zie ik graag de les dat je nooit iets voor niets doet, zelfs niet de dingen waar je plezier aan beleeft.

Kortom: ik heb er zin in!

@

Afbeelding: Wikimedia Commons

maandag 12 september 2011

Over een Zwitsers onderzoek en de Nieuwe Wereldorde



Oh Yeah Baby! Heb jij ooit wel eens gefluisterd dat de wereldeconomie en daarmee de wereldpolitiek door slechts een paar honderd enorme multinationals wordt bepaald? Werd je toen serieus genomen? Nee toch zeker? Je werd waarschijnlijk meteen mentaal verbannen naar het rijk der complotdenkers. "Gij zult de naam Nieuwe Wereldorde niet ijdel gebruiken!"

Zwijgen dan maar weer, maar voortaan wel in de wetenschap dat er nu eindelijk een onderzoek is dat zelfs Wikipedia niet naar de marges zou mogen verbannen. The network of global corporate control staat boordevol listige grafiekjes en onbegrijpelijke formules en de onderzoekers zijn afkomstig van het wetenschappelijk ogende Zwitserse ETH. Daar kun je best mee op de proppen komen.  De kern van het betoog? Het is nog te vroeg om vast te stellen dat de 787 genoemde bedrijven daadwerkelijk de touwtjes in handen hebben, maar het begint er wel veel op te lijken. Meer daarover op Planetsave.

Gerelateerd:
De macht getraceerd: they rule
Serco, het grootste bedrijf waar je nog nooit van hebt gehoord
Zinloos pochen met je favoriete hardwaremerk

@

Kan een supercomputer grote wereldgebeurtenissen voorspellen?


Kan een (super-) computer grote wereldgebeurtenissen voorspellen? Dat is wel wat Kalev Leetaru stelt in een fascinerend onderzoek dat hij publiceerde op de site First Monday. De BBC duidt het onderzoek maar ons eigen Scientias vat een en ander ook samen:
Onderzoeker Kalev Leetaru liet een supercomputer meer dan 100 miljoen artikelen ‘lezen’. De artikelen waren afkomstig uit online nieuwsmedia en het archief van de Amerikaanse overheid.
en
Het experiment toont aan dat de supercomputer eigenlijk beter geïnformeerd was dan veel veiligheidsdiensten. “Het feit dat de Amerikaanse president Mubarak (de voormalige president van Egypte, red.) bleef steunen, suggereert dat zelfs de beste analyses erop wezen dat Mubarak aan zou blijven,” concludeert Leetaru. “Dat is waarschijnlijk, omdat je experts hebt die Egypte al 30 jaar bestuderen en er al 30 jaar niets met Mubarak is gebeurd. Maar als je kijkt naar de grafiek (die de supercomputer maakte, red.) dan zie je dat het onmogelijk lijkt dat Mubarak overleeft.”
Ook de revolutie in Libië werd door de supercomputer ‘voorspeld’. Maar de pc kan ook voor andere dingen worden gebruikt. Zo bleek dat de computer op basis van nieuwsberichten de locatie van Osama Bin Laden tot op 200 kilometer nauwkeurig had kunnen bepalen.
Buitengewoon!

@

Afbeelding Nieuws Bin Laden: Leetaru

Leren van Amazon.com


In Nederland is de impact van Amazon.com (nog) niet zo heel groot. Desondanks blijft het interessant om te volgen wat het bedrijf allemaal doet om groot te blijven en verder te groeien. Je kunt er namelijk toch een beetje uit afleiden wat de toekomst van het boek is volgens een bedrijf dat heeft bewezen de huidige markt wél te begrijpen.

Daarom vind ik de volgende ontwikkelingen de moeite waard om in de gaten te houden:
  • Amazon komt binnenkort met een eigen tablet, die veel goedkoper is dan de iPad
  • Het gerucht gaat dat het bedrijf in onderhandeling is met uitgevers, om mensen tegen een vast bedrag toegang te geven tot een grote digitale bibliotheek, zoals Netflix mensen toegang geeft tot films en series
  • Amazon breidt ook uit in Europa en werkt aan een kluisjessysteem waar je bestellingen af kunt halen
We kunnen nog niet vaststellen of dit allemaal doorgaat en een succes zal worden, maar als dat wel het geval is (en dat is niet heel onwaarschijnlijk) kan je er donder op zeggen dat het model ook door andere bedrijven zal worden overgenomen. 
Dat is goed om in het achterhoofd te houden, als je nadenkt over de toekomst van bibliotheken. Daar wordt namelijk ook nagedacht over boekenbezorging, al dan niet via kluisjes. Daar is men ook in gesprek met uitgevers over een bibliotheekmodel voor eboeken.

