Flowchart: kunnen we daten?

Nederland telt meer dan 2,5 miljoen eenpersoonshuishoudens. Er zijn honderdduizenden Nederlanders lid van datingsites. Maar is het wel verstandig, al dat daten? Kan het wel altijd? The Morning News beantwoordt die vraag voor ons en heeft het datingproces in een flowchart gezet.

Handig!

Gerelateerd:
ScientificMatch.com: dating op basis van je DNA
Dating nieuwe stijl: WeNeither.com koppelt mensen met dezelfde afkeer
Speeddating online op Lymic.nl
Veranderend publiek deel VII: de singles, of ondernemen in Speed Dating in de bibliotheek
Organogrammen en flowcharts tekenen met Draw Anywhere

@

Google's sociaal zoeken herontdekt

Keer op keer vergeet ik dat de ene Google de andere niet is. Wat je te zien krijgt in zoekresultaten hangt bijvoorbeeld ook af van je locatie, je voorkeursinstellingen en van de vraag of je bent ingelogd met een google-account of niet.

Zojuist was een tweet aanleiding om in Google te zoeken op 'pfd kraken'. Ik vergat echter dat ik vanmiddag had gezocht in de de Engelstalige versie van Google. Dat is een versie die niet alleen andere zoekresultaten toont, het is ook een versie die meer features heeft dan Google.nl. Tot mijn verbazing zag ik onderaan de pagina 'Results from people in your social circle for pdf kraken' staan, met een foto van mezelf ernaast. Dat had ik nog niet eerder gezien. Mijn sociale cirkel?

Toen herinnerde ik me een posting van oktober 2009: De trend bevestigd: Google Labs lanceert Sociaal Zoeken (Astrid schreef er later ook over). Sociaal Zoeken werd bijna een jaar geleden gelanceerd, maar omdat het tot nu toe nog niet opdook in de zoekresultaten van Google.nl was ik het alweer vergeten. Tot vandaag dus. Niet veel later ontdekte ik dat je zoekacties er zelfs op kunt beperken, zoals je dat ook kunt doen voor nieuws, blogs of kaarten.

Toen ik keek uit welke mensen mijn sociale cirkel bij Google bestaat zag ik dat er ook secundaire contacten tussen staan. De kennissen en vrienden van kennissen en vrienden, als het ware. Google licht een en ander toe in het helpmenu en in een video. Die secundaire contacten kun je alleen verwijderen door de tussenliggende directe ook te elimineren.

Sociaal zoeken wordt gekoppeld aan de volgende contacten:

• mensen in je Gmail chatlijst
• mensen die je hebt toegevoegd aan een van de groepen 'vrienden', 'familie' of 'collega's'
• mensen met wie je in het openbaar bent verbonden via de sociale netwerken die je zelf hebt toegevoegd aan je profielpagina bij Google
• mensen die je volgt in Google Reader en Google Buzz
• de contacten van die contacten die ook een profielpagina hebben

Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet denken. Als je je contacten goed op orde hebt kan dit een interessante informatiefilter zijn. Aan de andere kant: hoeveel ruis krijg je voorgeschoteld als jouw directe contacten het niet goed voor elkaar hebben? Google stelt je overigens wel in staat om te kijken hoe de lijntjes allemaal lopen. Je kunt het geheel dus redelijk goed naar je hand zetten, als je dat zou willen.

Het is opmerkelijk dat deze feature bijna een jaar na dato nog niet is doorgevoerd in Google.nl. Betekent dat, dat de resultaten nog niet bevredigend zijn? Zitten er te veel haken en ogen aan? Zijn er privacy-issues?

Meer vragen dan antwoorden, maar interessant is het, dat sociale zoeken. Wordt (mogelijk) vervolgd.

@

Klassiekers deel 115: Uh huh oh yeh

Wat moet je nu nog zeggen over Paul Weller? Die man heeft gewoon een grote staat van dienst. Bij The Jam, The Style Council en solo. Ik kies vandaag voor het eerste nummer van zijn titelloze solodebuut. Uh huh oh yeh.

"Always there to confuse and fool you"

@

Google lanceert Postvak Prioriteit voor Gmail

Goed informatiemanagement begint bij goede informatiefilters. Nu heb ik in de loop van de jaren al heel wat filters ingezet, maar als het gaat om e-mail is mijn aanpak nog altijd vrij traditioneel. Ik pas het concept van Inbox Zero weliswaar toe, maar binnen Gmail werk ik alleen met de 'labels' van het programma, niet met de filters die worden aangeboden. Stom eigenlijk, want ik zou veel baat bij kunnen hebben bij dat hulpmiddel.

Ik heb drie actieve Gmail-accounts, die dagelijks volstromen. Nu maak ik vaak voorselecties door met de telefoon de inboxen van al mijn mailaccounts tegelijkertijd op te vragen, en door binnen de browser te werken met de extensie Google Account Switcher. Daarmee is alles over mijn filteren gezegd (als ik de uitstekende spamfilter van Gmail zelf tenminste niet meetel). Zo gek als bij deze meneer is het nog niet, maar ik ben al lang van plan er eens iets aan te doen. Het komt er alleen niet van.

