De Padfone

Ok, deze zag ik niet aankomen. Bij het zien van smartphones zeggen de mensen vaak gescherend "en je kunt er ook nog mee bellen", bij tablets verandert die uitspraak in de vraag "waarom kun je er niet mee bellen?"

Kom er maar in Asus, met die Padfone van jullie.

@

App van de week: Super 8

Het schijnt dat 81% van de muziek die zich in de bibliotheken van iTunes bevindt nooit wordt beluisterd. Het zou mij niets verbazen als dit Paretoprincipe ook geldt voor andere media. Voor apps bijvoorbeeld. Voor de apps die ik heb binnengesleurd gaat de 80/20-regel in ieder geval wél op.

Ik weet nu dan ook al vrijwel zeker dat ik de app Super 8 niet of nauwelijks zal gaan gebruiken. Super 8 is een gimmick. Als ik dan toch video's wil bewerken gebruik ik Vimeo wel.

Waarom dan toch Super 8 in de schijnwerpers? Omdat de app gratis is. Omdat de bijbehorende website prachtig is. Omdat het nostalgische karakter van de app je doet hard doet grijnzen.

Dat soort dingetjes dus.

@

Babel: hartverwarmend jeugdbibliotheekwerk

Toegegeven, van jeugdbibliotheekwerk heb ik geen verstand maar dat betekent natuurlijk niet dat ik het geen belangrijk onderdeel vind, van het bibliotheekwerk als geheel.

In Bibliotheekblad (nummer 6, 2011) staat een interview tegen met Miranda Corbiere, waarin zij tekst en uitleg bij het project Babel in de bibliotheek Hoorn. Ik had nog nooit gehoord van het project, maar van het verhaal werd ik spontaan enthousiast. Gebruikersparticipatie! Kinderen een rol van betekenis geven! Durven spelen met je inrichting!

Kijk naar het item in het jeugdjournaal en oordeel zelf. Dit verdient toch navolging?

Gerelateerd:
Boekpresentatie: De bibliotheek van de 100 talenten
De bieb is hun thuis: the kids are alright, deel 2
Jongeren over de bieb: Sugababes en Superdudes

@

Je zal nooit weten hoe het voelt

@

Via Daily Exhaust

Klaar, deel 2

• met lieden die het allemaal wel geloven
• met types die achterbuurtgedrag hoog in het vaandel hebben
• met het gehijg der meninglozen
• met wijzende vingers
• met stuurloosheid vermomd als daadkracht

@

Waarom minder copyright voor meer cultuur zorgt

Vijf minuten luisteren naar Cory Doctorow is begrijpen waarom de huidige benadering van het auteursrecht achterhaald is.

@

Bibliotheken onafhankelijk aan de slag met eboeken

Zo nu en dan lees ik dat bibliotheken tot overeenkomsten zijn gekomen met uitgevers, als het gaat om het beschikbaar stellen van eboeken, maar desondanks zegt iets me nog steeds dat 'de grote jongens van uitgeefland' geen goede paarden zijn om op te wedden. Uitgevers hebben het al moeilijk genoeg met de snel veranderende markt en de concurrentie van nog grotere spelers dan zij zelf.

Zelf zou ik liever inzetten op 'the long tail' en op het lokaal en regionaal faciliteren van digitale uitgaven. Op dat gebied is namelijk ook nog ontzettend veel te winnen en dat terrein lijkt niet de aandacht van 'de grote jongens' te hebben. Waarom  zou je als bibliotheek niet in zee gaan met vele kleine maar onafhankelijke uitgevers en auteurs? Waarom zou je niet fungeren als een 'hub' in de regionale boekenwereld?

Als je er dan vervolgens voor zorgt dat je medewerkers de meest actieve en gewaardeerde leden van bestaande boekencommunities zijn, dan zou je daarnaast verder kunnen met technologie en platformen die er al liggen. Het platform van de KB zou je ook regionaal kunnen gebruiken en voor dat digitaal uitgeven zou je gebruik kunnen maken van het concept van Tenpages, bijvoorbeeld, of van Unbound.

Unbound kwam ik vandaag voor het eerst tegen. Het is een grappigere en overzichtelijkere site dan Tenpages. Altijd als ik zulke sites zie  denk ik: "was dit maar het product van een Nederlandse bibliotheek, dan zouden we het allemaal kunnen gebruiken".

@

Merkwaardige kunst deel 56: Michael Beitz

Voeten. Hoofden. Oren.

Michael Beitz maakt er prettig verontrustende sculpturen van.

Maar het mooist is het natuurlijk om die tafel in huis te hebben. Kun je even de broccoli deze kant opschuiven schat?

@

Museum aan de Stroom: menselijke gidsen besturen met je computer

Over Museum aan de Stroom had ik wel al iets gelezen, maar dat je gedurende drie weken vanaf thuis levende gidsen kunt aansturen, dat was me geheel ontgaan. ZDNet schrijft:

Online bezoekers van het nieuwe Museum aan de Stroom (MAS) in Antwerpen kunnen vanuit het buitenland een echte gids per video aansturen. Zo kunnen ze een digitaal bezoek brengen aan het museum. Gebruikers kunnen op de homepage kiezen uit vijf live gidsen die op verschillende verdiepingen van het MAS staan. Vanachter je computer kun je een van hen individueel door het museum sturen. Je geeft de richting aan met de pijltjestoetsen van je toetsenbord. De gids hoort de commando's door een hoofdtelefoon en stapt met een camera door het museum. Op je computer zie je het videobeeld dat de gids voor je filmt.

Het concept doet me weliswaar een beetje denken aan de oude gimmick Subservient Chicken, maar dit is toch andere koek. Het is innovatief en origineel en alleen daarom al goed om tegen te komen, in de culturele hoek.

Ik heb overigens nog geen gebruik kunnen maken van deze dienst. 's Nachts worden er geen rondleidingen verzorgd. Nou vraag ik je!

@

Attendering TNW

The Musalman, de laatste handgeschreven krant ter wereld?

Leve de wereld van contrasten. Kort nadat ik een boeiend artikel op Giga OM (attendering: Sander Duivestein) had gelezen over het gebruik van sociale media door journalisten van de New York Times, viel mijn oog elders op de kop The Musalman-Preservation of a Dream [Indian Public Diplomacy]. 'Het conserveren van dromen' vond ik interessant genoeg klinken om door te klikken. Dat bracht me bij bovenstaande video.

De video vertelt het verhaal van de handgeschreven (!) krant The Musalman en laat zien met hoeveel liefde deze mensen werken aan een traditie, en die traditie ook graag in ere willen houden. Warm en sympathiek: een prachtige tegenhanger voor het verhaal over de New York Times.

Over de NYT en de rol van internet is overigens ook net een documentaire gemaakt die ik graag wil gaan zien: Page One, inside the New York Times. Leve de wereld van contrasten.

@

Zeeuwen op het web, deel 4: Lange Jan

@Lange_Jan was de naam. In september 2010 kwam iemand op het idee om te twitteren als de spil van Walcheren, het hart dier wereld. Dat idee bleek een schot in de roos. De tweets appelleerden aan het dorpspompgevoel van velen. Menig Middelburger vroeg zich af wie er achter de account zou kunnen zitten. Zelfs fervente Twitterhaters informeerden zo nu en dan of de identiteit van de toren nu al bekend was.

Lange_Jan heeft nooit officieel bevestigd dat iemand het goed had geraden en wist genoeg verwarring te zaaien om niet door de mand te vallen. Gisteren volgde de aankondiging dat het mooi is geweest.

Prima. Het was intrigerende humor. Goed gedaan.

