Google Vertalen: nu ook Latijn

Google Vertalen is nog steeds niet perfect, maar je kunt zeggen wat je wilt: de website wordt wel steeds mooier en de functionaliteiten worden steeds beter.

Het Google Blog kondigt vandaag (in het Latijn!) aan dat Google Vertalen nu ook met Latijn overweg kan. Als je de eerste alinea laat omzetten krijg je geen goed Nederlands voorgeschoteld, maar wat geeft het ook? Je snapt wel wat er staat. Zo ongeveer dan toch:

Dat taalbarrières weg worden gescheurd en de kennis van de wereld toegankelijk wordt gemaakt en nuttig is, vertaalsystemen van de vele talen van de volken zijn gemaakt door ons. Vandaag kondigen we de eerste vertaling systeem, waarvoor geen native speakers maken nu gebruik van: het Latijn. Omdat er maar een paar Latijnse dagelijks, jaar spreken door jaarlijks meer dan honderdduizend Amerikaanse studenten ontvangen van de Nationale Latijns-examen. Naast vele mensen over de hele wereld bestuderen Latijn.

Mij hoor je niet mopperen in ieder geval, al vind ik het wel jammer dat spreuken en gezegden ook niet altijd goed vertaald worden. Van het fraaie "Alterius non sit qui suus esse potest" maakt Google "Is een andere man, dat niet kunnen behoren tot", waar het iets als "wie in staat is zichzelf te zijn, moet zich niet ondergeschikt maken aan een ander" zou moeten zijn. Taal is nog helemaal niet zo eenvoudig...

Gerelateerd:
Dode talen nieuw leven inblazen: Facebook in het Latijn
Google Vertaling: nog een lange weg te gaan
Google biedt beste vertalingen van Chinese en Arabische teksten
Er is niemand die van pijn houdt: het verhaal achter Lorem ipsum
Een klant van dienst zijn met Google Transliteratie

@

Het korte leven van een tweet

Als er wereldwijd inderdaad zo'n 1200 tweets per seconde worden verstuurd is het een logisch gevolg dat de meeste tweets niet hoeven te rekenen op reacties of retweets. Sysomos onderzocht 'de levensduur' van tweets en publiceerde de bevindingen onder meer in bovenstaande grafiek.

Het is goed om te onthouden, voor die momenten dat je echt iets onder de aandacht wilt brengen. Het is nu eenmaal onmogelijk om alle tweets van alle mensen continu te volgen. Een minuutje aandacht is al mooi.

@

Na ons de uitstroom?

Er vinden soms interessante discussies plaats op Amerikaanse biblioblogs. In de afgelopen weken werd er veel geschreven over de perspectieven op de arbeidsmarkt, voor jonge (en oudere) bibliothecarissen en informatiespecialisten. Een paar voorbeelden:

• Really? You’re still telling us this?
• Be All You Can Be, to Everyone, All the Time
• On the Great Myth of the Librarian Grays

Vooral die laatste bijdrage (en de reacties erop) vind ik interessant. Auteur Colleen legt nog eens uit dat leeftijd helemaal niets met competenties heeft te maken en waarom de mensen die al vele jaren in bibliotheken werken voorlopig nog niet van plan zijn om met pensioen te gaan.

Ik heb het hier al te vaak over competenties en generatieverschillen t.o.v. bibliotheekvernieuwing gehad. Laat ik het daar nu eens niet over hebben. Ik ben alleen zo benieuwd hoe dit nu zit in Nederland. Hoe groot is het uit- en instroomprobleem hier nu werkelijk, over een paar jaar? Is dat nog steeds een te verwachten probleem, of worden er in de tussentijd her en der toch best veel jonge mensen aangenomen? Hoe verhoudt het aantal vacatures van nu zich tot het aantal jobs van, pak 'm beet, tien jaar geleden? Ik ken wel een paar bibliotheken waar redelijk wat jong personeel rondloopt, ik ken er echter ook zat waar dat beslist niet het geval is.

Een gezonde mix lijkt mij nog altijd het beste, maar hoe groot is de kans nu eigenlijk dat zulke mixen ook daadwerkelijk zullen ontstaan? Of is dit iets wat je eigenlijk niet op landelijk niveau kunt bekijken? Er is natuurlijk al het nodige over geschreven (bijvoorbeeld in Bibliotheken leren schitteren), maar als ik lees over de situatie in de VS vraag ik me toch af in hoeverre het in Nederland anders is...of zal zijn. 

@

Het leven na de wending, deel 3

Aan wendingen geen gebrek dit jaar. Twee weken geleden twitterde ik dat ik weer een knoop had doorgehakt, vandaag hebben we in het WTC in Rotterdam de puntjes op de i gezet: ik ben toegetreden tot de redactie van Digitale Bibliotheek (DB).

Met Henk Verbooy sprak ik in augustus, op een Middelburgs terras, over de plannen die hij en Erik Bouwer hebben met DB en het tijdschrift Intellectueel Kapitaal (IK). Morgen zal Essentials met die plannen naar buiten treden, daar zeg ik dus verder niets over.

Feit is dat er opnieuw een puzzelstukje op z'n plaats is gevallen. Ik concentreer mijn werkzaamheden voor  vakbladen, vanaf december, tot werk voor DB, terwijl dat werk tegelijkertijd een meer journalistiek karakter zal krijgen. Dat gegeven, in combinatie met de plannen van Henk en Erik, zal garant staan voor een hoop nieuwe uitdagingen.

Ondertussen blijf ik -in ieder geval tot het eind van het jaar- ook werkzaam voor BibliOosterschelde en Bibliotheek Vlissingen. Hoe dat verder zal gaan kan ik nu nog niet zegggen. Er is nog genoeg werk te doen, maar ik kan niet uitsluiten dat bezuinigingen roet in het eten zullen gooien. Dat is een kwestie van afwachten.

Tot zover de stand van zaken voor wat betreft de opdrachten en samenwerkingsverbanden die al concreet benoemd kunnen worden. Daarnaast heb ik ook nog interessante gesprekken gevoerd met mensen van andere organisaties. In een enkel geval wacht ik nog op vervolgstappen van de andere partij, in andere gevallen hebben we afgesproken dat we, zonder directe tijdsdruk, verder nadenken over mogelijke samenwerking in de toekomst. Zo'n afspraak heb ik bijvoorbeeld gemaakt met GO Opleidingen.

Ik heb het me ook al gepermitteerd om aanbiedingen af te slaan. Zo werd ik door een aantal bibliotheken benaderd om te komen spreken. Dat is altijd een eer, maar het is ook precies het onderdeel waar ik liever voor bedank. Die keuze heb ik een paar jaar geleden gemaakt en daar houd ik aan vast. Virtueel ben ik graag te gast, iedere andere vorm laat ik graag over aan de liefhebbers. Ik kreeg- tot slot- ook nog een mooi voorstel van een bibliotheek uit Noord-Holland, voor een project dat wel een beetje is te vergelijken met mijn activiteiten bij BibliOosterschelde. Op die aanbieding zou ik graag zijn ingegaan, maar ik zag er vanaf vanwege de reistijd. Soms zijn het dat soort factoren, die de doorslag geven.

Goed, dit is zo'n beetje wat ik op dit moment kan verklappen. Ik denk dat het niemand verbaast als ik zeg dat ik blij ben. Natuurlijk zijn er ook wel eens momenten van onzekerheid. Toen mij een prachtige vaste baan werd aangeboden, en ik die ter plekke afsloeg omdat ik het freelancen ook echt een kans wil geven, lag ik dezelfde avond in bed wel naar het plafond te staren, mezelf afvragend of dat nu wel zo verstandig was geweest. Daar heb ik nog steeds geen antwoord op, maar ik weet wel dat ik er geen spijt van heb. Ik ben nog maar vijf maanden op weg en ben gewoon erg tevreden met de kansen die op mijn weg komen. Of ik dat nu werkelijk allemaal aan bloggen heb te danken durf ik niet te zeggen, maar het heeft me zonder meer geholpen.

Een aspect zou ik bijna vergeten, terwijl het misschien wel het belangrijkste aspect is: tegenover de onzekerheid staat vrijheid.

Weet je hoe fijn?