Google is me echter voor. Vanochtend ontving ik een  *kuch* mailtje van het bedrijf, dat me attendeerde op  Postvak Prioriteit. Deze nieuwe service legt een filter over je inbox en onderscheidt belangrijke van onbelangrijke e-mails. Het is uiteraard wel een programma dat enige training behoeft maar mijn eerste indruk is positief. Ik denk dat ik het zelf instellen van filters van mijn actielijstje kan schrappen. Dat doet me deugd.

@

De wereld in de juiste proporties zien

Gezien bij Blom: een verwijzing naar BBC Dimensions, een tool waarmee je gebeurtenissen, plaatsen en gebouwen kunt projecteren op je eigen woonplaats of op een andere plek op Google Maps. Leg het Pentagon maar eens over Middelburg, of de maanlanding, of de omsingeling van Stalingrad in 1942...en je weet weer even waar je staat.

@

Lastig: zoeken naar oude twittergesprekken

Nu Google een aparte pagina heeft ingericht voor 'realtime zoeken' is er geen houden meer aan: steeds meer mensen vinden informatie die nu, op dit moment, verspreid wordt belangrijk en zoekmachines spelen daar op in. Twitter Search en Google realtime zoeken zijn natuurlijk niet de enige spelers. Vorig jaar stak ik de loftrompet bijvoorbeeld over Topsy en het moet gezegd: die zoekmachine gebruik ik nog steeds meerdere keren per week, ook omdat je er makkelijk mee kunt achterhalen of er in tweets naar bepaalde websites wordt verwezen en omdat de zoekmachine beschikt over interessante filtermogelijkheden.

Maar er zijn nog meer Twitter- en realtime-zoekmachines. InventorSpot belicht er tien, David Lee King testte er onlangs een aantal. Daaruit kwam naar voren dat de beperkingen van de zoekmachines pas echt aan het licht komen als je gericht gaat zoeken. Ik merkte dat vanochtend ook. Toen ik deze tweet zag, van iemand die op zoek is naar een goedkope overnachting in Middelburg, ging ik in verschillende machines op zoek naar een twittterconversatie met @jeroencl, die vorige maand iets soortgelijks vroeg. Ik reageerde daar toen zelf op, maar ook andere mensen. Ik was benieuwd of ik die conversatie eenvoudig boven water kon krijgen. De verschillen in zoekresultaten zijn echter groot, als ik zoek op "@jeroencl + middelburg":

• Google Realtime toont een deel van het gesprek (de gewone versie van Google een kleiner deel)
• Topsy komt met 1, niet-relevante treffer
• Twitter Search geeft helemaal niets terug. Als ik dingen uitprobeer (filteren op personen of periode) in geavanceerd zoeken krijg ik ook niet wat ik zoek; ik leer terloops alleen iets over de zoekstrings die TS gebruikt
• CrowdEye geeft heel veel resultaten maar geen relevante (is overigens wel een mooie zoekmachine voor enkelvoudige zoekopdrachten)
• Dat geldt ook voor Twazzup
• Bettween laat wel conversaties zien, maar alleen zeer recente

De meest interessante resultaten komen naar voren in Twitoaster. Ook dat lijstje is niet volledig, maar door in de zoekresultaten door te klikken op 'replies' krijg je het grootste deel van de conversatie boven water. Het was in ieder geval voldoende om de vraagtweet te kunnen beantwoorden.

Deze test is uiteraard te beperkt om er een conclusie aan te kunnen koppelen. Ik heb de zoekopdrachten niet aangepast (soms komt er iets anders in beeld als je het apenstaartje weglaat) en ik heb ongetwijfeld een paar goede zoekmachines overgeslagen. Wat het mij wel leert is dat het voor de meeste mensen veel te ver zal gaan om dit allemaal uit te proberen. Zij zoeken in Google of Twitter en zullen dan niet alles vinden wat ze zoeken. In die zin is het heel begrijpelijk dat luisteren en vragen zoeken geleidelijk gaan vervangen. Durf te vragen en je krijgt vaak sneller antwoord van mensen dan van machines.

Best mooi eigenlijk.

@

Vijf jaar na Katrina: leven in een huis dat geen thuis is

Vijf jaar na Katrina is de stad New Orleans nog steeds niet hersteld van de schade die de orkaan toen aanrichtte. Als je de nieuwsberichten over de herdenking van de ramp leest krijg je echter niet meteen het gevoel dat het nog 'heel erg is daar', zeker niet als je het verslag Feesten met droge voeten, van Nieuwsblad.be leest. Nu is dat natuurlijk best behaaglijk maar even uit de comfortzone kruipen is ook wel eens goed.

