FAQ

@

Bron

Klassiekers deel 150: Small Town

Eigenlijk vind ik Nobody But You het mooiste nummer van Songs for Drella, maar vandaag heb ik zin in Small Town.

Where did Picasso come from

There's no Michelangelo coming from Pittsburgh

If art is the tip of the iceberg

I'm the part sinking below

When you're growing up in a small town

Bad skin, bad eyes, gay and fatty

People look at you funny

When you're in a small town

My father worked in construction

It's not something for which I'm suited

Oh, what is something for which you are suited ?

Getting out of here

I hate being odd in a small town

If they stare let them stare in New York City

@

Discussiespiraal

Mij verveelt het nog steeds niet, die discussie over de vraag welke rol bibliotheken nu eigenlijk zouden moeten vervullen. De meningen liepen -en lopen nog altijd- sterk uiteen. Het spectrum verschuift, afhankelijk van de betrokkenen, van boekenbewaarplaats naar multimediaal entertainment- en ontmoetingscentrum. De meeste bibliotheken zitten ergens tussen die twee uitersten in.

Wat ik het opmerkelijkst vind in de hele discussie is dat het maar zelden consequent wordt. Als iemand vindt dat pulpromans en strips wel mogen, maar videogames niet: dan begrijp ik dat niet. Als iemand stelt dat internettoegang alleen maar gebruikt wordt voor vermaak en niet voor informatie, en daarom niet zou moeten worden gefaciliteerd door bibliotheken, dan vraag ik me af waarom kunst, muziek en lezingen vaak wél worden omarmd in een bibliotheekgebouw. Wat is het verschil? Beauty is in the eye of the beholder.

Wat je er zelf ook van vindt, het is interessant om eens te lezen hoe Christian Schneider uithaalt in Public Libraries: No Longer for the Literate en hoe zijn lezers daar op reageren.

@

Morgen toch geen dag

Tot een jaar geleden werkte ik full-time in loondienst. Een mooie, afwisselende baan, die me meer voldoening dan ergernis bracht. Ik was eigenlijk best tevreden. Maar in de loop van de tien jaar die ik voor deze organisatie werkte sluimerde er wel een gevoel van onbehagen onder mijn werkplezier. Dat onbehagen kon ik toen nog niet goed benoemen maar het had alles te maken met inefficiënt werken, te vaak vergaderen en het te weinig benutten van digitale hulpmiddelen.

Vorig jaar was de koek opeens op. Ik nam ontslag zonder een plan B te hebben. Ik stond weliswaar ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, maar meer ook niet. Ik kon alleen maar hopen dat de activiteiten die ik vijf jaar lang op online netwerken had ontplooid, nu ook vruchten zouden afwerpen bij het zoeken naar werk of opdrachten.

Een jaar later kan ik constateren dat die activiteiten me inderdaad hebben geholpen. Ik sprak met veel mensen en organisaties, meestal op hun initiatief, en hield daar voldoende opdrachten aan over. Met een opdrachtgever maakte ik weliswaar de afspraak dat ik een tijdelijk contract zou tekenen, voor een beperkt aantal uren per week, maar de deal was wel dat die uren flexibel ingevuld zouden kunnen worden. Voor andere opdrachtgevers ging ik op uurbasis werken, of op basis van een standaardhoeveelheid maandelijkse opdrachten.

Geboren in 1971, ben ik volgens de maatstaven een kind dat is geboren op de grens van de nadagen van Generatie X en de eerste periode van generatie Y. Zo heb ik me ook altijd een beetje gevoeld. Ik gedijde aanvankelijk vrij redelijk op het traditionele kantoor, maar toen ik eind jaren ’90 kennismaakte met de mogelijkheden van internet begon de schoen een beetje te wringen. Ik vond het bijvoorbeeld steeds minder vanzelfsprekend worden dat ik lang moest reizen om vergaderingen op locatie bij te wonen. Feedback geven op documenten kon toen immers ook al digitaal, via mail of (video-) chat. De mensen die dat ontkenden waren vaak de types die het gewoon prettig vonden om eens een dagje niet op kantoor te hoeven zitten. Als een van de jongere werknemers had ik me echter maar te schikken naar de schema’s van de babyboomers: “zo doen we dat hier nu eenmaal, je past je maar aan.”

Als je werkt of hebt gewerkt in een zogenaamde machinebureaucratie weet je hoe het er aan toegaat met al die bazen en chefs die al veel te lang op dezelfde positie zitten en die angstvallig vasthouden aan controle, hiërarchie, vaste werkplekken en - tijden en vooral: aan wantrouwen. De leidinggevenden van de oude stempel weigeren zich simpelweg te verdiepen in de kracht van vertrouwen omdat ze dat vertrouwen zelf ook niet of nauwelijks hebben genoten. Wat zoiets doet met medewerkers weten we eigenlijk allemaal wel: zij geven dat wantrouwen in versterkte mate terug en zullen maar zelden harder lopen dan nodig is. “Morgen weer een dag.”

Nu ik werk als freelancer, meestal vanaf thuis en via het web, en gun ik mezelf precies die vrijheid die bazen van de oude stempel nerveus zou maken. Er zijn dagen dat er van alles uit mijn handen komt, behalve werk waar ik ook echt voor betaald word. Ik kan mezelf uren verliezen in mijn hobbywiki ‘Middelburg Dronk’ of veel te veel tijd besteden aan het beheer van het platform Bibliotheek 2.0. Er zijn ook te veel dagen dat ik gewoon lekker op het terras ga zitten en digitaal niet veel meer presteer dan een beetje twitteren en mail checken op de iPhone. Maar dan: als de deadlines in zicht komen draal ik nog heel even, zoek ik nog ontkennend mijn heil in stofzuigen of een ander spannend huishoudelijk klusje, en dan ga ik los. Dan werk ik desnoods door tot vijf uur ’s ochtends, onder het motto “morgen toch geen dag”.

Ik heb nog geen deadline gemist. Er is nog geen opdrachtgever die heeft gemopperd. Mijn bazen van nu rekenen me af op mijn werk, niet op mijn aanwezigheid. Nu ik ervaren heb dat het zo ook kan, heb ik er veel voor over om het te houden zoals het nu is, door die gedachte laat ik me leiden. Het is die gedachte ook die me het gevoel geeft geen kind meer te zijn van generatie X. Misschien houd ik mezelf voor de gek, dat zou kunnen. Vergeef me dat dan maar. Het is geen zonde om je jong te willen voelen toch? Generatie Y heeft de toekomst.

* Bovenstaande tekst is mijn bijdrage voor het boek van IDM-studenten van de Haagse Hogeschool: Het Nieuwe Werken volgens Generatie Y.

@

Over Google en digitale duurzaamheid

Toen Google vorige week aankondigde dat Google Video's binnenkort definitief ophoudt te bestaan reageerden veel mensen teleurgesteld. Het platform bevat namelijk nog veel waardevol beeldmateriaal, waaronder talloze documentaires. Inmiddels is Google teruggekomen op de beslissing, maar het bedrijf adviseert gebruikers nog steeds video's over te zetten naar YouTube (ik vraag me af hoe documentaires die langer dan een kwartier duren moeten worden toegevoegd, maar dat terzijde).

Deze gang van zaken is koren op de molen van mensen die Google niet vertrouwen, als beheerder van cultureel erfgoed. Google is immers een bedrijf dat zich in de eerste plaats richt op geld verdienen, en niet op digitale duurzaamheid. Dat is ook het argument van Simon Barron van The Guardian, als hij stelt dat bibliotheken hun boeken niet moeten laten digitaliseren en ontsluiten door Google.

Het biedt in ieder geval stof tot nadenken. Ik ben altijd een voorstander van samenwerking met Google geweest, omdat je dan in ieder geval zeker weet dat er veel en snel gebeurt. Met duurzaamheid heeft die redenering echter niets te maken; die heeft alleen betrekking op beschikbaarheid. Ik vergat daarbij echter één ding: veel bibliotheken zullen werken die Google eenmaal heeft gedigitaliseerd ook niet nog eens zelf gaan digitaliseren, althans, niet in dezelfde hoeveelheden. Je kunt het risico dat digitale collecties op de langere termijn alsnog van het web verdwijnen niet uitsluiten.

