Digitale bibliotheken: hoe Gallica aan de weg timmert

Het is bijna twee jaar geleden dat ik Gallica, de digitale bibliotheek van Frankrijk, voor het laatst bezocht. Toen kreeg die website van mij nog het nadeel van de twijfel, vandaag krijgt Gallica een pluim. Waarom nu wel en toen niet? Die enorme collectie is immers alleen nog maar groter geworden? Dat kan best zijn, maar er is nogal wat verbeterd.

Behalve een opgeruimde en overzichtelijke startpagina maakt Gallica namelijk goed gebruik van sociale media. Die krijgen niet alleen een prominente plek op de homepage; ze worden ook echt gekoppeld aan de collectie. Je kunt delen en insluiten dat het een lust is. Op het verfrissende en actieve blog lees ik dat je content zelfs in een handomdraai aan Facebook toe kunt voegen.

Bekijk de site (ook in het Engels) en je weet wat ik bedoel. Ze zijn gewoon goed bezig, die Franse collega's.

Gerelateerd:
Des Bibliothèques 2.0: bibliotheken en biblioblogosfeer van Frankrijk
Opmerkelijk: ook Frankrijk zwicht voor Google Books

@

Twitterhumor

@

In duigen

Soms leiden subsidiestructuren tot verkwisting. Soms valt een ton in duigen.

@

Het nieuwe, grote en dure datacenter van de NSA

De National Security Agency (NSA, nl: Bureau Nationale Veiligheid) is een Amerikaanse geheime dienst opgericht op 4 november 1952 door toenmalig president Harry S. Truman. De dienst was lange tijd de meest geheime van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten in de VS. Ook het memorandum van Truman, gedateerd 24 oktober 1952, was geclassificeerd als Top Secret. De dienst is gespecialiseerd in het vergaren en analyseren van (met name) elektronische informatie (internet, afluisteren telefoonverkeer en dataverkeer) en het decoderen van deze informatie via cryptoanalyse (zie SIGINT). De activiteiten van de NSA worden zo belangrijk en geheim geacht, dat weinig informatie beschikbaar is over dit agentschap. De Amerikaanse overheid heeft lange tijd het bestaan van NSA ontkend, vandaar ook de naam die het soms krijgt: 'No Such Agency'.

Aldus Wikipedia, over de NSA.

Toen ik las hoe groot het nieuwe datacenter van de NSA, in Camp Williams, Utah wordt, viel mijn mond open. 304.000 vierkante meter? Dat is bijna tien keer zo groot als het datacenter dat Facebook laat bouwen, door hetzelfde bedrijf. De bouw van het center kost meer dan een miljard dollar en zal zo'n 7000 mensen tot de oplevering in 2013 aan het werk helpen. Wat een bedrag! En dan te bedenken dat het gebouw slechts een onderdeel is van een groter, nauwelijks te bevatten geheel. Dan kan ik het wel snappen, dat er centjes bij moeten, en dat een naburige universiteit het curriculum afstemt op deze geheimzinnige werkgever.

Dit soort berichten maken je alleen maar nieuwsgieriger. In het oude hoofdkwartier stonden al zo veel supercomputers. Wat moet dit dan wel niet worden? Hoe zouden de informatiespecialisten van de NSA te werk gaan? Wat kan deze organisatie nu werkelijk allemaal?

Toch die documentaire van Discovery maar eens kijken. En dat boek herlezen.

Gerelateerd:
Het informatieprobleem van de Amerikaanse inlichtingendiensten
De cyberoorlog van Obama...en Google
Pionen, een datacentrum als in een videogame
Google en het milieu: drijvende datacenters
Google ontvangt 100.000 euro per arbeidsplaats in België

@

Hacking Journalism: een presentatie van Anne Helmond

Anne Helmond gaf op 23 maart, op het Hacking Journalism Event in Utrecht, een presentatie over de ToolDatabase van het Digitale Methods Initiative (Dmi), een verzameling hulpmiddelen om data, tekst, links en mediabestanden uit websites te filteren. Hacking Journalism wordt op de website als volgt omschreven:

Sinds Wikileaks zijn alle schijnwerpers gericht op datajournalistiek: een nieuwe discipline vol hackers, data-experts, wetenschappers en computervaardige journalisten. Steeds meer nieuwsrubrieken zijn data-driven: Ferry Mingelen worstelt zich door de politieke barometers, Jac Goderie legt het af tegen de Internet Movie Database en Johan Derksen baseert zijn uitspraken op percentages balbezit.
Journalisten met een hart vol data, hackers met een hoofd vol woorden en wetenschappers met een neus voor nieuws: tijd dat ze elkaar gaan ontmoeten. SETUP brengt daarom een diverse groep gevestigde en opkomende opinieleiders samen tijdens Hacking Journalism. Een avond om datatools te delen en voor wie alles wil horen over verzamelen, selecteren en presenteren in het nieuwe journalistieke landschap.

Op het weblog van Anne is de presentatie te vinden. De dia's van de presentatie zijn in het Engels, maar de presentatie zelf gaf Anne in het Nederlands (al komen er wel veel Engelse begrippen in voor).  Als je er een kwartiertje voor uittrekt begrijp je hoe interessant Dmi is.

@

Hyves, tot ziens

Het moet ergens in 2006 zijn geweest, dat ik een profiel aanmaakte op Hyves. Dat deed ik vooral uit nieuwsgierigheid, ik las toen namelijk dagelijks hoe interessant en veelbelovend 'dat sociale netwerk' wel niet was. Dat wekte mijn interesse.

Vandaag heb ik mijn account, zonder directe aanleiding, definitief verwijderd. Opeens vond ik het mooi geweest. Ik ontving weliswaar nog regelmatig berichtjes van vrienden en bekenden, maar de interactiviteit van een paar jaar geleden was verdwenen. De overlap van dit 'interactieve adresboek' met andere, zoals Facebook, Ning en Twitter, gaf de doorslag. Tot onvindbaarheid van mij of mijn contacten zal het niet direct leiden. Tot ziens dus, Hyves.

Gerelateerd:
Hyves.nl: flink uit de kluiten gewassen
Hyves loopt niet zomaar leeg
Hyven, hyvede, gehyved
Van generatieconflict naar generatiestilte: myspace en hyves
Je online sporen wissen in vijf stappen

@

Toch echt even bellen met de Duyvis

Nog een schedelcakeje, iemand?
Voor mensen die niet van thuisfuiven houden.

@

Audiotool: een gratis online muziekstudio

Tussen mij en muziek componeren zal het wel nooit iets worden. Na een tip op TNW heb ik zojuist een half uur zitten rommelen met de gratis (web-) toepassing Audiotool maar hoe mooi het ook allemaal is: ik heb er het geduld nog steeds niet voor. Al die knopjes, apparaatjes, samples en wat dies meer zij: als niet-muzikant duizelt het me sneller dan me lief is. Ik ben er nog wel in geslaagd om een bassline en drum onder een opname van mijn stem te fietsen, dat vind ik al een hele prestatie. Maar voor de rest is dit niet mijn kop thee, vriend.

Desondanks is Audiotool, met of zonder handleiding, een aanrader. Voor luitjes die wel blij worden, als ze veel knopjes en schuifjes zien.