Een paar dagen heeft een organisatie met de naam The Abandoned Buildings Outreach Team of UNITY of Greater New Orleans een rapport over de bewoners van verlaten gebouwen in de stad gepubliceerd: Search and Rescue Five Years Later: Saving People Still Trapped in Katrina’s Ruins (PDF). De bevindingen zijn ontluisterend:

• Het aantal daklozen is sinds Katrina verdubbeld, ondanks het feit dat slechts 80 procent van de daklozen naar de stad terugkeerden, na de ramp
• New Orleans kent momenteel maar liefst 55.000 verlaten gebouwen. Het nabijgelegen Jefferson Parish heeft er ook nog eens 8000. 
• Er wonen naar schatting tussen de 3.000 en 6.000 mensen in die gebouwen
• 87 procent van die mensen zijn invalide. 76 procent heeft een geestesziekte, 58 procent heeft een fysieke handicap
• Ruim 11 procent van deze mensen is ouder dan 62. 
• 42 procent van deze mensen zal waarschijnlijk binnen 7 jaar sterven, als ze aan hun lot worden overgelaten

Ik vind het heftige cijfers. Het is mooi dat Obama miljarden investeert in de wederopbouw, maar ik vind het onbegrijpelijk dat (deze) mensen geen voorrang krijgen. Of is dat gebruikelijk, als het om daklozen gaat? Of zou er sprake zijn van onwil? Kun je daar wel van spreken als iemand geestesziek is?

Als je New Orleans bekijkt in Street View lijkt de schade op het eerste gezicht mee te vallen. Maar in bepaalde wijken is de leegstand en het verval goed zichtbaar, al weet je als kijker niet wanneer de foto's precies zijn gemaakt door Google. Je ziet in ieder geval talloze noodtoiletten en bouwketen, dichtgetimmerde ramen en ongemaaide grasvelden. Geen prettig zicht.

Opmerkelijk -tot slot- is het verhaal van het pretpark Six Flags in de stad. Ook dat park was de dupe van Katrina. Na veel geharrewar is het park nog steeds niet heropend, maar zijn er wel plannen om het om te bouwen tot...een Nickelodeon-water/themapark. Waanzin.

@

Outsourcing: is de aarde echt zo plat?

Als ik zou zeggen dat ik veel weet van outsourcing (uitbesteding) zou ik liegen, maar sinds ik De aarde is plat las, kan het onderwerp wel op mijn belangstelling rekenen. Wat zijn de gevolgen van de economische groei in landen als China en India voor de Europese en Nederlandse economie? Hoe groot is het leger hoogopgeleiden in die landen, en in hoeverre zijn ze in staat om tegen lagere lonen het werk te doen van hoogopgeleiden in het Westen?

In kroegtafeldiscussies stel ik het altijd simpel: "ieder jaar komen er duizenden afgestudeerden op de arbeidsmarkt, terwijl steeds meer westerse bedrijven inzien hoeveel ze kunnen besparen op loonkosten door outsourcing. Binnen nu en vijf jaar zullen we ingehaald worden." Ik baseer zulke uitspraken eigenlijk nergens op. Ja, op het boek van Friedman misschien, maar wie zegt dat die beste man gelijk heeft? Reden genoeg om er vandaag eens iets meer over te lezen.

Allereerst heb ik vastgesteld dat outsourcing in veel sectoren nog steeds terreinwinst boekt. Dat kun je lezen op vele nieuwssites en weblogs, maar ook in verschillende krantenartikelen (die ik vond m.b.v. de krantenbank van LexisNexis). Tegelijkertijd stuitte ik op artikelen die stellen dat outsourcing, zeker in de VS, niet meer zo vanzelfsprekend is als een paar jaar geleden:

• Outsourced Call Centers Return, To U.S. Homes
• Chinese Companies are Finding US to be a Bargain
• More U.S. businesses abandon outsourcing overseas

Soms is er dus sprake van een omgekeerde wereld. Chinese bedrijven kopen grond in de VS en huren daar personeel in, omdat de kosten in het eigen land de pan uitrijzen, terwijl de lonen van Amerikanen dalen. Ik kan me niet herinneren dat Friendman in zijn boek ook rekening hield met die ontwikkeling (dat is misschien anders in versie 3.0 van het boek, dat heb ik nog niet gelezen). Toch betekent dat volgens mij niet dat er een nieuwe trend is ingezet. Er zijn ook bedrijven die kansen zien in de stijgende lonen in Azië.In Lagelonenlanden: Sourcing in or out? (FEM Business, 11 oktober 2008) las ik bijvoorbeeld:

Hoe zit dat voor bedrijven die niet de IT, maar de productie naar het Oosten hebben verplaatst, de outsourcers pur sang? Zij zijn het die de hoge olieprijs, inflatie en stijgende lonen echt voelen. "Dat opkomende economieën te maken hebben met stijgende lonen, hoge inflatie en andere economische conjuncturen is juist voordelig", zegt Philips-woordvoerder Joon Knapen. "Het betekent dat zich daar een middenklasse ontwikkelt en daarmee ook de afzetmarkt." Dat de productie duurder wordt, weegt niet op tegen het profijt dat een bedrijf als Philips heeft van de stijgende consumptie in deze landen. "Het loont nog steeds om de business offshore uit te bouwen." Crisis of geen crisis.

Maar hoe zit het dan met dat leger hoogopgeleiden? Het schijnt dat alleen China al zo'n 2000 universiteiten telt. Welnu: uit een item van RTL Nieuws maak ik op dat er jaarlijks zó veel gediplomeerden de arbeidsmarkt betreden dat hun diploma feitelijk waardeloos is geworden. Ze behoren daarom opeens tot een groeiend leger kansarmen. Ook over die ontwikkelingen las ik niets in De aarde is plat.

