Je hebt vakantie of je hebt het niet

Uit een verzameling mooie maar curieuze foto's uit de archieven van de LA Times vond ik dit toch wel de mooiste en meest curieuze.

@

Merkwaardige kunst deel 33: snel vertraagd

Hoe dit nu precies werkt snap ik niet zo goed maar mooi wordt het, als je met een langzame camera filmt vanuit een hard rijdende trein.

@

Kennis delen op het web: vanaf 2011 dan maar?

Iedereen heeft de mond vol van kennis delen maar in de 'internetpraktijk' valt het toch vies tegen. Daar moet je het vooral hebben van de input van individuen, op sociale netwerken. Er zijn gelukkig altijd positieve uitzonderingen (zoals Enno en Johan die op Bibliotheek 20 de moeite nemen om de vele vragen rondom de Nationale Bibliotheekcatalogus te beantwoorden) maar een open platform, naar model van de Library Success Wiki? Dat lijkt nog steeds een stap te ver te zijn.

We schakelen daarom over naar MuseumFuture, waar men de aandacht vestigt op Qmus. Qmus is nog niet veel meer dan een raamwerk maar het concept is meer dan interessant.

Knippen...
Plakken...

Want het wiel is al uitgevonden.

@

Blom over het volgen van veel mensen op Twitter

Ik heb het veel over Twitter, deze week. Ik merk dat de belangstelling voor het fenomeen groot is, maar dat mensen ook een beetje huiverig zijn als het gaat om ruis en een overdosis aan informatie. Daarom vind ik het mooi dat Erwin Blom stilstaat bij zijn 10.000e volger en nog eens uitlegt waarom hij het zelf prettig vindt om veel mensen te volgen...en hoe hij dat doet.

Maar nog veel belangrijker is het dat het een tweerichtingskanaal is geworden. Dat had ik in 1994 niet voorzien. Ik stuur de wereld in, maar al die Twitteraars voegen daar hun kennis, kunde en fascinaties aan toe. Natuurlijk, heel veel ditjes en datjes, maar ook een enorme hoeveelheid aan wetenswaardigheden en visies die ik anders niet onder ogen had gekregen. Waar sommigen er voor kiezen om bewust een kleine groep mensen te volgen, zie je dat ik duizenden mensen volg. En nee, die volg ik natuurlijk niet in al hun tweets.

Ik zie langskomen wat er gezegd wordt als ik er ben, maar mis de tweets als ik elders uithang. Het is geen probleem om veel te missen. Zeker niet als er door de veelheid veel onverwachts aan wordt toegevoegd. Veel mensen volgen betekent ook meer verrassing, meer onverwachts. En voor de mensen die ik wel op de voet wil volgen, heb ik kolommen in Tweetdeck aangemaakt.

De Twitterbeleving van Erwin is als de beleving van 'een grote volle kroeg waar iedereen je naam kent'. Zulke kroegen zijn niet aan iedereen besteed, maar: Twitter is wat je er zelf van maakt. Als je het losjes benadert kan het meer zijn dan zomaar een platform. Dan wordt het een plek waar je graag komt, veel hoort en ziet...en veel leert. Dan is het gewoon een verdomd krachtig netwerk.

Gerelateerd:
Een ode aan de Twitterkoning
Blom op SXSW 2009: sociale media nieuw monster?
Erwin Blom, ook inspirerend voor Bibliotheken
Chronische chaos of digitale desillusie: het web over 8 jaar
Voortschrijdende inzichten: nog eens over Twitter
Volgvrijdag, en andere dingen die niet verplicht zijn op Twitter

@

De afbeelding komt uit de presentatie 'de kracht van Twitter'.

Lokale toppers beoordelen met Google Hotpot

Twee weken geleden lanceerde Google Hotpot. Een samenvatting van Nu.nl:

Gebruikers kunnen met Hotpot via de website, of via de Androidapplicatie, zelf plekken als restaurants, musea en andere bezienswaardigheden of centra beoordelen. Aan de hand van de kennis die Google heeft van deze plekken, via Google Places dus, zal Hotpot plekken op andere locaties adviseren die van soortgelijke strekking zijn. Daarnaast kunnen gebruikers aanklikken wie zij als vriend willen toevoegen en vervolgens zullen de aanbevelingen van deze vrienden op bepaalde locaties ook meegenomen worden in het advies.
De adviezen kunnen worden geraadpleegd via de applicatie of website, maar ook direct via de zoekmachine zelf door de filter ‘Places’ aan te klikken. Deze functionaliteit werkt ook in Google Maps.

De site ziet er best aardig uit en heeft geen gebruiksaanwijzing nodig. Ik durf niet te voorspellen hoe populair Hotspot zal worden maar ik weet wel dat veel mensen het leuk vinden om hun stem uit te brengen door middel van een muisklik. Ik weet ook dat Google er niet voor terugdeinst om succesvolle sociale toepassingen te integreren zoekresultaten. Zorg er als bedrijf dus voor dat er een goede foto van je zaak online staat, en houd een vinger aan de pols als het gaat om online recensies van bezoekers. Dit soort beoordelingen zouden wel eens een grotere rol kunnen gaan spelen dan die van de traditionele reis- en eetgidsen.

Het is overigens ook goed om te weten dat de toepassing gekoppeld is aan je webgeschiedenis. Schrik dus niet als je opeens locaties ziet die je in het verleden hebt bezocht. Als je dat niet wilt moet je je webgeschiedenis uitschakelen.

@

Hoe een literaire techniek Houellebecq rijp voor Creative Commons maakt

Dit vind ik een rete-interessante kwestie. Ik lees op E-readers:

De nieuwe roman van de Franse auteur Michel Houellebecq is sinds enige tijd gratis te downloaden via verschillende Franse blogs. Houellebecq werd eind september van plagiaat beschuldigd omdat hij in zijn roman teksten van Wikipedia gebruikt. Volgens sommigen valt zijn boek door het bewust kopiëren van delen van Wikipedia net als Wikipedia zelf ook onder een Creative Commons-licentie.
[...]
Enkele grotere websites namen zijn blog over en nu is de kwestie het verhaal van de dag in de Franse uitgeefwereld. De uitgever van het boek, Flammarion, heeft bekend gemaakt stappen te gaan ondernemen tegen verspreiders van het digitale boek. Die verspreiders stellen echter dat Houellebecq in principe plagiaat pleegt wanneer zijn boek niet onder dezelfde licentie valt als Wikipedia.

De auteur nam maar een paar passages over en noemde dat een literaire techniek. Dat staat niet in verhouding tot hergebruik volgens Creative Commons/Wikipedia, lijkt mij. Desondanks ben ik benieuwd hoe dit zal aflopen. De auteurs van Wikipedia worden nu in ieder geval op het titelblad van de bewuste PDF genoemd.

Update: ik lees nu pas dat Florent Gallaire niet zomaar een blogger is. Hij is informaticus en jurist, gespecialiseerd in digitaal recht. Dat maakt het alleen maar spannender.

@

Zinloos pochen met je favoriete hardwaremerk

Mensen zijn dol op merken, sommige zijn er zelfs idolaat van. Dat de producten achter verschillende merken vaak afkomstig zijn uit dezelfde fabrieken wordt graag vergeten. Als je daarop wijst hoor je niet zelden "Dáár gaat het niet om. Het gaat om kwaliteit!" of: "Ik vind deze chips gewoon lekkerder, punt uit." Zolang het daar werkelijk om gaat is er inderdaad niets aan de hand maar je kunt je afvragen hoeveel er nu precies wordt veranderd aan producten, als er een andere verpakking omheen gedaan wordt.