Update 1 oktober: de veranderingen bij Essentials zijn inmiddels na te lezen op Bibliotheek 2.0

@

Afbeelding

De angst van Nokia

Ik, en met mij vele anderen, heb me er al vaak over verbaasd dat het grote Nokia zich zo heeft laten verrassen door de populariteit van de Smartphone. Het is een ongelooflijk verhaal. Nu komen er een paar apen uit mouwen. Ik citeer uit Sovjetmentaliteit nekt Nokia:

Nokia had Apple ver voor kunnen zijn met een eigen appstore en touchscreen smartphones. Maar een ‘Sovjetachtige bureaucratie’ hield elke nieuwe ontwikkeling tegen.“We hadden vele jaren om Symbian beter te maken. We konden de hele code diverse malen herschrijven. Daar hadden we de middelen en de mensen voor. Maar we deden het niet.” Drie voormalige managers van het bedrijf doen in The New York Times een boekje open over de starre bureaucratie binnen Nokia in de afgelopen tien jaar. Vele innovaties zijn door interne managementstrijd en pure angst nooit doorgevoerd.

De oorzaak van de houding van het management ligt volgens de drie managers in het vroege succes van Nokia. Het bedrijf was erg tevreden met zichzelf, reageerde traag op marktontwikkelingen en verloor zo contact met de consument en diens behoeften.

Kunnen we afspreken dat we net zullen doen alsof we er niets in herkennen?

Meer verhaal in NYT.

@

Wikileaks noemt Pentagon Nazi Punks

Wat een ironie! Juist in de week van het verboden boek lees ik dat het Pentagon 9500 exemplaren van het boek Operation Dark Heart heeft opgekocht om die te laten vernietigen. Wikileaks reageerde op Twitter: "Burn all the books you want, Nazi punks. We already have a copy."

Ik moet daar vreselijk om lachen. Het Pentagon heeft het dan misschien wel voor elkaar gekregen dat het boek vooralsnog niet verkrijgbaar is op Amazon.com, maar allemachtig, wat denken ze nu? Dat we nog in het tijdperk van de drukpers leven?

Een mooi moment voor een muziekje, me dunkt. De wildebrasjes nemen de rode pil, en kiezen voor de Dead Kennedys, de mijmerluitjes pakken de blauwe, en zoemen mee met Sparklehorse. Goeie deal toch?

En dat boek? Dat wordt uiteraard een bestseller. Je zou bijna gaan denken dat het Pentagon dat juist wil :-)

@

Storify: verhalen maken van het sociale web

Een tijdje terug las ik voor het eerst over Storify, een website waarmee je verhalen kunt vertellen op basis van input die afkomstig is van netwerken als Twitter, Facebook, Flickr en YouTube. Ik gaf mezelf op voor een uitnodiging. Die ontving ik gisteren. Werken met Storify is niet zo ingewikkeld. Aan de linkerkant van het menu geef je de zoektermen op, de zoekresultaten (foto's, video's en updates) die je relevant vindt, sleep je vervolgens naar het publicatieblok. Hoe dat precies in z'n werk gaat kun je bekijken in de demo. Mijn eerste testverhaal is nogal armetierig vergeleken met het Picnicverslag van Heleen van Lier, maar dat mag de pret niet drukken: dit is een handige en leuke aanwinst.

@

Wat een mediawijsneus ook moet weten

Maar al te vaak wordt er vanuit gegaan dat je kinderen niet veel meer hoeft te leren, als ouder, als het gaat om technologie. "Ongelooflijk, hoe snel onze Joris die computer heeft opgepikt. Hij is nog maar vijf jaar oud, weet je!" Natuurlijk is het ook zo, dat kinderen die met technologie opgroeien minder vaak worden gehinderd door de geestelijke blokkades waar 'digitale immigranten' soms mee kampen, maar zijn het daarmee ook mediawijsneuzen? Je kunt er op z'n minst je vraagtekens bij zetten. Het bedienen van knopjes is niet zo ingewikkeld, maar als het noodzakelijk is om eerst een handleiding te lezen zou het wel eens heel anders kunnen uitpakken.

Technodenker Kevin Kelly onderwees zijn zoon een jaar lang, thuis. Hij besteedde daarbij veel aandacht aan wat hij noemt 'technologische geletterdheid' en kwam uit op een aantal paradigma's:

• Every new technology will bite back. The more powerful its gifts, the more powerfully it can be abused. Look for its costs.
• Technologies improve so fast you should postpone getting anything you need until the last second. Get comfortable with the fact that anything you buy is already obsolete.
• Before you can master a device, program or invention, it will be superseded; you will always be a beginner. Get good at it.
• Be suspicious of any technology that requires walls. If you can fix it, modify it or hack it yourself, that is a good sign.
• The proper response to a stupid technology is to make a better one, just as the proper response to a stupid idea is not to outlaw it but to replace it with a better idea.
• Every technology is biased by its embedded defaults: what does it assume?
• Nobody has any idea of what a new invention will really be good for. The crucial question is, what happens when everyone has one?
• The older the technology, the more likely it will continue to be useful.
• Find the minimum amount of technology that will maximize your options.

Nieuwe technologie zal terugbijten en veroudert waar je bij staat. Wen daar maar aan. Apparaten, programma's en uitvindingen zijn al ingehaald voordat je ze onder de knie hebt. Je zult altijd een beginner blijven. Zorg dat je daar goed in wordt. Enzovoort. De echte mediawijsneus snapt dit soort dingen ook.

@

De privacytools van Google op een pagina verzameld

In de afgelopen weken heeft Google een aantal websites gelanceerd op het gebied van veiligheid, privacy en transparantie:

• The Family Safety Center
• Google Transparency 
• De privacy tools van het Google Privacy Center

Vooral de laatstgenoemde website vind ik interessant. Je krijgt in een oogopslag alle diensten waarmee je de instellingen voor privacy kunt aanpassen voorgeschoteld, zoals versleuteld zoeken, de advertentievoorkeuren die Google in jouw cookies opneemt of de mogelijkheden om afbeeldingen uit Google Street View te laten verwijderen.

Google is niet alleen met een charme-offensief bezig (je hebt lef, als je bij Colbert gaat zitten); het bedrijf maakt het privacybeleid daadwerkelijk transparanter. Ik wist zelf bijvoorbeeld niet dat Google zoveel soorten reclames aan mijn profiel heeft gekoppeld. Nu weet ik dat wel en word ik bovendien in staat gesteld om die koppelingen op te heffen. Prima toch?

@

Open Belgium: open data voor iedereen

Open moet het zijn, weet je nog? In Nederland wordt er nog steeds gewerkt aan een 'open data-catalogus', in België is men al zo ver. Welkom, Open Belgium!
De tekst van de website:

Of het nu om overheidsgegevens, wetenschappelijke, medische of technologische kennis gaat: in heel wat werkvelden bestaat er een (grote) spanning tussen het vrijgeven van data, of om dat omwille van commerciële of andere belangen niet te doen. Met OpenBelgium.be willen we ervoor ijveren om zoveel mogelijk data open te stellen en die data makkelijk toegankelijk en bruikbaar te maken. Op die manier kunnen mensen beter geïnformeerd worden, kunnen programmeurs met die data aan de slag om interessante toepassingen te bouwen, en kunnen onder meer wetenschappers verder bouwen op vrij beschikbare gegevens.

Zie ook de presentatie van Krimson.

@

Een guerilla-actie van SNS Bank

Toen ik afgelopen donderdag mijn fiets pakte op het station van Middelburg, zag ik het bovenstaande briefje op de grond liggen. Ik moest hard lachen om de tekst , maakte een foto en plaatste 'm op Twitter. Ik kreeg heel wat reacties op Facebook en Twitter (van onder naar boven terug te lezen op Keepstream) maar daar zat helaas ook al snel een ontnuchterende tussen. Het briefje bleek onderdeel te zijn van een guerilla marketing-campagne van SNS Bank. @Janaca meldde dat de briefjes ook al waren te zien als posters in abri's. De lol was er meteen af. Gissen wat de geadresseerde geflikt had met het huishoudpotje had nu immers geen zin meer.

Ik schreef nog dat ik het zonde vond dat de marketeers ook meteen gebruik hadden gemaakt van reclameposters en andere advertenties. Het zou veel leuker zijn geweest als ik nog een paar dagen had moeten speuren. @Slijterijmeisje stelde echter dat het juist goed was, omdat mensen anders op zoek zouden gaan naar een verhaal, en niet naar een bank. Dat leek mij nu juist de sterke kant van guerilla.