Dat alles neemt niet weg dat outsourcing nog springlevend is. IT-studenten maken er gebruik van, advocatenkantoren, callcenters: you name it. Dat, en het feit dat de impact van automatisering zich ook nog jaren zal doen voelen, maakt dat ik de indruk heb dat het nog steeds goed is om je, als student en werknemer, te richten op zaken waarmee lageloonlanden nog niet goed kunnen concurreren. Anderzijds: misschien loopt het niet zo'n vaart als Friedman mij een paar jaar geleden deed doen geloven. Als het slecht gaat met onze economie en goed met de Aziatische, kunnen er veel gekke dingen gebeuren.

Gerelateerd:
Uitgelezen: De aarde is plat van Thomas Friedman
Als de zon opkomt kun je maar beter beginnen met rennen
The Fuzzy Tail: van informatietijdperk naar tijd van de concepten

@

Afbeelding: Banksy

De pornoindustrie en het web

Als je erover nadenkt is het best vreemd, dat mensen die zich bezighouden met de invloed van internet op de economie, cultuur en kunst, maar zelden parallellen trekken met de pornoindustrie. Die grote industrie is van meet af aan een van de pijlers waar het (commerciële) web op rust, maar is tegelijkertijd een van de grootste slachtoffers van het enorme gratis aanbod van content op het web. Als je wilt weten welke kant het opgaat met de uitgeefwereld en alle andere tussenpersonen in de handel en cultuur (van reisbureaus tot bibliotheken, van makelaars tot de detailhandel), doe je er goed aan ook te kijken naar de ontwikkelingen in de pornoindustrie.

Tot diep begin jaren '80 was porno voorbehouden aan de seksshops, de uitgevers van pornoblaadjes en de gelukkige particulieren die beschikten over een filmprojector. Met de opkomst van de videorecorder rukte porno ook op in de woonkamer. Bijna 15 jaar lang was het in veel videotheken het bestverhuurde genre. Toen ik eind jaren '90 in een videotheek werkte was het dat in ieder geval nog steeds. Toen breedband internet gemeengoed werd stortte de industrie in. Kennislink heeft een aardig artikel over dat onderwerp. Door het aanbod van 'gratis' wordt er veel minder verdiend aan porno.

Het gekke is dat de statistieken over de pornoindustrie tegelijkertijd indrukwekkend en teleurstellend zijn. Er wordt ontzettend veel porno gekeken (vooral op zondag blijkbaar) maar in de lijst van meest bekeken websites wereldwijd komt lijstaanvoerder Pornhub niet verder dan een 53e plaats, en nr. 2, YouPorn, niet verder dan de 61e plaats.

Denk je vervolgens eens in: YouPorn heeft meer dan 1,2 miljoen unieke bezoekers per dag, die gezamenlijk dan zo'n 16,5 miljoen pagina's bekijken (bezoekers van pornosites schijnen gemiddeld zes minuten 'te blijven hangen'). Toch lukt het de eigenaar maar niet om de website te verkopen, omdat het verdienmodel niet in orde is. Kennislink schrijft:

In 2007 kreeg Steve Hirsch, de eigenaar van de Vivid Entertainment Group, ‘s werelds grootste uitbater van seksvideo’s, een bezoekje van de eigenaar van YouPorn. De website liep toen al als een trein, maar hij wilde de site verkopen omdat, net zoals bij YouTube, er meer bezoekers waren dan inkomsten. De vraagprijs was 20 miljoen dollar, een schijntje vergeleken met de 1,65 miljard dollar die Google een half jaar eerder neertelde voor YouTube. Het leek een buitenkansje. Toch bedankte Hirsch voor de eer.
[...]
Al dat gehannes met die nieuwe technologie is de moeite niet waard volgens Hirsch en zijn collega’s in de industrie. De voorlopig marginale opbrengsten van zo’n $120.000 per jaar aan advertentiekosten is niet voldoende motivatie voor de grote spelers om YouPorn over te kopen. De eigenaar, een mysterieuze Amerikaan genaamd Stephen Paul Jones, zit voor zover bekend nog steeds met de website in zijn maag.

Leerzaam, wat ik je brom. Zelfs als je groot bent in een van de meest populaire segmenten van het web is het nog erg lastig om je financiële slag te slaan. Je kunt dan uiteraard de schuld geven aan de 'alles gratis-cultuur' maar dat is m.i. iets te kort door de bocht. Die cultuur kan bestaan dankzij de eigenschappen van bits, het karakter van het netwerk als geheel én dankzij de natuurlijke zucht naar meer en gratis van mensen. Als je zou  proberen dat terug te draaien vanuit het achterhaalde copyrightconcept zal je jezelf geconfronteerd zien met een verdere toename van piraterij en 'user generated content'.

Commercie is onomkeerbaar veranderd. Wie geld wil verdienen zal anders moeten gaan denken. Of de pornoindustrie nu al klaar is voor Pink's 'geheel nieuwe geest' waag ik te betwijfelen maar men zou er goed aan doen de dingen te accepteren zoals ze zijn en verder te kijken, te innoveren.