@

zondag 11 september 2011

Fallen Nation: een transmediaal verhaal


Als je Fallen Nation: Party At The World's End bezoekt zie je duistere dames, lees je ruwe taal en scheurt metalmuziek dwars door de trailer van een boek. Of is het geen boek? Is het een spel? Een film? Een project?

Oordeel zelf maar. Volgens het interessante artikel A Mythic Primer of Transmedia is Fallen Nation een staaltje transmediaal verhalen vertellen van de eerste orde. Ik ben benieuwd wat niet-lezende jongeren hiervan vinden. Zet dit concept wél aan tot lezen?

@

Websites remixen met Bo.lt



Binnen de werkgroep aansluiting op de digitale bibliotheek zijn we bezig met het maken van schetsen voor de toekomstige websites van de Zeeuwse Bibliotheken. Op Lifehacker kwam ik zojuist een tooltje tegen dat het maken van zulke schetsen wel erg eenvoudig maakt: Bo.lt.

Op de website van Bo.lt geef je de URL op van de website die je wilt remixen. Die website wordt vervolgens geladen in een nieuw venster, waarna je bewuste pagina -ook zonder kennis van HTML- naar hartelust kunt bewerken. Ieder plaatje of onderdeel van de website kun je wijzigen of verwijderen door er simpelweg op te klikken. Zodra je je werk hebt opgeslagen wordt er een nieuwe url gecreëerd die je kunt delen met derden.

Dit is reuzehandig als je feedback wilt geven op (nieuwe) websites. Je kunt op afstand prima duidelijk maken wat jij zou veranderen of niet mooi vindt. Voor de genoemde schetsen betekent het dat er alleen maar een goede voorbeeldsite met een URL hoeft te zijn. De sites krijgen namelijk allemaal dezelfde basis, met dezelfde 'widgets'. Alleen de details en achterliggende structuren verschillen.

@

Wonen in een teststad, geesten met klotebaantjes


Zou jij willen wonen in een 'teststad'? Op BLDGBLOG lees ik dat er plannen zijn om de woestijn van New Mexico zo'n stadje te bouwen. "For testing and evaluation of new and emerging technologies" staat er bij. Mij leek het aanvankelijk best interessant, zo'n stad. Een kans om nieuwe technologie ontwikkeld te zien worden in de praktijk, om vast te stellen of duurzaamheid wel een toekomst heeft. Maar toen ik de website van het bedrijf achter het project zag veranderde mijn belangstelling in achterdocht. Ik moest denken aan het stadje uit The Truman Show, aan een stad bestuurd door een bedrijf. In het geval van New Mexico draait het vooral om energie en duurzaamheid, maar wat nu als IBM zich ermee bemoeit? Krijgen we dan inderdaad Sim City in het eggie?

Je kunt net zo makkelijk een somber als een rooskleurig beeld van de toekomst te schetsen, op basis van ontwikkelingen in de economie en technologie. Dat leerden Huxley en Orwell ons decennia geleden al. Wat dat betreft is het ook wel aardig om de trailer van de 'mockumentary' Ghosts with shit jobs even te bekijken. Wat nu als Azië nog veel meer naar zich toetrekt? Wat nu als Westerlingen in de toekomst de cyberkoelies zijn van China?

Je kunt geen enkel scenario uitsluiten.

@

eLinea introduceert het online delen van betaalde artikelen


Interessant nieuws op het blog van Wiebe de Jager:
Lezers van mijn blog weten dat het artikelenplatform eLinea, een initiatief van eReaders Groep, begin dit jaar van start ging. Deze week is er een nieuwe versie live gegaan, met onder andere de mogelijkheid tot het delen van betaalde artikelen via sociale netwerken. 
Ik ben te lui om uit te zoeken of dit concept elders ook al wordt toegepast maar gemeengoed is het in ieder geval nog niet. Het gevolg daarvan is dat we informatie nu soms moeten delen met een omweg. Als iemand nieuwsgierig is naar een artikel waarover je twittert, zoals Joost Heessels vanmiddag, moet je je toevlucht nemen tot een app als Genius Scan (een soort kopieermachine in zakformaat).