Uit een reactie op m'n blogpost over Drum  maakte ik op dat er soms wel degelijk met andere basisproducten wordt gewerkt, in dezelfde fabrieken, maar hoeveel verschil zit er nu werkelijk, tussen de beroemde rookworsten van HEMA en UNOX? Vermoedelijk gaat het slechts om kleine nuances. Wat vooral jammer is, is dat Unilever en Hema zo geheimzinnig doen over het productieproces. Dat doet je afvragen of Unilever stiekem niet heel wat meer merken produceert dan de 400 waarover het bedrijf op de eigen website victorie kraait.

Maar het moet gezegd worden: Unilever kent in ieder geval nog transparantie. Dat kun je van 'de grote jongens' achter de productie van computerhardware niet meteen zeggen.

In het vermakelijke 6 Secret Monopolies You Didn't Know Run the World las ik vanavond dat ook veel telefoons, tablet-pc's en laptops in dezelfde fabrieken in Taiwan worden gemaakt. Nu wist ik wel dat veel computers bijvoorbeeld dezelfde processors van Intel of AMD bevatten, maar dat het bedrijf Quanta Computer 1 op de 7 laptops maakt, was nieuw voor me.

Welkom in de wereld van OEM's. Wat zeg jij daar? OEM! Original Equipment Manufacturer. Een OEM wordt op Wikipedia omschreven als

een bedrijf dat producten levert ten behoeve van een merkleverancier. De merkleverancier verwerkt het product in eigen producten alsof het een eigen fabricaat is. Het verwerkte product kan uiteenlopen van schokdempers tot harde schijven. OEM komt vooral voor in de computerindustrie.

Kijk aan! In tegenstelling tot Unilever zegt Quanta op de eigen website maar weinig over de afnemers van grote hoeveelheden hardware maar duidelijk is wel dat het bedrijf net zo makkelijk miljoenen iMacs aan Apple levert als notebooks aan Acer, Toshiba of Dell. Het bedrijf bouwt zelfs fabrieken samen met concurrenten als Foxconn (waarover ik in mei als eens schreef). Het zal de grote merken worst zijn. Die wisselen net zo makkelijk van OEM als een prostituee van een man.

Ik word altijd een beetje raar van dit soort inzichten. De wereld is een bedrijf. Een merk is niets meer dan een label.

Ik denk terug aan 28 jaar geleden, toen ik dolgraag een spijkerbroek van het merk Ball wilde. Mijn moeder zei dat het allemaal onzin was, die merken. Ik weigerde haar te geloven. Nu hoor ik de kinderen van mijn lief bakkeleien over de vermeende superioriteit van Apple t.o.v. van andere computers. Voortaan zal ik het niet kunnen laten om te vragen: "heb jij nu een Quanta of een Foxconn?"

@

Noodzakelijke beveiliging: 'Zoek mijn iPhone' op de 3GS

Toen ik gisteren in Goes, in het kader van de Week van de Mediawijsheid, aan een klant vertelde wat ik zoal kan doen met -en op- de iPhone was hij onder de indruk. Hij stelde daarop wel meteen de vraag "maar wat nu als je het toestel verliest, of als het wordt gestolen?" Dat is een vraag waar ik zelf ook al eens over had nagedacht. Het is prachtig dat ik mijn agenda kan bijhouden, foto's en filmpjes kan maken, alle e-mailaccounts kan beheren en zelfs mijn banksaldo in een applicatie kan opvragen...maar al die apps zorgen er wel voor dat ik niet moet denken aan het moment dat ik het toestel verlies.

Nu wist ik wel van het bestaan van MobileMe, maar de 79 euro die dat programma kost had ik er niet voor over. Groot was dan ook mijn blijdschap toen ik vorige week las dat je de app Zoek mijn iPhone voortaan ook  kunt installeren zonder duur MobileMe-abonnement. Ik wist niet hoe snel ik de toepassing moest downloaden, de mogelijke privacyrisico's ten spijt. Mijn blijdschap was echter van korte duur. Het bleek namelijk dat ik Zoek mijn iPhone wel kon downloaden, maar niet activeren. Dat kan alleen op een iPad of iPhone 4.

Miljaar!

Ik las later dat de applicatie wel geactiveerd kan worden op een iPhone 3GS of andere toestellen, als de account eenmaal is geactiveerd op een iPad of iPhone 4. Omdat ik die niet heb staakte ik mijn pogingen.

Pas vanavond realiseerde ik me dat ik, dankzij de activiteiten voor BibliOosterschelde, al 5 dagen een iPad in mijn tas heb zitten. Ik kan nauwelijks geloven dat ik daar niet eerder aan dacht. Hoe suf kan je zijn?

Zand erover. Ik ben alsnog aan de slag gegaan en kan nu tevreden mededelen dat het werkt. Ik had al een pincode op een toestel, maar omdat die code nog steeds te omzeilen is ben ik vooral blij met de mogelijkheid het toestel volledig te wissen, op afstand. Of te laten piepen. Even inloggen op https://me.com/find/ en je weet alles. Misschien kleeft er ook weer een risico aan dat inloggebeuren, maar ook dat neem ik dan maar voor lief. Moderne apparaatjes hebben dit soort beveiliging nodig. Het zal tenslotte niet lang meer duren voordat Near Field Communication (NFC) betalen met een smartphone mogelijk maakt...of voordat je telefoon door een receptionist wordt getransformeerd tot sleutel voor een hotelkamer. Dat soort toepassingen gun je 'de gelukkige vinder' niet.

@

Gelezen: Privacy - Hoe nederland verandert in een controlestaat

Met privacy is het een beetje als met cultuur: veel mensen vinden dat het behouden moet blijven maar als het gaat om verzet tegen de afbraak ervan komt slechts een kleine groep mensen in actie. In het geval van de afbraak van privacy heeft dat misschien ook iets te maken met de sluipende geleidelijkheid van het proces, of misschien met dat aloude excuus 'ik heb toch niets te verbergen'. Onzin. We hebben allemaal iets te verbergen. Al was het maar een pincode of wachtwoord.

In een nog niet gepubliceerde Argus Panoptes schreef ik een paar weken geleden:

Van Vrij Nederland-redacteur Rudie Kagie verscheen in juni van dit jaar het boek Privacy: hoe Nederland verandert in een controlestaat. Dat boek biedt, voor mensen die geïnteresseerd zijn in privacykwesties, niet eens zoveel nieuwe inzichten, maar vat wel goed samen hoe de opvattingen over privacy binnen tien jaar radicaal zijn veranderd, in de Westerse samenleving. 

Ik zie nu dat het weblog Dwarslezing er ook zo over denkt. Dwarslezer noemt het boek "Verplichte lectuur voor wie "toch niks te verbergen" heeft...". Verplicht is het natuurlijk niet, maar ik kan het boekje iedereen aanbevelen. In 246, vlot geschreven pagina's krijg je een goed beeld van de privacyproblematiek. Auteur Kagie beantwoordt inderdaad niet alle vragen die door die ontwikkelingen worden opgeroepen, maar maakt wel duidelijk dat verzet gerechtvaardigd is. En dan natuurlijk niet het type verzet als in 'klikken op de de like-knop in Facebook.

Kagie voegt incidenteel artikelen toe aan het dossier Privacy op de website van VN. Een digitale preview van het boek is te vinden op Ebook.nl.