Gisteren had ik het er ook nog even over met @enroc. Hij liet weten dat hij voor dezelfde aanpak zou hebben gekozen. Toen ik vroeg waarom zei hij: "wij zijn a-typisch. Omdat wij altijd bezig zijn met dit soort uitingen en technieken, en met het sociale web, leggen wij verbanden die het grote publiek minder snel oppikt. Dan kun je niet buiten de reguliere reclamemiddelen." Ik dacht er heel even over na en moest hem en Petra gelijk geven. Als je niet weet waar een guerilla-uiting onderdeel van is, heeft het als reclame ook geen effect.

Toch zit er voor mijn gevoel een klein hiaat in het geheel: ik wist niet dat het reclame was maar ging er wel meteen mee aan de slag, door de 'suspense' direct te delen op Twitter. Die suspense verdween binnen een paar minuten, om plaats te maken voor lichte teleurstelling.

Ik geloof graag dat de campagne als geheel een positief effect zal hebben op de merknaam (SNS zit er bij mij nu ook weer goed in), maar ik had het toch mooier gevonden als ik een paar dagen lang voorzichtig gek zou zijn gemaakt. Dat is gewoon leuker. Het zou mijn handen op elkaar gekregen hebben bovendien...

@

Fotowedstrijd Wiki Loves Monuments: de Vlissingse tussenstand

Op 11 september verwees ik naar de oproepen van de bibliotheek Vlissingen (Wiki Loves Bieb) en Wiki Loves Monuments, om Rijksmonumenten te fotograferen, ook op meer dan 280 locaties in Vlissingen.

Ik bekeek de Wikipedialijst van Vlissingse Rijksmonumenten zojuist, en zag tot mijn grote vreugde dat bijna alle monumenten inmiddels zijn voorzien van een afbeelding. Een prachtig resultaat! Een gebruikersnaam die regelmatig opduikt in dezen is René Olsthoorn. Die naam zocht ik op. Het blijkt een man te zijn die al eerder meedeed aan fotowedstrijden...en won.

Ga tot het (laatste) gaatje, zou ik willen zeggen!

@

Foto Beursgebouw

T-Mobile en webcare

Sinds januari ben ik in het gelukkige bezit van een iPhone. Met dat toestel ben ik, ook negen maanden later nog, zeer tevreden. De overstap van HTC naar Apple had eigenlijk maar  één nadeel: ik moest -verplicht- overstappen van Vodaphone naar T-mobile. Die twee providers ontlopen elkaar niet veel, qua kosten en dienstverlening, maar ik zag een beetje op tegen de dekkingsgraad van T-Mobile. Volgens een eigen kaartje is de dekking van 3G uitstekend in Nederland, maar in de praktijk is het netwerk van Vodaphone gewoon beter. Dat is tenminste wel mijn ervaring.

Maar het moet gezegd: tot een paar weken geleden was de gebrekkige dekking niet van dien aard dat ik er echt last van had. Met een beperkt bereik in trein of kroeg kan ik goed leven, zeker nu de kroeg draadloos internet biedt. M'n humeur sloeg echter om toen de 3G-verbinding tien dagen geleden wegviel in Middelburg Centrum. Daar woon, werk en ontspan ik namelijk, en een iPhone zonder internetverbinding is helemaal geen iPhone. Dan heb je opeens een telefoon waarmee je alleen kunt bellen, nu net de telefoonfunctie die me het minst interesseert. Bellen is immers fossiel (wat is het toch heerlijk om te overdrijven).

Na een paar dagen ontdekten we dat slechts een deel van de Middelburgse T-Mobileklanten last had van het probleem. In mijn directe omgeving zeven man (met verschillende toestellen). Het probleem speelt ook alleen in Middelburg Centrum. Je zou dus denken dat het probleem 'm zit in een van de zendmasten hier in de buurt.
Omdat het probleem na 4 dagen nog niet was opgelost besloot ik contact te zoeken met T-Mobile Webcare, op Twitter.

Over (T-Mobile) webcare is veel geschreven, zeker na de fout van twee weken geleden. Over de wijze waarop het team (4 medewerkers) het aanpakt zijn de meningen verdeeld. Mijn indruk van het team is overwegend positief. Als ik zie hoeveel mensen online een beroep doen op T-Mobile vind ik het begrijpelijk dat de huidige medewerkers nog niet alles op kunnen pakken. De beste suggestie die je T-Mobile kunt doen is: 'snel uitbouwen dat team, en meer volmachten geven!" Het punt is dat het webcareteam zich nu lijkt te moeten beperken tot een traditionele telefonistenrol.

• Men reageert pas als je het team direct aanspreekt op Twitter (en dus niet altijd pro-actief op klachten die ongericht op Twitter worden gezet)
• Zelfs als je het probleem al heb beschreven in tweets wordt er nog gevraagd om postcodes en verwezen naar formulieren die moeten worden ingevuld
• Er wordt niets gezegd over de mogelijke oorzaak van het probleem

Eigenlijk is dat laatste het enige wat je wilt weten: "Wat is er nu eigenlijk aan de hand en hoe lang gaat dat nog duren?" Storingen komen nu eenmaal voor, dat verbaast niemand, maar mensen willen wel weten waar ze aan toe zijn. Wat dat betreft zou T-Mobile er goed aan doen om op de eigen website een pagina in te richten voor alle bekende storingen, zoals de NS dat ook doet. Dat zou al veel vragen schelen. En verder moet T-Mobile het netwerk natuurlijk gewoon verbeteren, maar daar wordt ook aan gewerkt, dat verhaal staat los van de webcare.

T-Mobile is op de goede weg. Het probleem is nog steeds niet verholpen, maar heeft nu wel alle aandacht. Op verzoek van een van de webcaremedewerkers houd ik nu al een paar dagen een logboek bij. Voor mij als klant is dat overbodig, omdat inmiddels wel helder is dat het probleem ongeveer zo is als beschreven in de derde alinea, maar ik krijg het gevoel dat er achter het webcareteam nog een hele grote organisatie schuilt die ambtelijk werkt, met veel meldingen en formulieren. Dat kun je 'de boodschappers' niet verwijten. Je zou alleen wensen dat T-Mobile ervoor kiest transparanter te worden, opdat het webcareteam dan ook vrijuit kan spreken. Een persoonlijke benadering doet wonderen. Inzicht in problematiek verlicht de pijn.

Meer lezen:
Webcare: imago versterken & effectief reageren op klachten
T-Mobile, welk beeld hebben we van ze en wat kan beter?
T-Mobile belooft beterschap
Webcare T-mobile: beperkte klantenservice bij rechtstreeks contact

@

Klassiekers deel 119: Wash Your Face In My Sink

Vanochtend kwam Luud met 50 Cent aanzetten. Reden genoeg om meteeen ook weer eens lekker op P.I.M.P. te stuiteren. Yo Biaaats....

Maar voor de klassiekers ga ik terug naar de 'alternatieve hiphop', en wel naar een filmpje in slechte kwaliteit van de Droomstrijders: Wash your face in my sink....

@

Boodschap

All media work us over completely. They are so pervasive in their personal, political, economic, aesthetic, psychological, moral, ethical, and social consequences that they leave no part of us untouched, unaffected, unaltered.

-Marshall McLuhan-

@

Afbeelding

De dood van het boek wordt nogal overdreven

Begin augustus schreef ik in Boeken, e-boeken en de Gartner Hype Cycle 2010 dat het niet meer zo eenvoudig is om te voorspellen hoe de nabije toekomst van het boek eruit ziet. Je moet je, om te beginnen, niet laten leiden door je emoties (wat te doen als je van papier houdt, maar ook van technologie?) maar dan nog is het maar de vraag hoe snel de veranderingen zullen gaan. Ik moet toegeven dat ik geneigd ben te denken dat het steeds sneller zal gaan, en dat tablets -en alles wat daarna komt- ervoor zullen zorgen dat het papieren boek steeds verder zal worden teruggedrongen. Ik moet mezelf echter wel af blijven vragen waar ik die verwachting op baseer. Wat dat betreft zet het artikel The Death of the Book has Been Greatly Exaggerated me weer een beetje op mijn plaats.