Dat niet kunnen delen is één van de oorzaken van de hekel die mensen aan betaalmuren hebben. Vanuit dat perspectief is het goed denkbaar dat eLinea een flinke impuls krijgt met deze nieuwe versie van het platform. Ik hoop, zoals Liek al in mei hoopte, dat dit ook meer uitgevers over de streep zal trekken. Als het aanbod groter wordt zal de vraag waarschijnlijk ook toenemen.

Zie ook Elinea, het nieuwe lezen? op De Nieuwe Reporter.

@

zaterdag 10 september 2011

Rust in vrede Michael Hart


Michael Hart, de man die in 1971 (!) project Gutenberg lanceerde, is afgelopen dinsdag overleden. Aan Gutenberg wijdde ik in de afgelopen jaren tientallen blogposts. Dat deed ik omdat ik de filosofie van het project waardeer én omdat het initiatief de basis heeft gelegd voor de digitalisering van boeken zoals we die nu kennen (en waar nog veel aan verbeterd kan worden, zo meldt een groot artikel in NRC vandaag).

Op Gutenberg.org is een necrologie gepubliceerd. Met respect neem ik Harts favoriete citaat over, van Shaw:
Reasonable people adapt themselves to the world. Unreasonable people attempt to adapt the world to themselves. All progress, therefore, depends on unreasonable people.
Rust in vrede, onredelijke man.

@

Foto: Wikimedia Commons

Klassiekers deel 167: Communication Breakdown


Omdat open communicatie een mythe is.
Omdat je daar nooit aan went.
Omdat frustratie leidend wordt.
Omdat je van stilte soms gaat schreeuwen.
Omdat je faalt.

Communication breakdown, it's always the same
Havin' a nervous breakdown, a-drive me insane, yeah

@

donderdag 8 september 2011

Een iPhone-app voor Blogger


Google heeft zojuist een iPhone-app voor Blogger gelanceerd. Even uitproberen natuurlijk. Ik zie geen menu voor de opmaak of voor het aanmaken van links. Zonder die toevoeging vind ik er niks aan, maar wellicht zie ik iets over het hoofd. Verder met verkennen maar even.

Update vanaf de laptop: de app is basaal. Een WYSIWG-editor ontbreekt Foto's komen onderaan een posting te staan. Dat schiet niet op. Toch is de app wel bruikbaar: als je een tekst hebt getikt kun je die wel als concept in Blogger opslaan, dan hoef je thuis alleen nog maar de afwerking te regelen. Ik behoud 'm dus toch maar.

@

Multiscope: jongeren hebben 3 tientjes over voor totaalpakket media

Een vijfde van de Nederlanders is geïnteresseerd in een totaal abonnement voor hun mediagebruik. Bij jongeren is dit zelfs een derde. Ze zouden naast hun gebruikelijke abonnement op internet, televisie en/of vaste telefonie ook graag legaal muziek, films, games en dagelijks nieuws willen gebruiken. Dit blijkt uit onderzoek dat onderzoeksbureau Multiscope uitvoerde onder 1000 leden van haar consumentenpanel.
Interessante bevindingen van Multiscope, maar eerlijk gezegd vallen de uitkomsten van het onderzoek me wel een beetje tegen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat je als mediaconsument niet overal vanaf wil zijn door na het betalen van een vast bedrag te kunnen downloaden of streamen wat je maar wilt. Dat zou toch perfect zijn? Waarom zou 80 of 60 procent van de mensen daar géén behoefte aan hebben? Mij is dat een raadsel.

Dat de mensen die daar wel toe bereid zijn niet veel meer dan 30 euro per maand willen betalen vind ik ook niet echt realistisch. Twee jaar geleden constateerde ik dat ik zelf maandelijks tegen de 150 euro spendeer aan media. Daarom leek een 'mediabelasting' van ongeveer 100 euro mij wel redelijk. Maar dan ook geen gedonder meer he? Onbeperkt films, muziek, games, boeken. En dat wat gedownload wordt krijgt de vergoedingen uit de grote pot. Eerlijk zat toch?

Gerelateerd:
Wil jij betalen voor online content?
Over downloaden, mediabelasting en de minimalistische torrents van NERROT
Tijd voor krantenbelasting?

@

Merkwaardige kunst deel 67: de afvalkunst van Tom Deininger


Het werk van Tom Deininger is de bom. Deze man geeft afval een tweede leven...en wat voor leven! Zoom in en laat je verrassen.