Gerelateerd:
Leestip: Blown to Bits
Uitgelezen: Digital Ego 
Privacy 2009
Soms is paranoia niets meer dan het beschikken over alle feiten
De Privacy Toolbox: 100 hulpmiddelen voor veiligheid en privacy online

@

Het Trendrapport Computer‐ en Internetgebruik 2010

Deze maand is het trendrapport Computer‐ en Internetgebruik 2010 (PDF) van het Center for e‐Government Studies van de Universiteit Twente verschenen. Ik ben vandaag nog te lui om de managementsamenvatting op pagina 74 te beschrijven. Omdat ik echter vind dat het belangrijk is dat we op de hoogte zijn van internettrends (we willen ons publiek per slot van rekening ook online bijzonder graag bereiken) ben ik zo vrij om een stukje van de samenvatting van Mijn Kind Online over te nemen:

Internet wordt steeds meer een dagelijks gebruikt volksmedium. Vooral laagopgeleiden maken gebruik van ‘tijdrovende' internettoepassingen: chatten, online gamen en YouTube filmpjes bekijken. Dit in tegenstelling tot Nederlanders met een HBO of wetenschappelijke opleiding die het internet primair inzetten als informatiemedium voor educatie en carrière.

Het verschil tussen mannen en vrouwen op internet is nagenoeg verdwenen, vooral door invloed van sociale media als Hyves, Facebook en Twitter. Gemiddeld gebruiken mannen internet dagelijks 3 uur. Vrouwen besteden hier 2 uur en 30 minuten aan.

Het internet wordt nog steeds vooral gebruikt als informatiemedium. Nederlanders gebruiken internet wel steeds vaker voor (sociale) communicatie, ontspanning en entertainment en het doen van transacties zoals het online kopen en verkopen van producten. 14% van de Nederlanders doet dagelijks aan online gaming.

In Nederland wordt het internet opvallend weinig gebruikt voor opleiding en scholing.

Slechts 10% gebruikt internet voor telewerken. Nederlanders tussen 16 en 35 jaar gebruiken internet intensiever dan mensen van 35 jaar en ouder. 55 Plussers maken duidelijk meer gebruik van internet bij telewerken.

Werelden te winnen, beste mensen. Wie wil je bereiken en waarom...en hoe denk je dat vervolgens te gaan doen? Als je kiest voor alle doelgroepen heb je misschien wel een probleem.

@

Afbeelding

Om aandacht vragen

De onlangs gelanceerde Etymologiebank (een mooie tip van @ingmario) schrijft over de oorsprong van het woord 'aandacht' onder meer:

Aandacht zn. ‘het opzettelijk aan of over iets denken’
Mnl. aendachte ‘het denken; aandacht; godvruchtige overpeinzing’ [ca. 1430; MNHWS].
Evenals Middelnederduits andacht ‘aandacht, bedoeling, herinnering’ en Fries oandacht als woord van de mystiek overgenomen uit Middelhoogduits andaht ‘aandacht’ < Oudhoogduits anadāht, bij het werkwoord ana-denken ‘bemerken, opmerken’, zie → denken.

Aandacht als betaalmiddel voor gecreëerde waarde wordt steeds schaarser. Bovenstaand filmpje sluit daar mooi op aan. Het visualiseert een dialoog uit de film The Social Network.

@

Attendering: Fons van den Berg

Een onbezorgde en betrokken connector, mag dat ook?

Altijd interessant, die klantsegmentatie. We hadden al eens de 'welvarende genieters en jonge stedelingen' ('De klant is Koningin'), 'de innovators en de late meerderheid', de cultuurminnaars en de cultuurmijders en nu komt de Publieke Omroep met een eigen model, met daarin groepen als 'kritische verdiepingzoekers' en 'zorgzame duizendpoten'. Het gehele model is te vinden in een PDF op kijkonderzoek.nl.

Typisch dat ik mezelf weer eens niet tot een bepaald segment wil rekenen. Een snufje 1, 3 en 8 zou ik denken. Gemiddeld dan hè?

@

Week van de Mediawijsheid voorziet in een behoefte

Afgelopen woensdag besteedden zowel Omroep Zeeland als de PZC al aandacht aan de Week van de Mediawijsheid. Leuk natuurlijk, maar het moet me nog wel van het hart dat het jammer is dat de aandacht daarbij juist uitgaat naar mijn oude werkgever. Daar besloot men geen prioriteit te geven aan deze week en zegt men nu "wij doen het hele jaar aan mediawijsheid". Of dat zo is laat ik in het midden, maar het is wel een sneer naar de andere basisbibliotheken in Zeeland: nu lijkt het net alsof die er alleen deze week aandacht aan zouden besteden. Laat ik daar dan aan toevoegen dat dat beslist niet het geval is. Integendeel.

Genoeg daarover. De Week van de Mediawijsheid voorziet in een behoefte. Woensdag was er een inloopmiddag in de bibliotheek van Kapelle, gisteren in Zierikzee. Ik kan je zeggen dat het fijn is om te merken dat de bezoekers alle tijd nemen om zich te laten informeren over nieuwe media. Gisteren (ook in de PZC) kregen we veel vragen over de e-readers en de iPad, over de toekomst van het boek en de bibliotheek, maar ook over Twitter, Facebook, Skype en privacy.

Dat sommige senioren na afloop ook nog de moeite nemen om Kinect uit te proberen is geweldig. In de bibliotheek Kapelle sprong een man van 82 bijna net zo hoog als collega Wim. Buitengewoon.

Vandaag zijn we in Yerseke te vinden (en op Twitter)...en we hebben er zin in!

Gerelateerd:
De Week van de Mediawijsheid bij BibliOosterschelde
Verder met nieuwe media bij BibliOosterschelde
Mediawijsheid in perspectief
Mediawijsneuzen

@

Klassiekers deel 128: Dinosaurs will die

Woooot? Heb ik NOFX nog nooit als klassieker aangemerkt? Onmogelijk! Dat schreeuwt om het lijflied van het instortende instituut!

Dinosaurs will die.
Kick back watch it crumble

See the drowning, watch the fall

I feel just terrible about it

That's sarcasm, let it burn

I'm gonna make a toast when it falls apart

I'm gonna raise my glass above my heart

Then someone shouts "That's what they get!"

For all the years of hit and run

For all the piss broke bands on VH1

Where did all, their money go?

Don't we all know

Parasitic music industry

As it destroys itself

We'll show them how it's supposed to be

Music written from devotion

Not ambition, not for fame

Zero people are exploited

There are no tricks, up our sleeve

Gonna fight against the mass appeal

We're gonna kill the 7 record deal

Make records that have more than one good song

The dinosaurs will slowly die

And I do believe no one will cry

I'm just fucking glad I'm gonna be

There to watch the fall

Prehistoric music industry

Three feet in la brea tar

Extinction never felt so good

If you think anyone would feel badly

You are sadly, mistaken

The time has come for evolution

Fuck collusion, kill the five

Whatever happened to the handshake?

Whatever happened to deals no-one would break?

What happened to integrity?

It's still there it always was

For playing music just because

A million reasons why

All dinosaurs will die

All dinosaurs will die

All dinosaurs will dies

@

Boeken haten

Join a group of inteligent jazz-loving wine-drinking technology-avoiding book-lovers and tell them the following: “I hate reading books. I just don’t see the point. In fact, I don’t understand where people find time to read. And why should you do it anyway? What do you get out of it? Nah, I’m skipping the whole book-reading hype.” Saying something like that will certainly make you a social outcast right away. You just can’t say something like that. Books are beautiful, full of knowledge and entertainment. Books are holy.

So why is it perfectly fine for that same group of people to mock the Internet? Why is it okay, when you are above a certain age, to be so dismissive about blogs, Twitter and Facebook?
I don’t go around claiming that I suffer from information overload when I enter a library? Or that reading magazines is a waste of time? Then why is it just fine to ignore the biggest source of information the world has ever seen?

I just don’t get it when intelligent people think it is okay to be so dismissive about new technology. The next time someone is telling me they don’t like the web or don’t see the point in Twitter I’m going to tell them that books are a waste of time. And then I’m going to smack them over the head with one.