Ik ben het niet met alles wat de auteur schrijft eens, maar ik geef hem wel gelijk als hij zegt dat je voorbij de hijgerigheid moet kijken. E-boeken hebben nog maar zes procent van de totale markt veroverd. Dat er nog genoeg liefhebbers zijn voor de boeken die al zijn gedrukt is natuurlijk ook waar. Dat die niet allemaal gedigitaliseerd kunnen worden klopt ook. Maar zouden we dat dan willen? Er worden meer boeken gepubliceerd dan ooit tevoren. Wat we al hadden bepaalt toch niet wat we nog zullen krijgen? Desondanks vind ik de afsluitende woorden fraai:

Finally, and most importantly, as a delivery mechanism, Ebooks are nothing like music or even movies and television, and the transitions seen in those media simply don't apply to the transition to electronic books.
Books have a kind of usability that, for most people, isn't about to be trumped by bourgeoisie concerns about portability: They are the only auto-playing, backwards-compatible to the dawn of the English language, entirely self-contained medium we have left.

Gerelateerd:
Bibliotheken zonder boeken
Technologisch kaf en koren onderscheiden met Gartner's Hype Cyclus

@

Naar Whisky by the Sea

Ook dit jaar is er weer een Whisky by the Sea, in het Arsenaaltheater in Vlissingen. Vorig jaar strandde het voornemen om daar nu eens een kijkje te gaan nemen in een Middelburgse kroeg. Daarom proberen we het dit jaar nog eens.

Nu mag ik graag whisky drinken, maar als het gaat om achtergrondkennis is het droevig met me gesteld. Bij een bestelling kom ik meestal niet verder dan de kreet "doe maar de zachtste die je hebt". Dat je dan vaak ook de duurste krijgt ligt voor de hand. In de stamkroeg drink ik alleen the Glenlivet. Die is wat mij betreft de beste van het huis. En inderdaad: ook de duurste. Een borreltje kost vijf euro vijftig. Als het geen goede vriend of een notoire rotzak is zal ik dus meestal bijbetalen of nog beter: ik bestel een Jacquelientje, een bijschenkertje van ca. twee euro, vernoemd naar een bijzonder charmante barvrouw uit het verleden: zij dronk haar wijn bijna altijd in de vorm van bijschenkertjes. Vandaar. Als ik echt niet zoveel dorst meer heb wil ik ook nog wel eens een Levi bestellen. Dat is een half Jacquelientje (en de naam van de zoon van de bewuste dame). Allemaal flauwekul uiteraard, maar feit is dat het barpersoneel er raad mee weet en mij ook altijd voorziet van een vers glaasje water (naast de whisky): dat is precies het soort service dat maakt dat je ergens graag komt.

Ik vermoed dat ik vanavond te horen ga krijgen dat het not done is, om water naast je whisky te drinken. Dat advies zal ik echter naast me neerleggen. Ze kunnen me nog meer vertellen. Zonder aanvullend water zijn wijn en whisky hoofdpijndrankjes. Dat neemt niet weg dat ik graag eens zou vernemen hoe het allemaal hoort en wat het verschil nu is tussen de verschillende malts, blends, enz. Ik heb er al het een en ander over gelezen in een boekje dat ik onlangs kocht, maar het is toch anders als je het ook meteen mag proeven.

Naar dat proeven ben ik ook best benieuwd. Met honderden soorten Whisky voor je neus is dat levensgevaarlijk natuurlijk. De website vermeldt: "Dit festival is georganiseerd om u kennis te laten maken met een grote diversiteit aan whisky. Het is de bedoeling dat u proeft en niet dat u grote hoeveelheden tot zich neemt. De organisatie heeft het recht - al dan niet na het geven van een waarschuwing - u de toegang tot het festival te ontzeggen." Dat lijkt me geen verkeerd voorbehoud in dezen. We willen morgenmiddag nog wel naar het reünie-optreden van Brainbox kunnen, tenslotte.

Het verslag volgt, op Twitter.

@

Sneltoetsen in het nieuwe Twitter

Negen dagen na de lancering heeft de nieuwe versie van Twitter ook mijn account bereikt. Ik moest even wennen aan de nieuwe interface maar na er een uurtje mee gespeeld te hebben kan ik niets anders dan constateren dat het een verbetering is. Als je nu klikt op een tweet krijg je meteen de hele dialoog in beeld, toegevoegde multimedia wordt meteen getoond en er is nu ook een tabblad waarmee je retweets kunt bekijken. Een mooie aanvulling op de commando's van de vorige versie zijn de sneltoetsen (bron):

j/k -- Spring tussen de volgende en vorige tweet
Enter -- Open of sluit de geselecteerde tweet
space -- Spring een hele pagina naar beneden
Shift + space -- Spring een hele pagina naar boven
/ -- Selecteer het zoekveld
. -- Ververs de Twitter-pagina en spring naar helemaal naar boven

Actie’s voor een geselecteerde tweet:
f -- Maak de geselecteerde tweet tot een favoriet
r -- Reply op de geselecteerde tweet
t -- Retweet de geselecteerde tweet
m -- Maak een DM
n -- Schrijf een nieuwe tweet
Escape -- Sluit het reply of nieuwe tweetscherm

Ondertussen heb ik ook besloten voortaan vaker met favorieten te werken, omdat die classificatie goed van pas komt als je aan de slag wilt met Keepstream, een toepassing waarmee je complete conversaties of willekeurige tweets kunt opslaan als 'collecties' om ze vervolgens desgewenst in te sluiten op je website of weblog. De zoekfuncties binnen Keepstream zijn nog vrij beperkt, terwijl favoriete tweets met een enkele muisklik opgevraagd kunnen worden. Dan is de optelsom snel gemaakt, toch?

@

Een twitterende boom volgen

Ik had niet gedacht dat ik ooit nog eens een boom zou gaan volgen op Twitter. Vandaag is het toch zover gekomen: ik volg een oude boom in Brussel. Hoe de boom aan het praten is geslagen kun je onder meer bekijken op Fresh Gadgets.

Ik ben benieuwd wat 'zij van Irene' vindt, want aan haar moet ik, ondanks alles, denken.

En die boom? Die kun je later nog eens bedanken.

@

Braaf zijn in een stoute wereld

Lang niet iedereen kan het waarderen dat ik soms schaamteloos verwijs naar duistere internetbronnen, een handig truukje om licenties en beperkingen te omzeilen, of naar illegale downloadsites. Als mensen daar kritiek op geven kan ik meestal wel begrip opbrengen voor hun argumenten. De vraag is echter of ook altijd begrepen wordt waarom ik het toch doe. Het antwoord op die vraag is eenvoudig: ik doe het omdat het kan. Omdat al die bronnen en truukjes nu eenmaal bestaan en ook als zodanig gebruikt worden.

Je kunt er niet zomaar voor gaan pleiten dat bibliotheken hun toevlucht nemen tot illegale activiteiten, maar toen ik in januari stelde dat 'bibliothecarissen de originele piraten zijn', meende ik dat, en toen ik twee jaar geleden iemand citeerde met de woorden 'we hebben het zeepje al lang geleden laten vallen', voelde ik dat ook echt zo. Tijdens mijn vakantie in Italië borrelde er een ideetje in mijn hoofd op, om een 'stoute bibliotheeksite' de lucht in te jagen. Door daar nu over te beginnen maak ik de kans klein dat ik dat ooit nog zal doen, maar het idee is niet meer uit mijn hoofd verdwenen. Ik vind dat er snel iets moet gebeuren. Bibliotheken worden, om begrijpelijke redenen, steeds vaker buitenspel gezet door uitgevers en andere contentleveranciers: "Als alles wat je hebt een hamer is, ziet alles eruit als een spijker".

In Fear and Licensing in Las Library wordt die status quo nog eens onderstreept, in een beschouwing op 'de Netflix versus Bibliotheken-zaak'. De auteur sluit zijn bijdrage af met de woorden "Libraries risk losing out on the next generation of content management and the ability to write their own destinies when it comes to collection development. We need to renew our efforts to take control of our content as well as to work with businesses in creating new opportunities and ventures.The clock is ticking." Uiteraard los je het probleem niet op door piraterij te gaan bedrijven, maar komaan: met het uit handen geven van de touwtjes kom je ook geen stap verder. Achter de schermen kun je je klanten uitstekend helpen zonder echt over de schreef te gaan. De bibliotheken die in hun gebouw streams vertonen van een bedrijf als Netflix doen dat zo opzichtig dat Netflix zich genoodzaakt zag stappen te ondernemen. Ik denk dat je het sluwer moet doen. Anders.