@

Attendering: Lost at E Minor

Een Zeeuwse truffel? Jazeker!


"Truffel kan nooit de 'echte' truffel zijn", kopte de PZC op 1 augustus. De aanleiding was een artikel in dezelfde krant, over de zeldzame vondst van een truffel in een Souburgse tuin. Omroep Zeeland besteedde ook aandacht aan die vondst.

Nu wil het geval dat de man die truffel opkocht een makker is die twee restaurants heeft in Middelburg. Ik vond het uiteraard prachtig dat hij dat had gedaan. Nog mooier vond ik het dat de krant er een groot artikel aan wijdde, een dag nadat hij de delicatesse had verwerkt in een gerecht. Dat was nog eens een mooi staaltje marketing. Dat staaltje werd echter behoorlijk teniet gedaan door een artikel in dezelfde krant, dat twee dagen later werd gepubliceerd. Een citaat:
"Het is vast een truffel, maar zeker niet de bekende culinaire truffel uit Frankrijk of Italië", reageert Peter Rechsteiner over de vorige week gevonden truffel in een tuin in Oost-Souburg. "Ik denk aan de hertentruffel. Maar er zijn veel truffelsoorten die in Nederland groeien. Die truffels ruiken een beetje zwavelig en ze zijn ook allemaal eetbaar. Ze hebben iets weg van de smaak van een truffel, maar ze halen het niet bij sterke smaak van haar dure soortgenoot uit Italië of Frankrijk."
Rechsteiner is geboren in Middelburg, maar hij woont in Horst. Toen hij dit weekeinde op zijn vertrouwde camping in het Walcherse Zanddijk verbleef, las hij het artikel over de verrassende truffelvondst in Oost-Souburg. "Truffels als de hertentruffel kunnen wel spontaan groeien in een tuin in Oost-Souburg." 
We vonden het opmerkelijk, dat deze expert, zonder de truffel gezien of geproefd te hebben, zo werd geciteerd in de krant. Hij zei ook nog: "Er is nog nooit in Nederland de befaamde culinaire truffel gevonden en het is nog nooit gelukt om in Nederland de dure Zuid-Europese truffel te kweken."

Nu had chefkok Marco nooit beweerd dat het om een witte truffel ging. Hij zei alleen dat de vondst daar op leek. Achteraf blijkt het inderdaad om een andere truffelsoort te gaan, namelijk om de Tuber Maculatum, oftewel de bedreigde gevlekte variant, die wel vaker voorkomt in Nederland. In tegenstelling tot de aangehaalde hertentruffel behoort de gevlekte truffel wél tot de familie van echte truffels, die je goed in de keuken kunt gebruiken.

Zoiets verdient het om rechtgezet te worden, vind ik. De krant gebruikte een campinggast als bron, de kok zelf ging te rade bij professor Thom Kuyper van de Universtiteit Wageningen. Post-feiten maatschappij of niet: mijn voorkeur gaat uit naar de universitaire bron.

@

Afbeelding: Peper en Zout

woensdag 7 september 2011

Onthutsend: de winnaars van 9/11


Laten we het nu eens niet hebben over wat de aanslagen op het WTC hebben betekend voor de binnenlandse en buitenlandse politiek van de Verenigde Staten. Neen, laten we nu het huiveringwekkende overzicht van Graham Rayman in The Village Voice eens lezen: 9/11: The Winners. Op zeven pagina's somt deze journalist op welke organisaties en individuen later financieel profiteerden van de gebeurtenissen in september 2001. Een onthutsend artikel werkelijk.

Gerelateerd:
Internet Archive ontsluit 3000 uur televisienieuws over 9/11
De terrorismebestrijdingsindustrie
11 september: Alice in Wonderland
Te groot voor het nieuws: nanothermiet
Het onwaarschijnlijke verhaal van Bin Laden

@

Afbeelding: Europeana (zoekterm Middelburg)

Tiqr: inloggen op websites met je telefoon


Zou jij willen inloggen op websites door met je telefoon een QR-code op het scherm te scannen? Netkwesties schrijft over Tiqr, een app van Surfnet, het volgende:
Na een aantal experimenten heeft Surfnet een methode bedacht om veiliger en gemakkelijker in te loggen op internetsites. Om de applicatie tiqr te gebruiken, is alleen een moderne smartphone nodig. Bij tiqr hoeft er geen beveiliging op de Simkaart zelf gerealiseerd te worden.