Bron: The Next Web

Waarom dit citaat? Omdat ik zo'n joker ben die de ene keer, tegenover eenkennige webadepten, het goede van boeken verdedig en de andere keer aan webmijdende boekenliefhebbers probeer uit te leggen wat er nu zo geweldig is aan internet.

Waarom doe ik dat in vredesnaam? Misschien wel omdat ik vind dat informatie kont schopt, in welke verschijningsvorm dan ook. Het vergroot je kennis namelijk.

Auteur Boris heeft best een goed punt: sommige boekenliefhebbers zijn verrukt, als ze een grote bibliotheek betreden. "Geweldig! Meer dan 700.000 banden! Wat een rijkdom!" Maar geconfronteerd met de veel grotere biblotheek die internet feitelijk is, denken zij er opeens heel anders over.

Dat is best gek.

Gerelateerd:
Meer dan genoeg
Met weemoed denk ik aan de leeszaal
Bibliotheken en luiheid
Wat scholieren vinden van bibliotheken en zoekmachines
De Google Generatie is een mythe: een onderzoek naar het informatiegedrag van de toekomst

@

iPhone-app Bieb: het vervolg

In augustus maakte ik voor het eerst kennis met de iPhone-app Bieb, van Hans Pinckaers. Ik beoordeelde die app toen als veelbelovend, maar moest als lid van een Zeeuwse Bibliotheek nog even geduld hebben. De koppeling met onze catalogus (Vubis) werkte nog niet goed. Inmiddels heeft Hans die koppeling gefixed. Hij heeft daarnaast een koppeling naar de website Boekenliefde gelegd, waardoor je profiel- en pasgegevens ook meteen kunt importeren in Bieb. Briljant. De mail van Hans:

Nadat ik weer eens was gestopt/hervat/gestopt/hervat met de applicatie, vond ik toch nog ergens weer motivatie. Meestal dankzij jullie! Dank daarvoor.
De app zoals hij er nu staat, is bijna klaar voor de App Store. Nog één grote feature wordt toegevoegd: push notificaties. Dat betekend dat u in deze versie nog geen notificatie ontvangt als uw boeken bijna vervallen. Ik verwacht deze feature over 2 weken (tentamens...) af te hebben, samen met de gehele applicatie zelf.

Het is van belang dat uw Apple device draait op firmware versie 4.0 of hoger. Dit betekend als u een iPad wilt gebruikt hem moet updaten naar de nieuwe versie die gister is uitgekomen.
Met Bieb kan je in bijna alle bibliotheken van Nederland boeken zoeken incl. beschikbaarheidsinformatie. Helaas is de beschikbaarheidsinformatie in Zuid- en Noord-Holland af en toe erg traag. Hier wordt nog aan gewerkt.

De week van de mediawijsheid komt eraan, ik zou erg leuk vinden als u deze app liet zien aan andere mensen betrokken bij deze branche. Als u vragen of problemen heeft hoor ik dat graag. Ik hoor heel graag wat u ervan vindt! Snapt u de applicatie niet, werkt iets niet, is iets niet mooi; ik wil alles weten.

Hoe zeggen ze dat ook alweer? 'Niet lullen maar poetsen' toch? Inlijven, deze toekomstige huisarts :-)

@

Worldcat: van app naar mobiele website

Begin 2009 lanceerde OCLC de eerste app voor Worldcat. Boeken kon je toen wel opzoeken, maar niet aanvragen. Begin november is daar verandering in gekomen. OCLC is overgestapt van een app naar een mobiele website (worldcat.org/m) die geschikt is voor browsers van smartphones met de besturingssystemen iOS of Android.

Als je nu een boek opzoekt en aanklikt maakt Worldcat gebruik van de gps-coordinaten op je telefoon en wordt er gezocht naar een bibliotheek uit het systeem, in je nabije omgeving. Als je de bewuste bibliotheek markeert als ‘je eigen bibliotheek’ wordt er verbinding gemaakt met de lokale catalogus, waarna je het boek desgewenst meteen kunt reserveren of aanvragen. Lang niet alle bibliotheken zitten erin, dat is jammer, maar er gaan wel steeds meer stemmen op voor een verandering in die status qua. Wie weet...

@

Groener gras

Het groenere gras van de buren: weet je hoeveel tijd ze daarin gestoken hebben?

@

De geesten van Amsterdam

We konden eerder al kennis maken met het concept, in het werk van Sergey Larenkov, maar toegepast op het Nederlandse (oorlogs-)verleden wordt het allemaal nog sprekender. Jo Teeuwisse photoshopte de 'Geesten van Amsterdam' naar het heden.

Als je daar dan toch bent, verdient het de aanbeveling om de website How to be a Retronaut beter te bestuderen: het is boeiende thematiek in een verrassend jasje. "Als het verleden een vreemd land is, is dit je paspoort."

Nice.

@

App van de week: Instagram

Een gratis foto-app die goede recensies krijgt en binnen anderhalve maand een miljoen gebruikers trekt? Daar wil ik meer van weten.

Instagram is inderdaad cool. De fotofilters zijn niet zo uitgebreid als die van Hipstamatic, maar de koppelingen met diverse sociale netwerken werken uitstekend.

Als je een iPhone hebt en graag foto's neemt is Instagram een verkenning zeker waard. Ondanks de hype. Het kan best zijn dat je de toepassing maar niks vindt, maar dat weet je uiteraard pas als je het zelf hebt uitgeprobeerd.

@

Don't!

Het filmpje heeft er bijna twee jaar voor nodig gehad om mij te vinden. Met wat hulp van Rolf Bosboom en Dode Bomen is het nu dan toch gelukt.

Een fantastisch reclamespotje!

@

El Libro Total, een visuele boekencatalogus

De boekencatalogus wordt steeds visueler. Gisteren maakten we in de Openbare Bibliotheek Amsterdam kennis met de Rotunda, vandaag attendeerde Gavi Mensch me op de Spaanstalige boekensite El Libro Total.

Wat mij opvalt is dat, ondanks het feit dat er nog veel kan worden verbeterd aan de inhoud, presentatie en navigatie van beide systemen, ze wel meteen 'een verlangen naar meer' oproepen. Ik zie mezelf nog niet zo snel een compleet boek lezen in mijn browser, maar boeken zoeken en aanvragen via interfaces als deze? Dat lijkt me wel wat. En geintjes als die kleine boekenvisser, op zijn maantje? Dat is toch schattig? Mijn Spaans is te armoedig om veel te kunnen vertellen over de achtergronden van El Libro Total maar de twee filmpjes op YouTube geven een indruk.

Het ligt voor de hand dat de visuele catalogus snel terreinwinst zal boeken. Of zie ik nu de beperkingen van dit soort interfaces over het hoofd?

@

Ontslagen

Een bibliotheekvriendin stuurde me een bericht dat me deed vloeken. Ze is ontslagen. Zij, die zo begaan is met literatuur, met lezen en het mooie van de bibliotheek. Dan kun je schreeuwen om cultuur zoveel je maar wilt; dit is de realiteit. Ik heb er zelf geen woorden voor. Ik geef het woord daarom aan Bloem.

Het regent en het is november: 

Weer keert het najaar en belaagt 

Het hart, dat droef, maar steeds gewender, 

Zijn heimelijke pijnen draagt. 

En in de kamer, waar gelaten 

Het daaglijks leven wordt verricht, 

Schijnt uit de troosteloze straten 

Een ongekleurd namiddaglicht. 

De jaren gaan zoals zij gingen, 

Er is allengs geen onderscheid 

Meer tussen dove herinneringen 

En wat geleefd wordt en verbeid. 

Verloren zijn de prille wegen 

Om te ontkomen aan den tijd; 

Altijd november, altijd regen, 

altijd dit lege hart, altijd. 