Gerelateerd:
YouTube voor VJ's: MixMasterTube
Audio bewerken en mixen met Wavosaur
Zelf muziek maken met Jam Studio

@

Een boek digitaliseren met een cirkelzaag

Iedereen die wel eens een website heeft bezocht waar illegale content wordt aangeboden (van The Pirate Bay tot Kick Ass Torrents) moet het zich wel eens hebben afgevraagd: wie zijn toch al die freaks, die films die op dat moment alleen nog in Amerikaanse bioscopen draaien, al digitaal aanbieden via P2P en ook nog eens hebben voorzien van Nederlandse ondertiteling? Wie zijn die mensen toch, die de moeite nemen om honderden eboeken te bundelen tot een enkel torrentbestand? Wie ript toch al die cd's, en wie kraakt al die games? Welnu: dat doen mensen zoals jij en ik.

Dat piraterij op veel draagvlak kan rekenen is inmiddels bekend maar ik begin het gevoel te krijgen dat piraterij ook nog eens naar een hoger niveau getild wordt. Een voorbeeld? Door de mobiele revolutie worden mensen steeds ongeduldiger en hebben zij geen zin meer om te wachten op talmende uitgevers. Vooral Japanners. Zij willen af van hun boekenkasten, maar tegelijkertijd wel in staat zijn om de boeken die er in stonden te blijven lezen. Talloze ondernemende figuren springen daarom in het gat in de markt dat uitgevers laten liggen.

Het is geen wonder, dat piraterij floreert.

Bovenstaande video toont aan dat het ook wat omslachtiger kan. Carl Youngblood laat zien hoe hij de technieken van professionele digitaliseringsbedrijven nabootst met zijn cirkelzaag. Is dit het nieuwe klussen?

Gerelateerd:
Boeken scannen in moordend tempo
Kewl: boeken rippen met de Atiz Booksnap
Digitalisering? Laat dat maar over aan de klant!
App van de week: Genius Scan
Wanneer gaat Nederland digitaliseren op verzoek?

@

Attendering: LifeHacker

Kortere aandachtsspanne?

Ik roep al een jaar of wat dat de aandachtsspanne van mensen steeds korter wordt, en dat de aandacht zich meer en meer verplaatst richting Real Time Web (Twitter c.s.) maar toen ik zojuist statistieken van Bibliotheek 2.0 en M.I. van 2010 en 2011 zat te vergelijken, viel me op dat de verschillen helemaal niet zo groot zijn als ik dacht. Het aandeel van bezoeken die gegenereerd worden door Twitter en andere netwerken wordt wel steeds groter. De verblijftijd wordt ook korter:

• Bibliotheek 2.0 telde vorig jaar, in de periode 1 januari-25 maart, 60.777 bezoekers, die 176.050 pagina's bekeken. Die bezoekers bleven gemiddeld 1,52 minuten op de website. Dit jaar bezochten in dezelfde periode 51.324 mensen de site. Deze keer bekeken zij 130.508 pagina's en verbleven zij 1,10 minuten op de site.
• Voor M.I gelden, voor dezelfde periode, de cijfers 51.928/77.214 vs 49.760/80.421. Hier daalde de gemiddelde verblijftijd van 2,2 naar 1,10 minuten.
• Het aantal RSS-abonnees van M.I. lijkt stabiel te blijven. De teller schommelt nu al vele maanden ergens tussen de 2000 en 2500, het aantal maandelijkse 'rss-views' tussen de 50.000 en 90.000

Wat leer ik hier nu van? Niet zo gek veel eigenlijk. Maar de positieve gevolgen van Twitter c.s. zijn groter dan de negatieve, dat weet ik wel.

@

Getest: Onswipe, de Wordpressplugin voor de iPad

Tsja, waren de Bloggerblogger al blij dat hun favoriete platform sinds kort geschikt is voor het mobiele web, Wordpressbloggers hebben nu de beschikking over de plugin Onswipe, die het platform optimaliseert voor de iPad, door weblogs het uiterlijk van een hip online tijdschrift te geven.

Ik heb de plugin uiteraard even geïnstalleerd binnen Wiki loves bieb (een half minuutje werk) en moet toegeven: het ziet er goed uit. Als ik de code van die plugin bekijk, leer ik bovendien dat programmeurs die aan onze toekomstige websites gaan werken, straks niet aan hoeven te komen met vage verhalen over complexe structuren. Als het met een korte code kan binnen een gratis platform kan het ook binnen een CMS van een relatief dure website. Punt.

En wat Blogger betreft: de makers van dat platform willen ook een mooi jaar maken van 2011. Je weet het maar nooit...

@

Huid: een verhaal gepubliceerd op de huid van 2095 vrijwilligers

Skin is een opmerkelijk project. Auteur Shelley Jackson schrijft een kort verhaal, dat bestaat uit 2095 woorden. Die woorden worden getatoeëerd op de huid van 2095 verschillende mensen. 1875 mensen hebben hun medewerking al toegezegd.

Jackson beschouwt de deelnemers zelf als de woorden:

From this time on, participants will be known as “words”. They are not understood as carriers or agents of the words they bear, but as their embodiments. As a result, injuries to the printed text, such as dermabrasion, laser surgery, tattoo cover work or the loss of body parts, will not be considered to alter the work. Only the death of words effaces them from the text. As words die the story will change; when the last word dies the story will also have died. The author will make every effort to attend the funerals of her words.

Het lijkt me wel een uitdaging, om dit korte verhaal in z'n geheel te lezen.

Gerelateerd:
De Pelle Humana: Boeken gebonden in mensenhuid
Literaire tatoeages
Daar sta je niet dagelijks bij stil: tatoeages en copyright

@

Merkwaardige kunst deel 48: boekenlampen

Boris Dennler noemt zijn ontwerpen zelf 'livresse lamps'. Ik vraag me vooral af hoe je ze bevestigt. Afgezien daarvan: puike verlichting!

@

Video: Librarians in fashion

Hoe vaker je benadrukt dat je iets niet bent, hoe sneller mensen vermoeden dat je iets wel bent.

Gerelateerd:
Sexy Min Alskling! Mode voor Zweedse bibliothecaressen
Gelezen: You don't look like a librarian
Niels Arden Oplev over bibliothecaressen
Werken in de bieb? Dat doe je voor je lol!

@

App Noot Muis: peuters en kleuters op internet

Toen ik zojuist in de NRC van gisteren het artikel 'Driekwart kleuters is al actief op internet' las, viel mijn oog op de volgende passage:

Van de kleuters speelt 78 procent al actief met computerspelletjes op internet of smartphone. Ze brengen zo'n 22 minuten per dag door achter de computer, laptop of smartphone. Aan papieren boekjes besteden ze amper meer tijd.

Toen ik vervolgens op App Noot Muis keek las ik echter iets heel anders:

Van de peuters en kleuters is maar liefst 78 procent al online. Ze brengen zo’n 22 minuten per dag door op desktop computer, laptop of iPad. Dat is bijna net zo veel als de tijd die ze aan ‘ouderwetse’ boekjes besteden.

Valt het toch nog een beetje mee. Dat neemt niet weg dat de cijfers er niet om liegen. Het is allemaal aan de hand...

Het complete rapport van Mijn Kind Online, Z@ppeling en NTR kun je hier downloaden.

@

Klassiekers deel 145: Showtime

Disco. De moeder van de elektronische ellende. Vruchtbare grond voor camp. Fout van oud.

Kan allemaal wel zijn, maar als ik dit nummer van Gary's Gang hoor, dan denk ik toch vooral aan de mooie kant van disco. Dampende zalen. Broeierig getoeter. Diepe decolletés. Aan dansen, kortom.

Showtime!