Om bij een site in te loggen, start een gebruiker de tiqr-app en scant hij een QR-code (een tweedimensionale streepjescode) die zich op de site bevindt. De app vraagt vervolgens om bevestiging om in te loggen, waarna de gebruiker zijn PIN-code typt en is ingelogd. De beveiliging van tiqr vindt op twee niveaus plaats: op de mobiele telefoon en in de vorm van informatie die alleen de gebruiker weet.
Omdat hacken hot is en online privacy altijd op mijn belangstelling kan rekenen heb ik de applicatie uitgebrobeerd. Of het met de veiligheid ook daadwerkelijk goed zat weet ik niet, maar het werkte allemaal wel. Zodra je de code hebt gescand met je telefoon zie je dat je op het scherm van je laptop wordt ingelogd bij een fictieve bank (in de demo-omgeving). Dat is best een vreemde gewaarwording omdat je zo'n authenticatiemethode simpelweg niet gewend bent.

Toch zie ik mezelf nog niet zo snel inloggen op websites, met deze toepassing. Ik gebruik zowel mijn telefoon als laptop intensief, maar liever niet tegelijkertijd. Voor offline authenticatie zou Tiqr echter ook interessant kunnen zijn. Waarom er geen deuren mee openen? Of je account bij een winkel? Toch maar een beetje in de gaten houden, deze ontwikkelingen.

@

Witte fietsen in Middelburg


Sinds een paar maanden zagen we ze al staan in de stad: witte fietsen, vastgeklonken aan geavanceerde fietsenrekken. Twee jaar geleden was dat nog een idee voor de stad Vlissingen, nu wordt het gerealiseerd in Middelburg. Of er daarmee ook sprake is van een gejat idee durf ik niet te zeggen. Feit is wel dat het concept sowieso niet nieuw is. De Hoge Veluwe telt al 1700 van deze sympathieke voertuigen en elders in Europa duiken ze ook steeds vaker op. De Provogedachte blijkt duurzaam.

Even registreren met je Facebookaccount zit er niet in maar voor de rest ziet dit project er interessant uit. Ik vind het mooi dat Middelburg dit heeft opgepakt. Wat me dan weer wel een beetje verbaast zijn de kleine lettertjes in de brochure (PDF). Die vertellen ons dat het project mede mogelijk is gemaakt door een Europese Subsidie met de wazige naam Interreg 2 Zeeën programma. Als je dat opzoekt op de site van de Provincie wordt het heerlijk ouderwetsch wollig:
Het grensoverschrijdend programma van de 2 Zeeën brengt oude en nieuwe partners samen te midden van een geografisch gebied dat zich uitstrekt langs weerszijden van een maritieme grens. Hoewel een aantal partnergebieden al over verscheidende jaren ervaring beschikken op het gebied van grensoverschrijdende samenwerking, is dit programma een echte vernieuwing dankzij de geografische liggen en de grootschalige omvang van het project.
De rest van het verhaal kun je desgewenst ter plekke lezen, als je zin hebt om te proberen er een touw aan vast te knopen. Laten we het er maar gewoon op houden dat ze leuk zijn, die fietsen. "Nee, we hebben ja niks te klagen".

Gerelateerd:
Het witte fietsen-plan van Parijs
Over buurtauto's, groen rijden en modern carpoolen
Amsterdam Bicycles, een Amerikaanse kijk op Nederlandse fietsers

@

dinsdag 6 september 2011

Terug op oude nesten


In september 2010 schreef ik in Het leven na de wending, deel 3 dat ik een knoop had doorgehakt. Die knoop bestond omdat ik op dat moment regelmatig schreef voor drie verschillende vakbladen, maar een aanbieding kreeg die enige exclusiviteit vereiste (op vakbladgebied dan toch). Na een nachtje twijfelen hakte ik de knoop door en nam ik noodgedwongen afscheid van Bibliotheekblad en InformatieProfessional.

Een maand geleden was er echter weer sprake van een wending, die de 'exclusiviteit' ophief. Ik ben achteraf blij dat ik daar over schreef want inmiddels heb ik met zowel Bibliotheekblad als InformatieProfessional contact gehad en zal ik, regelmatig of incidenteel, weer gaan schrijven voor die twee tijdschriften. Onnodig te zeggen dat ik daar blij mee ben. Soms heb je het gevoel dat een keuze betekent dat er geen weg terug meer is. Dat is dus niet altijd zo. Gelukkig maar.