Een voorbeeld van een alternatief op hele kleine schaal is de applicatie Genius Scan.Ik heb die app al menigmaal benut om mensen die daar via Twitter om vroegen te voorzien van scans van tijdschriften, kranten of artikelen. Zo'n levering is binnen een paar minuten gepiept. Gisteren, in de bibliotheek Goes, spraken we tijdens de koffie over de enorme licentiekosten van digitale bestanden en het geringe gebruik ervan. Ik stelde dat als ik zou mogen beslissen, ik het abonnement onmiddelijk zou opzeggen. Ik zou die tienduizenden euro's liever investeren in het verzamelen en beschikbaar stellen van open bronnen en links, of in het omscholen van medewerkers naar menselijke webfilters/curators. We investeren nog steeds heel veel geld in vermeende kwaliteitsdiensten maar we neigen er vaak ook naar om de  ogen te sluiten voor de kwaliteit van informatie op het web van nu, en voor de mogelijkheden die apps als Genius Scan bieden, in combinatie met communicatieplatformen als Twitter. De mensen die die mogelijkheden kennen gaan daar echt niet meer voor naar een bibliotheek. Ze hebben het al druk genoeg.

Zelf krijg ik mijn informatie ook steeds vaker aangereikt via Twitter. Binnen een uurtje een complete bijlage van NRC, of een fragment uit Telegraaf. Een toegangscode, of een kopie van e-boek. Het kan allemaal en het gebeurt allemaal. En het is niet eens een echte revolutie. Vroeger leende je een lp en maakte je een kopie op cassette... of je wandelde inderdaad naar de bibliotheek om een kopie te maken uit een tijdschrift. Dat is allemaal niet meer nodig. Het is weinig constructief om erover te klagen. Erop anticiperen is veel interessanter.

@

Project #Followalibrary: nog een week te gaan

Het gaat prima met het project #followalibrary. Nu ook Amerikaanse bibliobloggers aandacht aan de dag hebben besteed (waaronder de veelgelezen bloggers Michael Stephens en David Lee King) wordt er veel meer verkeer naar de site en de video's gegenereerd. Stephens zette de aankondiging ook op de website van de American Library Association.
Over precies een week is het dus followalibrarydag. We hopen dat veel mensen die dag aan hun volgers willen vragen of zij hun favoriete bibliotheek willen tweeten, met de hashtag #followalibrary.

David Lee King doet nog een paar aanvullende suggesties voor bibliotheken:

• vraag volgende week ook, via de account van je bibliotheek, om volgers
• vraag je bestaande volgers dat bericht te retweeten
• vraag de twitteraars ook waarom jouw bibliotheek een favoriet is en bespreek dat later nog eens intern. Het kan een goed moment zijn om de zin en onzin van het gebruik van Twitter door bibliotheken onder de loep te nemen

De Twitteraccount van Followalibrary: http://twitter.com/followalibrary

@

Drie concepten: de prachtige toekomst van het (digitale) boek

The Future of the Book. from IDEO on Vimeo.

Een schitterend filmpje van IDEO, op het weblog van Jeroen de Boer gisteren. Wat je krijgt te zien zijn drie concepten voor het boek van morgen: het studieboek, non-fictie en fictie. Echte toekomstmuziek is dit niet eens meer, de technologie is er al (denk aan Flipboard, denk aan tablets, denk aan RSS). Het moet alleen nog iets verder uitgewerkt worden en betaalbaar in handen kunnen komen van het grote publiek.

Maar kijk er nu eens goed naar: als je dit ziet begrijp je de stelling "het boek en het web, da's eigenlijk hetzelfde" toch beter? Dan moet je toch gewoon erkennen dat het boek wel degelijke een prachtige toekomst tegemoet gaat?

@

Wat te doen als je buurman heel veel bommen koopt?

Ok, jij bent géén terrorist, maar hoe zit dat eigenlijk met je buurman? Als je bijvoorbeeld constateert dat je buurman:

• openlijk geweld steunt of faciliteert
• een nieuwe naam aanneemt
• gedrag vertoont dat kan wijzen op het volgen van mogelijke doelwitten
• op reis gaat om paramilitaire trainingskampen te bezoeken
• grote hoeveelheden wapens aanschaft, of materialen die gebruikt kunnen worden om explosieven  te maken, zoals kunstmest op basis van ammoniumnitraat of waterstofperoxide

...dan wordt het tijd om contact op te nemen met je favoriete inlichtingendienst...

Dit geloof je toch niet? Misschien is het tijd om Rotten Neighbour nieuw leven in te blazen?

@

Foursquare check-ins in Nederlandse bibliotheken

De nieuwe versie van Foursquare stelt niet veel voor. Eigenlijk stelt Foursquare sowieso niet veel voor. De locatiegebaseerde toepassing heeft weliswaar meer dan drie miljoen gebruikers, maar op wereldschaal is het dan nog steeds een nicheproduct. Desondanks vond ik het aardig om het voorbeeld van Musings about librarianship te volgen en eens te kijken hoeveel check-ins Nederlandse bibliotheken tot nu toe hebben. Ik heb daarbij niet naar dubbelingen of meerdere vestigingen gekeken:

Amsterdam 1019
Rotterdam 192
Den Haag 102 
Almere 128
Utrecht 68
Enschede 220
Middelburg 37
Maastricht 24
Delft 175

Amsterdam steekt er met kop en schouders bovenuit, ik had eigenlijk niet anders verwacht. Toch vraag ik me af: ken jij een Nederlandse bibliotheek met meer check-ins?

@

Helaas moeten we je daarom teleurstellen, deel 2

Zoals vrijwel iedere maand heb ik ook vanavond weer uitgebreid de tijd genomen om de Nieuwsbrief van Wim Keizer te lezen. Ik leerde weer het een en ander over de ontwikkelingen binnen het proces van bibliotheekvernieuwing op landelijk niveau maar mijn aandacht werd deze keer vooral getrokken door het afsluitende opiniestuk van Wim. Dat stuk gaat namelijk over het besloten kennisplatform voor bibliotheekdirecteuren, een onderwerp waar ik zelf op 25 augustus ook over schreef. Het grote verschil met mijn opiniestuk van toen is dat Wim antwoord heeft gekregen op zijn opmerkingen hierover. Die antwoorden wil ik jullie niet onthouden. Omdat het nogal een lange reactie is heb ik eerst de afsluitende oproep van Wim opgenomen, en daaronder (ook cursief) het citaat.

Door hier op terug te komen loop ik het risico dat mensen me maar een jankerd vinden, een sip jongetje dat loopt te dreinen omdat hij ergens niet aan mee mag doen. Soit. Ik beschouw deze verwijzing zelf als een nuttige aanvulling en als een verklaring. Als een verklaring voor de gemaakte keuzes uiteraard, maar ook als een verklaring voor andere fenomenen. Er is een mooi groepje bibliotheekdirecteuren dat ik in de afgelopen paar jaar regelmatig ben tegengekomen op het sociale web, maar een veel grotere groep houdt zich blijkbaar liever afzijdig. Dat mag natuurlijk. Met de digitale netwerken van nu bereik je lang niet altijd wat je in 'de klassieke netwerken' kunt bereiken, eerlijk is eerlijk. Maar wat ik nu zo jammer vind is dat de deelcultuur zo weinig kans krijgt. Welke directeuren schrijven nu eens een leuk stukje op Bibliotheek 2.0, over hun drijfveren en onzekerheden, over hun keuzes en leerprocessen? Wie deelt zijn of haar beleidsstukken nu eens, zodat andere bibliotheken er nu of straks ook iets van kunnen leren?

De deelcultuur is op het web al jaren 'aan de hand', maar wint in de bibliotheekbranche maar langzaam aan terrein. Daar zijn ongetwijfeld nog veel meer verklaringen voor te geven, hele plausibele waarschijnlijk zelfs, maar als je de nieuwsbrieven van Wim leest, voel je ook wel dat talloze collega's nog (steeds) in het duister tasten over alles wat er gebeurt of gaat gebeuren, omdat de meesten er nog steeds voor kiezen om het eigen eiland te bewaken en slechts naar buiten te treden met succesverhalen. Ook dat valt vast te verklaren, maar het staat wél haaks op alles wat 'dat vermaledijde sociale web' allemaal behelst. Radicaal vertrouwen heeft blijkbaar nog meer tijd nodig. Is dat erg? Voor het fysieke gedeelte wellicht minder erg dan voor het digitale, dat zou kunnen, maar op het web gelden inmiddels andere regels, dat weet ik wel...