@

Bang voor Google

Gelezen op ebook Porn:

Is Google really the monster we all fear? Is it so bad that they lay waste to our concept of library? It is happening anyway. Do we need 122,101 separate ebook libraries when one single bucket in the cloud can do the same job? Must print and digital libraries be linked at the hip? Should authors or estates fear that a book the world forgot is now active, discoverable and generating interest again?
Maybe we should let Google run amok and get the demolition over with so we can move on and start rebuilding.  Because the alternative is a slow, stagnant, lonely decay.

Het blijft een dilemma: kun je Google nu vertrouwen of niet?

Nu we het daar toch over hebben: hoe is het eigenlijk met het samenwerkingsverband tussen de KB en Google? Zou er al veel gebeurd zijn, de afgelopen negen maanden? Daar ben ik benieuwd naar.

@

Afbeelding: EBP

Gouwe ouwe Strubbe over zijn succes op YouTube

Ook ik gebruikte het filmpje over Meneer Strubbe en zijn iPad vaak, tijdens de Week van de Mediawijsheid. Dat het filmpje Gouwe Ouwe zo'n grote hit was wist ik echter niet. Meer dan 250.000 views, maar liefst!

De Consumentenbond had het natuurlijk wl in de smiezen, en besloot Meneer Strubbe nog eens op te zoeken. Die legt graag uit hoe hij zelf denkt over zijn onverwachte hit.

@

Attendering: KJM

Think Quartely: journalistieke duiding door Google

Het gaat Google niet altijd voor de wind maar zelfs als je weet dat ook de grote G. wel eens op de vingers wordt getikt kun je niet beweren dat het bedrijf veel domme besluiten neemt. Beweren dat zoeken de corebusiness van Google is komt anno 2011 ook niet erg geloofwaardig meer over. Google is uitgegroeid tot groot mediabedrijf en zal zich de komende jaren nog veel vaker gaan manifesteren als uitgever, muziekbedrijf of omroeporganisatie.

Vandaag lees ik dat Google nu ook een eigen tijdschrift heeft gelanceerd: Think Quarterly. Zelf noemen ze dat tijdschrift overigens een boek.

At Google, we often think that speed is the forgotten ‘killer application’ – the ingredient that can differentiate winners from the rest. We know that the faster we deliver results, the more useful people find our service.
But in a world of accelerating change, we all need time to reflect. Think Quarterly is a breathing space in a busy world. It’s a place to take time out and consider what’s happening and why it matters.

Duiding. Google doet aan duiding, beste mensen. En belangrijker nog: de presentatie van het boek/het tijdschrift/de website is formidabel....en daarmee leerzaam.

@

Tussen de regels door

@

Via via

Nederland breedbandland

Het is nog geen 15 jaar geleden, dat we soms uren moest wachten voordat een download compleet was. We wisten niet beter, omdat we het nu eenmaal moesten doen met een inbelverbinding. Anno 2011 mopperen we soms al als een download een paar minuten langer duurt dan verwacht. We zijn verwend.

Hoe dat komt wordt wel duidelijk als je Google maps 300TB of real-world Internet speed data leest, op Ars Technica. Uit de grote hoeveelheid data die Google heeft verwerkt met Public Data Explorer blijkt dat Nederland een topland is, als het gaat om downloadsnelheden.

Gaudeamus!

@

Bingo! Uitgeversclichés

Ik vind 'm heerlijk, deze bingokaart vol clichés uit de wereld van traditionele uitgevers. Uiteraard is er ook een gemaakt voor de wereld van moderne uitgevers. Ook die toverde een mooie grijns op mijn waffeltje.

@

Attendering: BoingBoing

Last night never happened

Het is tricky, om je met een stuk in je kraag op het sociale web te begeven, zeker als je weet dat je het hart dan vaak op de tong hebt. Sommige mensen worden er alleen maar scherper en geestiger van, maar ik heb het meerdere malen zien gebeuren dat iemand straallazerus zat te twitteren en het een dag later gewoon een beetje druk had, met het verwijderen van de tweets.

Kom er maar in, Last Night Never Happened.

@

Attendering: Pescador

Bestellen bij Dell of: de wonderlijke reis van een laptop uit China

Jeff Jarvis, die beroemd werd met zijn Dell Hell. Tom Hanks die acteerde in de film Cast Away. Die gast die afgelopen weekend ergens blogde dat een pakketje dat een vent uit dezelfde stad had verstuurd een reis over de hele wereld had gemaakt. Dat zijn de dingen waar ik aan moet denken als ik denk aan mijn eerste kennismaking met Dell (en koeriersbedrijf UPS).

Op 10 maart bestelde ik een laptop bij Dell, het bedrijf dat ooit groot werd omdat het de tussenhandel had uitgeschakeld. De 18e kreeg ik bericht dat de laptop verzonden was. Het pakketje zou vandaag tussen 08.00 uur en 17.00 uur worden afgeleverd. En nee, over een specifieker tijdstip kon niet onderhandeld worden.

Geen pakketje vandaag uiteraard. We hadden dus voor de kat z'n...gezorgd dat er de hele dag iemand thuis was.

Of er gebeld kon worden? Uhm, neuh: geen telefoonnummer in de bevestigingsmail, maar wel een link naar de website met 'traceergegegeven van UPS'. Ook leuk.

En daar zien dat het pakket zich in Mumbai, India bevindt. Woooot? En dat na een reis vanaf 18 maart: Fabriek, Shanghai, Keulen, Shanghai, Narita (Japan), Shenzhen, Don Muang (Thailand), Mumbai, Keulen, Mumbai en weer twee keer Keulen.

Wtf? Was de laptop radio-actief besmet? Wat betekent die kreet 'laat vliegtuig'? Waarom vliegt iedereen zomaar de hele tijd heen en weer met mijn laptopje? Zijn ze nu helemaal gek geworden? De wereld is raar!

De eerste kennismaking met Dell? -1. Of -2, eigenlijk. Ten opzichte van Medion dan, he?

@

Muziekapp van de week: SoundTracking

Of ik de gratis app SoundTracking zelf veel ga gebruiken waag ik betwijfelen, maar omdat de makers van de toepassing de sociale aspecten van het web zo mooi koppelen aan de liefde voor muziek, beschouw ik het als een app die aandacht verdient.

Met SoundTracking deel je je muziekbeleving. Daar komt het op neer. Je kunt muziek opzoeken op het web, op je iPhone, of identificeren d.m.v. een opname (te vergelijken met Shazam en SoundHound). Een fragment van het bewuste nummer kun je vervolgens desgewenst voorzien van een afbeelding, notitie en locatie, om het vervolgens te delen via Twitter, Facebook of FourSquare. Uiteraard kun je ook de muziektips van je vrienden beluisteren (en desgewenst meteen kopen via iTunes) en krijg je inzicht in de populaire nummers van het moment.

De afzonderlijke elementen van deze app zijn niet bijster origineel, maar de combinatie van die elementen is prima uitgevoerd. Het belangrijkste minpunt is misschien het feit dat de zoekfunctie lang niet alle (obscure) muziek vindt, op het web, maar wat zou het: die pluk je dan gewoon van je telefoon, of beter nog: die registreer je als je een concert bezoekt.

@

Statistieken Middelburg Dronk

Het einde van het web der bestemmingen mag dan nabij zijn; het blijft interessant om te zien hoeveel mensen een website daadwerkelijk bezoeken en wat ze daar vervolgens doen, en hoe.