-J.C. Bloem-

Sad @

Al mijn vrienden zijn dood: een boekje

Klik op de afbeelding om het boekje te lezen. Het is geestig.

@

Via

Bezuinigen...op innovatie?

Dit artikel verscheen ook in Digitale Bibliotheek 7, 2010
Bezuinigen...op innovatie?

@

Eigen vlees

Deze column verscheen eerder in Digitale Bibliotheek 7, 2010

Het was een interessante #durftevragen, die de redactie van het televisieprogramma Rondom 10 verzond op 23 oktober: “Mensen uit de kunstwereld zelf die voorstander zijn van de aangekondigde bezuinigingen op kunst en cultuur. Zijn die er?” Op mijn vraag of ze daar nog bevestigende reacties op hadden gekregen kreeg ik het antwoord dat er zich maar één persoon had gemeld, en dat die zich een dag voor de uitzending had teruggetrokken. Dat verbaasde me niet. Het komt namelijk niet zo vaak voor, dat mensen zich uitspreken voor het snijden in eigen vlees. Op zich is dat begrijpelijk. Je doet het tenslotte niet erg goed als directeur, als je de subsidieverstrekkers te kennen geeft dat de organisatie die je leidt het ook af zou kunnen met de helft van het personeel of van de middelen. Een gezonde organisatie heeft geld nodig, dat weet iedereen.

Maar juist omdat het niet gebruikelijk is dat mensen het snijden in eigen vlees aankaarten heb ik bewondering voor de mensen die dat wel durven. Zulke mensen worden maar al te vaak beschouwd als meedogenloze en onmenselijke types (soms zijn ze dat ook), maar als je grotere organisaties bekijkt als een buitenstaander zul je vaak tot de conclusie komen dat er wel degelijk bezuinigd kan worden zonder dat de kwaliteit van het product of de dienst in gevaar komt.

Nu bekend is geworden dat bij het doorgaan van de gemeentelijke bezuinigingen gevreesd moet worden voor het voortbestaan van dertig procent van de openbare bibliotheken, is de discussie op diverse online fora losgebarsten. De reacties zijn vaak even voorspelbaar als ongenuanceerd. Toch zijn ook zulke reacties het soms waard om overdacht te worden. Neem nu de reactie van iemand die zich Paul Revere noemt, bij het bericht op SpitsNieuws. Hij schrijft: “Wie wel eens in een bibliotheek komt, ziet gewoon direct dat ze daar teveel geld hebben. Het zijn luxe circussen op kosten van de belastingbetaler geworden.” Zo’n reactie zal bij een bibliotheekmedewerker die het al jaren moet zien te bolwerken met veel te weinig subsidie leiden tot vlekken in de nek, maar als die medewerker er even over nadenkt begrijpt hij natuurlijk best waar Paul Revere op doelt. Als je uitgaat van de primaire taken van bibliotheken kun je niet veel begrip opbrengen voor grote gebouwen vol boeken die lang niet allemaal gelezen worden, vol kunst waar slechts een deel van het publiek belangstelling voor heeft, vol medewerkers waar steeds minder vaak een beroep op wordt gedaan en vol multimedia die alleen met een verhaal, over het vertéllen van verhalen, geassocieerd kunnen worden met informatiebemiddeling.

Wij, de medewerkers, verdienen ons brood met informatiebemiddeling. Daar komt bij dat we zelf vaak liefhebbers zijn van cultuur. Daarom reageren wij op het laatdunkende ‘linkse hobby’s’ zoals een stier reageert op een rode lap. Ook ik reageer zo. Ik houd van bibliotheken en musea. Ik ben blij dat er kunst is. Ik geloof in cultuur.

Maar het wordt steeds lastiger om mijn standpunt te verdedigen. De oorzaak daarvan is makkelijk te achterhalen. Die maak je op uit de woorden van de voorstanders van bezuinigingen: onze subsidiecultuur is doorgeschoten. We overdrijven. We zijn vaak inefficiënt. We passen ons te langzaam aan (aan het snel veranderende infotainmentlandschap). We innoveren nauwelijks.

Je kunt er 1001 dingen tegenin brengen. Vertellen over al het goede dat we doen op scholen. Uitleggen hoe belangrijk we zijn voor onderzoekers en kunstenaars. Toelichten waarom het zo belangrijk is dat de gemeenschap een laagdrempelige toegangspoort tot kennis heeft. Feit is echter dat steeds minder mensen het zo zien en ervaren. Via the interwebs sleuren zij alles dat het hart begeert binnen en ondervinden zij dat virtuele ontmoetingen door technologische ontwikkelingen allang niet meer zo virtueel zijn als ze ooit waren. Daarvoor hoef je ook al niet meer naar de bibliotheek.

Het is niet leuk, als je bekritiseerd wordt vanwege je overgewicht. Je eerste reactie is vaak ontkennend. Maar wees nu eens eerlijk: kunnen er niet een paar kilootjes af? Wordt het niet eens tijd dat je in beweging komt?

@

Afbeelding

De Pers: het einde dreigt voor de bieb

Mijn laatste bijdrage ging in op een van nadelen van online vindbaarheid, vandaag kan ik gelukkig alweer wijzen op de andere kant van de medaille. Vorige week werd ik gebeld door Sanne Rooseboom, van De Pers, over mijn column 'Snijden in eigen vlees', die een week eerder was verschenen in de eerste digitale uitgave van Digitale Bibliotheek. Sanne werkte aan een artikel over de bezuinigingen in de bibliotheekwereld en vond het een goed idee om ook een aantal vragen te stellen aan mensen uit 'het wereldje' die bezuinigingen weliswaar betreuren maar er ook begrip voor kunnen opbrengen.

Het artikel is vandaag gepubliceerd, op de website en in de krant (PDF). Het grootste deel van ons gesprek is gesneuveld maar dat wat is overgebleven is wel een correcte weergave van mijn woorden. Ook Nan van Schendel, Frank Huysmans en Abdelkader Benali komen aan het woord.

De bewuste column zal ik hier vandaag ook publiceren.

Update: Frank heeft Sanne laten weten dat de cijfers in het tekstkader niet helemaal kloppen. Te laat om te herstellen, maar goed om te weten.

@

Deurwaarders op Facebook: het zou verboden moeten worden

Vorig jaar maakten we kennis met iets nieuws: een dagvaarding via Twitter. Nu ik lees dat deurwaarders en andere schuldeisers ook steeds vaker gebruik maken van sociale netwerken, zoals deze grappenmakers, begin ik me af te vragen wat de grenzen zijn, en of het nodig is dat de wet hier op wordt aangepast. Het 'probleem' begint natuurlijk bij de slachtoffers, die hebben gekozen voor het aanmaken van online profielpagina's, maar als dit een trend wordt kan het er wel eens heel lelijk uit gaan zien. Overheden zouden zo zachtjes aan werk moeten maken van de verplichting dat profielpagina's standaard een besloten karakter moeten hebben, en dat alleen de gebruiker kan beslissen of hij of zij gegevens openbaar maakt.

Dat is lastig, gezien het grensoverschrijdende karakter van het web, maar het moet toch mogelijk zijn. Denk alleen maar aan Google Street View in Duitsland...

@

Over de Nationale Bibliotheekcatalogus en complexe structuren

Vanochtend heeft Johan Stapel een aantal Zeeuwse collegae bijgepraat over de ontwikkelingen rondom de Nationale Bibliotheekcatalogus die momenteel ontwikkeld wordt. Het was een eerlijk en genuanceerd verhaal over een uiterst complex geheel. Kijk alleen maar eens naar het bovenstaande plaatje uit de presentatie. Dat geeft je een goede indruk van 'de bestuurlijke krachten in het veld'.