Oproep 
Als medestrijder voor openbaarheid (waarin openbare bibliotheken voorzien, maar lang niet als enige) wens ik management, directies en directeuren die er zin in hebben succes met hun besloten discussies over “de toekomst van de bibliotheekorganisaties in het Nederlands maatschappelijk bestel, vanuit een ondernemers/ werkgeversperspectief”. Ik hoop ook dat ze een besloten VOB-forum een verstandige besteding van een deel(tje) van hun contributiegelden vinden.
En wie, net als ik, vindt dat discussies over de openbare bibliotheek gewoon het beste in openbaarheid gevoerd kunnen worden (als goed voorbeeld voor de samenleving), raad ik aan gebruik te blijven maken van openbare middelen als de forumsite Bibliotheek 2.0 (hoewel anonieme en pseudonieme bijdragen me ernstig tegenstaan), Bibliotheekblad en de Nieuwsbrief Nieuw Bibliotheekwerk.

Vier redenen

Ap de Vries gaf me de volgende verklaring:

“Ten eerste: het feit dat bibliotheekinstellingen lid zijn van de VOB, betekent nog niet dat de VOB er is voor alle medewerkers in die instel-lingen. De leden van de VOB worden vertegenwoordigd door de directies. De VOB is een brancheorganisatie en richt zich op de collectieve belangen van de branche, in termen van ondernemersbelangen (positionering en belangenbehartiging van de bibliotheken in het beleidsveld en in de markt opdat condities geschapen worden waardoor op lokaal niveau gewerkt kan worden aan (financiële) continuïteit, maatschappelijk draagvlak, marktontwikkeling). Zaken waarvoor het management verantwoordelijk is. Daarnaast staat de VOB op het punt om te fuseren met de WOB. Dan ontstaat er nadrukkelijk een focus op de werkgever en het werkgeverschap > gevormd door de directies / het management van de lid-organisaties. Zoals ik al zei op mijn eerste ALV: De VOB/WOB zal focussen op maatschappelijk ondernemerschap, eigentijds werkgeverschap en modern leiderschap van bibliotheekorganisaties. Doelgroep voor onze activiteiten is dan: directeuren/(bestuurders), management en de staf in de bedrijfseconomische hoek. Dat is een inhoudelijk beargumenteerde strategie, maar qua haalbaarheid ook een noodzakelijke: je kent de omvang van het VOB/WOB bureau. Maar ook bij grotere omvang zou ik zo’n keuze voorstaan. Vergelijk het met vele andere branche/ werkgeversverenigingen. Directeuren staat het natuurlijk vrij om de communicatie-uitingen van de VOB door te geleiden naar anderen in hun organisaties. Maar zij maken dan de keuze, wij plaatsen hen niet voor het feit door zelf die keuze al te maken.

Ten tweede: van verschillende kanten bereikte ons het verzoek om een eigen kanaal voor directeuren te hebben, een eigen platform, voor uitwisseling en meningsvorming, zonder dat direct ook al andere par-tijen gaan meekijken en meepraten. Dus waar men zich meer vrij voelt en over de eigen specifieke kwesties kan praten (zoals de arbeids-voorwaardenontwikkeling in de sector vanuit werkgeversbelang). Nu de groep via LinkedIn in de lucht is loopt het redelijk storm met aanmeldingen en krijgt de moderator - Francien - positieve reacties op het initiatief en de overwegingen erbij. Overigens: je weet dat de VOB op dit front nauwe contacten onderhoudt  met het NvD en dat beide partijen streven naar samenwerking (komt al concreet van de grond) en afstemming en in de toekomst wellicht nog een stap verder.     

Ten derde: gezien het bovenstaande zal het je niet verbazen dat ik stel dat deze LinkedIn-groep niet bedoeld is om te discussiëren over de toekomst van het bibliotheekvak, maar over de toekomst van de bibliotheekorganisaties in het Nederlands maatschappelijk bestel, vanuit een ondernemers/werkgeversperspectief. Discussies over de inhoud van het vak moeten ook gevoerd worden maar horen elders thuis, op plekken waar inderdaad meer groepen binnen het bibliotheekveld kunnen mee discussiëren. Ik zal daar mijn moderator nogmaals op wijzen.         

Ten vierde: het staat eenieder vrij nieuwsgroepen en platforms e.d. te beginnen op de sociale media en bij de toegang voorwaarden te stellen. Ook de VOB maakt daar nu gebruik van. Mijn inschatting is dat in de afgelopen jaren eenieder en zeker in het bibliotheekveld meer bronnen en platforms ter beschikking heeft gekregen dan ooit. We en dus ook jij zijn er wat dat betreft alleen maar op vooruit gegaan (als je dat vooruitgang wilt noemen). 

En als laatste permitteer ik me een persoonlijke opmerking: als er 1 is die goed ingevoerd is in het bibliotheekveld en alle fracties en facties daarin, dan ben jij het wel. Je hebt al zoveel informatiebronnen… Zonder (directe) toegang tot dit platform zal dat weinig uitmaken; m.a.w. ik schat in dat dat niet essentieel voor je zal zijn.” Tot zover Ap de Vries.

Essentieel?

Dat laatste kan waar zijn, ook het NvD heeft een forumsite (van Ning) en daar discussieert helemaal niemand. Maar ik maak toch liever zelf uit of iets wel of niet essentiële informatie bevat. En denk niet dat de informatie me komt aanwaaien. Wie goed geïnformeerd wil zijn, moet daar zeer veel moeite voor doen. Dat geldt ook voor mij. Overigens is het verhaal van Ap de Vries aanzienlijk genuanceerder dan de oproep aan het NvD en het summiere berichtje aan de afgewezen aanmelders.

Ik vroeg Ap wie er precies worden gerekend tot “directeuren”, “directies”, “het management”, termen die hij door elkaar gebruikt. Hij antwoordde met “directeur” te bedoelen: de eindverantwoordelijke voor een organisatie en in WOB-termen: degene die formeel de werkge-versfunctie vervult.

@

Het orakel van Bacon

Ik ben gisteren begonnen in een recensie-exemplaar van het boek Easycratie. In het tweede hoofdstuk, De easycratische bibliotheek, kwam ik al meteen een paar interessante tips tegen, waaronder de website The Oracle of Bacon. Sommige mensen zullen deze site al kennen. Hij bestaat al een paar jaar. Ik had er nog nooit van gehoord en besloot er een kijkje te nemen.

Waarom? Omdat de site betrekking heeft op het interessante concept van 'de zes graden van scheiding'. Het Orakel laat je zien hoeveel stappen acteurs of regisseurs die zijn opgenomen in de filmdatabase IMDb, van elkaar, of van de acteur Kevin Bacon, zijn verwijderd. Vaak dus inderdaad maar een paar stappen. Derek de Lint hoeft Morgan Freeman maar even te mailen en hij heeft het adres van Bruce Willis...om maar eens iets te noemen. Geinig toch?

Gerelateerd:
Zes graden van scheiding: hoe snel vinden we Satoshi?
Graden van scheiding gereduceerd van zes naar drie
Over Cougars, MILF's en Satoshi

@

Gelezen: Meisje van de Slijterij

Afgelopen zaterdag was Petra de Boevere, beter bekend als Meisje van de Slijterij, in de Middelburgse boekhandel De Drvkkery om haar boek Meisje van de Slijterij (ondertitel: Durf te delen en ervaar de kracht van social media voor jezelf en je bedrijf) te promoten. Dat leek me een mooie gelegenheid om het boek aan te schaffen. Tegen half drie schoven ik en mijn meisje aan, om en passant eindelijk ook eens de handen van Monique, Flip en Mark te kunnen schudden; mensen waar ik online al vaak contact mee had gehad, maar in levenden lijve nog nooit. Het was een gezellig uurtje.

Voor Meisje van de Slijterij schoof ik alle andere nog te lezen boeken terzijde. Ik was namelijk benieuwd hoe de teksten van Petra (waarvan ik er veel al kende) tot hun recht zouden komen in boekvorm. Welnu: uitstekend dus. Als je een blogarchief vertaalt naar papier loop je het risico dat je teksten in sommige gevallen de context van het web missen, maar in het geval van Petra is daar geen sprake van. Ik schreef eerder al eens dat Petra niet bepaald om woorden verlegen zit. Dat merk je in het boek ook. Petra vertelt over de kracht van sociale media, zoals vele anderen dat al eerder deden, alleen vertelt zij het op geheel eigen wijze. Vanuit Breskens ('aan het eind van de wereld rechtsaf', citeert ze Amsterdammers in haar boek). Vanuit haar winkel. Vanuit haar gezin. Vanuit haar gevoel. Het was vooral dat aspect dat ervoor zorgde dat ik het boek in een paar rukken uitlas, want ik moet ook eerlijk zijn: de verhalen over de kracht van sociale media ken ik nu wel.