De website Middelburg Dronk is nog volop in ontwikkeling, zowel voor wat betreft vorm als inhoud, maar laat toch al bemoedigende cijfers zien. In de periode 18 februari-20 maart gebeurde er volgens Google Analytics het volgende:

• Er waren 5007 bezoekers, waarvan 2727 unieke
• Die bekeken gezamenlijk 77.146 pagina's
• Zij bekeken gemiddeld 15,4 pagina's per bezoek
• Zij bleven gemiddeld 7,5 minuten op de website
• 65 % van de bezoekers bleef op de site, na het aanklikken ervan

Je zou kunnen stellen dat het aantal maandelijkse bezoekers nog vrij klein is, maar we hebben hier natuurlijk wel te maken met een niche binnen een niche (drinken in Middelburg). Ik vind het zelf vooral positief dat mensen relatief lang op de website verblijven en meerdere pagina's bekijken.

De piek hebben we uiteraard te danken aan het mooie artikel in de PZC. Dat artikel genereerde ook weer de nodige mails met input, alsmede mappen vol beeldmateriaal.

Reden genoeg om verder te gaan. Aan de kroegentocht en de natte inloopmiddagen zijn we nog niet eens toegekomen. Aan het verder graven in bibliotheek en archief ook nog niet. Ondertussen werkt Thomas wel aan een mooiere interface van de website en kunnen we de mogelijkheid niet uitsluiten dat er zelfs een mobiele app komt. Way to go!

@

Een jaar verder, genietend van het nu

Het is, op een dag na, precies een jaar geleden dat ik besloot een nieuwe koers te gaan varen.Wat een vreemde periode was dat toch. De aankondiging van dat besluit kreeg bemoedigend veel reacties. Dat waren reacties die mij weliswaar optimistisch stemden, maar die niet al mijn onzekerheid over mijn toekomst wegnamen. Ik had simpelweg geen flauw idee wat me te wachten stond.

Nu ik terugkijk op het afgelopen jaar kan ik alleen maar zeggen dat ik erg tevreden ben. Helemaal stuitervrij zal ik wel nooit worden maar ik geloof niet dat ik ooit eerder in mijn werkzame leven zo relaxed was. Nog steeds is er maar weinig zeker, maar daar staat iets onbetaalbaars tegenover, namelijk vrijheid. Vrijheid geeft een mens vleugels.

Wat verder supercool is, is dat ik eigenlijk nog niets aan het verwerven van opdrachten heb hoeven doen en dat ik het me zelfs heb kunnen permitteren om aanbiedingen naast me neer te leggen. Ik heb veel verkennende  gesprekken gevoerd. Met andere zzp'ers, maar ook met vertegenwoordigers van mediabedrijven, met mensen uit de bibliotheekwereld en met mensen uit de educatieve sector. Die gesprekken hadden meestal een verkennend karakter, maar dat is juist wel aardig. De ene keer leidt het tot oorverdovende stilte, en leer je de ware wolven kennen, de andere keer wissel je gewoon van gedachten en kom je tot iets concreets, of tot de afspraak 'wat in het vat zit...'.

So far so good. Er is nu meer ruimte voor 'nee' en tegelijkertijd ook voor 'ja'. Die ruimte koester ik zolang ik daartoe in staat wordt gesteld. En als ik later dan toch noodgedwongen afscheid moet nemen van de nieuwe vrijheid? Wel, dan doe ik dat toch gewoon? Dan heb ik in ieder geval een interessante en prettige periode achter de rug.

Maar nu is de tijd.

@

Muisbewegingen

Het is al een paar jaar geleden dat ik een collega voor het laatst pijlsnel -en met een rood hoofd- schermpjes weg zag klikken. Dat paniekbeeld vond ik toch geestiger dan de collega die ik ooit diep dommelend achter zijn bureau aantrof, op een lome vrijdagmiddag. Toen die wakker schrok vroeg hij alleen maar of ik ook zin had in koffie.

Zomaar een herinnering bij het aanschouwen van een plaatje, die me terloops leert dat er inmiddels ook een bazenknopextensie bestaat voor Google Chrome.

@

Verplicht leesvoer: een consensuswolk

Natuurlijk, niemand gaat ons vertellen wat we moeten lezen, maar een visualisatie van combinatie van allerlei boekenlijsten, dat vind ik toch wel een mooi concept. David McCandless, van Information is Beautiful, legt uit in The Guardian:

Do Top 100 Books polls and charts agree on a set of classics?  I scraped the results of over 15 notable book polls, readers surveys and top 100's. Both popular and high-brow. They included all Pulitzer Prize winners, Desert Island Discs choices from recent years, Oprah's Bookclub list, and, of course, The Guardian's Top 100 Books of All Time. A simple frequency analysis on the gathered titles gives us a neat 'consensus cloud' visualisation of the most mentioned books titles across the polls. Do you agree with the consensus?

Zit er iets tussen voor je?

@

Pop-up boeken: niet alleen voor kinderen

Pop-ups! They're Not JUST for Kids from Bowdoin College on Vimeo.

Fraaie collecties verdienen een fraai spotlicht. Wat mij betreft verdient het spotlicht van Bowdoin College, voor hun indrukwekkende collectie pop-up-boeken, een pluim. Boeiende achtergrondinformatie, een mooi filmpje: zo doe je dat, als bibliotheek.

Infocaris besteedde onlangs ook aandacht aan het fenomeen.

@

Alice in New York voor de iPad

Ik ben behoorlijk dol op Alice in Wonderland. Vannacht zat ik nog even te zoemen op Grace Slick en dacht ik ook weer aan het boek. Als ik dan in The Atlantic het artikel The Most Technologically Advanced Book for the iPad? lees, en kijk naar de prachtige illustraties (de bovenstaande moet je uiteraard vergelijken met die klassieker), dan word ik een beetje hebberig.

Maar toch ook weer zo niet hebberig dat ik 7 dollar neerleg voor de app. Of zal ik het toch doen, gewoon voor de heb? Anno 2011 moet ieder boek, iedere app, iedere game, iedere film, iedere krant, iedere site vechten voor mijn aandacht en/of geld. Soms moet je er eens eentje matsen. Of toch niet, wat denk jij?

Gerelateerd:
Alice in Wonderland, nakend
Alice in iPadland
Zijn wat men ziet
Gelezen: Alice in organisatieland
11 september: Alice in Wonderland

@

Bibliokermis #11: bibliotheken en reclame

In Bibliokermis #11: bibliotheken en reclame vroeg Festina Lente zich onlangs af of bibliotheken zich nu zouden moeten inlaten met reclame in hun gebouwen, of niet. De eerste reactie daarop was een afwijzende. Mijn eerste reactie is ook afwijzend; de wereld is tenslotte al geheel verziekt, wat dat betreft, maar juist dat gegeven biedt ook ruimte voor enige nuance. Is het zo erg dat een bibliotheek als die van Almere kussentjes heeft liggen die zijn gesponsord door de Rabobank? Ik erger me er niet aan, om de doodeenvoudige reden dat ik al zo murw ben gebeukt door die (minimaal) 300 reclame-uitingen per dag, dat ik mezelf er ben voor gaan afsluiten. Ik reageer eigenlijk alleen nog op originele reclames.

Als ik er dan verder over nadenk zie ik eigenlijk best veel mogelijkheden. De marketing van bibliotheken heb ik altijd als matig tot slecht ervaren. Op dat gebied is er nog veel te winnen. Waarom dan bijvoorbeeld niet samenwerken met de uitgevers van boeken, en ook opduiken op fraaie posters of in de virale uitingen van een ander? Als je op zoek bent naar rust of een boek in de bibliotheek, dan zit je niet te wachten op een schreeuwerige advertentie van Burger King. Dat zouden bibliotheken ook niet moeten willen, maar als je een expositie hebt over bijvoorbeeld woninginrichting, waarom dan niet samenwerken met een kapitale partner als IKEA? En dan niet via ordinaire banners en borden, maar via ludiekere kanalen.