Gerelateerd:
Meer kwekken, minder masturberen?
Zoeken naar sex, dat doe je niet in de bibliotheek
Pornopolitiek zuigt
Zeeuwen zoeken het meest naar porno

@

De volledige infografiek

Bibliofoto's

Vind meer foto's zoals deze op Bibliotheek 2.0

Op Bibliotheek 2.0 plaats ik zo nu en dan afbeeldingen die hier geen kans kregen. Nu krijgen ze die kans alsnog, in een slideshow.

@

Wat nu weer? CCTV-auto's?

'Wel een beetje bijblijven, ouwe', zei er laatst een. Maar dat is toch helemaal niet te doen? Zo zat ik me gisteren nog af te vragen of de jurk waarmee je kunt bellen een hoax is en maakte ik vandaag kennis met CCTV-auto's. Inderdaad, daar rijden er dus al 54 van rond, in Groot-Brittannië. En natuurlijk gaan de chauffeurs weer piepen als er teruggefilmd wordt, zij wijzen liever met een beschuldigende vinger naar de autootjes van Google.

Het is tijd om eens lekker een biertje te gaan drinken.

@

Pas als de laatste vis is gevangen...

Only after the last tree has been cut down, 

Only after the last river has been poisoned, 

Only after the last fish has been caught, 

Only then will you find that money cannot be eaten.

-Cree-

Deze tekst stond op een poster die 20 jaar geleden op de wc van mijn eerste appartementje hing. Ik kwam die tekst zojuist weer tegen en vind 'm nog steeds mooi. In de geest van Hoe kun je de lucht bezitten?

@

Foto

Een app in ontwikkeling: Bieb

Het komt wel eens voor dat er opeens een verrassende tweet binnenrolt. Zo ook deze week: "hey! ik maak een app (iPhone) waarmee je boeken kunt verlengen en zoeken in OB's van Nederland. Interesse om te beta testen?" Was getekend: Hans Pinckaers. Nu had ik geen flauw idee wie Hans is, maar ik leerde al snel dat deze jongen nog maar 19 is en studeert voor huisarts. Programmeren voor de iPhone doet hij er voor de lol bij, zo lijkt het.

Vanavond kreeg ik het beloofde mailtje, voorzien van een instructie om deze app in ontwikkeling (met de werknaam Bieb) op de iPhone te installeren. Als een applicatie nog in ontwikkeling is moet dat namelijk buiten de App Store om gebeuren.

Hoewel ik met Bieb nog geen boeken kan zoeken of verlengen via Zeeuwse bibliotheekcatalogi heb ik wel al een aardige eerste indruk gekregen van de toepassing. Als je je lenerspas eenmaal hebt toegevoegd kun je een aantal bibliotheken naar keuze activeren, waarna je vrij kunt zoeken op titel en meteen kunt zien of het boek ergens aanwezig is. Als Bieb af is kun je er ook boeken mee verlengen of reserveren.

Het mag geen verrassing heten dat ik nu al enthousiast ben over deze app. Ik mekker vaak over het geringe aanbod van mobiele toepassingen voor bibliotheken. Als er dan aan gewerkt wordt, kan ik alleen maar juichen. Dat het initiatief dan wordt genomen door iemand als Hans maakt het alleen nog maar mooier. De achtergrond van het project ken ik niet, maar ik krijg niet de indruk dat het een opdracht vanuit de sector zelf is.

In de mail liet Hans weten op zoek te zijn naar extra testers van deze vroege versie. Meld je dus aan, als je belangstelling hebt.

Aanvullende informatie uit de mail:

Known issues:
- namen van bibliotheken zijn inclusief stad, zonder is overzichtelijker
- namen van bibliotheken worden binnen sectie niet gesorteerd
- namen van bibliotheken met rare karakters worden verkeerd gerendered

Features die nog komen voor v1.0
- ondersteuning van heel nederland op het gebied van zoeken en beschikbaarheidsinformatie
- notificaties als je boeken verlopen
- groot gedeelte van nederland kan zodirect ook boeken verlengen (ZONES, BICAT en Vubis komt sowieso in versie 1)
- je kan boeken opslaan voor later
- een notificatie als een boek dat je graag wilt lenen "misschien" (dit is nooit zeker, iemand kan het boek weer verlengd hebben) beschikbaar komt

Schoonheid
- de indicator onderaan krijgt een vergrootglas op de zoekscherm pagina en een plusje op de "voeg pasje toe" pagina
- er is nog geen mooi ladertje voor de cover images (even wachten ze worden wel geladen)
- user interface reageert soms schokkerig
- nog geen icoon

@

Senioren op het sociale web

Het CBS noemt het de 'grijze druk':

Nederland groeit niet alleen maar wordt ook steeds ouder. Op dit moment is de grijze druk 22 procent. Dit betekent dat op elke honderd potentiële arbeidskrachten 22 65-plussers zijn. Vijftig jaar geleden waren dit er nog veertien. Kort na 2010 is een versnelling in de toename van het aantal ouderen te verwachten. Vanaf dat jaar bereiken de eerste babyboomers van de naoorlogse geboortegeneratie de leeftijd van 65 jaar.