Ik noemde die afbeelding vanochtend realistisch en ontmoedigend. Dat eerste zei ik omdat dit nu eenmaal de spelers zijn, in de Nederlandse bibliotheekwereld, dat tweede omdat het veel optimisme vergt om te geloven dat er tussen al die partijen overeenstemming kan worden bereikt. Daar staat tegenover dat ik er wel van overtuigd ben geraakt dat er binnen een jaar mooie dingen tot stand kunnen komen. Het is vooral het ideale plaatje, dat meer tijd zal vergen. Misschien wel een jaar of vijf.

Ik ben vaak geneigd om te roepen dat die tijd er niet is, dat we het af zullen leggen tegen de grote spelers op internet en meer van die dingen, maar Johan wees er op dat het weinig zin heeft je daar druk over te maken. De dingen zoals ze nu zijn, komen voort uit afspraken en beslissingen die, op het moment dat ze gemaakt werden, begrijpelijke en goede afspraken en beslissingen waren. Daar kun je over mopperen, maar het is beter om te kijken hoe je daar nu en in de toekomst iets aan kunt veranderen. Soms zul je dat "vanuit het gebied onder de boomgrens" via de bestuurders "boven de boomgrens" moeten spelen. Zij maken immers de uiteindelijke afspraken.

Dat lijkt me een terechte signalering.

Wel is het zo dat ik me eens te meer realiseer dat ik me niet te veel wil focussen op al 'dit complexe werk aan de achterkant'. Daar moet je het vertrouwen durven geven aan de specialisten en je beperken tot het geven van input en feedback, wanneer dat mogelijk is.

Johan benadrukte ook nog eens dat slechts 1% van de gebruikers begint te zoeken in catalogi. De rest begint in zoekmachines, Wikipedia en wat dies meer zij. Ik vind het zelf toch het interessantst om daar op te focussen. Het is pas zinvol om linken te gaan leggen als 'de achterkant' goed functioneert, dat is waar, maar aan de koppelingen met Google en Wikipedia moet ook nog heel hard gewerkt worden. Wat dat betreft vind ik het razend interessant dat Johan veel ziet in een koppeling met de database achter Wikipedia: DBPedia. Dat komt tot uitdrukking in de elfde slide. Ik citeer uit het commentaar bij de presentatie:

Deze open index zou in verbinding moeten staan met het web. Meest veelbelovende koppelingen zijn die met Wikipedia, liefst via Dbpedia, en met WorldCat, liefst via VIAF. Verder kan vanuit een open architectuur en op basis van linked library data en linked open data worden gekoppeld met andere plekken waar nieuwsgierige Nederlandse internetgebruikers zich bevinden.

Ik put daar hoop uit. Enerzijds omdat het iets is, waar ik in geloof en graag over meedenk (ik zal er morgen, tijdens de miniconferentie van Wikimedia ook op wijzen), anderzijds omdat het mogelijk iets is, dat kan voortbouwen op de basis die is gelegd met het pilotproject Wiki loves bieb.

Het was hoe dan ook een leerzame ochtend.

@

Klassiekers deel 127: Fun for me

Gisteren gaf ik, na lange tijd, Triphop weer eens de ruimte. In de auto deinde ik mee op Maxinquaye van Tricky en thuis luisterde ik nog eens naar Portishead. Het is muziek die m.i. behoort tot het beste van de jaren '90 van de vorige eeuw. Ontspannen, dreigend, kabbelend en opzwepend tegelijkertijd. Een geluid dat je eigenlijk altijd wel kunt verdragen.

Uit dezelfde tijd stamt het album Do You Like My Tight Sweater? van Moloko. De muziek van die band zou ik niet als Triphop willen omschrijven, maar ik bewaar er herinneringen aan die teruggaan naar dezelfde periode. Als Fun for me werd opgezet in een kroegje aan het Middelburgse Damplein, stond geheid de hele hut te dansen. Lekker pompend uiteraard.

Dat de naam van band mogelijk is geleend uit het Nadsat van het boek/de film A Clockwork Orange, is een leuk detail. Net als in het Russisch betekent Moloko melk, in die taal, maar dan wel melk met een bedwelmend effect. Oh ja joh?

@

Dubieus: bedrijven een plekje op Wikipedia geven...tegen betaling

Het is mooi, als mensen met veel domein- of bronnenkennis meewerken aan het uitbouwen en betrouwbaarder maken van Wikipedia. Dat ook bibliotheekmedewerkers zijn begonnen met het begeleiden van lokale en regionale vrijwilligers, bij het plaatsen van aanvullingen en bronverwijzingen, vind ik een goede zaak. Het project Wiki loves bieb is het eerste georganiseerde antwoord van Nederlandse Bibliotheken op de oproep van Wikipedia-oprichter Jimmy Wales. De hulp van experts kan de encyclopedie beter, uitgebreider en betrouwbaarder maken.

Maar wat is een expert? Een bericht op PR Newswire attendeerde mij op het bestaan van Wikipediaexperts, een bedrijf dat andere bedrijven, tegen betaling, in artikelen opneemt, volgens de regels die Wikipedia hanteert. Daar krijg ik een vreemde smaak van in mijn mond. Voorbeelden van lemma's kom je op de site niet tegen. Daar maak ik uit op dat het bedrijf heimelijk opereert. Met ethische code wordt uiteraard wel geschermd, maar iets zegt me dat er hier valsgespeeld wordt. Wie zijn dan die experts die KMGi inhuurt?

Dubieus. Maar wat mij betreft reden te meer voor bibliothecarissen om het neutrale standpunt te huldigen en bij te dragen vanuit het perspectief van bestaande bronnen. Bibliotheken delen informatie, dat is beter dan verkopen.

@

Oprah op de iPad

Inderdaad, ik zou de iPad voorlopig uit mijn hoofd zetten. Dat lukt op zich vrij aardig, maar dan moet ik er niet te veel mee geconfronteerd worden. Gisteren had ik een leuke ontmoeting met Arne Hulstein en ook hij liet me weer een paar fraaie apps zien. Die van Wired bijvoorbeeld, en de feedreader Pulse.

Heb-be-rig-heid. Daar geeft het rijmwoordenboek als eerste suggestie bij: 'beneden mijn waardigheid'. En als tweede: 'dit maant tot voorzichtigheid'.

Dat kun je wel stellen ja, maar weet je wat het is, lieve mensen? Ik zit gewoon in een ontkenningsfase. Een infojunk is gevoelig voor infoblingbling.

Ik denk dat ik gewoon de pineut ben. Enne...ik moet ook aan mijn werk denken he?

Oh ja: vergeet ik nog bijna dat tijdschrift van Oprah. Dat ziet er ook al zo fraai uit. Het kan toch niet zo zijn dat  die moderne Sinterklazin me het laatste zetje geeft? Dat wil ik dan weer niet hoor.

@

Grijnzen om het leesgedrag van jongeren

Het klopt ongetwijfeld van geen meter, maar het feit dat ik er flink van ga grijnzen zal wel betekenen dat ik er iets in herken. Het feit dat ik er iets in herken zal wel betekenen dat er toch een kern van waarheid in zit.

Of lul ik nu gewoon recht wat krom is?

Grijnzen doe ik hoe dan ook...en soms is dat het, waar het om gaat.

@

Via

Eindelijk: berichtattendering in Twitter voor iPhone

Afgelopen zondag kraaide ik van plezier over een bericht over afnemend telefoongebruik. Vandaag krijgt die blijdschap een passend vervolg, door een bericht uit het hoofdkwartier van Twitter: de nieuwe versie van de app Twitter voor iPhone beschikt over zogenaamde 'pushnotificaties', oftewel attendering in de vorm van een geluid of een melding op je scherm, als iemand zich tot jou richt, op Twitter.