Gerelateerd:
One giant screwup for mankind....het belang van conservering, digitalisering en duurzame opslag van informatie
Een tipje van de overnamesluier: Google Video wordt zoekmachine voor YouTube
De duurzame opslag van digitale collecties in de Zeeuwse Bibliotheek

@

Zeeuwen op het web, deel 1: Conny van Gremberghe

Het is tijd voor een nieuwe rubriek, en wel voor een rubriek met een lange doorlooptijd. Mijn keuze is gevallen op het onderwerp 'Zeeuwen op het web'. Welke invulling ik er precies aan ga geven weet ik nog niet, maar het idee is om kort het online werk van andere Zeeuwen te belichten. Zeeuwen die ik van dichtbij of op afstand volg, Zeeuwen die opmerkelijke dingen doen, of gewoon Zeeuwen die ik aardig vind. Ik trap af met een man die ik nog nooit in levenden lijve heb ontmoet: Conny van Gremberghe. Conny is onder meer te vinden op Twitter en op zijn eigen weblog maar zijn porfolio treffen we aan op Zeelandtekst. Een fragment:

Zeelandtekst is de bedrijfsnaam waar Conny van Gremberghe achter schuilgaat. Conny van Gremberghe (1956) was zeven jaar werkzaam als docent (Nederlands en aardrijkskunde) en 24 jaar als journalist voor Wegenerdagbladen PZC en BN/De Stem in Zeeland. In de laatste hoedanigheid schreef hij duizenden berichten, artikelen en achtergrondverhalen over lief en leed in de provincie en de Vlaamse grensstreek. Ook publiceerde hij in andere GPD en Wegener-bladen, vooral reisreportages.

Eerlijk gezegd weet ik niet hoeveel ik van Conny's werk heb gelezen in het verleden. Als je iemands naam nog niet kent let je daar niet op. Wat ik wel weet, is dat ik de blogbijdragen van Conny graag lees. Hij is uitermate kritisch, maar zelden zuur. De perikelen in het Zeeuws-Vlaamse land houd ik niet goed bij, maar Conny houdt me nog een beetje op de hoogte. Conny heeft kritiek op de journalistiek en de politie, misschien wel op alles wat met overheidsbeleid te maken heeft, maar hij vergeet de knipoog ook niet:

Meer dan een kwarteeuw schrijf ik – Conny van Gremberghe – over Zeeland en de Zeeuwen, de boeren, de burgers en de Vlaamse buren. Over de schoonheid van het land, de traagheid van processen en de sado-masochistische trekken van mensen die leven in het perifere eilandenrijk. Af en toe zijn er de uitstapjes, naar ver en verder weg of de zijpaadjes, die handelen over muziek of film. Ooit deed ik verslag in loondienst, nu op eigen benen. Ongebonden en onvervaard. Op web en papier. Voor U, maar vooral ook voor mezelf. En niet eens op therapeutische basis.

Conny Gremberghe. De man die de andere kant van de overkant laat zien.

@

Alles knus en lief bij Google, in 1999

Deze video is bijna schattig te noemen. Het is een registratie van een bijeenkomst bij Google, in 1999. Brin en Page zijn echt nog jongetjes, het personeelsbestand is nog niet veel groter dan 50 personen en als er iemand jarig is wordt er gezongen door iedereen. Kijk vervolgens eens naar de stand van zaken bij het bedrijf in februari 2010. Wat een groei, wat een cijfers. Daar konden deze jongens nog niet eens van dromen, toen ze daar op die receptie stonden te wiebelen.

Gerelateerd:
Vertrouwen op Google
Da's pech: vertrouwen weg
Leren van de uitspraken van Google's Eric Schmidt
Bang voor Google

@

De hackbink uithangen

Van The Net tot The Matrix, van WarGames tot Hackers: als er in films gehacked wordt dat het een aard heeft mag ik altijd graag toekijken hoe de helden code gebruiken als koevoet. Het heeft iets magisch. In het verleden nam ik nog wel eens een kijkje op sites voor hackers maar ik had al snel in de smiezen dat mijn skills niet eens voldoende waren om scriptkiddie te worden. Way out of my league.

Maar nu is de redding nabij. Doctorow attendeert me op Hacker Typer. Willekeurige toetsaanslagen genereren dreigende lappen code. Iemand die er verstand van heeft zal me er ongetwijfeld op wijzen dat er onzin op mijn scherm verschijnt, maar m'n makkers kan ik er mooi mee voor het lapje houden.

@

Gelezen: Digitaal is het nieuwe normaal

Als je het gedrag van de generatie die opgroeide in het digitale tijdperk interessant vindt is het boek Digitaal is het nieuwe normaal wellicht een aanrader voor je. Zoals Kevin Kelly zondag in een alinea beschreef hoe een klein kind dat eenmaal kennis had gemaakt met een iPad een papieren afbeelding die het niet met de vingers kon vergroten als 'kapot' bestempelde, zo beschrijft Peter Hinssen in zijn boek hoe nieuwe generaties aankijken tegen informatie en de diensten die zij afnemen én tegen de technologie op de werkvloer. Hij laat vervolgens zien welke impact dat zal (moeten) hebben op de klanten-, informatie-, technologie- en innovatiestrategie van organisaties.

Hinssen gaat maar zelden echt de diepte in, in dit boek, maar dat maakt dat de 200 bladzijden lekker vlot weglezen. De voorbeelden die hij heeft uitgekozen zijn herkenbaar. Neem het verhaal over IT-afdelingen: tot voor kort vervulden die afdelingen een sleutelrol binnen het informatiebeleid van organisaties maar inmiddels lopen ze vaak achter de feiten aan. Mensen beschikken thuis vaak over betere computers en andere hardware dan op het werk. Daar nemen ze steeds minder vaak genoegen mee. Met Gmail, Twitter en al die andere platformen kunnen zij zonder beperkingen communiceren en informatie delen en consumeren. Als ze daar eenmaal aan gewend zijn zitten ze niet meer te wachten op een log intranet of een mailsysteem dat ze niet vanaf hun mobieltje kunnen benaderen. Als ze daarmee worden geconfronteerd gaan ze alles op den duur gewoon doorsluizen naar de systemen waar ze aan gewend zijn. Of zoals Hinssen het formuleert: "In een digitale maatschappij verandert het informatiegedrag sneller dan de informatiesystemen. En IT kan deze looppas niet bijhouden."

Uiteindelijk pleit Hinssen voor het omgooien van het roer. Hij stelt dat de oude gespecialiseerde vakman moet worden vervangen door iemand "die kan nadenken over innovatie met technologie", in plaats van iemand "die het diepe verlangen heeft om technologie te implementeren". "Mensen die een auto kunnen besturen, eerder dan er een kunnen bouwen en onderhouden". In zekere zin sluiten de woorden van Hinssen aan op die van Pink en Friedman. Heel veel concrete oplossingen biedt het boek nog niet, maar dat is de schrijver vergeven. Het is namelijk zoals hij zegt: we zitten er middenin, we zijn 'halfweg'. Je ogen niet sluiten voor de razendsnelle ontwikkelingen, dat is waar het om gaat. Denk na over meer transparantie en communicatie in reële tijd, en laat de absolute controle varen.

Op YouTube is een toelichting op het boek te vinden, op Computable een interview met Hinssen.

@

Optimum Wound Profile

Wat maf joh. Op de een of andere manier moest ik vanavond denken aan de oerdegelijke spuugherrie van de band Optimum Wound Profile. Je gelooft het niet, maar zulke muziek staat hier ook in de kast. Nu zocht ik een digitale variant van de uiterst donkere tekst die in het boekje van die cd staat en die vond ik. Wat bleek? Ik zette die tekst ooit zelf op een of ander forum, in oktober 1999.