Mede omdat de toenemende vergrijzing nu eenmaal een gegeven is, vind ik senioren een interessante doelgroep. Hoe kun je, als culturele organisatie, al die mensen nu en straks van dienst zijn? Die vraag wordt nog interessanter als je het betrekt op het digitale domein. Hoe groot kan de rol van internet straks zijn, in dat dienstenpakket?

In 2007 concludeerde het SCP nog dat het internetgebruik van senioren, ondanks een toename, sterk achterbleef bij dat van de jongere generaties. Tegelijkertijd merkten veel bibliotheken wel dat de belangstelling van senioren voor internetcursussen sterk terugliep. Dat, en observaties in mijn eigen omgeving, deden mij vermoeden dat er een soort plateau was bereikt, dat een deel van de senioren internet gewoon zou laten voor wat het is, onder het motto 'het zal mijn tijd wel duren'.

Ik denk dat ik me schromelijk vergist heb. Uit een nieuw onderzoek van Pew (een Amerikaans onderzoek weliswaar, maar toch...) komt naar voren dat het aantal senioren dat aanwezig is op sociale netwerken binnen een jaar tijd bijna is verdubbeld. Dat is een fenomenale groeispurt!

Zou dit nu ook betekenen dat mensen van boven de 70 straks ook, bij wijze van spreken, lopen te twitteren op hun iPhone 7? Ik hield het lange tijd niet voor mogelijk, maar herzie mijn mening nu. Als je denkt aan nieuwe media en doelgroepen moet je ook denken aan senioren, zo simpel is het gewoon.

Gerelateerd:
Senioren als doelgroep van de bibliotheek
Senioren ontdekken gaming ook
Een leven lang leren! Blakende bloggers van boven de negentig
Ageline, de senioren-database

@

De moderne schandpaal: verdachten op Facebook

Een maand geleden las ik in de krant dat China een einde wil maken aan de zogenaamde 'schandemarsen' met criminelen. Tot voor kort was het in dat land nog heel gewoon om veroordeelden te tonen aan het publiek. Toen ik dat las moest ik denken aan de Middeleeuwen. Toen waren schandpalen in de westerse wereld ook nog heel gewoon.

Vandaag realiseerde ik me dat schandpalen eigenlijk nog steeds heel gewoon zijn in het Westen, toen ik las dat de Evesham Township Police verdachten (dus geen veroordeelden) meteen op Facebook knikkert. En niks geen afgeschermd profiel hoor. Je kunt de verdachten ook gewoon bekijken als het korps niet tot 'je virtuele vrienden' behoort.

Nieuw is dit verschijnsel niet (zie hieronder), maar het relativeert de discussie over online privacy op een vreemde manier. Waar hebben we het nu eigenlijk allemaal over?

Gerelateerd:
Gearresteerd, gefotografeerd en op Twitter
Jagen op zedendelinquenten met de Offender Locator van Vision 20/20
Internet maakt meer kapot dan je lief is: zedendelinquenten online

@

Beter werken: sneltoetsen voor websites

De strijd tegen mijn muisgebruik woedt nog steeds voort. Reeder mag dan bekend staan als een van de beste apps voor het lezen van RSS; nu ik er een paar keer gebruik van heb gemaakt kan ik weinig anders dan constateren dat de toepassing voor mij niet werkt. Reeder is onoverzichtelijk en het navigeren heeft een omslachtig karakter. Weg d'r mee dus.

Tweetdeck bevalt wél. Ik ging overstag omdat die Twitterclient me, in tegenstelling tot Seesmic, in staat stelt om te scrollen door tweets. Inmiddels ben ik gewend aan de interface en heb ik gemerkt dat het programma nog meer voordelen heeft. Het is bijvoorbeeld veel makkelijker om te schakelen tussen verschillende accounts. Tweetdeck behoud ik.

Ik bleef echter een beetje worstelen met Netvibes en andere websites. Maandag schakelde ik over van de widget- naar de zogenaamde 'lezerweergave', maar daar werd ik ook al snel hoorndol van. Het werkt prima op het moment dat ik 'goed bij ben' met het lezen van alle feeds, maar het krijgt een averechts effect als ik een dagje geen tijd heb gehad. Dan klik je je alsnog een slag in de rondte.

In een helder moment bedacht ik vandaag dat Netvibes de gebruiker misschien ook wel sneltoetsen (toetsen op het toetsenbord die fungeren als alternatief voor knoppen op websites) biedt. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn.

Ik bewijs mezelf een grote dienst door deze sneltoetsen, en die van Google Chrome, uit mijn hoofd te leren. Voor Netvibes heb ik de toets H alvast onthouden. Daarmee roep je het 'contextmenu' op, waarin je naar behoefte kunt spieken. De sneltoetsen van Windows zelf kende ik al grotendeels uit mijn hoofd.

Die muis gaat eraan!

@

Een spamfilter voor Blogger

Google kondigde twee weken geleden al aan dat het een spamfilter voor Blogger had gelanceerd. Die filter zou net zo krachtig moeten zijn als die van Gmail (over die filter ben ik inderdaad zeer tevreden).