@

Afbeelding: Beeldbank Middelburg

Klassiekers deel 154: I´m Waiting For The Man

Monotoner dan dit gaat een klassieker waarschijnlijk niet meer worden, maar het gekke van deze monotonie is dat 'ie heel afwisselend is.

Ik ken eigenlijk niet zoveel muziek van Velvet Underground maar de muziek die ik ken vind ik tof. Er gaat iets dreigends van uit, iets slepends, iets mysterieus.

Bij I´m Waiting For The Man denk ik altijd even terug aan mijn verblijf in Amsterdam. De vriend bij wie ik logeerde woonde 25 meter van de bekende junkenbrug op de Oudezijds Achterburgwal. De eerste keer dat ik al die dopies zag vond ik ze behoorlijk intimiderend maar ik had al snel in de smiezen dat ik helemaal niet interessant was voor ze. Ik had geen bolletjes in de aanbieding. Dat was eigenlijk het enige waar ze de hele dag mee bezig waren. Altijd maar wachtend op de man...

@

De exponentiële groei van Tumblr

Het gaat goed met de 1 minuut-media. Tumblr bijvoorbeeld heeft nu al bijna 20 miljoen gebruikers, die bijna 7 miljard pageviews genereerden. Op zomaar een dag worden er 30 miljoen berichten op de site geplaatst. Nu is publiceren op dat platform ook een peulenschil (even op 'reblog' klikken telt ook mee), maar toch...het zijn veelzeggende cijfers.

Vanuit dat perspectief is het interessant om te lezen hoe oprichter David Karp die exponentiële groei heeft ervaren en samen met zijn team de groeistuipen bedwingt. Dat is dan weer géén peulenschil.

@

TagDeVin: goede wijn behoeft een QR-code

Ze duiken steeds vaker op, die QR-codes. Ik vraag me wel eens af of ze hun doel niet voorbij schieten maar er zijn ook toepassingen die ik heel zinvol vind. Neem nu het initiatief TagDeVin, dat de codes koppelt aan wijn: dat is toch een prachtige verrijking? Bij mooie drank hoort immers vaak veel achtergrondinformatie, die je onmogelijk volledig kwijt kunt op een etiket. Met QR omzeil je dat probleem op listige wijze. Zie de video.

Gerelateerd:
Verrijken QR-codes boeken?
De bokode, opvolger van de barcode
De creatieve barcode
Omfietswijnen
Betrouwbaarheid van informatie: het verschil tussen Beaujolais Primeur en Beaujolais Nouveau

@

Bibliotheekvernieuwing: De onwetendheid van welwillenden

Onwetendheid welwillenden digitale bibliotheek 2011 4

View more documents from Edwin Mijnsbergen

Over een uurtje ga ik vergaderen in de Zeeuwse Bibliotheek. Dat doe ik op dit moment bijna wekelijks. We zijn namelijk druk bezig met de voorbereidingen van een nieuwe website(s) voor de vier Zeeuwse basisbibliotheken die, als alles goed gaat, eind 2011 gelanceerd zal worden. Anders dan in voorgaande websitetrajecten zijn er nu veel meer factoren waar rekening mee moet worden gehouden: de onderlinge samenwerking, de aansluiting op de landelijke infrastructuur, de situatie per afzonderlijke basisbibliotheek en de vele relevante ontwikkelingen op het web. Het is een vrij complex geheel. Voor Digitale Bibliotheek 4 schreef ik daar een artikel over, 'De onwetendheid van welwillenden'.

@

Aanwinst van de maand: Early Dutch Books Online

Zojuist gelezen op de website van IP:

Vandaag presenteren de Koninklijke Bibliotheek en de bibliotheken van de Universiteit van Amsterdam en de Universiteit Leiden de website Early Dutch Books Online. Voor de site zijn 10.000 in Nederland uitgegeven boeken met meer dan twee miljoen pagina's uit de periode 1780–1800 gedigitaliseerd. De in Early Dutch Books Online opgenomen boeken zijn op woordniveau doorzoekbaar gemaakt.

De mensen die meer over dit project willen weten verwijs ik naar de uitgebreide FAQ. Mij moet van het hart dat ik de site geweldig vind. Een mooie sobere vormgeving, een soepele presentatie en navigatie, een prettige zoekfunctie, een knappe integratie van AddThis, en, niet in de minste plaats: interessante inhoud (ook leuk voor Middelburg Dronk).

Ik heb bijna altijd wat te zeiken maar nu niet. Dit is  mooi werk van de KB en de UB's. Chapeau!

@

Gamen in de gevangenis

Het verschijnsel cyberkoelie is al minstens vijf jaar oud maar nu ik lees dat gedetineerden in sommige Chinese gevangenissen worden ingezet om virtueel geld te verdienen, krab ik toch even achter mijn oren. Dat gevangenissen of bewakers hiervoor kiezen is vanuit het financiële perspectief niet meer dan logisch maar hoe zouden de gevangenen dat ervaren? Moet je drie jaar de nor in en denk je het loodzwaar te krijgen, blijkt vervolgens dat je 12 uur per dag moet gaan zitten gamen. Er zijn ook mensen die daar in alle vrijheid voor kiezen.

O Brother, Where Art Thou? 

@

LinkedIn Connections: je oud-collega's in vogelvlucht

Hoewel LinkedIn Connections pas écht leuk wordt als je op het netwerk ook in verbinding staat met je oud-collega's, is het toch de moeite om de tijdlijn af te spelen. Het is grappig om de gezichten van toen tot nu voorbij te zien schuiven. People come and go...

@

Klaar, deel 1

• met mensen die een vraag stellen maar niets meer laten horen als je antwoord hebt gegeven
• met onverlaten die je dierbaren in valkuilen proberen te trekken waarvan jij eindelijk bent weggelopen
• met leiders die veinzen voor de zaak te willen gaan
• met volgers die veinzen dat te geloven 
• met energieverslindende onwaarachtigheid

@

Henryk Siemiradzki

Deze cultuurbarbaar had tot tien minuten geleden nog nooit gehoord van Henryk Siemiradzki. Gelukkig is er altijd weer het web (Infovoor zijn: een feestje) om je te attenderen en kennis te laten maken. Het is nooit te laat.

Ik ben dol op schilderijen die barsten van de beelden. Ik ontvang Henryk ('zeg maar Henkie') met open armen.

@

Vrouwen en boekenpiraterij: vanzelfsprekend

Aan de lopende band komen er cijfers en onderzoeken over het gebruik van eboeken voorbij. De conclusies die er aan verbonden worden lopen uiteen van 'het zal allemaal wel loslopen' en 'het papier boek verdwijnt heus niet' tot 'het gaat nu wel erg hard' en 'er moet snel iets gebeuren, anders zijn we de klos'. Het is, kortom, nog een beetje een grijs gebied.

Maar de contouren worden scherper. In de Verenigde Staten gaat het beginnen eboeken écht volwassen te worden en volgens mij heeft dat alles te maken met een volwassen aanbod en betaalbare hardware. In de VS is een omslagpunt bereikt, in Europa nog niet. Toch zie je hier ook bepaalde ontwikkelingen die je doen vermoeden hoe het er in de nabije toekomst uit gaat zien. Je hoort bijvoorbeeld vaak dat op evenementen rondom ereaders en e-boeken in bibliotheken vooral senioren afkomen, en dan met name vrouwen. Gisteren kwam ik een nieuw profiel van de gemiddelde 'power-user' van eboeken tegen: de 44-jarige vrouw die veel van lezen houdt. En waar doet je dat meteen aan denken? Juist ja, aan het profiel van een van onze belangrijkste klantengroepen: 'de koninginnen'.