@

Afbeelding

Reizen door het zonnestelsel met NASA


Niets is zeker, maar de kans dat je voor je dood nog op reis kunt naar de uithoeken van ons zonnestelsel is vrij klein. Er zit voorlopig weinig anders op dan simuleren. Dat simuleren komt vermoedelijk niet eens in de buurt van de echte ervaring maar toch, de nieuwe 3D-tool van NASA, Eyes on the Solar System, is fraai. Bright vat samen:
Het bijzondere aan dit mooie project is dat NASA echte missiedata gebruikte om de ervaring zo realistisch mogelijk te maken. Je kan een ruimtereis maken aan boord van Voyager 2, of via de ogen van Cassini de stormen op Saturnus bekijken, de aarde cirkelen, kometen bezoeken, in realtime de locatie van satellieten zien en via een tijdlijn terug in de tijd om de reis van de NASA-ruimtevaartuigen exact te volgen of toekomstige missies in beeld te brengen.
Beam me up, Scotty.

Gerelateerd:
Vijf sterren voor nieuwe website NASA
Staren naar miljoenen zonnen
WorldWide Telescope: een wijde blik verruimt het denken

@

maandag 5 september 2011

Beschaamd verlangen naar een vandalenschandpaal


Heb je dat nu ook wel eens, dat je opeens merkt dat je geleidelijk steeds minder tolerant wordt? Een dag of tien geleden las ik in een lokaal nieuwsbericht dat een Middelburger was veroordeeld omdat hij twee vandalen die hij betrapt had bij het vernielen van zijn auto had afgetuigd. Nadat ik dat had gelezen vroeg ik me af of ik die veroordeling nu onrechtvaardig vond of niet. Ik dacht daarbij aan mijn afkeer van geweld, het gedrag van mij en mijn maatjes als pubers, aan het wegkijken bij hufterigheid en meer van die dingen. Mijn conclusie was dat ik weliswaar vond dat de veroordeelde te ver was gegaan bij het recht in eigen hand nemen maar dat ik 'oog om oog' lang niet altijd meer afkeur. Ik erger me net iets te vaak aan het agressieve wangedrag van pikkies die soms hun eigen naam nog niet eens kunnen spellen. Denk ik.

Ik herinnerde me toen opeens ook hoe ik ooit nog eens in een mengeling van ontzag en afgrijzen had gelachen om het verhaal van een beer van een portier van een nachtcafé. Hij zag ook eens hoe twee jongens de spiegels van zijn auto trapten en liep er rustig heen, om hen vervolgens te vragen de schade te betalen. Toen ze begonnen te schelden was zijn maat vol. Of zoals hij het zelf vertelde: "toen heb ik ze de spiegels maar op laten eten". Wie de man kende wist dat hij niet overdreef.

Vanochtend trof mijn vriendin na het ontwaken een brief van de plaatselijke politie op de deurmat: haar auto was vannacht mogelijk ook gemolesteerd door vandalen. Toen ze dat ging controleren bleek dat inderdaad het geval te zijn. Ik kreeg daar twee uur later pas lucht van en uitte mijn ongenoegen -uiteraard- op Twitter. Het mooie van een kleine provinciestad is dat de lijntjes kort zijn: binnen een kwartiertje wist ik van de hoed en de rand. Een bekende had de daders betrapt, achtervolgd en aangegeven. Dat gaf een merkwaardige dimensie aan de ellende. Wangedrag kreeg opeens een gezicht.

De verleiding om de twee blaaskaken in kwestie mores te leren is nu heel groot. Het lijkt me heerlijk om ze door het stof te zien gaan. Om de foto's van hun dakdansen (die ze zelf maakten) online te zetten. Met naam en toenaam. Of om hun spullen kapot te slaan. Als je echter even nadenkt, heel even maar, weet je weer hoe slecht die manier van denken eigenlijk is. Het is een oerreactie. Woede. Niet doen, zelfs niet als je daadwerkelijk zou beschikken over de gemaakte foto's.

Je kunt alleen maar hopen dat de straf die wél wordt gegeven uiteindelijk rechtvaardig zal zijn. Dat deze hoogopgeleide prutsers nog lang zullen voelen wat ze andere mensen in een paar opwellingen hebben aangedaan. De tijd zal ons leren hoe wijs/naïef, slap/sterk die houding uiteindelijk is. Ik heb zo mijn twijfels, maar het moet maar.

@