Zojuist zag ik dat het tabblad 'reacties' nu ook aan mijn account is toegevoegd. Dat gegeven deed me besluiten de woordverificatie voor reacties op dit weblog (captcha's) weer uit te schakelen. Ik heb die extra drempel bijna een jaar geleden met tegenzin in moeten schakelen, omdat spam de overhand kreeg. Als de filter niet goed werkt zet ik de verificatie weer aan, maar voor nu geldt: drempels weg! Tik je tekst, even een bolletje aanvinken (desnoods 'anoniem') en verzenden maar...

Gerelateerd:
Zullen spammers ooit opgeven?
Spypig: inzicht in de inzichten van spammers
Commentaren op weblogs: de werking van captcha's
reCAPTCHA: draag een steentje bij aan het digitaliseren van boeken
Reaguren echt zo moeilijk niet!

Update 26 augustus: de eerste spam is binnen en werd inderdaad herkend en in quarantaine gezet door Blogger. De software lijkt prima te werken dus...

@

Afbeelding: Candice Tripp

Een iPhone-flipperkast

In The King of Kong vertelde ik al eens hoe verzot ik vroeger was op arcadegames, van die kasten waarop je games als Wonder Boy, Bomb Jack en Super Qix speelde. Ik en mijn maatjes gooiden er vele, vele guldens in. Dat deden we bij de frietboer, in sportkantines en later zelfs in kroegen en discotheken. 'Een level verder komen' was toen net zo interessant als het nu is, maar kostte je heel wat meer. Er waren maar weinig klasgenoten die toen al thuis konden gamen. Ik had een vriendje met een Vic 20, en een met een Atari 2600, dat was het. De verleiding van de Arcadegame was dus groot.

Dat gold ook voor flipperkasten. Daar heb ik zo mogelijk nog meer op gespeeld. Toen ik een jaar of tien was had je nog van die machines die je kon manipuleren zonder dat ze op tilt sloegen. Voor een kwartje scoorde je vrij spel na vrij spel. Kicken.

Maar goed, het 'opa vertelt-gehalte' wordt nu wel heel hoog. Laat ik afronden met de opmerking dat ik deze nieuwe aardappel prachtig vind. Hang je iPhone erin en je hebt een heuse flipperkast. Ik moet er niet te lang naar kijken. Als ik dat wel doe ga ik voor de bijl.

@

Klassiekers deel 114: Senses working overtime

De band XTC ontstond al toen ik nog maar net geboren was, maar ik leerde hun muziek pas kennen in de jaren '80, in de tijd dat bands als The Jam, The Stranglers en Fisher Z ook nog gewoon in de top 40 stonden. Het blijft een lekkere sound...

And I’ve got one, two, three, four, five,
Senses working overtime
Trying to take this all in

@

Helaas moeten we je daarom teleurstellen

Vandaag denk ik aan Mark Deckers, die in januari beschreef hoe hij een zaal vol bibliotheekdirecteuren diende te verlaten, om de doodeenvoudige reden dat hij geen directeur is.

Afgelopen maandag ontving ik een mailtje van de Vereniging van Openbare Bibliotheken:

U hebt zich in de afgelopen periode opgegeven voor de nieuwsbrief van de nieuwe Vereniging van Openbare Bibliotheken. Als nieuwe VOB zijn er keuzes gemaakt voor onze communicatie. Met de fusie met de werkgeversorganisatie WOB voor de boeg is er een keuze gemaakt om ons rechtstreeks tot de directeuren van de openbare bibliotheken, en bibliotheekorganisaties te richten. We hebben onze nieuwe nieuwsbrief de afgelopen periode dan ook alleen aan directeuren van onze branche verstuurd.

Onze website is voor iedereen toegankelijk. Daar vindt u alle relevante informatie van uw branchevereniging.

Prima. Duidelijk zat. Ik had gewoon niet gezien dat deze informatiebron alleen voor directeuren is bestemd. De nieuwsbrief leek me interessant omdat ik er mogelijk dingen in had kunnen lezen die niet op de website staan. Omdat we niet bepaald worden overladen met informatie leek het me in ieder geval de moeite waard om dat na te gaan.

Op de bewuste website kwam ik diezelfde dag inderdaad een nieuwtje tegen: VOB-forum op LinkedIn van start. Nu wist ik beter inmiddels, maar ik kon het niet nalaten om het toch te proberen. Ik meldde me aan. Je wordt namelijk steeds nieuwsgieriger, als er bewust gekozen wordt voor gesloten deuren, en niet voor het platform waar de meeste leden sowieso al zijn te vinden.

Vandaag kreeg ik de afwijzing binnen. Die leest weg zoals een blauwtje wegloopt.

Ik draai klassieker 24 nog maar eens (Who's who list where's my name...) en besluit het op te geven. Had ik maar een vak moeten leren.

@

De Bijbel als videogame

Er is al veel gedaan om mensen 'dichterbij de Bijbel te doen komen', maar het Oude Testament vertalen naar een  Massively Multiplayer Online Role Playing Game? Dat vind ik bijzonder.