Maar wat lezen we vervolgens nog meer? Die koninginnen jatten, net als de niet-lezende jongeren, als de raven. Onze koninginnen, beste mensen, onze koninginnen zijn ook piraten! Verval! Teloorgang! Schande!

Nou, ik denk dat het een beetje genuanceerder ligt. Mensen willen best betalen voor media, maar niet als de prijzen kunstmatig hoog worden gehouden en als het aanbod ruk is. Er is simpelweg te veel concurrerend aanbod, zo simpel is het. Dat de EU-commissie vervolgens het auteursrecht wil uitbreiden zegt meer over de commissie zelf dan over de digitale realiteit. Daar krijgt men tegenwoordig advies van een oude big shot uit de platenindustrie, nota bene.

Om te weten hoe het allemaal werkt moet je gewoon veel met mensen uit je omgeving praten en kijken hoe mensen nu met het overweldigende aanbod omgaan. Je kapster downloadt net zo goed illegale bestanden als je zoon, mensen downloaden ook van alles en nog wat zonder het echt te gebruiken. In feite is de digitale wereld niet veel anders dan de analoge. De mogelijkheden ervan zijn alleen de groter.

Aan de slag maar gewoon. *kuch*

@

Uitspraken met een korrel zout nemen

Ik moet toegeven dat ik er ook vaak aan meedoe: uitspraken in de media overnemen zonder er vraagtekens bij te zetten. Zoals vele anderen twitterde ik recentelijk over een citaat in The Baltimore Sun: "Parachini of RAND said the rule of thumb has been that every six hours, NSA collects an amount of information equivalent to the store of knowledge housed at the Library of Congress."

Nu twijfel ik er geen moment aan dat de NSA inderdaad enorme hoeveelheden data verzamelt. Dat Library of Congress een respectabele collectie heeft is ook een gegeven. Daarom, en omdat de vergelijking me het gevoel gaf dat ik het onvoorstelbare iets beter kon bevatten door 'm te maken, verzond ik de tweet. Ik had er echter helemaal niet bij stil gestaan dat de vergelijking nergens op slaat. De website Cryptogon deed dat wel en wijst op een  blogpost van de Library of Congress, van ruim twee jaar geleden: How 'Big' Is the Library of Congress?

Auteur Matt Raymond legt in die posting uit dat men wel vaker de vergelijking maakt met de collecties van de bibliotheek, maar dat men daarbij van alles over het hoofd ziet:

While it is certainly flattering that the Library of Congress is used as a typical benchmark against which others measure their content or data capacity, we would do well to take these claims with at least a shaker of salt. We are far “bigger” than many of them might think.

Dat is toch weer even een lesje. Je vergeet die korrel zout soms sneller dan je zou willen.

@

500.000 apps voor Apple

In deze tijden van overvloed kijk je niet zo snel meer op van mijlpalen maar een half miljoen apps in de App Store van Apple? Dat vind ik een imposante hoeveelheid. Eind januari 2011 stond de teller nog op 350.000, ongeveer een jaar geleden op 200.000. Het gaat dus steeds sneller. Op RWW worden de cijfers op een rijtje gezet in een infografiek. Dezelfde site meldde vandaag overigens ook dat de browser Opera eindelijk beschikbaar is voor de iPad. Dat is een verkenning waard, want zo fijn is die browser van Apple zelf nu ook weer niet.

@

Een dashboard voor de ICT-projecten van de overheid

Transparantie! Computable meldt dat het Rijk de website rijksictdashboard.nl heeft gelanceerd:

Op de website www.rijksictdashboard.nl is de voortgang van grote ict-projecten en ict-projecten met een hoog risicoprofiel bij de rijksoverheid te volgen. Ook is informatie te vinden over doorlooptijden, uitgaven en herijkingen. Het dasboard is geïnspireerd door de site waarop de Verenigde Staten de federale ict-projecten presenteert. De projecten worden minimaal één maal per jaar geactualiseerd. Elke minister is zelf verantwoordelijk voor het actualiseren van het dashboard.

Dit is nu wat je noemt een goed initiatief. Dat je vervolgens enorm schrikt van meer dan een miljard aan ICT-kosten voor de overheid is weer een ander verhaal...

@

Eindelijk

Er leek maar geen einde te komen aan de berichtenstroom over het naderende einde. Nu is de rust gelukkig wedergekeerd en kunnen we ons gaan voorbereiden op 2012 en al die andere eindes die nog zullen volgen.

Kies je jaar.

@

Google integreert sociaal in zoekresultaten

Sinds vorig jaar was het al mogelijk om zoekacties in Google te beperken op 'sociaal'. Vanaf nu worden die 'sociale vermeldingen' ook getoond onder de normale zoekresultaten, als je zelf bent ingelogd met een Googleaccount. Zo krijg je bijvoorbeeld alvast contacten met een profiel bij LinkedIn in beeld, als je zoekt op de naam van dat netwerk maar zie je bij sommige resultaten ook verwijzingen op onder meer Twitter verschijnen. Op de screendump hierboven zie je bijvoorbeeld hoe ik zocht op 'Middelburg' en nu als tweede zoekresultaat de Tourist Shop in die stad krijg, omdat Eric-Jan Keulemans er in oktober 2010 naar verwees.

Ik weet niet of ik dit nu zo geweldig vind. Het genoemde voorbeeld legt meteen de zwakke plek van dit systeem bloot. Eric-Jan is voor mij weliswaar een betrouwbare bron van informatie maar in dit geval zat de verwijzing in een dialoog die verder niets met de relevantie van Middelburg heeft te maken. Ik zocht informatie over de stad, niet over VVV-bonnen.

Nu is het niet zo dat ik me erger aan zulke toevoegingen aan de zoekresultaten, maar ik ben wel benieuwd hoe dit zich verder zal ontwikkelen. Ik houd het nieuwe zoekblog van Google in de smiezen. Met argusorgen.

@

Knappe Kaatje

Iedereen gaat op zijn of haar eigen manier om met contacten op Twitter. Ik houd het vrij simpel. Als iemand met een Nederlandstalige account mij volgt, volg ik terug. Aan dat concept houd ik ook vast als het gaat om ontvolgen. Anderstalige accounts blokkeer ik doorgaans, omdat je er vrijwel zeker van kunt zijn dat het met enige vorm van belangstelling niets van doen heeft. Als het dan ook nog eens jongedames zijn (vanochtend doken er maar liefst zes tegelijkertijd op, in de mailbox), weet je ook nog eens zeker dat het om nepaccounts gaat.

Maar dan duikt er opeens een account op van ene Katie Valani. 'Ze' twitterde één zinnetje in maart maar is voor de rest onzichtbaar in Google. Ook blokkeren dus.

Toch intrigeert het me wel. Kaatje heeft 1200 volgers en gebruikt een foto van een meisje dat je zonder meer als knap kunt bestempelen. Wie zou dat zijn? Zou ze weten dat ze een nieuwe naam heeft? Dat ze nu in Nederland woont? Of zou ze niet eens bestaan? TinEye geeft geen uitsluitsel in ieder geval.

Wonderlijk.

@

Ik lees waar ik ben

Ik lees meer dan ooit tevoren. Het verschil met 'vroeger' is dat ik teksten vaker lees op beeldschermen dan op papier. Er zijn mensen die dat geen lezen vinden. Zij zeggen dat lezen pas lezen is als je leest in een boek. Ik ben het daar niet mee eens. Het is anders lezen weliswaar, maar het blijft lezen.

Tijdens de conferentie The Unbound Book werd ook de bundel I Read Where I Am gepresenteerd, een bundel essays over 'de toekomst van lezen en de status van het woord'.