Dat laatste zegt meer over mij dan over het boek. Het feit dat ik al veel heb gelezen over dit onderwerp (en mezelf ook best ervaringsdeskundige durf te noemen) betekent niet dat Meisje van de Slijterij niet interessant is voor andere mensen, integendeel. Juist omdat Petra heeft gekozen voor het persoonlijke verhaal, is het een verhaal geworden waar veel mensen zich in kunnen herkennen, van de eigenaar van een kleine boetiek tot iemand 'die directeur is van zes hotels in het midden van het land' (een van de mensen die in het boek genoemd wordt). Door zo onbevangen en enthousiast te vertellen over de avonturen die voortkwamen uit de activiteiten op haar blog, Facebook en Twitter, moet Petra zelfs in staat zijn om een glimlach op de lippen van de grootse sceptici te toveren. Ze kreeg uitnodigingen van Minister Verhagen en Paul de Leeuw, van de directeur van de NOS en van de marketingmevrouw van Ford Nederland. En dat alleen omdat ze overal aanwezig lijkt te zijn en altijd terugpraat, meedenkt en aanreikt, van achter haar laptop, vanuit die slijterij in Zeeuws-Vlaanderen.

Misschien neemt niet iedereen deze korte boekbespreking even serieus, om de doodeenvoudige reden dat ik Petra net iets te goed ken. Van de bruine enveloppen bijvoorbeeld, of van haar invloed als jurylid bij de Dutch Bloggies. Daar kan ik me best iets bij voorstellen.

Toch moet je me maar geloven als ik zeg dat Meisje van de Slijterij gewoon een heel leuk boek is geworden. Luchtige kost over een belangrijk onderwerp. Begrijpelijk. Dichtbij huis. Herkenbaar. Wat wil je nu eigenlijk nog meer?

Meisje van de Slijterij is onder meer te koop bij De Drvkkery en Bol.com.
Op het weblog van Petra zijn meer besprekingen te vinden.

@

De atoombom als bioscoopvoorstelling

Van de fotoserie Capturing the Atom Bomb on Film krijg ik dezelfde kriebels als van de beelden van 'Grote Ivan'. De beelden van mensen die naar een nucleaire explosie zitten te kijken zijn bijna surrealistisch. Ik zou me niet eens op 1000 kilometer van zo'n explosie willen bevinden, maar in de jaren '40 en '50 van de vorige eeuw namen overheden het nog niet zo nauw met het fenomeen 'op veilige afstand. Daar lijkt het in ieder geval niet op. Lees het verhaal over Operation Cue maar en bedenk dat de atoombom nog tot de 'schonere wapens' werd gerekend. Kijk vervolgens een paar oude video's en waan je continu in slechte sciencefictionfilms:

• Operation Cue 1955 Vintage Atomic Bomb Test Film
• A-Bomb Blast Effects 1959 Vintage Atomic Bomb Film - Silent
• Atomic Bomb Test on human subjects
• Een animatie van ontploffingen van 1945-1998 

Het zijn maar enge dieren, die mensen.

@

Warenhuisnostalgie: de V&D in Middelburg

Afgelopen donderdag schreef ik over het korte telefonische interview met Telegraaf, over de gevoelens die V&D oproept bij Nederlanders. Afgelopen zaterdag vergat ik de krant echter te kopen. Gelukkig biedt Twitter altijd weer uitkomst. Karin van de Wiel was zo vriendelijk om een deel van het bewuste artikel op Twitpic te zetten.

Die warenhuisnostalgie heeft weinig om het lijf verder, maar ik vind het leuk genoeg om in de archieven op te nemen. Bij dezen.

@

Afbeelding V&D Middelburg 1985: Beeldbank Zeeland

PDF's: overstappen van Adobe Reader naar Foxit

Komt dat even mooi uit! Ik ergerde me al geruime tijd aan de traagheid en het weinig flexibele karakter van Adobe Reader. Ik nam mezelf daarom voor Foxit opnieuw te installeren. Nu ik lees dat Symantec het gebruik van Adobe Reader afraadt heb ik daad bij woord gevoegd.

Als je ook van plan bent om over te stappen is het wellicht goed om te weten dat er nog meer alternatieven zijn. En wist je trouwens dat de PDF-lezer van Google Chrome standaard staat uitgeschakeld? Trendmatcher legt uit hoe je die lezer activeert.

@

Olé! Je bronnen checken, deel 2

Wat blijft er eigenlijk nog over van het nieuws als journalisten de tijd niet meer kunnen of willen nemen om feiten en bronnen te controleren? Verdomd weinig, als je het mij vraagt. Wat voor rol zouden bibliotheken in dezen kunnen spelen? Een verdomd grote, als je het mij vraagt....

FHJ Factcheck opent: "Als dolle stieren gingen ze erop af."

Gerelateerd:
Je bronnen checken
Leren leven in de post-feiten maatschappij
Geloof het niet! De manipulatie van het nieuws in de VS
De betrouwbaarheid van informatie: gemanipuleerde foto's herkennen
Lulkoek: de LSD van de CIA in Point-Saint-Esprit

@

Attendering

Toen wij sliepen: vijf miljard foto's op Flickr

Als ik lees over de mijlpalen die websites voor User Generated Content bereiken, moet ik altijd denken aan de krampachtigheid die veel instellingen voor cultureel erfgoed nog steeds hebben als het gaat om het openstellen van hun archieven. Vandaag lees ik dat Flickr.com de mijlpaal van 5 miljard foto's heeft bereikt en dat er aan Facebook maandelijks maar liefst 2,5 miljard plaatjes worden toegevoegd. Vorig jaar stond ik even stil bij de mijlpaal van vier miljard foto's. Ik schreef toen:

Houd ze maar verstopt in die databases, die paar duizend plaatjes. Dichttimmeren met rechten en kopieerbeveiliging vooral. Lekker belangrijk.

Het klinkt misschien een beetje obstinaat maar zo voel ik het echt. Ik kan nauwelijks begrip opbrengen voor geneuzel over rechten en tolpoorten, omdat ik weet dat er zo veel alternatieven zijn. Een piepkleine greep:

• de miljoenen foto's op Hyves
• Wikimedia the Commons
• de fotosites voor Twitter, zoals Twitpic en Yfrog
• websites als Zooomr, Photobucket, Deviant Art en Web Gallery of Art

Als je dan ook nog eens bedenkt dat er duizenden Beeldbanken bestaan, kun je maar een ding met zekerheid zeggen: als je in de aandachtseconomie anno 2010 aandacht wilt genereren voor je collecties, is het verbergen en gesloten houden ervan het domste wat je kunt doen. En wat denk je? Heeft het jagen op mensen die je afbeeldingen hergebruiken nog veel zin? Zou je die mensen niet beter kunnen omhelzen en prijzen?

Daarom zeg ik het maar weer eens: geef je foto's -om te beginnen- een cc-licentie en deel waar en wanneer je maar kunt. Dat is gewoon beter.

@

Films mixen op Wreck a Movie

De film is obscuur en lijkt me ook niet erg interessant, maar het feit dat The Beauty in première gaat op The Pirate Bay vind ik natuurlijk weer prachtig. Als onschuldige lezer maak je bovendien terloops kennis met sympathieke initiatieven als Wreck a Movie en Renderfarm. Download de Open Source tools en je kunt aan de slag.

Gerelateerd:
Ieder creatief werk is afgeleid
Het einde van het downloaddebat
Oude films, documentaires en concerten vrij van copyright
Gelezen: Remix, of: copyright als achterhaald concept
Niet voor winst maar uit passie: remix de media met Open Source Cinema

@

Klassiekers deel 118: Mutha Made 'Em

Van Smokin' Suckaz wit Logic weet ik eigenlijk helemaal niets. Ik heb ook maar een nummer van de band: Mutha made 'em, uit 1993. Maar man, wat vind ik dat nummer lekker!