Het is raar, om 12 jaar teruggeslingerd te worden in de tijd. Veel platformen van toen zijn inmiddels van het web verdwenen, voorgoed. Maar niet dit forum dus, en niet deze depressieve tekst. Je zou er bijna vrolijk van worden :-)

Sitting alone with only my radiator for company. My pathetic necessity to swirl in my own life blood riles me. After years forlorn filled with uncounted millions of tireless illusions ans sanitised reasons for a world of crippled disgust here i sit I shed my scares when i realised how fucking puerile my optimism had become.

My thoughts? Never ending delusions, deceiving conclusions, random monotony, emotional blowouts. Yeah, my thoughts really hurt now. I can see the mistakes of a personal world where my only reality was confusion. I tried crawling under the dirt to hide my upside smiles, dismembering my attitude, my blind nakedness an integrated monstrosity. Soon the scum started dripping, testering in every hole and oozing from cracks that i avoided with care. All the decorations on white lies the distorted truth. I withdrew in non disturbed solitude. I held a monopoly over honesty. All the passions vomit the harsh reality of an egocrotch society. All my eternally anticipated worthless hope was gone in an instant now.

I'm just downmouth. A prestidigitator of taken familiar distort in the hell i call my mind. I destroyed any feelings for the melt that i held still and forced myself inside out so nobody would recognize me. I thought i'd stayed too long so this insular pining for self damnation, my own desecration, remains my only hole in sanity.  It doesn't have to be this way anymore. My last refuge. I'm alcohol accumulating so as to nullify the mind into a state capable only of dreams of self destruction. It's up to me to decide but I don't want to contemplate the decision. Took a head full of tranqs these fucking depressant are depressing. I guess my wate would ultimately be everyone's gain. Now i hold the fearshard key to life and death in my hand. I can only move to gain the optimum wound profile and to make that incision. My vision oscilates. I played with damage

and that looks like blood

(from lowest common dominator by Optimum Wound Profile-1992)

@

Boekdrinken

Ik dacht even dat ik naar boekengranaten zat te kijken, maar het blijkt gewoon om waterflesjes te gaan. Penguin Books is en blijft een sterk merk. Hip bovendien.

Gerelateerd:
Leve de pinguin van Penguin
Rondrennen met brandende lucifers
Penguin books betrekt lezers in ontwerp boeken: My Penguin
Een boek bij een biertje of een biertje bij een boek?

@

Stop-motion: BiblioTetris

Blijven spelen. Altijd.

@

Beastie Boys streamen nieuw album na weblek

Veel platenmaatschappijen reageren nog steeds spastisch op de mores van internetgebruikers. Grand Royal, het eigen label van Beastie Boys, bewijst dat het ook anders kan. Toen dit weekend bleek dat de nieuwe plaat van het trio, Hot Sauce Committee Part Two, die pas op 3 mei zou uitkomen, al gelekt was naar het web, besloten  Adam, Adam en Mike het album te streamen op hun hippe Tumblr-blog. Je kunt de plaat volledig luisteren of insluiten op een andere website, maar je kunt de plaat ook in z'n geheel of per nummer kopen/downloaden. De echte liefhebbers worden op de website van de band bediend met verschillende pakketten die naast de muziek t-shirts en andere hebbedingetjes bevatten.

De boys snapten het in 2006, de boys snappen het in 2011. Kudos.

@

Social media experts

Dat sociale media heet zijn behoeft geen toelichting. Dat veel bedrijven en organisaties er daarom graag 'iets mee willen doen' ook niet. Dat die toegenomen vraag er toe heeft geleid dat veel mensen zichzelf verkopen als 'social media expert' is ook al logisch. Het is de wet van vraag en aanbod.

De afgelopen weken vroegen verschillende mensen mij waarom ik mezelf niet wat duidelijker presenteer, in die context. Ik ben tenslotte zzp'er en het web, sociaal of niet, komt zo'n beetje uit mijn poriën. Ik heb daar  over nagedacht en heb geconcludeerd dat ik het eigenlijk wel goed vind zoals het nu is. Dat ik op dit blog een profielpagina heb aangemaakt, en een aantal trefwoorden aan mijn naam heb gekoppeld, is gevoelsmatig al 'een tikje over de top'. Verder dan dat wil ik eigenlijk niet gaan, omdat ik zelf denk -of in ieder geval hoop- dat ik op die manier het dichtste bij mezelf blijf.
Zakelijk gezien is het misschien niet handig, maar ik wil graag voorkomen dat ik toetreed tot het leger van lieden in strakke pakken die aalglad staan te preken hoe belangrijk het sociale web wel niet is, terwijl ze er zelf slechts in beperkte mate gebruik van maken. Ik begrijp dat het gebeurt, maar wil me daar toch van onderscheiden, op de een of andere manier. Als ik daardoor mooie opdrachten mis, soit. 'Doen wat je leuk vindt zonder je ziel te verkopen', weet-je-nog-wel?

Vanavond liet een zoekopdracht me nog eens zien hoe het allemaal werkt momenteel. Via een Twitterprofiel belandde ik op een pagina waar ik een definitie van sociale media tegenkwam. Een fragment:

Social media is een verzamelnaam voor alle internet-toepassingen waarmee het mogelijk is om informatie met elkaar te delen op een gebruiksvriendelijke en vaak leuke wijze. Het betreft niet alleen informatie in de vorm van tekst (nieuws, artikelen). Ook geluid (podcasts, muziek) en beeld (fotografie, video) worden gedeeld via social media websites. 

Nu gaat het mij hier niet om de definitie zelf (ik zou het zelf anders formuleren) maar om de zoekresultaten die je in beeld krijgt als je de gehele tekst in Google plakt. Ik besloot dat zelf te doen omdat ik de definitie eerder vandaag ook elders was tegengekomen. Als je een paar websites onder de loep neemt zie je goed hoe sommige internetbedrijven en individuen het fenomeen aan het portfolio hebben toegevoegd zonder daarbij de indruk te wekken er zelf veel ervaring mee te hebben. Dat geldt natuurlijk niet voor alle treffers, maar het zijn er meer dan je al die bedrijven 'die iets met sociale media willen' zou gunnen.

Een bezoekje aan sites als Twittergids.nl leert je dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Heel veel mensen presenteren zich, uitermate professioneel, als expert. Die mensen hebben groot gelijk, maar ik kies er toch maar voor om het iets minder professioneel te benaderen.

@

Ondertussen in Japan: huis zoekt lezend stel

Wie dit huis in Moriguchi koopt hoeft zich geen zorgen te maken over ruimtegebrek voor de persoonlijke bibliotheek, zoveel is wel duidelijk. Het ontwerp is van Kazuya Morita.

@

Rozen

We are like roses that have never bothered to

bloom when we should have bloomed and

it is as if

the sun has become disgusted with

waiting 

-Charles Bukowski-

@

Dickens uitleggen wat een Kindle is

Hoe zou je aan een schrijver als Charles Dickens (19e eeuw) uitleggen wat een Kindle is? Rachel Walsh beantwoordt die vraag op creatieve wijze.

Aan ons straks de schone taak om de nieuwe generatie uit te leggen dat afbeeldingen op papier niet 'kapot' zijn, als je ze niet kunt vergroten met je vingers.

@

Treinen in real-time volgen op Actuele Spoorkaart

Ze zijn mooi, al die apps en websites die informatie geven over het reizen met Nederlandse treinen, maar voor zover ik weet zijn er geen die ook in real-time laten zien waar alle treinen rijden. Actuele Spoorkaart doet dat wel. Als ik de huidige tijd vergelijk met de vertrek- en aankomsttijden van de NS lijkt het geheel behoorlijk accuraat te zijn. Actuele Spoorkaart maakt gebruik van OpenStreetMap.

@

Attendering: Algemeen Dagblad

Een bibliotheekinstructie in zombiestripstijl

Met de zombiecultus op internet heb ik niet veel op, maar als er een link wordt gelegd met de bibliotheekwereld klik ik natuurlijk even door. Boing Boing schrijft regelmatig over de zombiecultus en attendeert ons dit weekend op een bibliotheekinstructie in stripvorm van McPherson College Library. Dat zombie- en stripfreaks hier gecharmeerd van zullen zijn geloof ik nog wel, maar zou de gemiddelde student er ook op zitten te wachten?