We are street readers. Look at us, info junk dealers, as we zip through the telephone, scan a newspaper we’ve just read, leaf through a magazine. We are the new generation of readers. Not dumber, just faster. We whiz through three lives at once. Let’s be honest: reading has become a different experience. Reading has become looking and vice versa. Information has become tactile. You don’t have to remember anything, you just look it up. Could it be that the average person (still) doesn’t like reading? Can you call what people do on Facebook and Twitter reading? Absorbing books and newspapers was something from which you traditionally became wiser, because unusual opinions, special thoughts, new developments, and fantasies were revealed. But there have always been good and bad books. Quality and pulp have always existed.

In het boek staat ook een bijdrage van Jan Klerk/Michael Stephens, die eerder ook samen schreven voor Digitale Bibliotheek. De essays kunnen vanaf papier of vanaf een beelscherm worden gelezen. Aan jou de keuze.

@

Romantische snobs?

In het boeiende artikel 'Wikipedia en de dood van de expert' kwam ik een verwijzing tegen naar een ander artikel, van januari 2010: the Geek Freaks. In dat artikel krijgt het boek van Jaron Lanier (Nee, je bent geen gadget) een interessante recensie van Michael Agger:

Lanier is a survivor and has good instincts: We need to be wary of joining in the wisdom of the crowds, of trusting that open collaboration always produces the best results, of embracing the growing orthodoxy that making cultural products free will benefit the actual producers of those cultural products. But his critique is ultimately just a particular brand of snobbery. Lanier is a Romantic snob. He believes in individual genius and creativity, whether it's Steve Jobs driving a company to create the iPhone or a girl in a basement composing a song on an unusual musical instrument.

en

The problem is that the Web is much bigger now, and both Jobs and the bedroom oud player must, in their own ways, strive for attention from the hive mind. And the results can arrive like lightning: Just a few weeks ago, a man in Uruguay was given a $30 million dollar movie deal after posting a sci-fi short on YouTube. No one likes to become obsolete or cranky, but my sense is that Lanier doesn't want to play on this new field. The talents and insights of Lanier and his peers were aimed at a tech-savvy elite whose impact will never be the same again. The innovative momentum is now about democratizing the Web and its uses—Flickr, Twitter, and, yes, Facebook. It was a lot of fun at the beginning, but virtual reality has moved on. It's time to take off the goggles and gloves, and join us here on Earth.

Het blijft interessant om na te denken over de kritiek op de internetcultuur. Mensen als Lanier en Nick Carr ("maakt internet ons dommer?") zijn vlijmscherp en hebben soms gelijk, maar het zou inderdaad ook best kunnen dat het romantische snobs zijn, of mensen die doelbewust kozen voor de tegenstem, zoals Andrew Keen. Ik beweer niet dat het zo is, maar ik vind het wel een interessante gedachte.

@

Over sociale media en arbeidsproductiviteit

Terwijl TNO deze week stelde dat sociale media een gunstige uitwerking kunnen hebben op de creativiteit van medewerkers, lees ik op RWW juist dat diezelfde media horen bij de afleidende factoren die ten koste gaan van de productiviteit van medewerkers en ze organisaties daarom klauwen vol geld kosten.

Ik denk dat het alles uitmaakt hoe je sociale media gebruikt en waarvoor precies. Als je continu zit te reageren op willekeurige berichten op Facebook of Twitter zal er misschien minder snel een goede notitie uit je vingers rollen, maar als je diezelfde media gebruikt om input voor die notitie te verkrijgen juist weer wel. Zie daar als werkgever echter maar eens een duidelijk onderscheid tussen te maken. Dat krijg je alleen voor elkaar als je intensief meekijkt met je medewerkers, volgens mij, en dat zou je ook niet moeten willen, al was het maar vanwege de kosten die dat weer met zich meebrengt.

Zelf zou ik toch eerder kiezen voor vertrouwen en het beter meten van de productiviteit van je medewerkers. Kijk naar het eindresultaat en niet naar de wijze waarop het tot stand komt. Er zijn tenslotte nog zoveel andere factoren die ervoor zorgen dat je 'op het werk niet kunt werken', van telefonerende collega's tot mensen die constant aan je bureau staan. De ervaring leert mij dat die factoren een veel grotere belemmerende impact hebben, maar daar lees je dan weer veel minder over.

@

Je laten scheren....door een helicopter

Oefening baart kunst, verveling baart soms oefening. Deze piloot verveelde zich te pletter. Het resultaat is opmerkelijk.

@

Star Wars-propaganda, retrostijl

“Named must your fear be before banish it you can.” 

-Yoda-

Zijn ze niet prachtig, deze Star Wars-posters?

@

De vijfde etalage

Gelezen in een bijdrage van Jan Klerk: de vijfde digitale etalage wordt op 2 juni gelanceerd maar is nu al te bekijken bij Bibliotheek.nl: De Culinaire Etalage. Dat ik de vormgeving van de etalages wel mooi vind had ik al gemeld. Wat ik nog mis is iets persoonlijks, iets warms. Of ligt dat nu aan mij?

@

45 miljard tweets

45 miljard tweets? Zou Library of Congress die nu echt allemaal in het archief hebben?

@

Klassiekers deel 153: What the hell

Bestaat er zoiets als gevoelige punk? Dacht het wel! Omega Tribe komt uit de anarchohoek van Conflict en Crass maar is toch echt van een ander kaliber. Ik hou er van.

What the hell are we fighting for?

@

Zeeuwen op het web, deel 3: Marcelle Davidse

Vandaag aandacht voor een Zeeuwse die ik wél in levenden lijve heb ontmoet: Marcelle Davidse. Mirre. Wierhier.

Ik ken Mirre (zo noem ik haar toch het liefst) niet goed, maar met haar foto's, die ze in tegenstelling tot velen gedoseerd brengt, vertelt ze haar verhaal. Zo leer ik haar toch steeds een beetje beter kennen. Nu eens zie ik een stilleven van de maaltijd die ze at, dan weer een impressie van het buitenleven dat ze koestert. Mirre laat me anders kijken naar kleine en grote Zeeuwse dingen. Naar Mirre luister ik eigenlijk met mijn ogen.

Nog niet zo lang geleden is Marcelle 'voor zichzelf begonnen'. Dat verhaal laat zich minder makkelijk in beelden vangen, maar als ik goed kijk zie ik later wel of die stap haar is bevallen. Ik denk het wel.

@

Virtual DJ: prachtige software voor muziekliefhebbers

Drie maanden na de introductie van de iMac in Seventy Seven is iedereen wel over de schok heen. Sterker nog: men vindt het reuze makkelijk dat verzoekjes niet meer opgezocht hoeven te worden in een lange rij cd's, maar in plaats daarvan simpelweg ingetikt kunnen worden. Het personeel dat minder affiniteit heeft met muziek gebruikt gewoon de afspeellijsten van de liefhebbers. Klanten worden nu nog sneller op hun wenken bediend. Ruimtegebrek is geen issue meer. Nostalgie wint het niet, van zo veel voordelen.

Een aardige bijkomstigheid is dat de muziek wordt afgespeeld met software die twee draaitafels nabootst. Daar zit ik altijd een beetje verlekkerd naar te kijken, omdat het er zo profi uitziet.

Vanaf vandaag hoef ik niet meer jaloers te zijn. Lost At E-Minor attendeerde me op Virtual DJ, gratis software die hetzelfde doet als het programma dat wordt gebruikt in de stamhut. In tegenstelling tot Audiotool, dat ik maar ingewikkeld vind, had ik Virtual DJ meteen onder de knie. Daarmee is het muziekspielerei van een prettig niveau.