Ik beschouw deze functionaliteit als een belangrijke verbetering, omdat ik Twitter steeds vaker gebruik als vervanger van andere communicatiemiddelen, zoals telefoon, SMS en e-mail. Van mensen die niet twitteren of die geen internettoegang hebben kan ik het uiteraard niet verwachten, maar als het even kan vraag ik mensen mij een privébericht te sturen op Twitter, in plaats van een SMS of een mailtje. Waarom zou ik immers voor een dienst betalen als er ook een gratis alternatief is? Waarom zou ik steeds mijn mailboxen moeten openen terwijl ik ook al in de weer ben op Twitter?

Toegegeven: er zijn berichten die zich niet laten vangen in 140 karakters. Soms zelfs niet in geschreven tekst. Maar ik kan me goed vinden in het vierde punt van Alexandra Samuel (attendering Sanne Roemen), in haar posting Five Ways Twitter Can Help You Conquer Distraction:

Vervang e-mails door twitterberichten. Twitter leidt dan misschien wel af, maar de berichten zijn tenminste kort. E-mailberichten leiden ook af, maar zijn tien keer zo lang. Het vervangen van e-mail door privéberichten op Twitter (DM's) is in veel opzichten efficiënter, omdat de limiet van 140 lettertekens de correspondenten ertoe dwingt meteen terzake te komen. De tijd die daardoor vrijkomt kun je dan weer besteden aan productievere zaken.

Het feit dat deze app vanaf nu in staat is je te attenderen op nieuwe berichten (ook op de openbare trouwens) maakt Twitter als communicatieplatform krachtiger. Het komt tenslotte regelmatig voor dat je berichten daar niet direct opmerkt, terwijl een SMS je alleen ontgaat als je je telefoon niet bij de hand hebt. Dat is verleden tijd. Nu kunnen we ons weer gaan afvragen of Twitter ook gecombineerd zal kunnen worden met de nieuwe dienst van Facebook. Tevreden achterover leunen is maar zelden een optie, in de ICT-wereld.

@

Moleculaire cinema

Vertel mij over mitochondria en de kans is groot dat je me binnen een minuut kwijt bent, maar allemachtig, wat vind ik het fascinerend om te kijken naar een trippy animatie die zich mogelijk ook in mijn eigen lichaam afspeelt. Laten we daar Denis Diderot maar even op loslaten:

The following general definition of an animal: a system of different organic molecules that have combined with one another, under the impulsion of a sensation similar to an obtuse and muffled sense of touch given to them by the creator of matter as a whole, until each one of them has found the most suitable position for its shape and comfort.

@

Via BB en NYT

Flip a Coin: een kekke film van Middelburgse makelij

Zojuist gelezen in de Middelburgse Bode:

Normaal maken ze vooral bedrijfsfilms in de provincie, maar voor de sportfilm 'Flip a coin' reisden Henk van der Doel en Maarten Kempen van Thumbed uit Middelburg de hele wereld rond. Het tweetal filmde in Australië, Thailand en Noorwegen. Het verhaal draait om een windsurfer en een skiër. Volgens de makers is het niet een gebruikelijke sportfilm waarin de acties elkaar opvolgen, maar is het een echte film. Meer uitleg geven ze in de Zeeuwse Bodes van deze week. De trailer van de film, die in februari 2011 moet verschijnen, is te zien op www.flipacointhemovie.com. 

Wie Henk en Maarten zijn weet ik niet, maar ik ken hun werk nog wel van 'De Zeeuwse aanpak laaggeletterdheid'. Het duo werkt niet met opgeleide acteurs, maar aan de trailer zie je dat niet af; die oogt gewoon zeer professioneel.

Ik ben benieuwd, ook vanwege de combinatie van Zeeuwse en exotische landschappen, die in deze film lijkt te zitten.

@

Lief Foursquare, ik maak het toch maar uit

Het is nog niet zo eenvoudig, om vast te stellen of alweer een nieuwe internettoepassing of website meerwaarde biedt. Het heeft iets tegenstrijdigs, om steeds opnieuw tijd te investeren in het verkennen van toepassingen die je op langere termijn mogelijk tijdsbesparing of gemak op zullen leveren.
Toepassingen die ook nog game-elementen in zich meedragen krijgen te maken met een aanvullende beoordelingsfactor: hoe leuk zijn die elementen en vooral hoe lang blijven ze leuk?

Foursquare is zo'n toepassing. In februari gaf ik deze 'locatiegebaseerde dienst' het nadeel van de twijfel, in juni kwam ik daar op terug. Ik gaf me er aan over, en logde, met mijn telefoon, dagelijks in, consequent. Als ik ervoor kies om zoiets te doen, doe ik het meestal vrij fanatiek. Foursquare was om een aantal redenen interessant:

• het verkennen van de mogelijkheden van locatiegebaseerde diensten voor de toekomst (een toekomst die volgens mij en anderen behoorlijk rooskleurig is)
• bijdragen aan het op de kaart zetten van talloze lokale en regionale bedrijven, plaatsen en straten
• het spelelement: badges verdienen en burgemeester zijn van allerlei onbeduidende plekjes
• het mogelijk gebruik kunnen maken van aanbiedingen (Specials) die via Foursquare worden aangeboden
• het verkennen van de mogelijkheden van gezamenlijk inloggen op grotere locaties of tijdens evenementen: kom je daardoor in contact met wildvreemden?

Welnu: het spelelement is weg. Daarvoor zijn er te weinig gebruikers en bovendien geeft Foursquare nauwelijks nieuwe badges uit. Aan die rare burgemeesterschappen is weinig eer te behalen. No fun. Het aantal specials is nog zeer gering, zeker in Zeeland. In de Randstad zie je ze vaker opduiken, maar daar ben ik niet dagelijks. De plaatsen waar ik wel regelmatig kom heb ik inmiddels wel toegevoegd. Daar haal je ook al geen bevrediging meer uit.

Kort samengevat: Foursquare kost me alleen maar tijd. En ook al komt dat dagelijks neer op niet veel meer dan vijf minuten: ik zet het programma in de ijskast voor later. Misschien ga ik het dan alsnog een keer gebruiken, maar het kan ook zijn dat ik er definitief afscheid van neem. We zullen zien.

Feit is dat ik niet de enige ben. Foursquare heeft inmiddels meer dan vier miljoen gebruikers, maar het gebruik neemt wel af. Als het bedrijf (en alle concurrenten) daar niets aan doen, zou de toekomst wel eens een stuk minder rooskleurig kunnen worden.

De Playboy-app verkennen maar dan?

@

Koninklijke Bibliotheek: 'een YouTube voor Nederlandse digitale publicaties'

The Youtube of Dutch digital publications - one national platform for full-text books, newspapers and magazines

View more presentations from Olaf Janssen.

Toen ik vrijdag een tweet voorbij zag komen met de tekst KB YouTube= Landelijk platform voor Digitale Publicaties. Samenwerking met andere bibliotheken en erfgoedinstellingen vanaf 2011, wist ik niet precies waar men op doelde, maar het klonk verdomd goed. Er worden namelijk genoeg interessante tools en platformen ontwikkeld in bibliotheekland, maar slechts zelden komen die, wat gebruiksvriendelijkheid betreft, in de buurt van tools en platformen die momenteel massaal gebruikt worden, zoals YouTube inderdaad, Twitter, Facebook, Google, of Slideshare. Als ik dan hoor dat er wordt gewerkt aan een bibliotheekplatform, waarbij de lat op YouTube-hoogte wordt gelegd, dan veer ik op.