Wat maakt het eigenlijk ook uit? Het is weer eens iets anders in ieder geval. De dans der kleurloosheid ontspringen is altijd goed.

@

Merkwaardige kunst deel 53: het kaartenhuis van Fletcher Vaughan

Kaartenhuizen zijn cool. Omdat hun basis zo wankel is, misschien wel. Fletcher Vaughan zorgt, in het kunstwerk Collapse, dat die basis wél stevig is. Toegegeven: hij speelt vals, maar met de locatie maakt hij veel goed.

@

Een datacenter van Google aan de binnenkant

Tot op heden gaf Google niet al te veel informatie vrij over zijn datacenters, maar omdat er nog veel wantrouwen is bij organisaties en overheden (de Nederlandse, bijvoorbeeld), verandert het bedrijf de strategie. Bovenstaande video is een tikje commercieel van opzet maar laat wel een glimp zien, van zo'n centrum. Wat mij betreft is het die zeven minuten kijken wel waard.

@

Klassiekers deel 149: Balentine

Die eerste plaat van Carol van Dyk en haar mannen, die draaide ik helemaal grijs, in 1992. Mijn favoriete nummer was -en is nog steeds- Balentine. 1992 was een mooi flierefluitjaar. De diensttijd net afgerond. Na de zomer vertrekken naar Amsterdam. Een beetje aanrommelen. Lekker.

@

Diederik van Leeuwen nieuwe directeur Bibliotheek.nl

Goed nieuws: stichting Bibliotheek.nl heeft een opvolger gevonden voor Peter van Eijk. Met ingang van vandaag gaat Diederik van Leeuwen aan de slag als directeur. Dat is een interessante man. In een bericht op Liwadders (2008) lees ik:

Diederik van Leeuwen (38) studeerde economie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam en is sinds 2002 commercieel directeur bij het Nederlandse onderdeel van uitgeverij de Guardian/Trader Media Group in Maarssen. Hij geeft daar leiding aan een team van ruim 50 medewerkers. Eerder werkte hij als senior-adviseur en directeur bij diverse adviesbureaus en uitgevers.
De nieuwe directeur heeft ruime ervaring als manager. Zijn aandacht zal dan ook in eerste instantie gericht zijn op de organisatorische kant van het theatervak.

We hebben dus te maken met een relatief jonge directeur, met ervaring in zowel de commerciële als culturele sector. Ik vind het interessant om te lezen dat iemand zowel een theater heeft geleid, als betrokken is (geweest?) bij een bekende website als AutoTrader. Die ervaring kunnen we goed gebruiken, in de bibliotheeksector.
Je vraagt je wel af hoe van Leeuwen de bibliotheeksector zal ervaren. Uit krantenartikelen van onder meer het Dagblad van het Noorden komt naar voren dat hij niet echt in zijn element was, in de bijna drie jaar die hij directeur was bij theater De Tamboer in Hoogeveen. Aanvankelijk verliep alles op rolletjes, maar toen het aantal bezoekers terug begon te lopen ontstond er vanzelfsprekend ook wrijving. In een radio-interview met RTV Drenthe vertelt van Leeuwen dat hij in 2008 hoopte een creatieve functie te kunnen gaan vervullen. "Ik ben toen niet ingestapt om alleen met cijfertjes, bezuinigingen en krimp bezig te zijn."

Nu wil ik niet flauw doen, maar als het in de bibliotheeksector ergens over gaat, de laatste jaren, dan is het wel over cijfertjes, bezuinigingen en krimp. Laten we maar hopen dat van Leeuwen dusdanig veel tabak heeft van die materie dat de focus in het digitale deel van onze sector grotendeels op creativiteit zal komen te liggen.  En dat de commerciële benadering van AutoTrader veel meer ruimte krijgt dan al het subsidiegemek binnen de culturele sector. Dat lijkt me wel wat. Ik wens Diederik van Leeuwen (nog niet zo actief op Twitter) in ieder geval veel succes!

Uit het Dagblad van het Noorden van oktober 2010:

"Ik ben hier begonnen als fan van het theater. Toen ze een creatieve, ondernemende directeur zochten, was dat precies iets voor mij. Het type manager dat nu is vereist, ben ik niet. Na de terugloop door de recessie, komen er nu ook nog bezuinigingen aan. Ik heb niet de ambitie om bij krimp te managen. Daarom ben ik het gesprek aangegaan."
Wel stelt Van Leeuwen dat het dit seizoen beter gaat met het theater. "Vorig jaar was slecht, dat klopt. Het ambitieniveau lag te hoog, we moesten honderdduizend bezoekers halen; dat bleek onhaalbaar.Voor dit jaar hebben we minder voorstellingen ingekocht, dus geven we domweg minder uit." Hij blijft niet alleen tot 1 april in dienst, maar ook echt op zijn post. "Ik zie niet in waarom niet. De interne werkrelatie is prima. En ik wil graag dat een nieuwe directeur een passend begin krijgt, niet met onhaalbare opdrachten wordt opgezadeld."
Van Leeuwen weet nog niet wat hij na 1 april gaat doen. "Als er een baan in de creatieve sector vrijkomt, zou ik dat best weer willen." Hij werkt nu vier dagen in de week voor De Tamboer en een dag voor zijn eigen adviesbedrijf in de mediasector. "Misschien bouw ik dat wel uit.We zullen zien."

@

Het raadsel van de verdwenen drugstoeristen

Ik blijf me verbazen over het veranderde gedoogbeleid in Nederland. De Gemeente Middelburg heeft nog steeds geen locatie gevonden voor een coffeeshop, Roosendaal en Bergen op Zoom kraaien victorie terwijl er helemaal geen victorie is. Sla Trouw van gisteren er maar op na, of De Stem van vandaag. Wat je verbiedt of ontkent bestaat niet, is de leidende gedachte. Tijd om even te lachen met Bill Hicks, me dunkt.

Gerelateerd:
Kust weer veilig voor huis- en straatdealers
Als je de natuur verbiedt..
Kleurrijk Middelburg

@

De Nederlandse interneteconomie

Twijfel je nog steeds over de impact van internet op het gedrag van je klanten? Kijk dan eens naar het bovenstaande filmpje. Binnen drie minuten wordt je twijfel weggenomen.

Meer lezen op Marketingfacts.

@

Proef Rotterdamse school: geen boeken maar een iPad

Interessant: het Erasmiaans Gymnasium in Rotterdam experimenteert tweeënhalf jaar met de iPad als vervanger voor studieboeken en doet verslag van de bevindingen op een weblog en Twitter. eReaders.nl schrijft:

Met de introductie van de iPad van Apple werd er opnieuw gekeken naar de mogelijkheid om de zware schooltas van leerlingen lichter te maken. Dit keer met meer succes, en er werd een klas uitgekozen die als eerste mag testen. Financieel gezien moesten er nog wel wat hobbels genomen worden, aldus Paul Scharff. "Apple bleek niet onder de indruk van een dergelijk experiment en doet niets af van de prijs. Er komt een dure verzekering bij, de uitgeverijen leveren de software gelukkig wel 'om niet'. Dus de belangrijkste vraag: wie betaalt de iPads? Uiteindelijk de knoop doorgehakt: de school betaalt de hardware voor één klas en de ouders wordt gevraagd de verzekering te betalen."

Volgen maar.

@

Afbeelding eReaderconcept 1980: eBook Porn

Extensie van de week: Super Google Reader

Ondanks het feit dat er maandelijks nieuwe, oogstrelende apps worden gelanceerd waarmee je het nieuws kunt volgen, zie ik nog steeds geen reden om af te stappen van het abonnementensysteem van Google Reader. Ik verlang in de eerste plaats snelheid en volledigheid, dat mooie komt om de tweede plaats. Op de telefoon gebruik ik wel een app, namelijk Feedly, omdat die de inhoud van Google Reader wel mooier en overzichtelijker maakt, maar geen afbreuk doet aan de inhoud. Dat kun je van app als Zite of Flipboard niet zeggen.