@

Nieuwe ontwikkelingen in de eboekenwinkel van Google

Ik was het bijna vergeten, maar de eboekenwinkel van Google is niet hetzelfde als Google Books, ook al is het nog steeds zo dat de inhoudelijke verschillen alleen in de Verenigde Staten zichtbaar zijn. Ik werd er aan herinnerd door een bericht op Inside Google Books: Define, translate and search for words in Google eBooks.

Is dat niet handig? Voortaan kun je woorden uit de tekst dus, net als op sommige e-readers, selecteren en meteen laten vertalen, opzoeken in een woordenboek of in Wikipedia, of gebruiken als algemene zoekterm. Op dit moment krijg je die opties wel pas in beeld als je in de adresbalk de taalaanduiding hebt veranderd van 'nl' in 'en'.

Het blog meldde eergisteren ook al dat van sommige oude drukken uit de 16e en 17e eeuw de oorspronkelijke kleuren voortaan zullen worden weergegeven.

Zitten ze dan nooit stil, in Mountain View?

@

Linda de Mol, nationale bibliothecaresse

'How do you take your Austen?' Met een overheerlijke caffè latte en vier vriendinnen!

Je kunt van Oprah zeggen wat je wil, maar niet dat ze niet aan leesbevordering doet. Dat doet ze namelijk als geen ander. Wij arme Nederlandse drommels hebben echter geen Oprah. Wij hadden gewichtige meneren die gewichtige dingen zeiden, that's it. Wat dat betreft is het aardig om het voorstel van Mai Spijkers, in NRC Next van 10 mei te lezen. Hij stelt voor om cougar Linda de Mol tot nationale bibliothecaresse te bombarderen. Twee citaten:

Jim Collins benoemt in Bring on the books for everybody de opmars van een nieuw soort lezer: de sociale lezer die in boekenclubs opereert, graag in boekvriendelijke omgevingen vertoeft om er een kopje koffie te drinken en boeken koppelt aan diverse andere activiteiten: het programma op tv bekijken, naar de verfilming en er met vrienden over kletsen. Deze 'sociale' lezer wordt in Nederlandse boekenprogramma's stelselmatig niet aangesproken - men opereert nog steeds vanuit de 'geniale' en zonderlinge auteur en vanuit de 'eenzame' lezer. Nederlandse boekenprogramma's overschrijden nauwelijks de grenzen tussen elite en massa.

en

Uitgever Mai Spijkers suggereerde onlangs in NRC Handelsblad een uitstekende kandidate om als Nederlandse nationale bibliothecaris op te treden, iemand die zou kunnen wat Oprah kan: Linda de Mol. Zij is een van ons, en zij zou als geen ander de liefde voor literatuur kunnen aanwakkeren bij de sociale lezers.
En Benali? Ik stel in ieder geval voor om het programma om te dopen tot: Benali Bemint Boeken, of iets in die trant, en zeg: laat hem gepassioneerd vertellen waarom hij veel van de boeken van de schrijvers houdt die hij ontmoet. Gepassioneerde liefde voor boeken werkt aanstekelijk. Benali, bring on the books for everybody!

Mooi toch? Het gehele artikel is te lezen op de dubieuze website Nieuwscollect. Wat nou, "alle activiteiten van Nieuwscollect.nl zijn per 1-1-2009 gestaakt"?

@

Attendering: Robert Krom

Een nieuwe Middelburgse Beeldbank

Toen ik gisteren hoorde dat de Gemeente Middelburg een eigen beeldbank heeft gelanceerd was ik aanvankelijk verbaasd: "nóg een beeldbank?" Inmiddels snap ik het initiatief wel. In de Beeldbanken van de Zeeuwse Bibliotheek en het Zeeuws Archief wordt vrijwel alleen historisch materiaal ontsloten (Beeldbank Middelburg verwijst gek genoeg alleen naar het Archief) maar de gemeente krijgt ondertussen veel verzoeken voor recent beeldmateriaal, dat lees ik althans op de website van Omroep Zeeland.

Een korte verkenning leerde me dat de database nog vrij traag is, maar het mag gezegd worden: het fotomateriaal is de moeite waard. En wat nog veel belangrijker is: men heeft ervoor gekozen om de foto's gratis beschikbaar te stellen. Wie zich registreert op de website kan de afbeeldingen in hoge resolutie downloaden. Hergebruik is ook toegestaan, mits de bron wordt vermeld. Van die mogelijkheid heb ik uiteraard meteen gebruik gemaakt, voor Middelburg Dronk, dat is tenslotte ook promotie voor de stad. De foto's worden op die manier bovendien voorzien van een betere beschrijving.

Ik heb geen idee wat deze beeldbank heeft gekost (van de zoekfunctie op Middelburg.nl word je niet veel wijzer) maar wat zou het ook: we hebben er een open beeldbank bij, dat is het belangrijkste.

@

Je persoonlijk archief over het hoofd zien

Interview Handboek Communities: Edwin Mijnsbergen

View more documents from Edwin Mijnsbergen

Je hebt je dat nu ook wel eens, dat je de waarde van stukken uit je persoonlijk archief vergeet? In het afgelopen jaar heb ik vaker dan ooit tevoren gesproken over sociale media en heb ik mijn opvattingen meerdere malen geformuleerd in documenten. Pas vorige week realiseerde ik me dat ik dat laatste helemaal niet had hoeven doen. M'n belangrijkste standpunten worden prima samengevat in het interview dat Erwin Blom ooit afnam voor zijn Handboek Communities (maar er uiteindelijk niet in opnam).

Uit de mottenballen, dat document. Het komt nog steeds, juist nu, goed van pas.

@

Muziek uitgeven met SoundCloud en verkopen met SoundRain

Pure nostalgie, dat verhaal van beginnende bands met eigen nummers, die op zoek gaan naar een platenlabel dat bereid is om de muziek als album uit te geven. Je hoor het nog wel, maar minder vaak dan voorheen. Voor wat betreft het opnemen, remixen, uitgeven en distribueren van muziek is het digitale tijdperk een zegening voor muzikanten. Je komt een heel eind met 'Do It Yourself' (DIY).

Ook verdienen aan je muziek is lastiger. Door opnamen op YouTube of P2P-netwerken te zetten loop je echter niet binnen. Die platformen zijn niet meer dan moderne podia. Dat gegeven deed me besluiten de proef eens op de som te nemen met SoundCloud en SoundRain, twee websites waar TNW gisteren over schreef. Ik was extra nieuwsgierig omdat ik twee weken geleden zag dat Beastie Boys ook gebruik maakt van SoundCloud.

Over mijn bevindingen kan ik kort zijn: veel makkelijker dan dit gaat het voorlopig niet worden.

• Je registreert je met een muisklik (inloggen met Facebook) bij SoundCloud
• Je kunt meteen een audiobestand uploaden (of ter plekke opnemen)
• Soundrain herkent je 'bibliotheek' bij SoundCloud meteen en laat je een bedrag per song kiezen
• Er wordt een code gegenereerd die je in je website kunt plakken. Zodra er voor een tientje is gedownload stuurt SoundCloud je het geld

Er zit ongetwijfeld nog een kleine administratie aan vast, maar daar vallen deze websites je in het eerste stadium niet mee lastig. Binnen een paar minuten heb je je eigen muziekwinkel online. De rest komt dan nog wel. Ik neem er mijn petje voor af. Dit is wat je noemt gebruiksgemak.