Of waarom niet samenwerken met de lokale horeca, als je je toch al richt op de lokale geschiedenis in een project als Middelburg Dronk? Als je de geschiedenis vertelt van etablissementen die zijn gericht op winst hoef je dat laatste aspect ook niet onder stoelen of banken te steken, toch? Daar schrikken de mensen echt niet van hoor.

Mijn reactie is dus eigenlijk: reclame in de bieb? Driewerf neen! Creatieve reclame verbinden aan je dienstverlening? Kom maar door! Cultureel ondernemerschap, of zoiets. Dat ze die bezuinigingen bewaren, daar waar de zon niet schijnt.

Gerelateerd:
Over reclame in (e-)boeken
Reclame, de godganse dag
De bibliotheek en reclame: schoonheid is niets zonder hersens!
Logorama, de vloek van reclame
Virale marketing van bibliotheken een gouden greep?

@

Een Vergeet-mij-nietje

Het geslacht Vergeet-mij-nietje (Myosotis) telt enkele dozijnen soorten. De naam Myosotis komt van het Grieks en betekent muis-oortje (mus + otis). Vergeet-mij-nietjes komen voor in Europa, Azië, Afrika en Australië.

Bron: Wikipedia

@

Klassiekers deel 144: Where did our love go

Tainted Love van Soft Cell (1981) was het derde singletje dat ik van mijn eigen zakgeld kocht. Ik draaide het schijfje grijs. Je moet immers wat, als je collectie niet groter is dan twee gekregen LP's (Jim Reeves en De Clown, van Ben Cramer) en, behalve het genoemde plaatje, nog Lola, van The Kinks en Can you feel it, van The Jacksons. Om het afwisselend te houden draaide ik uiteraard ook de b-kanten dagelijks. Die van The Jacksons heb ik verdrongen maar Celluloid Heroes en Where did our love go zijn altijd blijven hangen.

Liefhebbers vinden het origineel natuurlijk veeeel beter maar bedenk, toen ik tien was kende ik The Supremes nog helemaal niet. Toen was ik alleen gevoelig voor liedjes uit de hitparade. Soft Cell dus.

@

Merkwaardige kunst deel 47: het geometrische dierenrijk van Macarthur

Dierentekeningen met geometrische patronen en natuurlijke elementen. Of zoiets. Hoe het ook zij: de dieren van Iain Macarthur zijn andere dieren.

@

De voordeur van New York Times gaat op slot, maar de achterdeur staat wagenwijd open

Over de betaalmuren van oom Rupert hebben we het al vaak genoeg gehad. Maandag is de New York Times ook aan de beurt. Vanaf dat moment kun je van die uitstekende website maandelijks nog maar 20 artikelen lezen. Als je meer wilt moet je lammeren.

Of toch niet? Het verdienmodel heeft een merkwaardig achterdeurtje: de beperking geldt niet voor artikelen die benaderd worden via links op Twitter, blogs, enzovoort. Dat biedt perspectieven!

Hoeveel mensen zouden dan alsnog de moeite nemen om het bedrag van minimaal 15 dollar per maand te betalen? Daar ben ik zeer benieuwd naar.

@

De Sixtijnse Kapel virtueel

De virtuele Sixtijnse Kapel kwam al op meerdere websites voorbij (bij Kophieps bijvoorbeeld), maar ik nam nog niet de tijd om 'm te bezoeken. Nu wel. Het is een site in de geest van la Bibliothèque Idéale, maar dan met een stichtelijk muziekje. Erg fraai. Ben ik er alsnog geweest. Toen we vorig jaar de rijen voor het Vaticaan ontwaarden, zagen we af van een fysiek bezoek, namelijk.

@

Verhalen verzamelen en vertellen met Storyful

Verhalen verzamelen en verder verspreiden. Mensen die zich daarmee bezighouden werden vroeger journalist of bibliothecaris genoemd, tegenwoordig gaan zij als digitale curatoren door het leven. De hulpmiddelen die curatoren tot hun beschikking hebben om hun werk te doen worden steeds mooier en beter. Vorig jaar maakten we bijvoorbeeld kennis met Storify en Curated.by.

Vandaag stuitte ik op Storyful, dat veel lijkt op Storify, maar nog net iets handiger lijkt te werken. Als je eenmaal geregistreerd bent sleep je in een handomdraai verhalen uit Google, Twitter, YouTube en RSS-feeds naar jouw 'storyboard', waarna publicatie een peulenschil is.

Gerelateerd:
De menselijke webfilter of: curation als nieuw toverwoord
Over digitale curatoren, generatie Y en bedachtzame oefening
Zijn informatiespecialisten al klaar voor real-time?

@

This Week In Libraries bij het Boekenbal

TWIL bonus episode: Boekenbal 2011 (Bookfeast) from Jaap van de Geer on Vimeo.

Die ouwe trouwe Shanachies bezochten het Boekenbal en kregen zo de fine fleur van de boekenwereld voor de lens. Zij vroegen Youp, Kluun en vele anderen hoe zij denken over de toekomst van de bibliotheek. Altijd interessant. Zo'n actie levert een mooi verslag op bovendien.

@

iOverheid

'Overheid verstrikt in web van netwerken' luidde gisteren de kop van een artikel in Trouw. Een citaat:

De laatste jaren richt de overheid zich meer op controle en zorg, in plaats van alleen dienstverlening. Voorbeelden zijn het elektronisch kinddossier, internationale uitwisseling van passagiersgegevens en vingerafdrukken in het paspoort, waarbij gegevens van burgers worden gedeeld en aan elkaar gekoppeld om er zo 'efficiënt' mogelijk gebruik van te maken. De overheid beseft onvoldoende wat de negatieve gevolgen kunnen zijn van deze koppelingen, stelt de raad in het rapport iOverheid. Te veel wordt gedacht in termen van effectiviteit en efficiëntie, wat ten koste gaat van de privacy en transparantie. 

De bijbehorende documenten zijn te vinden op de website van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Dat zijn echter geen documenten die heerlijk vlot weglezen. Daarom, als je iets visueler bent ingesteld, kun je ook je toevlucht nemen tot de presentatie op www.ioverheid.nu of tot het kanaal van WRR, op YouTube.

@

App van de week: Feedly

Afgelopen zaterdag tipte Kristel de iPhone-app Feedly, nadat ik op Twitter had aangegeven een koppeling met Twitter te missen, binnen Google Reader. Verschillende mensen attendeerden mij op het feit dat die koppeling wel degelijk geactiveerd kan worden binnen het programma, maar toen ik zag hoe mooi Feedly Google Reader maakt in de webversie, werd ik ook nieuwsgierig naar de app. Heel even twijfelde ik nog, omdat de app 239 dollarcent kost, maar na het lezen van een review op iPhoneclub.nl ging ik overstag.

Ik heb de app nu drie dagen getest en ik kan alleen maar zeggen dat ik er zeer tevreden over ben. De interface is mooi en overzichtelijk, de navigatie verloopt uitermate soepel, wat ook geldt voor de koppelingen met Twitter, e-mail, Instapaper en Readability.

Over de extensie voor Chrome ben ik iets minder tevreden. Het oogt goed, maar nu ik in het kader van het muismijden ben gewend aan het scrollen door nieuwsberichten met behulp van de spatiebalk, bevalt het noodzakelijke rondklikken in die toepassing me maar niets. Maar wat maakt het uit? Vanuit Google Reader op de laptop kan ik nu immers ook eenvoudig delen.