Dat alle updates en attenderingen op één plek zijn te lezen wil echter nog niet zeggen dat er geen ergernis meer is. Er zijn nog talloze websites die hun updates slechts gedeeltelijk tonen, in de hoop dat je dan alsnog doorklikt op het bericht en de oorspronkelijke website bezoekt. Dat is al jaren zo. Die keuze wordt vaak verdedigd met het argument dat volledige feeds het mensen die content willen stelen wel heel gemakkelijk maakt. Daar valt iets voor te zeggen, maar ik vind dat die 'dreiging' niet opweegt tegen gebrekkige gebruiksvriendelijkheid. Voor mij persoonlijk geldt dat ik dan meestal gewoon helemaal niet doorklik of -lees. Aan nieuws geen gebrek, immers. Maar ik moet ook toegeven: het irriteert me soms wel. Als ik geïnteresseerd een berichtje zit te lezen baal ik net zo goed als ik door- als weg moet klikken.

Daarom ben ik zeer in den nopjens met de tip van LifeHacker:  de Chrome-extensie Super Google Reader. Als je die extensie toevoegt aan je browser krijgen de instellingen van Google Reader automatisch het extra tabblad 'Super' en worden alle feeds voortaan volledig weergegeven. Je kunt het zelfs zo instellen dat de bewuste pagina helemaal wordt geladen, maar dan duurt het uiteraard wel iets langer voordat alle content in beeld komt. Ik klik in voorkomende gevallen dan liever op het knopje 'link', die nu boven elke afzonderlijke feed wordt getoond.

@

Trove: zo personaliseer je dus een krant...of een bieb

Berichten van de Washington Post lees ik niet zo vaak, maar toen ik op TechCrunch las over hun nieuwe dienst Trove, besloot ik toch even een kijkje te gaan nemen. Met een muisklik registreerde ik mezelf met mijn Facebook-account, met kort 'hot or not-spelletje' selecteerde ik een handvol nieuwskanalen, waar ik nog een eigen kanaal aan toevoegde op basis van een zoekterm. Tot slot gaf ik nog een 'like' aan het aanbod van dat laatste kanaal.

Het was een kortstondig bezoek maar mijn eerste indruk is positief. Laagdrempelig, prettig vormgegeven en snel.

Stuur je webontwikkelaar een berichtje en schrijf hem of haar: 'zo doe je dat, koekebakker!'

@

JFK zag ze vliegen

Spekglad is het ijs van de complottheorieën, maar oh wat is het heerlijk schaatsen daar. Die Vault van de FBI, waar ik vorige week naar verwees, begint stof te doen opwaaien. Gisteren las ik op AOL News het artikel The JFK-UFO Connection: Bogus Documents or Unanswered Questions? Dat artikel is in meerdere opzichten interessant, maar doet mij opnieuw peinzen over de vraag in hoeverre overheidsdiensten de berichtgeving over gebeurtenissen manipuleren met de bedoeling mensen iets al dan niet te doen geloven. Hoe betrouwbaar is zo'n FBI-gewelf nu eigenlijk? Het is natuurlijk goed dat er in een invulling wordt gegegeven aan de Freedom of Information Act, maar ik vind het toch moeilijk te geloven dat de vrijgekomen informatie niet allang gemanipuleerd is.

Gek genoeg vind ik het zelfs nog moeilijker te geloven dan -pak 'm beet- de stelling dat JFK niet door zijn eigen diensten is vermoord, of de stelling dat de vermeende interesse van meerdere presidenten in UFO's niets meer is dan een poging de aandacht van de Russen voor militaire activiteiten van de VS af te leiden.

Het is begrijpelijk dat de aandacht voor dit soort nieuws weer snel afneemt. De mensen zouden een levenswerk hebben aan het vinden van bewijzen. Welbeschouwd geldt dat ook voor de andere lezing, maar die lezing accepteren we in veel gevallen wél, omdat we die nu eenmaal voorgeschoteld krijgen. Vreemd eigenlijk.

@

Het einde van collector's items en andere zeldzame zaken

In 2008 leek het er op dat de stekker uit p2p-netwerk Soulseek zou worden getrokken. Daar baalde ik toen van. Het was een van die weinige netwerken waar ik ook terecht kon voor obscure muziek. Zo zat ik twee jaar lang te azen op een medegebruiker die de moeite had genomen om de moeilijk verkrijgbare plaat Hmmlmmlum, van Cancerous Growth te digitaliseren vanaf vinyl. Toen ik het bestand eindelijk te pakken had was ik zo blij als een kind. Na al die jaren hoefde ik niet meer terug te vallen op een geluidscassette van dubieuze kwaliteit.

Soulseek bestaat nog steeds, maar anno 2011 is alles anders. We zijn volgevreten, verzadigd. Zoals de boekenliefhebbers verzuchten dat het jammer is dat de digitalisering oprukt, zo mopperen de verzamelaars dat het doodzonde is dat je vrijwel alles met een paar muisklikken kunt bemachtigen. Toegegeven, ik ken een paar freaks die nog steeds met uber-zeldzame shite in de weer zijn, maar die groep wordt steeds selecter. En noem het nostalgie, maar dat vind ik best jammer.

Daarom vind ik de bijdrage van Mark Frauenfelder, The end of "rare" music and other digitizable media, herkenbaar. In die bijdrage verwijst hij weer naar een artikel van Bill Wyman (die ja):

The experience of making and taking in culture is now, for the first time in human history, a condition of almost paralyzing overabundance. For millennia it was a condition of scarcity; and all the ways we regard things we want but cannot have, in those faraway days, stood between people and the art or music they needed to have: yearning, craving, imagining the absent object so fully that when the real thing appears in your hands, it almost doesn't match up. Nobody will ever again experience what Keith Richards and Mick Jagger experienced in Dartford, scrounging for blues records.

@

Extreem strijken

Het fenomeen dook jaren geleden op en weigert van het toneel te verdwijnen. Zelfs het jeugdjournaal besteedde er gisteren aandacht aan. Bij extreem strijken gaat het er om dat je een strijkplank, een strijkijzer en een paar kledingstukken meeneemt naar een moeilijk te bereiken locatie, om daar vervolgens een knap staaltje strijken te etaleren. Gek.

Gerelateerd:
All your base are belong to us en andere hilarische Internetfenomenen
Een paperclip ruilen voor een huis
Internethumor: FAIL
Lolsub: I'm in UR oceanz, tapping ur fib3rs...

@

Waarom een goed idee niet zomaar goud waard is

Startups. Zo noemen Amerikanen -maar ook steeds vaker Nederlanders- beginnende bedrijven. Veel van die bedrijven komen voort uit een idee waar een of meerdere mensen in geloven. Dromend van succes gaan die mensen dan vaak op zoek naar zakenlui die ook in het idee geloven en bereid zijn er in te investeren. Zulke lui worden in het Engels dan weer angel investors genoemd; engelinvesteerders. In het hilarische boek Bringing Nothing To The Party beschrijft Paul Carr hoe dat jagen op engelen in zijn werk gaat. Het is een wereldje waarin meer mensen het niet dan wel redden. Er zijn namelijk ook meer mensen die goede ideeën denken te hebben dan dat er investeerders zijn. Zo gaat dat, in de moderne economie.

Het was dit boek waar ik aan dacht toen ik op Bloomberg Businessweek het overzicht van 118 veelbelovende startups bekeek. De een verwacht binnen te lopen met adviezen op maat, de ander met een harmonica van Amerikaanse makelij. Er zijn mensen die geloven dat de markt rijp is voor een pizzeria waar je zelf je pizza kunt bakken en er zijn lieden die brood zien in elektrische vissersbootjes.

Het overzicht voert me in gedachten weer naar de vele mijmersessies met bekenden, over 'hoe mooi het toch zou zijn als we een bepaald idee zouden kunnen verwezenlijken op het web', om er vervolgens radicaal doch uiterst beheerst op binnen te lopen. Dat mijmeren is heerlijk, maar als je ooit van plan bent daad bij woord te voegen doe je er goed in om eerst eens te kijken of een ander het niet al bedacht en uitvoerde. Die kans is best groot. Het overzicht op de genoemde site is namelijk maar een kleine greep. Je kunt ook nog naar de 100 briljante ideeën op Entrepreneur.com kijken, of naar het geweldige aanbod op Kickstarter.com.  En wat te denken van CrunchBase, met z'n dik 60.000 bedrijven, of de Inc. 5000?