Ik herinner me nog dat ik het nummer altijd perfect vond passen bij de soundtrack van de film Judgment Night, een plaat die werkelijk van opmerkelijk samenwerkingsplezier uit je cd-speler spat. Maar de Smokin' Suckaz werkten helemaal niet samen, die deden hun eigen ding, maar wel met een vergelijkbaar geluid.

trust no-one, nobody can be trusted

make one wrong move, ya busted

@

Geestig: de YouTubecampagne van Tipp-ex

Nieuw is het concept zeker niet (denk maar aan de reclame van Nintendo op YouTube of aan die recalcitrante kip van Burger King), maar de uitvoering is geweldig. Jouw Tipp-ex-verhaal begint hier. Je kunt in ieder geval ook dansen, handen schudden en rennen....of misschien ook niet...

Gebruikt iemand dat eigenlijk nog wel eens, Tipp-ex?

@

Alle kanalen staan open: SCP brengt het mediagebruik van Nederland in kaart

Of je nu journalist bent of archivaris, rechercheur of bibliothecaris: als je werkt met media en informatie is het van groot belang om het informatielandschap te kennen, en om te begrijpen wat mensen daar precies doen en waarom ze dat doen. Het Sociaal en Cultureel Planbureau heeft gisteren verplicht leesvoer in dat kader gepubliceerd, namelijk het rapport Alle kanalen staan open.

Het rapport geeft niet op alle vragen antwoorden maar biedt interessante inzichten in het mediagebruik anno 2010 en het mogelijke mediagebruik anno 2015. Het rapport maakt nog eens duidelijk dat de invloed van digitalisering steeds groter wordt maar laat ook zien dat het van belang is een onderscheid te maken tussen voorlopers en volgers. De voorlopers bepalen het beeld en kunnen tevens beschouwd worden als belangrijke klanten van de culturere sector maar de groep volgers ('de late meerderheid') is veel groter.

Hier en daar wordt er opgelucht geschreven dat oude media voorlopig nog niet verdrongen zullen worden. Daar lijkt het inderdaad op maar ik vind die conclusie wel een beetje voorbarig. Uit het rapport komt ook naar voren dat de helft van de bevolking nooit kranten of boeken leest. De mensen die dat wel doen zijn vooral de genoemde voorlopers en ouderen.
Voor de mensen die geen zin hebben om het hele rapport te lezen dan wel te scannen hier ook maar even de belangrijkste conclusies van het rapport:

• Het gebruik van nieuwe media, zoals krant lezen via internet of televisieuitzendingen bekijken via internet of de smartphone, verspreidt zich  minder snel dan vaak wordt gedacht.  
• Toch zullen in 2015 breedbandinternet en smartphones hun voorlopers, respectievelijk smalband en ‘gewone’ mobiele telefoons, nagenoeg volledig hebben vervangen. 
• Jongeren, hoogopgeleiden, autochtonen, betaald werkenden zijn de digitale voorhoede. Zij lopen voorop bij het uitproberen van nieuwe vormen van media, informatie en communicatie. 
• Met uitzondering van de jongeren blijft de digitale voorhoede  de ‘oude media’ toch trouw. Zij lezen vaker boeken dan volgers. Zij blijven ook de papieren dag- of opiniebladen lezen, al doen zij dat in combinatie met de bijbehorende websites. 
• Jonge voorlopers halen hun nieuws en informatie voornamelijk van (mobiel) internet en gebruiken daarvoor nauwelijks de oude media zoals kranten en opiniebladen. 
• Voorlopers hebben een brede belangstelling voor alles wat ‘nieuw’ is en zijn daarnaast ook op andere terreinen actief; zo zijn zij bijvoorbeeld grotere cultuurliefhebbers dan de volgers. 
• Bij verspreiding en gebruik van digitale media behoort Nederland tot de Europese top

De grote vraag is hoe je hier als informatiebemiddelende of culturele organisatie mee omgaat:

• Welke nadrukken leg je? 
• Welke doelgroepen wil je bereiken en hoe lang denk je daar nog in te kunnen slagen? 
• Welk deel van de volgers kun je (nog) als potentiële klanten beschouwen?
•  Beschikt je organisatie al over voldoende 'voorlopende medewerkers'?

Stof tot nadenken. Zie ook de Volkskrant en De Nieuwe Reporter.

@

Loopt een besmettelijke ziekte een bar binnen...

"Bedrijven blijven snakken naar beta's", lazen we nog geen jaar geleden. Maar met zulke lui wil toch geen mens werken? Als die moppen gaan zitten tappen in de kantine moet je achteraf in Wikipedia opzoeken waarom de grap grappig is.

A virus walks into a bar. The bartender says we don't serve viruses. The virus replaces the bartender and says "Now we do."

A infectious disease walks into a bar. The bartender says "We don't serve infectious diseases." The infectious disease says "Well, you're not a very good host."

Two bacteria walk into a bar. The bartender says "We don't serve bacteria in this bar." The bacterias say "But we work here, we're Staph."

A room temperature super conductor walks into the bar. The bartender says "We don't serve room temperature super conductors here." The room temperature super conductor leaves without putting up any resistance.

An infrared photon walks into a bar and says "Is it hot in here or it is just me."

A neutrino walks into a bar. The bartender says "We don't serve neutrinos in this bar." The neutrino says "Hey, I was just passing through."

Schroedinger's Cat walks into a bar...and doesn't.

The Higgs boson walks into a church. The priest says "We don't allow Higgs boson in here. The Higgs boson says, "But without me how can you have mass?"

A statistician walks into just your average bar. The bartender says "We don't serve statisticians." The statistician says, "Well you're just mean."

Some Helium gas drifts into the bar. "The bartender says we don't serve Helium." The Helium doesn't react.

@

Gevonden worden door de media...door te bloggen

Het is niet best gesteld met de pagerank van Mijns Inziens. Tot maart 2010 had dit blog een prachtige rank van zes (op de schaal van tien), maar sinds de transformatie in maart sta ik weer op nul. Dat betekent niet dat dit weblog niet meer opduikt in de zoekresultaten van Google, maar het is wel zo dat oude bijdragen nu vaak pas opduiken op de elfde plek of nog lager. Daar is weinig aan te doen. Doorschrijven en afwachten tot Google weer orde op zaken heeft gesteld. Dat is het credo.

Des te verrassender was het dat ik gisteren werd gebeld door een journaliste van Telegraaf, die werkt aan een artikel over de gevoelens die V&D oproept bij Nederlanders. Dit naar aanleiding van de bekendmaking van de overname van het concern, eergisteren. De journaliste was bij mij terecht gekomen via een blogpost uit 2006: De nostalgie van de Ryam Schoolagenda. Over de telefoon vertelde ik haar gisteren waarom ik als brugklasser terecht kwam bij de Schoolcampus, hoe ik en mijn maatjes soms urenlang op een demonstratiemodel van de Philips Videopac 7000 stonden te gamen en waarom ik moederdagkadootjes lange tijd kocht bij Vroom & Dreesmann. De journaliste was blij ook eens iets positiefs te horen over het warenhuis.

Ik beschouw zo'n interview als een bewijs voor de stelling dat weblogs kunnen bijdragen aan online zichtbaarheid. Het is niet voor het eerst dat oude blogposts leiden tot contact met de media. Door een posting over gameverslaving belandde ik ooit in Revu, een bijdrage over prins Constantijn leidde tot een vermelding in Brabants Dagblad, berichten over Al@din riepen vragen op bij NRC Next en een postje over goede voornemens leidde in de reacties tot een uitnodiging voor een programma van de RVU. De vermeldingen en uitnodigingen binnen het vakgebied laat ik hier maar even buiten beschouwing.

Ik vind het natuurlijk reuzestoer om hiermee te koop te lopen. Sla me daar gerust mee om de oren. Maar ik hoop dat het ook als inspiratie dient voor mensen die zich afvragen of regelmatig bloggen nog wel zin heeft, anno 2010. Ik denk dus van wel. Ook als je pagerank nog niet of niet meer optimaal is.

Gerelateerd:
Wanneer moet je stoppen met bloggen?
Waarheen nu, ZB Digitaal?
Probloggen: je kunt het zo gek niet bedenken...
De Zen van het bloggen
Waarom ik blijf bloggen
Over bloggen en nieuwere nieuwe media

@

Internetconsultatie : stem tegen internetcensuur

De overheid die websites kan blokkeren zonder tussenkomst van de rechter? Dat lijkt me geen goed plan. Jou ook niet? Benut dan de mogelijkheid van internetconsultatie op overheid.nl. Stuur de brief van Bits of Freedom mee.

Je hebt nog twee weken de tijd.

@