Al met al dus een prima tip, van Kristel.

@

Kleine afbeelding: Iphoneclub

Schaken in Stop-motion

Schaken krijgt in dit stop-motionfilmpje nog meer dimensies. De beelden slingeren me terug in de tijd, terug naar het jaar 1998, toen ik in de bibliotheek een keer een cd-rom leende (oh, nostalgie!) met daarop het spel Battle Chess. Dat maakte indruk. En nu eigenlijk nog steeds. Leun achterover en geniet mee.

Gerelateerd:
Chess.com, een sociaal netwerk rondom schaken
Een levensgroot schaakspel
Cool librarians. Yahoooooooooo.......

@

Als een vis in het digitale water

De discussie over de fysieke versus de digitale bibliotheek woedt voort. Dat ik me vooral kan vinden in de woorden van Frank Huysmans en Jeroen de Boer behoeft denk ik geen toelichting. Wat ik opvallend vind is dat er vaak veel nadruk wordt gelegd op de kosten van een fatsoenlijke informatiearchitectuur en een eigentijds gebouw, terwijl men zich tegelijkertijd ergert aan dure managers en consultants die slechts beperkt betrokken zijn bij het vak.

Dat er keuzes gemaakt moeten worden moge duidelijk zijn. Dat de meningen over de beste keuzes sterk uiteenlopen lijkt me ook helder. Maar waar blijven %$#!* die investeringen in mensen? Mensen die kunnen aantonen dat een succesvolle digitale bibliotheek niet alleen heeft te maken met de omhulsels (de websites c.q. luchtkastelen, bijvoorbeeld) maar des te meer met de contacten en de vrije beroepsuitoefening op het web?

Dit is nu precies waarom ik in januari schreef dat ik 'het' niet zomaar zie gebeuren. De sociale kant van het vak krijgt simpelweg niet de aandacht die het verdient, die het allang had moeten hebben. Dat is zorgwekkend.

Niet dat er niet over sociale media gesproken wordt hoor, integendeel. Maar dan leggen velen maar wat graag de nadruk op de ruis en oppervlakkigheid. En het mag gezegd: dat zijn inderdaad bijverschijnselen. Maar allemachtig mensen, als ik zie hoe overweldigend en betrokken het aantal digitale berichten kan zijn op een dag als vandaag, als ik zie hoeveel mensen geïnteresseerd kunnen raken in een hobbyproject als Middelburg Dronk, als ik merk dat al die mensen achter al die accounts er gewoon ook echt zijn, meekijken, belangstelling tonen, aandacht vragen, whatever, dan kan ik maar niet begrijpen dat er zoveel gezeverd wordt over de negatieve kanten. Velen lijken zich al uit het digitale domein terug te willen trekken voordat zij zich er volledig in ondergedompeld te hebben.

Mijn visie is uiteraard ook gekleurd. Ik ben nu eenmaal dol op het digitale domein. Maar waarom zou ik er ooit zo dol op zijn geworden? Alleen omdat er zo lekker veel te vinden is? Omdat je er je eigen zeepkist hebt?

Welnee joh. Het is omdat het er vaak warmer, leerzamer en verbondener is dan in het eggie. Omdat de lijntjes zo fijn kort zijn. Omdat het er meestal niet toe doet hoe je er uitziet. Omdat veel mensen daar graag delen of dankbaar zijn voor het delen door een ander. Daar zouden bibliothecarissen of andere kenniswerkers zich juist als vissen in het water moeten voelen. Het is één grote kans. Als je er maar alle ruimte en tijd voor krijgt.

Daar zou men eens een grote, structurele subsidiepot voor vrij moeten maken.

@

Een listig rapport over piraterij

Listig. Je publiceert een rapport over piraterij. Voor mensen uit landen met hoge inkomens reken je daar 8 dollar voor, mensen uit andere landen krijgen het gratis. Tegen piraatjes zeg je vervolgens: "For those who must have it for free anyway, you probably know where to look." Alleraardigst.

Belangrijker zijn de bevindingen van het rapport, die bevestigen zo lekker zo lekker wat ik altijd al graag wilde geloven. Het komt je tunnelvisie goed uit, als je kunt reppen over 35 onderzoekers die...enfin, laat ik me maar gewoon beperken tot de samenvatting van Ars Technica:

A major new report from a consortium of academic researchers concludes that media piracy can't be stopped through “three strikes” Internet disconnections, Web censorship, more police powers, higher statutory damages, or tougher criminal penalties. That's because the piracy of movies, music, video games, and software is “better described as a global pricing problem.” And the only way to solve it is by changing the price.

Apps van 79 cent of 1 euro 59. Die willen we. Maar dan kopen we er ook meteen heel veel. Met miljoenen tegelijk bovendien. Capice, ouwe geldpiraat?

Gerelateerd:
De strijd van stichting Brein, de oscars van the Pirate Bay en het boek van John Logie
Hadopi, ebooks en piraterij
Gelezen: Remix, of: copyright als achterhaald concept

@

Afbeelding

Je online sporen wissen in vijf stappen

Het idee van de informatiespecialist als online sporenwisser heeft nooit echt gestalte gekregen, maar een enkele keer krijg ik de vraag of ik tools ken waarmee je profielpagina's uit de zoekresultaten van zoekmachines kunt verwijderen. Zo ook gisteren. Een jongedame is bijna klaar met haar studie en gaat nu solliciteren. Van haar openbare profielen wil ze daarom graag af. Begrijpelijk, want het feit dat Google niet meteen zoekt in statusupdates binnen Facebook, of dat Facebook zelf alleeen zoekt binnen de pagina's eerste- en tweedegraads contacten, betekent niet dat je niet kunt zoeken in de updates van derden. Probeer het maar eens uit met Openbook.org, of met Kurrently.

Wat zijn mijn tips dan, in een geval als dit? Welnu:

• Als je de profielpagina wilt bewaren moet je alle privacy-instellingen aanpassen.
• Beter is het om ze definitief te verwijderen. Veel sites verstoppen die optie, maar ze zijn te vinden. Nadat je bent ingelogd vind je desbetreffende pagina's van Hyves en Facebook hier en daar.
• Vervolgens ga je naar het Google Centrum voor webmasters. Daar kun je nog veel meer tips vinden, maar de instructies voor het verwijderen van pagina's uit de zoekresultaten zijn verreweg het belangrijkst. Volg die.
• Verder zijn er op het web nog veel meer tips te vinden, zoals: How To Permanently Delete Your Account on Popular Websites, van Smashing Magazine, Eerste hulp voor egosurfers, van NRC, Jezelf virtueel opheffen, van Trouw en SuicideMachine (niet meer actief).
• Vergeet niet dat er veel meer zoekmachines zijn dan Google en alleen en realiseer je ook dat veel van die zoekmachines ook een kopie maken van pagina's (cache). Het verwijderen van een pagina alleen is maar zelden afdoende. Vergeet ook niet dat informatie over jou ook kan zijn opgeslagen in op pagina's van vrienden, in tweets van derden of op fotosites waar je nog nooit van hebt gehoord. 
• Bedenk, kortom, dat het moeilijker is om gevoelige informatie online te verwijderen dan te plaatsen. Als het nog niet te laat is, is voorkomen beter dan genezen.

@

De economische tol van informatieovervloed

Een interessante observatie in de New York Times. In The Digital Pileup stelt Shelley Podolny dat we omkomen in informatie en dat de verantwoordelijkheid daarvoor niet bij de grote bedrijven ligt, maar bij ons, de consumenten.