Het ideeënaanbod is groter dan de vraag.

@

Empire Avenue: het sociale web als beursvloer

Meer mensen dan ooit tevoren doen gewichtig over het internet zoals we het nu kennen. Dure workshops. Flitsende goeroeverhalen. Knappe analyses. Het hoort nu eenmaal bij een periode van verandering, maar ik vraag me wel eens af of het niet wat veel van het goede is. Het web is niet zo veel anders dan het gewone leven, heus niet. En het 'nieuwe web' is helemaal niet zo veel complexer dan het 'oude' (kan daar al sprake van zijn?). Het probleem is vooral dat het aanbod groot is en dat er keuzes gemaakt moeten worden. Daar lijken veel organisaties moeite mee te hebben, wat mij weer doet afvragen of er wel voldoende ruimte wordt ingebouwd voor het spelelement. Krijgen medewerkers eigenlijk wel de vrijheid om zelf op verkenning te gaan en dingen uit te proberen?

Werkgevers zouden het eens moeten overwegen. Spelenderwijs leren medewerkers namelijk sneller en meer, dan wanneer ze verplicht worden deel te nemen aan een dure cursus. Je kunt het soms nog combineren ook. Vervang het kloksysteem bijvoorbeeld eens door Foursquare. Jij weet dan waar de medewerkers uithangen, zij krijgen de kans om kennis te maken met een locatiegebaseerde toepassing.

En wat te denken van Empire Avenue? Die site werd vorig jaar gelanceerd en zou je kunnen omschrijven als  een aandelengame op basis van je activiteiten op sociale netwerken. Als speler kun je investeren in vrienden en bedrijven die zich manifesteren op Twitter, Facebook en andere netwerken, terwijl je zelf ook een investeerdersobject wordt, dat in waarde stijgt door online actitiveiten en de  insignes die daar mee verdiend worden. Een alleraardigst concept.

Stel nu eens zoiets voor, tijdens het wekelijkse werkoverleg. Houd nu eens op met dat inkaderen en controleren. Faciliteer het spel gewoon, met een middagje per week. Dan wordt het weer prettig, op de werkvloer, en leren de medewerkers nog beter hoe het werkt bovendien.

@

De stippen van Wim: de complexheid van de bibliotheekwereld

Had ik al eens gezegd dat de bibliotheekwereld een uiterst complexe wereld is? Dat doe ik voor de zekerheid dan nog maar eens. Als je nu eens wilt weten hoe complex precies, raad ik je aan om eens op het gemakje nieuwsbrief nummer 4, 2011, van Wim Keizer te lezen. Als buitenstaander raak je door alle afkortingen en vaktermen wellicht een beetje de draad kwijt maar als je doorleest leer je veel. Over dingen die we niet kunnen weten en over dingen die we niet mogen weten. Over zaken die (nog) niet duidelijk zijn of nog nooit duidelijk zijn geweest. Het verhaal van de bibliotheek is aan de voorkant zo eenvoudig, maar aan de achterkant? Ronduit ingewikkeld, en niet alleen op bestuurlijk vlak.

@

Tube+: films kijken, in plaats van downloaden

Tot 2009 gebruikte ik een desktopcomputer en was het beeldscherm van de computer ook meteen mijn televisie. Dat was makkelijk, als ik een online documentaire of film wilde kijken: een kwestie van op 'volledig scherm' klikken in de mediaspeler, en liggen maar. Nu ik met een laptop werk is het allemaal wat omslachtiger. Daarom overweeg ik de aanschaf van zo'n andere mediaplayer, of van een HDMI-kabel. Downloaden begint nu namelijk echt uit de gratie te raken.

Vorige week bekeek ik de website Ximon.nl en constateerde dat je al best veel Nederlandse films online kunt bekijken, tegen een redelijke vergoeding. Vandaag laat TorrentFreak me kennismaken met Tube+, een website die je zou kunnen omschrijven als een kruising van een P2P- en een streamingplatform. Dutch Cowboys vertaalde de bijdrage op TorrentFreak:

Een half decennia geleden was BitTorrent de absolute koning van media distributie, maar dat is in de laatste paar jaar iets anders geworden. Cyberlockers zoals Megaupload en Hotfile zijn inmiddels net zo populair als BitTorrent en ook services die films streamen hebben flink aan populariteit gewonnen.
Tube+ combineert al het bovenstaande. De site wordt door Torrentfreak omschreven als een 'filesharing hybride'. Ze bieden de laatste films en tvshows aan als stream voor in de webbrowser van de gebruiker en daar voegt Tube+ ook de links aan toe naar de bestanden op BitTorrent, cyberlockers en eMule. Alhoewel de site nog een beetje buggy is en er niet altijd de juiste links aangeboden worden zal het feit dat de site wordt geplugged door The Pirate Bay er wel voor zorgen dat er in een korte tijd flink wat publiek zal komen.

Ik ben benieuwd of Tube+ lang in de lucht zal blijven. Het aanbod zal velen in ieder geval een doorn in het oog zijn. Maar de site maakt gebruik van het topdomein van Montenegro, zie ik, dat zal wel helpen.

@

Masters of the Info Universe

Hell Yeah! Het is een fijne bijdrage op CNN: Librarians: Masters of the info universe.

Warning to readers about librarians: A character in "The Callahan Touch", one of science fiction writer Spider Robinson's books, said, "Librarians are the secret masters of the universe. They control information. Never piss one off."

@

Bibliotheken en e-books: afwachten of zelf uitgeven?

Digitale bibliotheek ebooks afwachten of zelf uitgeven

View more documents from Edwin Mijnsbergen

Nog even en de eregalerij voor e-boeken komt beschikbaar. Hopelijk is het de eerste van veel mooie stappen. In Digitale Bibliotheek 3, 2011 een artikel over dit onderwerp:
"Wat we weten is dat er wordt onderhandeld tussen Bibliotheek.nl en de uitgevers van e-books. Wat we vermoeden is dat die onderhandelingen een taaie kluif zijn omdat er voor uitgevers weinig reden is om met bibliotheken in zee te gaan, in dezen (zoals er voor een groeiend aantal schrijvers steeds minder reden is om in zee te gaan met uitgevers)."

In This Week in Libraries 38 gaat de programmamanager eBoeken van Bibliotheek.nl, Michiel Laan, ook in op deze materie.

@

Spooksteden: China bouwt maar alles staat leeg

We wanen ons superieur maar de waarheid is natuurlijk dat we apen zijn, of mieren. Misschien is het dat superioriteitsgevoel van de mens dat mijn fascinatie voor verval, ontwrichting en vernietiging stimuleert. De natuur die meedogenloos terugslaat. Een systeem dat als een kaartenhuis instort. Een luchtbel die wordt doorgeprikt. Ik vind het allemaal even mooi.

De verlaten beschaving intrigeert ook. Het beeld van grote winkelcentra of fabrieken, ja zelfs steden, die ooit het decor voor leven en bedrijvigheid vormden, maar die nu slechts leegte bevatten: daar krijg je een vreemd soort kippenvel van. Maar wat nu te denken van leegstaande complexen die nog nooit in gebruik zijn genomen? Het schijnt dat Nederland in de toekomst zal kampen met 25% leegstand van alle kantoorruimte, maar een groot deel daarvan is in ieder geval nog in gebruik geweest. Schakelen we over naar China, dan zien we iets anders. Om de economie maar draaiende te houden laat de overheid daar complete wijken vol appartementen en winkelcomplexen bouwen, die niemand bewoont of bezoekt, omdat het onbetaalbaar is. In het land zouden 64 miljoen appartementen leeg staan, om die reden.

Over kaartenhuizen gesproken.