@

Leestip: Mediactive van Dan Gillmor

It’s all true – at least to someone. And that’s the problem in a hypermediated world where everyone and anyone can represent his own reality. Gillmor attacks the problem of representation and reality head on, demanding we become media-active users of our emerging media, instead of passive consumers. If this book doesn’t get you out of Facebook and back on the real Internet, nothing will.

Aldus Douglas Rushkoff, over het nieuwe boek van Dan Gillmor. Van Dan Gillmore's eerste boek, We the Media, was ik danig onder de indruk, maar ergens onderweg ben ik de beste man kwijtgeraakt. Ik weet eigenlijk niet eens waarom, maar het verklaart misschien wel waarom ik niet wist dat Gillmor vorig jaar een nieuw boek heeft geschreven over de toekomst van de journalistiek: Mediactive.

Het lijkt me sowieso interessant leesvoer (je kunt nog steeds veel parallellen trekken tussen de toekomst van de journalistiek en die van de bibliotheekwereld), maar ik vind het ook leuk om te zien hoe de schrijver een verdienmodel aan de cc-licentie van het boek heeft gekoppeld. Je kunt het boek gratis downloaden voor niet-commercieel gebruik, maar als organisatie of bedrijf betaal je wel, op het moment dat je het boek op grotere schaal wilt inzetten. Naarmate je meer exemplaren afneemt zakt de prijs, dat dan weer wel.

Of dit zal werken durf ik niet te zeggen, maar ik vind het een interessant model. Of ik al snel aan het boek zal toekomen durf ik ook niet te zeggen, maar wat dat betreft houd ik maar in het achterhoofd dat we over twee maanden op vakantie gaan. Tankt u deze e-reader maar weer vol, meneer.

Gerelateerd:
We the media: je eigen krant samenstellen met The Guardian
De impact van weblogs en andere media: het tempo van de ommekeer
De cultus van de amateur (nog een keer)
Journalist moet beschaafdheid afdwingen (De Nieuwe Reporter 2009)

@

Foto: Stadarchief Rotterdam -op Facebook-

SquareEater: een website die je doet trippen

Heb je zin om te trippen maar wil je niet aan de drugs? Misschien is de website SquareEater dan wel wat voor jou. Let wel, die site is NSFE, niet veilig voor epileptici.

Gerelateerd:
Rust in vrede, Albert Hofmann
Hallucinogenen 2.0: blogs, games, open source
Als een avatar tript op drugs ziet hij de echte wereld...

@

Staren naar miljoenen zonnen

Gisteren was Stephen Hawking in het nieuws. Het ging over geloof en over iets uit niets. Ik liet het aan me voorbij gaan maar bedacht wel dat ik te weinig omhoog kijk, maar de miljoenen zonnen die ons omringen. Daar sluit het waanzinnige project van Nick Risinger mooi op aan:

Nick Risinger, an amateur astronomer from Seattle, quit his day job last year, packed his bags and cameras, and began a 60,000 mile journey, moving across the American West and down to the western Cape of South Africa (twice). His voyage would end with a 5000-megapixel photograph of the entire night sky, produced from 37,440 separate exposures, and it yields a staggering 360-degree view of the Milky Way. Even better, the image now lives online in an interactive format, giving you the ability to wander through the cosmos.

Je kunt er gerust even voor gaan zitten. Zoom in, verwonder je en droom.

Gerelateerd:
Hoe verder men keek hoe groter het leek
De schaal van het universum: van het allerkleinste naar het allergrootste
Gelezen: De godsformule

@

Niet zeggen dat je blogger bent

Oh ja, bloggen is voor slakken en ouwe lullen, dat vergeet ik steeds.

@

Geek and Poke

Middelburg Dronk: een doorbijthobby

Soms moet je hobbyprojecten even laten rusten. Als je iets leuk vindt loop je namelijk het risico dat je je laat meeslepen en dat het moeite gaat kosten om een onderwerp los te laten. Het gebeurde mij gisteren met Middelburg Dronk. Op dit moment verdiep ik me samen met Rob van Hese in het Middelburgse drankgebeuren in de periode tussen 1850 en 1940 en ik kan je verzekeren: het was een prettig zooitje in ons lieve provinciestadje. Tot ongeveer 1880 was er helemaal geen vergunning nodig om drank te verkopen, met als gevolg dat niet alleen koffiehuizen, restaurants en cafés zich op deze handel stortten, ook particulieren zagen en er wel brood in om hun woonkamers open te stellen voor drinkende derden. Dat leidde tot een enorme wildgroei aan verkooppunten, met aanduidingen als 'bierkelder', 'bierhuis', 'tapperij', 'bierhal' of 'café'.

Als je de moeite neemt om op die woorden te zoeken in oude Middelburgsche Couranten schrik je van het resultaat: het wémelde van de drinkgelegenheden in de stad. Daar komt bij dat de stad Middelburg weer net een beetje tot leven kwam. Het station en de stationsbrug werden aangelegd en in het gebied van de Stationstraat werden in korte tijd verschillende hotels gebouwd. Ondertussen veranderden elders in de stad de logementen en andere horecagelegenheden doorlopend van eigenaar. Als je alleen al kijkt wat er allemaal gebeurde in de oude wijknummers P en Q ( de verdwenen Winterstraat, Vlissings Wagenplein en Teerpakhuizenstraat), dan begin je te beseffen wat voor soap de horeca ook toen al was. In die zin is dan weer niet zo veel veranderd.

Het doorpakken van gisteren leverde in ieder geval weer heel wat tentjes op die nader onderzoek verdienen. Een kleine greep:

• Koffiehuis De Engel, Vlissings Wagenplein omstreeks 1860
• Café-Restaurant Gaarlandt, Lange Viele omstreeks 1870
• AVA, de bierhal die een limonadefabriek werd in de verdwenen Korte Giststraat
• Bierhal Geldof, in de prachtige maar ook verdwenen Oude Kerkstraat
• Biertycoon A. Huijsman: die vent zat werkelijk overal met zijn biertjes
• Hij opende bijvoorbeeld de voorloper van het wonderlijke De Congo, aan de Wal
• Frithiof, het hotel aan de Stationsweg, van de veel te vroeg overleden Olof Frithiof
• De zeer oude, met een loopbrug aan het stadhuis bevestigde herberg De Roode Leeuw
• De gesloopte maar toch weer heropende herberg Even Buiten, nabij de Punt in Middelburg

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik denk dat ik het punt wel heb gemaakt. Hier ben ik nog wel een paar jaartjes mee zoet. Mooi man, hobbies.

@

Over het succes van het prentenboek Go the Fuck to Sleep

Een paar maanden geleden zagen we de 'schrijver' Sheridan Simove succes boeken met What Every Man Thinks About Apart From Sex. Het boek, dat louter blanco pagina's bevat, kreeg al snel een cultstatus en deed het bijzonder goed als geschenk: het werd een bestseller.

Nu vinden we opnieuw een boek dat als geintje begon in de bestsellerlijst van Amazon: Go the Fuck to Sleep.
 De ingrediënten voor het succes zijn vergelijkbaar met die van What Every Man...humor, behapbaarheid, grappige vormgeving en virale verspreiding online (en niet alleen onder jonge ouders), ook  via piraterij.

Het lijkt er op dat niet lezen het nieuwe lezen is.

@

Leef je lekker, ouwe?

....and no one cares.