Zojuist zag ik op Museumfuture dat de tweet refereerde aan bovenstaande presentatie van Olaf Janssen. Uit de presentatie kunnen we nog niet opmaken of de Koninklijke Bibliotheek de ambities zal waarmaken, maar leren we wel waar ze op gebaseerd zijn. Als je vervolgens de link legt naar andere projecten, zoals het scannen van alle Nederlandse publicaties na 1470 (samenwerking met Google Books) en het bieden van toegang tot de digitale collecties aan leden van andere bibliotheken (om te beginnen aan die van de Zeeuwse Bibliotheken), dan begin je te begrijpen wat de KB voor ogen heeft, voor 2011.

Het volgen meer dan waard.

@

De mens, naakt in Street View: MapCrunch en 9eyes

Vorige week zat ik te spelen met MapCrunch, een website die de wereld toont in willekeurige opnamen uit Google Street View. Die website houdt je aandacht vast omdat je constant het gevoel hebt te kijken naar taferelen die je in reisfolders nooit tegen zult komen. Momentopnamen van achterbuurten, kruispunten en stukken aangeharkte natuur. Herkenbaar...maar ook vervreemdend. En een beetje spannend...

TechCrunch verwijst vandaag naar het twee jaar oude project 9eyes, dat nog een stap verder gaat dan MapCrunch. Op 9eyes heeft John Rafman een collectie screenshots uit Street View aangelegd, die een confronterend beeld schetst van de wereld waarin wij leven. Het leven uit balans. Hoeren en snoeren, rovers en ongevallen.

En juist op het moment dat ik me afvraag waarom deze foto's nu anders zijn dan de foto's van menig fotograaf, lees ik de verklaring van Rafman zelf:

The world captured by Google appears to be more truthful and more transparent because of the weight accorded to external reality, the perception of a neutral, unbiased recording, and even the vastness of the project. With its supposedly neutral gaze, the Street View photography had a spontaneous quality unspoiled by the sensitivities or agendas of a human photographer.

Dat zeg ik immers!

@

Lachend afscheid nemen van het telefoongesprek

De aanschaf van mijn eerste mobieltje heb ik lang uitgesteld. Ik zag het namelijk helemaal niet zitten om continu telefonisch bereikbaar te zijn. Ik ging pas overstag toen mobiel internet fatsoenlijk werkte op mobieltjes. Dáár zag ik wel heil in. Veel heil zelfs.

Waarom ik een hekel heb aan telefoneren heb ik vorig jaar uitgelegd. Dat ik wel iets zie in het toekomstscenario van 'bellen zonder te praten' kaartte ik een jaar eerder aan.

Feit is dat ik glimlach, als ik lees dat het telefoongesprek nu echt op z'n retour is. Dat werd hoog tijd. De jeugd heeft de toekomst.

@

Vijf jaar bloggen

Hoe is het mogelijk? Afgelopen donderdag stond ik wel stil bij het feit dat het de 11e van de 11e was, maar vergat ik helemaal dat dit blog die dag precies vijf jaar bestond. Op 11 november 2005 schreef ik voor het eerst een blogpost, toen nog onder de naam 'Digitaal Inlichtingenwerk Zeeuwse Bibliotheek', die later zou veranderen in achtereenvolgens 'Zbdigitaal', 'ZB Digitaal' en 'Mijns Inziens'. Inmiddels ben ik 4603 bijdragen en 21.155 reacties verder...en veel ervaringen rijker.

Een uitgebreide terugblik zou wel een paar uurtjes vergen. Daar heb/neem ik vandaag de tijd niet voor. Laat ik het er op houden dat het interessant is om van tijd tot tijd in de archieven te duiken en vast te stellen welke persoonlijke hoogte-en dieptepunten ik beleefde, hoe het weblog zich in de loop van de tijd ontwikkelde, hoe het blog steeg en daalde in allerlei lijstjes, welke bezoekers van het eerste uur nu soms nog steeds reageren of juist uit beeld zijn verdwenen en hoezeer mijn opvattingen over allerlei thema's aan verandering onderhevig waren.

Ik geloof niet dat mijn koek bijna op is. Bloggen blijft een 'kernactiviteit'; dat staat los van de dingen die ik ernaast doe. Misschien is het wel zo dat ik door die dingen -met vlagen- minder intensief blog dan voorheen. Dat zie ik dan ook maar als een onvermijdelijke ontwikkeling. Een mens moet nu eenmaal keuzes maken.

Feit is dat ik nog steeds veel plezier beleef aan het schrijven op dit platform en dat ik nog steeds geniet van de reacties en verwijzingen... en van alle dingen die voortvloeien uit het bloggen. Dat het fenomeen me zoveel zou brengen kon ik, op die donderdag in 2005, niet bevroeden. Bedankt allemaal. Op naar het volgende lustrum!

@

Krantenwebsites, toen en nu

 I rest my case, your honour.

@

Attendering: Marcel van Driel

Een ontroerende Flashmob

Een filmpje van een half jaar oud wordt op 't web al gauw fossiel genoemd, maar ik trek me er niets van aan. Het is voor het eerst dat ik een Flashmob zie die me ontroert.

@

Looxcie: de camera achter je oor

De lijst met 50 beste uitvindingen van 2010 (Time) is leuk, maar minder spectaculair dan ik had gehoopt. Eigenlijk vind ik oorcamera Looxcie nog het interessantst, terwijl die gadget weinig meer doet dan voortborduren op bestaande thema's.

Het speeltje van bijna 200 dollar trekt mijn aandacht vooral omdat het een handig hulpmiddel zou kunnen zijn voor journalisten. Van hen wordt immers steeds vaker verwacht dat ze behalve tekst ook beeld en geluid aanleveren. Daarnaast effent Looxcie het pad voor de lifeloggingcultuur. Die cultuur krijgt nu nog nauwelijks voet aan de grond, maar ik beschouw het als een logische stap. Veel mensen bloggen liever dan dat ze artikelen schrijven. Veel mensen twitteren liever dan dat ze bloggen. Veel mensen filmen straks liever dan dat ze typen.

Gerelateerd:
Kijk uit! Hoofdcamera's voor Britse agenten
Heerlijke nieuwe wereld: een camera als oog
De bewakers bewaakt: de opkomst van de Sousveillancecultuur
De Momenta: een nekpc met een hartprocessor

@

Een oud boek over enge beestjes

Zo nu en dan komen er schitterende gedigitaliseerde boeken voorbij, in de aanwinsten-RSS van Gutenberg.org. Zojuist viel mijn oog op het Handbook of Medical Entomology, een boek uit 1915, over enge insecten, gevaarlijke beten en meer van dat fraais. Alleen al vanwege de illustraties het doorbladeren waard...in vrijwel alle denkbare e-boekformaten...

Gutenberg heerscht!

@

App van de week: de Boekensalon

Van de website De Boekensalon ben ik niet gecharmeerd maar van de net gelanceerde iPhone-app kan ik alleen maar zeggen dat 'ie er prima uitziet en uitstekend navigeert. In tegenstelling tot de app Boekshopper kun je met deze toepassing wél zoeken naar bibliotheken in je directe omgeving.

De app is nog niet gekoppeld aan bibliotheekcatalogi. Boeken aanvragen of verlengen is dus nog niet mogelijk. Dat verandert mogelijk in de toekomst. Misschien moet NBD/Biblion in dat kader eens rond de tafel met Hans Pinckaers, van de applicatie Bieb.

Inmiddels heb ik een kleine verzameling boekenapps op de telefoon geïnstalleerd. Welke van die apps uiteindelijk de winnaar zal worden is afhankelijk van de functionaliteiten. Ik zou het liefst maar één toepassing gebruiken, waarmee ik kan zoeken binnen Worldcat en vervolgens meteen boeken kan kopen of lenen/downloaden in een bibliotheek. De app die dat biedt zal alle andere apps overbodig maken. Tot die tijd is de app van de Boekensalon een aardige om je klanten aan te bieden, via je website. Dus toch: app van de week!

@