Gerelateerd:
Dead Malls: de vreemde schoonheid van verlaten winkelcentra
Detroit, stad in verval
Tegenlicht: California Dreaming
Vijf jaar na Katrina: leven in een huis dat geen thuis is
Als sneeuw voor de zon: verdwenen boekwinkels

@

Dronkenschap bestaat niet meer

Het Coza Poeder bezit de wonderbare om tegenzin tot het drinken van sterken drank bij den dronkaard op te wekken. Het Coza Poeder werkt zo opopgemerkt en zeker dat de echtgenoote, de zuster of de dochter van den verslaafde het hem toe kan dienen, zonder zijn medeweten en zonder dat het nodig is dat de patiënt  behoeft te weten waaraan hij zijne redding te danken heeft.
Het Coza Poeder heeft het huiselijk geluk van duizenden gezinnen hersteld, duizenden personen van oneer en schaamte gered, en deze personen tot levenslustige en nuttige leden der maatschappij herschapen; het heeft menig jong persoon op den rechten weg terug gebracht en gelukkig gemaakt en het leven van talloozen met menig jaar verlengd.
[...]
Wacht U voor Namaak. Het Coza Poeder is het eenige afdoend middel tegen dronkenschap.

Deze advertentie voor het wondermiddel Coza, vond ik in de Middelburgsche Courant van januari 1908. In 1909 werd het middeltje ook, weinig kritisch, besproken in British Medical Journal.

Andere tijden.

Sublieme reclame: Magnum Pleasure Hunt

We kijken niet snel meer op van interactieve reclamecampagnes maar in het geval van Magnum Pleasure Hunt lijkt het me sterk dat iemand niet opkijkt. Wat is dit gaaf gemaakt! Kort gezegd komt het er op neer dat je met je pijltoetsen een bevallige dame bestuurt die een hele reeks bestaande websites gebruikt als decor voor een platformgame. Het doel is het verzamelen van zoveel mogelijk bonbons.

Beter speel je gewoon zelf,  het is vrijdag tenslotte.

@

Mijlpaal: blogpost nummer 5000 op Mijns Inziens

Zo vaak als in het verleden sta ik niet meer stil bij mijlpalen (je kunt er iedere maand wel eentje verzinnen) maar aan deze posting, mijn 5000e sinds mijn eerste op 11 november 2005, wil ik niet voorbij gaan. Ik vind het namelijk toch wel bijzonder dat ik dat vermaledijde bloggen nu al 5000 berichten volhoud. Nu ik erover nadenk is er in de 15 jaar die ik online ben geen andere activiteit geweest waar ik zo veel energie in heb gestoken en -bijna dagelijks- nog steeds steek. Mensen die willen weten waarom ik dat in godsnaam doe verwijs ik naar de archieven en de gerelateerde berichten. Hier en nu houd ik het bij de opmerking dat ik het nog steeds leuk vind en er nog steeds regelmatig gevarieerde vruchten van pluk. Ik zie geen enkele reden om er de brui aan te geven in ieder geval.

Op naar de volgende mijlpaal dus. Voorwaarts!

Gerelateerd:
Je weblog is je moederschip
Waarom ik blijf bloggen
Wanneer moet je stoppen met bloggen?
Vijf jaar bloggen
Bloggen sterft niet uit...
De meerwaarde van bloggen, een notitie

@

Klassiekers deel 148: Freestyler

Dan kan je niet veel ophebben met dance, maar er zijn van die deuntjes die je ongekende energie geven. Freestyler, van Bomfunk MC's knalde uit vele boxen rond het jaar 2000 en komt ook nu nog regelmatig voorbij zeilen in uitgaansgelegenheden.

Mijn mooiste herinnering aan dit nummer speelt zich een jaar of zes geleden af. Ik ging voor de tweede en laatste keer in mijn leven mee op een skivakantie. Op een gegeven moment zaten we in de derde lift, op weg naar een van de hoogste punten van het gebied, toen de serene stilte boven al dat maagdelijke wit opeens ruw verstoord werd door de klanken van de MC's. Een bergtop verder bleek zojuist een feestje van hippe snowboarders te zijn gestart. De DJ stond letterlijk op het dak van Frankrijk en draaide de volumeknoppen vol open.

Harder dan toen ben ik nooit meer van een berg afgeroetsjt.

@

Wachtlokaal de IJsbeer: van ijs werd niemand lazerus toch?

Ach, had ik toch maar doorgeleerd voor historicus. Bij het uitzoeken waar vroeger nu wel en niet gezopen werd in Middelburg stuit je op de vreemdste dingen. Iemand vertelde mij bijvoorbeeld dat er vroeger ook gedronken kon worden in 'De Noordpool', aan de Lange Noordstraat. Toch heb ik die zaak nog niet opgenomen in de W,iki omdat ik alleen maar oude advertenties kan vinden die betrekking hebben op een cafetaria (en een paar jaar eerder een 'ijstaria'). Maar toen ik eergisteren zat te snuffelen in Zeeland in Beeld, van het Zeeuws Archief, vond ik opeens bovenstaande foto. Die zag ik nog niet eerder. Een koffiehuis met de naam 'De IJsbeer?' In een barak op de Middelburgse markt van 1948/1949? Zo'n beeld ontlokt mij het welbekende WTF?

Het is me nog niet duidelijk of dit koffiehuis iets van doen had met de Noordpool, die eind jaren '50 in de Noordstraat zat, maar het zou goed kunnen. De Krantenbank Zeeland leert me namelijk dat er in 1940 twee ijssalonnen met de naam 'De IJsbeer' bestonden op Walcheren. Een in Vlissingen en een in Middelburg. In de Vlissingsche en Middelburgsche Courant van dat jaar zijn meerdere advertenties te vinden: "De IJsbeer vraagt eenige nette ijsloopers" of: "De bekende groote ruitwaaiers van 7,5 voor 5 cent!". De salon in Middelburg was er eerder maar die in Vlissingen bestond langer, althans wel onder dezelfde naam. Die zaak werd in 1958 nog vrolijk heropend. Is de Noordpool dan niet gewoon de opvolger van De IJsbeer, om weer later omgetoverd te worden tot de Irene-Bar? Als ik het verhaal van Wim van Iren mag geloven wel. Op een gegeven moment verscheen er dus ook gewoon een Russisch Biljart in de zaak.

Je kunt het maar ergens druk mee hebben. Van de ene tent vraag ik me af wanneer de nadruk precies op drinken kwam te liggen, bij andere zaken is het juist de vraag wanneer de restaurantfunctie de overhand kreeg. Ik word keer op keer op het verkeerde been gezet.

En het gekke is dat ik dat nog leuk vind ook. Mafketel.

@

Webschrapen: hoe jouw persoonlijke gegevens van het web worden geplukt

Over het prachtige dossier What They Know, van Wall Street Journal, schreef ik vorig jaar al eens. Toen ik onlangs weer even zat te neuzen in dat dossier viel mijn oog op het artikel 'Scrapers' Dig Deep for Data on Web. In dat artikel gaan auteurs Julia Angwin en Steve Stecklow in op de snelle groei van de markt rondom het verzamelen van persoonlijke informatie op websites waar mensen zulke informatie delen. Dat verzamelen wordt in het Engels (Web) scraping genoemd, webschrapen dus.

Als het onderwerp datamining je interesse heeft is het interessant om het bewuste artikel te lezen. Een bedrijf als Nielsen strijkt flink wat duiten op door uitingen op sites als Patientslikeme (ook interessant om eens te bekijken trouwens) te verzamelen en die vervolgens met slimme software te koppelen aan andere gegevens. Dat de beheerders van de sites die leeggeroofd worden laten weten dit fenomeen (te willen) bestrijden doet weinig af aan het feit dat het gebeurt en alleen nog maar vaker zal gebeuren.

Verrassend is het niet, maar het kan geen kwaad om er zo nu en dan bij stil te staan.

@

Applefans

Desondanks geniet ik nog dagelijks van die telefoon waar ik maar zelden mee bel.