The current volume estimate of all electronic information is roughly 1.2 zettabytes, the amount of data that would be generated by everyone in the world posting messages on Twitter continuously for a century. That includes everything from e-mail to YouTube. More stunning: 75 percent of the information is duplicative. By 2020, experts estimate that the volume will be 44 times greater than it was in 2009.

Hoe vaak gebruik jij de 'delete-knop'? Hoeveel digitale informatie stel jij dagelijks veilig voor later? Ik hoef er in ieder geval geen doekjes om te winden: ik bewaar veel te veel. Misschien is dat wel beroepsdeformatie, of angst om bepaalde gegevens nooit meer terug te kunnen vinden. Toen ik onlangs een aantal zoekacties op Google losliet waarmee ik informatie van ongeveer 12 jaar geleden tevoorschijn wilde toveren, schrok ik van de kleine opbrengst. Misschien wordt al die informatie wel helemaal niet voor het nageslacht bewaard. Ik zie dat toch als een waarschuwing.

Gerelateerd:
Internet 2010 in cijfers
Het exploderende informatieuniversum: naar 1800 exabytes in 2011
Dertien stapels boeken, van de Aarde tot Pluto
Het uitdijende digitale universum: van Giga- naar Yobibyte
Get over it

@

Onschuldige ogen

The Innocent Eye Test van Mark Tansey. Me like.

@

Infografiek: de dagindeling van woeste webwerkers

De Cowboys verwijzen vandaag naar de infografiek The Hectic Schedule of the Social Media Manager. Nu zal ik mezelf niet snel SM-manager noemen. Met sommige activiteiten uit het overzicht houd ik me niet bezig. Van hectiek, ten slotte, is ook maar zelden sprake.

En toch is het een herkenbaar plaatje.

@

Het glas is half leeg, en dat is maar goed ook

Het valt niet altijd mee, om optimisten uit te leggen waarom donker denken je er soms doorheen sleept, je energie geeft, de dingen in perspectief plaatst. De mij onbekende Alain de Botton legt het op vermakelijke wijze uit. "Een pessimistische benadering tempert onze verwachtingen, onze afgunst, onze teleurstellingen. Het gooit je emoties lekker overhoop en creëert ruimte voor gezondere levensbeslissingen."

De Bottons woorden zijn uiteraard geen reden om als een oorwurm door het leven te gaan, maar misschien zijn ze net dat steuntje in de rug, als doem en droef weer eens ongenadig toeslaan. Doe er dan gewoon je voordeel mee.

@

Life = Data, een confronterend filmpje

Dat wij, als 'verbonden generatie', doorlopend grote hoeveelheden persoonlijke gegevens verspreiden en verzamelen is bekend. Suzanna Noort heeft het mooi vast weten te leggen in een herkenbaar filmpje van strak drie minuten. Knap.

@

Attendering: BOF

De White Label website van bibliotheek Deventer: een verkenning

White Label Website onder de loep genomen

View more documents from Edwin Mijnsbergen.

Voor Digitale Bibliotheek 2, 2011 schreef ik vorige maand een artikel over de nieuwe website van de Bibliotheek Deventer. Uit de inleiding:

In 2009 honoreerde OCW 17 subsidieaanvragen voor projecten die worden uitgevoerd in opdracht van stichting Bibliotheek.nl, binnen de subsidieregeling bibliotheekinnovatie. Een van die aanvragen betrof het project ‘Standaard webmodules’, van de bibliotheek Deventer. Aan dat project kende OCW een subsidie van 581.450 euro toe. In oktober 2010 lanceerde de bibliotheek Deventer een nieuwe website die model staat voor ander openbare bibliotheken in Nederland. Of zoals de Vereniging van Openbare Bibliotheken het omschrijft: “De Ideale Webpresence wordt een moderne bibliotheekwebsite, die  is vormgegeven in de nieuwe huisstijl voor openbare bibliotheken. Binnen de Ideale Webpresence worden modules ontwikkeld die beschikbaar komen als widgets voor gebruik op sociale netwerken.”

In het ingesloten document de rest van het artikel.

@

Klassiekers deel 143: On Nous Cache Tout, On Nous Dit Rien

Ah, nou en joh. Het is toch een gekke dag. Kom er maar in, Dutronc.

On nous cache tout, on nous dit rien
Plus on apprend plus on ne sait rien
On nous informe vraiment sur rien

@

Blijven dromen: bibliotheken als centra voor multimedia en technologie

Fijn, eindelijk weer eens een artikel dat bibliotheekvernieuwing ook echt vernieuwend bekijkt. Auteur Phillip Torrone is dan ook geen bibliothecaris, maar redacteur bij Make. Daar is men niet in de weer met het plat leggen van boekies, om vervolgens te constateren dat de mensen dan eerder geneigd zijn die boekies mee te nemen. Dat is ook helemaal geen vernieuwing, dat is winkelwetenschap.

Nee, in Is It Time To Rebuild & Retool Public Libraries And Make “TechShops”? vraagt Torrone zich af of je van bibliotheken Hackerspaces kunt maken. Of Techshops. Of Fab Labs.

Natuurlijk kan dat. Ik denk terug aan mijn droom van 2005, die ik kreeg na het lezen van een nieuwsbrief van OCLC. Wat leek het me toch mooi: een complete etage, waar multimedia, loungen, technische informatiebemiddeling en media-educatie waren samengekomen. Zo'n ruimte waar alles op z'n plek valt, als alternatief voor die paar hoekjes waar zowaar wat computers staan.

Ik ben dromerig genoeg om te denken dat als je daar zes jaar geleden al mee begonnen zou zijn, je je nu nauwelijks zorgen zou hoeven te maken over je toekomst. Daarbij heb ik 'arrogant genoeg' natuurlijk wel bewust vervangen door 'dromerig genoeg'. Je moet tenslotte wel realistisch blijven.

Een aanrader, dit artikel.

@

Eenvoudig digitaal leven

In de elf jaar die ik meedraai in de bibliotheekwereld heeft internet altijd een belangrijke rol vervuld binnen mijn werk. Vanaf het moment dat ik mij op het sociale web stortte, in 2005, kreeg webwerk zelfs de hoofdrol. Ik vergaapte me keer op keer aan nieuwe toepassingen, kon het vaak niet laten ze ook daadwerkelijk uit te proberen en ik raakte maar niet uitgeschreven over de kansen die al die applicaties ons te bieden hadden. Ik leerde al snel dat ik de zucht naar ordening,  binnen mijn werk in de bibliotheek, op het web moest laten varen. Dit was andere koek. Op internet kies je een paar platformen als uitvalsbasis, om vanuit daar de vele,  enorme digitale werelden te verkennen. Een beetje zoals je dat ook doet in World of Warcraft, die videogame die feitelijk geen einde heeft en  je bijna volledige vrijheid van handelen geeft.

Het wonderlijke is dat veel mensen die ruimte en vrijheid juist als een drempel ervaren. Zij verzuchten bijvoorbeeld dat het lastig is om de ontwikkelingen bij te benen en mopperen regelmatig over de informatieovervloed. Daar valt, als gegeven, niets op af te dingen. Er ís sprake van overvloed en een adembenemend tempo. Het mooie is alleen wel dat je dat gegeven ook gewoon naast je neer kunt leggen. Net als in World of Warcraft kun je er ook voor kiezen om niet alle subwerelden te verkennen, of om niet de strijd aan te gaan met alle vijanden, of om niet toe te treden tot een clan of horde. Je kunt ook de beslissing nemen om jezelf langzaam te ontwikkelen, je toe te leggen op een ambacht of om sjamaan te worden. Wat jij doet is alleen van invloed op dat deel van het spel waar jij deel van uitmaakt. Het leven van miljoenen andere spelers is elders, elders in het spel, elders online.