@

Eboeken zoeken met Worldcat: in ieder geval beter dan de rest

In de loop van de jaren heb ik regelmatig geschreven over de noodzaak van gebruiksvriendelijkheid van databanken en catalogi. Als systemen niet open en laagdrempelig zijn hebben ze geen schijn van kans in de digitale wereld van nu. Er zijn te veel alternatieven en er is te weinig tijd, zo simpel is het. Nu ik dankzij Middelburg Dronk weer eens een reden heb om regelmatig gericht en intensief te zoeken naar interessant bronmateriaal, ondervind ik dat aan den lijve. Het maakt mij allemaal geen reet uit waar de informatie vandaan komt maar ik heb als zoeker wel een paar wensen:

• Ik wil de volledige tekst en die wil ik kunnen overnemen
• Ik wil er naar kunnen verwijzen
• Ik wil zoveel mogelijk relevante bronnen binnen een enkel zoeksysteem
• Ik wil multimedia die ik meteen kan downloaden, zonder kunstgrepen
• Ik wil tempo en overzicht

Nu zou je denken dat je de bronnen over het onderwerp 'de geschiedenis van het drinken in Middelburg' prima kunt afbakenen maar dat is toch niet helemaal waar. Uiteraard vind ik het meeste materiaal via Geschiedenis Zeeland en via de afzonderlijke databanken van het Zeeuws Archief en de Zeeuwse Bibliotheek, die daar (gedeeltelijk) onder hangen maar het loont echt de moeite om ook eens goed te Googlen en te zoeken binnen bronnen die je krijgt aangereikt door derden. Zo heb ik ook prachtige beelden gevonden in een particuliere database voor ansichtkaarten en bijvoorbeeld in 'Het Geheugen van Nederland', van het Nationaal Archief. Binnen de Zeeuwse catalogi wordt daar niet naar verwezen. Zo ver is men simpelweg nog niet.

Wat dat betreft vind ik het erg interessant om te zien hoe Worldcat wordt doorontwikkeld. OCLC werkt bijvoorbeeld al geruime tijd aan de integratie van eboeken in de catalogus. Ik zoek niet zo vaak meer in catalogi, maar nu ik het uitprobeerde (beperk zoekacties op eboeken, zoals weergegeven in de afbeelding) werd ik toch verrast door de toegevoegde waarde. De samenwerking met Hathi Trust (daar schreef ik ooit ook over) begint vruchten af te werpen. Zo nu en dan kun je boeken meteen downloaden als je doorklikt. Je ziet ook steeds meer verwijzingen naar Google Books en andere bronnen voor eboeken. Het gekke is dan wel dat dit soms tegenstrijdige resultaten oplevert. Als ik via Hathi Trust doorklik op een werk als Zeelandia Illustrata lees ik dat ik het boek niet volledig digitaal beschikbaar is vanwege het auteursrecht (het gaat om een boek uit 1866 nota bene!) maar als ik het boek opzoek in Google krijg ik het wél volledig in beeld. Sterker: dan kan ik het zelfs downloaden als PDF.

Dat ik veel boeken niet kan inzien is niet de schuld van OCLC. Dat is alleen maar jammer. Echter niet zo jammer dat ik alles op alles ga zetten om het gedrukte exemplaar te bemachtigen. Ik heb nog wel meer te doen. Er zijn nog zo veel alternatieve bronnen. Maar, kort samengevat, raak ik er meer en meer van overtuigd dat we al het geneuzel over onze bestaande catalogi moeten laten varen en in moeten zetten op het gebruik van Worldcat. Die catalogus is voor mij in ieder geval de interessantste, met de meest uitgebreide koppelingen en mogelijkheden. Daar zou je gewoon gebruik van moeten maken. Josje Calff heeft gelijk. En over de vraag hoe je dat dan aan de achterzijde aan elkaar knoopt zeg ik alleen maar dat ik het antwoord daarop graag overlaat aan de technici. Ik ben een gebruiker tenslotte...

...en gebruikers zal het allemaal een worst zijn verder, heus.

@

Prey: een spannend Twitterverhaal over het traceren van een gestolen laptop

Over het mooie tooltje Storify hebben we het al eens gehad. Over de beveiligingsapplicatie 'Zoek mijn iPhone' ook. Prey is echter nog niet aan de orde geweest. Waarom niet? Omdat ik er nog nooit van had gehoord. Nu wel, en hoe:

Prey is open source software waarmee je je laptop of een ander apparaat kunt terugvinden als die is gestolen. Dat laatste overkwam de Canadese auteur Sean Power gisteren. Ene Paolo Votano stal zijn laptop zonder te beseffen dat Power al zijn handelingen kon volgen met behulp van Prey. Power zat zelf 800 kilometer verderop maar door zijn observaties doorlopend te twitteren kreeg hij al snel hulp ter plaatse. Brandon Ballenger legde het adembenemende Twitterverhaal vast in Storify.

Het verhaal is zulke goede pr voor Prey dat je het gevoel krijgt dat dit hele verhaal in scene is gezet. Als dat inderdaad zo is, is het wel heel goed gedaan. Ik geef het verhaal voorlopig nog even het voordeel van de twijfel. Ik heb Prey inmiddels wel gedownload. Ben ik er ook mooi ingetuind.

@

Merkwaardige kunst deel 55: James Cohan

Eigenlijk is er niets merkwaardigs aan het werk van James Cohan. Vooral aan deze brief aan de toekomst niet.

@

Als het bestaat hebben we het...

Het aan de man brengen van je dienstverlening is geen kunst. Of toch wel? Bekijk hoe de bibliotheek van San  Francisco het doet in stripvorm en oordeel zelf.

@

Papyrs: een intranet in 10 minuten

Na het lezen van Papyrs makes Intranets and Wikis cool again [Invites] klikte ik meteen door naar de website van Papyrs. Ik ben namelijk dol op websites die je kunt bouwen en vullen zonder enige voorkennis. Dat was ooit een reden om met Ning aan de slag te gaan, of met de Wiki's van PBWorks. Dat soort platformen zijn uitstekende alternatieven voor de platformen en Content Management Systemen die bij veel organisaties in gebruik zijn. Die zijn niet zelden volkomen ruk. En je weet: anno 2011 laat de moderne medewerker zich niet langer hinderen door ruk. De moderne medewerker omzeilt en maakt gebruik van al die mooie, vaak gratis tools die op het web zijn te vinden. Dat is immers 'zijn nieuwe normaal'.

Voor wat betreft de uitnodiging van TNW voor Papyrs had ik pech: ik kwam te laat. Ik registreerde mijn mailadres dus maar zelf op de website en ging er vanuit dat het nog wel even zou duren voordat ik een uitnodiging zou ontvangen. Daar bleek ik me in vergist te hebben. De uitnodiging plofte gisteren op de mailmat, waardoor ik het platform vandaag zelf al kon uitproberen.

Mijn eerste indruk is positief. Het vullen van een -al dan niet besloten- webpagina wordt inderdaad een peulenschil door de techniek van 'slepen en laten vallen' (drag and drop). Je pakt de elementen die je wilt toevoegen eenvoudigweg 'bij de kladden', je laat ze los op de gewenste plaats en je vult ze tenslotte met content naar keuze. Niks geen geklooi met codes, opmaak en uitlijning: het is een kwestie van intuïtief schuiven met de puzzelstukjes. Papyrs legt de lat voor de gebruik nog lager...en voor al die dure ontwikkelaars van informatiesystemen nog hoger: als zij rukheid willen ontstijgen doen ze er goed aan een voorbeeld te nemen aan team Stunf.

Op FrankWatching vind je een interview met Wim Cools van Stunf.

@

De Grote Napoleon van kleine kinderen

Toch alleraardigst, hoe Gallica mij op Facebook attendeert op een mooi digitaal prentenboek over Napoleon?

Het is moderne attendering, goed uitgevoerd.