@

Afbeelding

Verstorende technologie niet ontkennen maar benutten

Het wemelt van de onbevredigende software, hardware, gadgets, websites en widgets, op het web. Je hoeft echter ook niet veel moeite te doen om de kaf van het koren te scheiden, om juweeltjes te ontdekken. Er is namelijk ook veel moois beschikbaar. Feit is dat al dat moois de standaard bepaalt. Als je eenmaal gewend bent aan de iPhone is het vervelend om met minder genoegen te nemen. Als je gewend bent aan de compleetheid van IMDb erger je je al snel aan de onvolledigheid van andere databases. Als je al jaren gebruik maakt van de vele diensten van Google begrijp je niet waarom je op het werk bepaalde dingen niet kunt doen. De lat komt kortom, steeds hoger te liggen.

Natuurlijk is het zo dat nog lang niet alle klanten alle mogelijkheden kennen, of de middelen hebben om het nieuwste van het nieuwste aan te schaffen. Als je stelt dat er ook nog miljoenen mensen zijn die het allemaal niet bij kunnen benen heb je ook gelijk. Dat neemt niet weg dat een groot deel van je klanten de lat ook steeds hoger gaat leggen. Al heeft gelegd.

En daarom moet je altijd kijken wat er al is en wat er morgen komt, en je afvragen wat jouw organisatie daar nog in kan betekenen. Benut dan vooral wat er al is en verzin zelf een nuttige aanvulling, in plaats van een halfbakken alternatief.

@

Via

Merkwaardige kunst deel 52: banaansculpturen

We zagen al sculpturen van potloodpunten en potloden. Van zout, kranten en ferrofluïda. Maar bananen? Neen. Die hadden we nog niet. Nu dus wel.

Meer moois op Obvious Winner en Pixiv.

@

Skattelister: in Noorwegen staan je belastinggegevens online

Skattelister. Daar had ik nog nooit van gehoord. Volgens Google vertalingen is het Noors voor het begrip ´fiscale lijsten´. Sinds 2005 publiceert Noorwegen de belastinggegevens van haar bugers, op de website Skattelister.no. Daar had ik geen weet van. Mijn mond viel open toen ik het las.

In Nederland gaan mensen al stuiteren als ze worden opgenomen in de Quote 500.

@

Data als kunst: Wikipedia vs UDC

Gevisualiseerde informatie is hot. Je komt zelfs al infografieken van infografieken tegen, als je een beetje oplet. Ik heb er ook een zwak voor. Als ik zie dat Wired een selectie heeft gemaakt van tien wetenschappelijke visualisaties, dan neem ik daar echt even de tijd voor. Ik geniet, van zo'n tijdlijn van wetenschappelijke publicaties of dat wiel van metadatastandaarden (PDF).

Bovenstaande vergelijking van de categorieën van Wikipedia met de rubrieken van UDC vond ik helemaal fraai. Beroepsdeformatie waarschijnlijk, maar schitterend vormgegeven. De afbeelding is ook in hoge resolutie beschikbaar.

@

Schaamteloze vakpromotie

Het is maar de vraag hoe belangrijk je het vindt, die relatie met je klanten, maar als je het belangrijk vindt heb je misschien iets aan de woorden van Stephen Abram, op het blog van David Lee King:

If we’re about relationships, then a true relationship knows the name of the person they want to deal with – not just an anonymous professional behind a desk wearing a badge that says ‘librarian’ or generic virtual reference identity 

King knikt instemmend en stelt dat je een bibliotheek inderdaad een naam en gezicht zou moeten geven. Hij komt met een paar suggesties:

• Heb vertrouwen in de zaken die je promoot
• Laat je stem horen
• Deel. Veel.
• Focus
• Bied je gemeenschap die diensten waar behoefte aan is
• Meng je onder je publiek
• Wees goed in wat je doet

Zeker, het zijn allemaal inkoppertjes, maar denk er eens over na en stel voor jezelf vast: kom je een beetje in de buurt van dit alles?

@

App van de week: Vimeo

The Vimeo iPhone App Tutorial from Vimeo Staff on Vimeo.

Met het opnemen en publiceren van videomateriaal houd ik me maar zelden bezig. Desondanks probeerde ik de gratis iPhone-app van Vimeo even uit. Het kan immers geen kwaad om handige hulpmiddelen achter (pardon, in) de hand te hebben. Een korte verkenning leerde me dat deze app de download meer dan waard is. Wellicht zijn er betere concurrenten, maar Vimeo kan ook best veel. Een onvertaald overzicht van het Vimeoblog:

The whole Vimeo experience:
• Watch and manage all your existing Vimeo videos and download them to your camera roll
• Easily upload your raw footage or edited creations in HD or SD
• Pause/resume uploads and get reminded when a video is paused
• Replace existing videos
• Edit title, description, tags, privacy and credits
• Share with Facebook, Twitter, Tumblr, WordPress, Email or SMS
• Add your clips to your Groups, Channels and Albums
• Stats on daily plays, likes and comments

An easy-to-use video editor:
• Capture video with focus control and grid alignment
• Combine, edit, and trim your videos
• Add transitions, titles, and effects
• Add music and recordings
• Control volume levels
• Save edited videos to your camera roll or upload directly to Vimeo

Doe er je voordeel mee!

@

Merkwaardige kunst deel 51: een kast vol stenen

Mocht je ooit besluiten je boeken de deur uit te doen, bedenk dan dat je de kasten kunt vullen met stenen. Dan heet het opeens kunst. Het betreft hier een werk zonder titel van Stéphane Thidet.

@

Eerste versie digitale etalages gepresenteerd in Almere

Vandaag werd in Almere de eerste versie van de Digitale Etalages van de Plusbibliotheken (voorheen WSF-bibliotheken: bibliotheken met een wetenschappelijke steunfunctie) gepresenteerd. Daar werd uiteraard volop over getwitterd. Omdat ik weet dat dit slechts een eerste versie betreft, zonder koppelingen naar sociale media, zonder RSS en zonder deelbare widgets, wil ik de site niet bespreken. Ik beperk me tot de constatering dat het geheel er wel lekker fris uitziet.

De verdere ontwikkelingen zal ik met belangstelling volgen. Enerzijds omdat we er mogelijk baat bij hebben, vanuit het perspectief van de nieuwe website voor de vier Zeeuwse basisbibliotheken, anderzijds omdat ik drie jaar geleden medeverantwoordelijk was voor de voorloper van Betabieb. Dan is het extra interessant om te zien hoe alles verder is gegaan, na mijn vertrek bij de ZB.

@

De speerpuntenbrief van Fred Teeven

Toen ik de speerpuntenbrief 20©20 van Fred Teeven probeerde te lezen merkte ik dat mijn aandacht na iedere alinea verder wegzakte. Dat heb ik dus maar opgegeven. Aan de inhoud ervan wil ik echter niet voorbij gaan, daarom schakel ik over naar Arnoud Engelfriet en Bits Of Freedom. Een downloadverbod. Internetfilters. De toegang tot persconferenties ontzeggen. We glijden af, met zulke lieden aan het roer.

Ik blijf erbij dat een vorm van mediabelasting de enige oplossing is. Het is immers niet zo dat gebruikers de mediamakers niets gunnen; het gaat er om dat er altijd alternatieven zullen zijn en dat er onnodig veel betaald moet worden aan intermediairs die dat helemaal niet verdienen. Het gaat om privacy en vrij internet. Het gaat om de kracht van netwerken.

De brief constateert terecht dat downloaden in rap tempo plaatsmaakt voor streaming. Waar de brief niet op ingaat is het feit dat particulieren inmiddels beschikken over zoveel opslagcapaciteit dat ook streaming vaak niet eens meer nodig is. Plug de harde schijf van je vriendjes en vriendinnetjes even in je apparaat, en je hebt weer genoeg media voor een jaar of drie, binnen een minuut of tien.

Nog maar eens: 'het systeem' voerde en voert een achterhoedegevecht.

Gerelateerd:
De strijd van stichting Brein
Hadopi, ebooks en piraterij
Buma zuigt
De nuance voorbij: sensatie en eenzijdigheid in de media
Het kan altijd gekker: de Bond van Wetsovertreders

@