Het kan zijn dat het concept je niet aanspreekt, dat je liever in concrete doelen denkt, aan een afgerond geheel. Een boek lees je nu eenmaal ook graag uit en aan ieder televisieavondje komt vroeg of laat ook een einde. Ook dat is een vrijheid. Toch is het misschien wel eens aardig om je af te vragen hoe fijn het zou zijn als je kunt twitteren zonder je druk te maken over de tweets van anderen, als je Facebook kunt benutten zonder je af te vragen of je het wel ‘goed’ doet, of als je content die je nodig hebt pas naar je mobieltje laat stromen als je daar behoefte aan hebt. Het spel wordt er beter door. Of, vrij naar Einstein: “ Digital life is really simple, but we insist on making it complicated.”

@

Deze bijdrage verscheen ook als de column Argus Panoptes, in Digitale Bibliotheek 2, 2011.

Nog geen Zite voor mij

Vorig jaar augustus meende ik een heuse killer-app te herkennen in Flipboard. Deze toepassing zou de wereld van informatieconsumptie op z'n grondvesten doen gaan schudden. Dacht ik. In december kwam ik terug van dat idee. Presentatie en navigatie vond ik nog steeds indrukwekkend maar ik miste te veel. Flipboard toont slechts een beperkt deel van de feeds en tweets die je volgt in respectievelijk Google Reader en Twitter.

Nu is er weinig mis met filteren (Twitter is immers als een kroeg, of als een rivier waar je af en toe visjes uit tikt) maar ik bepaal graag zelf wat ik wel en niet lees. Die controle geef ik alleen uit handen als ik zeker weet dat de software dezelfde keuzes maakt als ik. Daar is, in het geval van Flipboard, nog geen sprake van. Bovendien is het ook nog eens zo dat je de informatie niet makkelijk kunt delen vanuit de toepassing. Voor mij reden genoeg om Flipboard niet of nauwelijks te gebruiken. De gisteren gelanceerde tweede versie brengt daar geen verandering in.

Deze week verscheen er een concurrent op het toneel: Zite. Die app doet in grote lijnen hetzelfde als Flipboard, met dit verschil dat Zite je het delen van informatie wel makkelijk maakt en leert van je leesgedrag bovendien. Dat maakte me nieuwsgierig. Vannacht installeerde ik deze nieuwkomer.

Mijn eerste indruk is dat ook Zite informatie 'bloedmooi' maakt en inderdaad goede koppelingen heeft met sociale media, maar de app is retetraag en toont nog minder gepersonaliseerde informatie dan Flipboard. Het importeren van mijn Twitter- en Readeraccounts veranderde niets aan het beperkte informatieaanbod. Een uurtje of 8 later is daar nog geen verandering in gekomen. Ergo: "interessant, maar gaat u verder."

Nog even geen Zite voor mij. Ik hoor het graag, als dat een inschattingsfout blijkt te zijn.

@

Merkwaardige kunst deel 46: insecten in het groot

Martin Amm zoomt in, en niet te zuinig ook. Zoem met 'm mee op Photo.net.

@

Conversaties bouwen, in plaats van websites

Our goal is awesome librarians, not awesome projects. We need to build conversations, not websites.

Volgens mij kwam ik deze meneer ook al tegen op Zeemanspraat. En hoewel ik het niet kan opbrengen langer dan circa 1 minuut te luisteren naar het slechte geluid ben ik het wel hard eens met zijn woorden.

Waarvan akte.

@

Via

Meer Dronk

Wat ik er nu precies mee ga doen weet ik nog niet, maar wat maakt het uit? Omdat het kan: Middelburg Dronk is in ontwikkeling en Facebook kan er mogelijk ook een rol in vervullen. Daarom ook een pagina daar. De website zelf krijgt ondertussen stap voor stap een nieuw smoeltje van Thomas (en een andere navigatie) en dankzij het artikel in de PZC hoef ik me over een gebrek aan input ook nog niet druk te maken.

Voorwaarts!

@

Een proeftuin voor e-boeken via de bibliotheek

Begin 2008 verschenen de nieuwsberichten al: 'bibliotheken gaan e-boeken uitlenen', maar dik drie jaar later zijn we nog niet zo gek veel verder. Bibliotheken en e-boeken: gaat dat nog wat worden?

Ik durf nog steeds geen antwoord te geven op die vraag, maar ik lees nieuws over dit onderwerp nog wel met veel belangstelling, zo ook de Update van de Stuurgroep e‐books, die ik gisteren onder ogen kreeg. Daar staan een aantal interessante passages in, zoals:

De gesprekken zijn constructief en leiden naar onze verwachting tot concrete samenwerking in een ‘proeftuin’. Zicht op gebruik en profiel gebruiker In de ‘proeftuin’ willen we met uitgevers, auteurs en openbare bibliotheken samen onderzoeken welke propositie aantrekkelijk is voor alle partijen en hoe een concreet aanbod van e‐books door openbare bibliotheken in de praktijk uitwerkt.

Een proeftuin. Dat klinkt goed. Maar ik lees vervolgens ook:

Om te onderzoeken welke optie het beste past bij de e‐bookpropositie van bibliotheken, vinden gesprekken plaats binnen en buiten de branche. Op dit moment wordt nog niet samengewerkt met NBD/Biblion. De Stuurgroep heeft NBD/Biblion uitgenodigd voor een actieve rol bij de invulling van de proeftuin. NBD/Biblion heeft aangegeven eveneens graag vanuit een gezamenlijke aanpak de onderhandelingen met de uitgevers te voeren, maar het bedrijfsbelang van NBD/Biblion voorop te stellen en daarom zich niet aan één partij te willen binden. De Stuurgroep hoopt dat in een later stadium alsnog tot een gezamenlijke aanpak kan worden gekomen. 

Dat 'bedrijfsbelang' klinkt niet goed. Dat woord hoor ik echt te vaak, als het gaat om de samenwerkingsverbanden die moeten leiden tot een toekomstbestendige bibliotheek. Geld en macht dicteren de agenda vaker dan non-profitorganisaties lief zou moeten zijn, als je het mij vraagt. In het geval van e-boeken leidt dat er toe dat het niet eenvoudig zal zijn om uit de patstelling te geraken. Bibliotheken moeten zich vooralsnog behelpen met noodgrepen als de e-bookstick, of met open alternatieven als die van Archive.org. Mogelijk zal de proeftuin de patstelling doorbreken. Daar moeten we dan maar op hopen. De markt staat namelijk ook niet stil.

Steeds meer auteurs zien in dat ze het heft ook zelf in handen kunnen nemen en dat het drastisch verlagen van de prijs van een e-boek de omzet snel doet stijgen. Kevin Kelly besteedde daar afgelopen maandag ook nog eens aandacht aan. Je kunt er op wachten dat uitgevers daar binnen afzienbare tijd op zullen anticiperen. Het e-boek wordt ooit goedkoop. En wat wil je niet meer als je boeken gratis of voor een prikkie kunt bemachtigen? Juist ja. Die boeken lenen. Geen positief persbericht dat dit tij kan keren.

Gerelateerd:
Re: E-books en de bibliotheek
E-boeken en bibliotheken: tijd voor actie
Bibliotheken niet interessant voor uitgevers van e-books?
Over die 1200 illegale e-boeken

@