@

Onmetelijk

Het verhaal van de pageview die dood is wordt al een paar jaar verteld. Desondanks blijft de roep om statistieken groot.  Dat vraagt om noodgrepen. Met Google Analytics kun je kun je alleen het gedrag van bezoekers van een website analyseren. Als je wilt weten hoe vaak de inhoud van een website is gelezen binnen andere toepassingen moet je uitwijken naar Feedburner (als je daar gebruik van maakt, uiteraard).

Ondanks de beperkingen bood de combinatie Analytics/Feedburner tot voor kort  enig houvast binnen het cijfergegoochel, maar het systeem wordt ingehaald door de ontwikkelingen. Content wordt steeds vaker geraadpleegd binnen mobiele apps. Als ik zie hoe die apps pagina’s laden krijg ik de indruk dat feeds niet meer worden opgehaald, maar dat de browser simpelweg wordt nagebootst. Een bewijs daarvoor ben ik nog niet tegengekomen, maar binnen Feedburner en Analytics is er niets dat verwijst naar raadplegingen binnen apps.

Dit soort ontwikkelingen maken dat ik online cijfers, welke cijfers dan ook, nog minder serieus neem dan al het geval is. De ene keer is een geregistreerde raadpleging niets meer dan een script of programmaatje dat content ophaalt, de andere keer is het wél een persoon maar wordt het juist niet gemeten. Sommige mensen beweren dat de ontwikkelingen een goed argument zijn om ‘betrokkenheid’  te meten, in plaats van pageviews  maar volgens mij loop je dan tegen dezelfde beperkingen aan. Iemand kan met veel plezier een tekst lezen zonder erover te twitteren of op een ‘like-knopje’ te klikken. Het uitblijven van tweets zegt vrij weinig.

Misschien is het gewoon tijd om het idee van online meetbaarheid helemaal los te laten. Het zegt allemaal niet zo veel. Digitaal is het gewoon allemaal anders. Als mensen een papieren boek lenen in de bibliotheek moeten ze daar nog enige moeite voor doen. Je kunt er dan toch wel vanuit gaan dat ze het boek ook echt willen lezen. Voor gratis apps en gratis digitale boeken gelden andere regels. Zo zijn de downloadcijfers van de app Eregalerij  inderdaad prachtig, maar  je kunt je met Ton afvragen of de mensen die de boeken downloaden ze ook wel echt lezen. Ik in ieder geval niet. Ik heb de app gedownload om 'm even te bekijken, en sleepte ook meteen een paar van die klassiekers binnen, omdat een lege virtuele boekenkast net zo lelijk is als een lege fysieke boekenkast. 

Doe ik verder nog iets met de app of de titels die er nu in zitten? Dat is zeer onwaarschijnlijk. Ik downloadde omdat het kon. Dat is wat je noemt een onmeetbaar motief.

@

Klassiekers deel 152: Master and Servant

Depeche Mode heb ik altijd een beetje vreemd gevonden. De sound van die band me een beetje tegen. Het nummer Just can’t get enough beschouw ik zelfs als ronduit irritant.

Maar toch, die vreemde industriële  geluidjes in Master and Servant en People are People: die maken dat ik nog altijd meeneurie met de muziek. En Enjoy the silence is eigenlijk ook best mooi.

Het is op het randje, maar Depeche Mode is klassieker 152.

@

Twitter als wapen tegen informatieovervloed

In Twitter effectiever gebruiken en information overload voorkomen neemt Wilfred Rubens de moeite om de nuttige bijdrage een nuttige blogpost over de meerwaarde van Twitter t.a.v. de informatieovervloed samen te vatten en te vertalen. Ik ben zo vrij om zijn goede werk hier over te nemen:

“Veel mensen, die ik ontmoet, zijn wel bang om via Twitter overspoeld te worden met massa's informatie. Zij moeten maar eens te rade gaan bij 5 Reasons Why Activity Streams Will Save You From Information Overload van Luis Suarez:

• Door Twitter te gebruiken leer je naar verloop van tijd veel beter signalen te herkennen van wat belangrijk en niet belangrijk is. Je weet veel beter, dan bijvoorbeeld met email, wat gaande is. Nota bene: dit hangt m.i. wel samen met wie je volgt, en hoe je jouw volgers hebt geordend (via lijsten).
  
• Dankzij Twitter leer je volgens Suarez juist af dat je alles moet lezen, en overal op moet reageren. Email voelt vaak als een verplichting, terwijl het dat niet altijd zou moeten zijn (tijdens mijn week vakantie heb ik twee reminders ontvangen met de vraag of ik een twee dagen eerder verstuurde mail wel ontvangen had). Suarez schrijft: Thank you, Twitter, for showing us all how we need to start learning to disembarrass ourselves from that obsession of wanting to read everything and act on everything that comes across our way, when we all know we shouldn’t! We have got better things to do.
  
• Dankzij microbloggen vindt ook toevallig, informeel, serendipity leren plaats, en kan innovatie worden versneld. Welk ander medium is geschikter voor serendipity learning, vraagt Suarez? (een RSS-feedreader denk ik nog steeds)
  
• Deze media helpen organisaties platter maken, en traditionele hierarchieën doorbreken. Organisaties worden toegankelijker voor klanten, leidinggevenden en politici toegankelijker voor 'gewone' medewerkers en burgers (hoewel leidinggevenden en politici lang niet altijd -kunnen- reageren). Transparantie en authenticiteit leiden tot meer betrokkenheid. Suarez hierover "So you will probably be much better off reducing all of that noise coming through your Inbox by starting to rely on those open, transparent Activity Streams where being honest, authentic and trustworthy pays off more than those treacherous behaviours that seem to permeate, every so often, through our hidden, secretive email exchanges."
  
• Deze sociale media stimuleren een open cultuur van kennisdelen. Van need to know naar need to share(een gesloten, competitieve, organisatiecultuur kan volgens mij het gebruik van sociale netwerkapplicaties overigens ook belemmeren, al kan technologie gedrag ook beïnvloeden). Daarbij gaat het volgens Suarez vooral om impliciete kennis. Dat deze kennis stroomt (en niet wordt opgeslagen) is volgens de auteur niet erg. Via de stroom is deze kennis snel weer te ontsluiten. Daarbij is het wel van belang dat jouw netwerk weet wat jouw interesses en passies zijn, zodat zij weten waarmee zij jou 'blij' kunnen maken. Anderzijds moet jij ook jouw netwerk kennen, zodat jij weet waar zij in geïnteresseerd zijn (een van de tools, beschreven in 11 must-know tips and tricks for Twitter, kan daarbij dus helpen).”

-Dank Wilfred-

@

Zelf boeken uitgeven: vier succesverhalen

TNS Nipo stelde een paar jaar geleden  dat bijna anderhalf miljoen Nederlanders het wel zouden zien zitten om een boek uit te geven. Hoeveel mensen die wens daadwerkelijk in vervulling brengen weten we echter niet. Wat we wel weten is dat er steeds meer hulpmiddelen beschikbaar komen die aspirant-schrijvers in staat stellen zelf hun boek uit te geven. Wat we ook weten is dat steeds meer mensen gebruik maken van die hulpmiddelen.
Het boekenaanbod is echter zo groot dat de kans op het zelf uitgeven van een bestseller klein is. Dan moet je van goede huizen komen, en weten hoe je je werk aan de man moet brengen. Sociale media zouden je kunnen helpen (bewijst ook de inmiddels overal opduikende James Worthy) maar zijn zeker geen garantie voor succes.

Toch zijn er ook uitzonderingen. Als het onderwerp je interesse heeft moet je eens een kijkje nemen op Paid Content. Die website portretteert vier doe-het-zelvers die wél succesvol zijn (Amanda Hocking kwam hier al eens voorbij).

Maar het kan dus wél.

@