Vanaf zes september kan The Bible Online: Heroes gespeeld worden via de browser. Computer Idee schrijft onder meer:

Het spel is gebaseerd op het eerste boek van de Bijbel, Genesis. Spelers kruipen in de huid van Abraham en zijn nakomelingen en kunnen zo de gebeurtenissen uit deze periode opnieuw te beleven en uit te voeren. [...]
Als aanvoerders van hun stam kunnen de spelers dorpen bouwen en hulpbronnen en een budget beheren. Zij moeten besluiten of ze hun doelen willen bereiken met diplomatie of met geweld (oorlog). Daarbij blijven zij niet op één plaats maar zijn steeds onderweg, op zoek naar het Beloofde Land.

De screenshots zien er goed uit. Als dit spel net zo succesvol wordt als America's Army zitten de makers goed, met deze moderne vertaling.

Gerelateerd:
De Bijbel gaat mobiel
The Book: de Bijbel als glossy
De bijbel: een sociaal netwerk avant la lettre
Bijbel en Koran vergelijken op bijbelenkoran.nl
Kuka, de robot die een bijbel schrijft
Hackersethiek en de Bijbel: gij zult soms stelen

@

Schilderij David en Goliath: Caravaggio

De olifantenhuid van Kuik

Gisteren bekeek ik de Twittertijdlijn van Tim Kuik, de directeur van Brein. Brein is namelijk weer volop in het nieuws deze zomer. The Pirate Bay daagt Brein, Brein daagt The Pirate Bay en Brein valt over een reclame van UPC. Dat soort berichten.

Ik heb al te vaak geschreven wat  ik denk over Brein, copyright en piraterij, dat laat ik deze keer even buiten beschouwing. Waar het mij nu even over gaat is de kritiek die Kuik over zich heen krijgt, op het web. Die is buitenproportioneel. Wat dat betreft vind ik het wel stoer van de man, dat hij zich gewoon op Twitter waagt en de discussie niet schuwt. Deze kerel heeft een olifantenhuid.

Een greep uit blogbijdragen:

• Wat het betekent als Kuik 'rechthebbenden' zegt.
• Tim Kuik heeft zelf een gaatje in zijn hoofd
• NIEUW! De Tim Kuik Remix Contest
• De fratsen van Tim Kuik
• Tim Kuik = psychotisch

@

Twaggies

Neem een willekeurige tweet en maak er een tekening van. Zo eenvoudig kan het zijn. Twaggies is/zijn leuk.

@

E-conferencing: te gast bij de Mediatheek van de Hogeschool Rotterdam

Op uitnodiging van Marie-José Lampe was ik zojuist virtueel te gast bij een conferentie van de Mediatheek van de Hogeschool Rotterdam. Ik vertelde over mijn werk en beantwoordde vragen over onderwerpen als Library Thing, Bibliotheek 2.0, bloggen, Twitter en privacy. Erg leuk om te doen.

Ik was uiteraard wel benieuwd of de zaal het niet gek vond, om naar een scherm te kijken. Dat bleek niet het geval te zijn. Er werd opgemerkt dat de interactiviteit groter was dan men verwacht had, alleen het beeld had wel iets beter gekund.

Fijn om te horen. Het sterkt mij in de gedachte dat videoconferencing prima werkt, zelfs met een goedkope webcam en de videofunctie van Gmail. Met professionele apparatuur en software wordt het dan alleen nog maar mooier. Ik teken ervoor.

Gerelateerd:
Virtueel aanschuiven bij het Reinwardt College
Ning, quo vadis?
Getest: videochat van Gmail
Referaat gaming Bibliotheek Rotterdam op YouTube

@

Foto: René Oostdijk

Gelezen: Sex, Blogs & Rock-'n-Roll

Die Ernst-Jan Pfauth toch. Sinds hij actief is in de blogosfeer kruisen onze wegen zich regelmatig. Ik zag hoe hij begon als blogger en in de loop van de tijd zijn activiteiten en online aanwezigheid uitbreidde. Ik stelde met een grijns vast hoe slim hij en Peter Evers Spotlight Effect op de kaart zetten door in 2007 de mensen achter de weblogs uit de Marcom Top 100 in de schijnwerpers te zetten. Ik herinner me ook hoe ik uitzag naar het moment dat Mijns Inziens (toen nog ZBdigitaal, op 26) aan bod zou komen. Ik ontmoette Ernst-Jan (EJ) op Picnic 2008 en zag dat hij er niet alleen was voor de sprekers; hij concentreerde zich ook op de aanwezige bezoekers. Dat vond ik heel begrijpelijk, hij was zelf immers ook een blogcongres aan het organiseren.

EJ ontwikkelde zich in korte tijd tot een 'problogger', iemand die kan leven van bloggen en de activiteiten die daar uit voortvloeien. Toen hij me in de zomer van 2008 vroeg of hij me mocht interviewen voor een e-boek, werkte ik daar graag aan mee. Toen EJ later ook nog eens werd aangenomen bij NRC Next, om daar de website te transformeren tot een weblog, wist ik het zeker: passie en ambitie gaan heel goed samen.

Natuurlijk lag het er soms best dik bovenop, dat deze jongen doorlopend werkt aan nieuwe doelstellingen, en daar veel voor overheeft, maar het lag er net zo goed dik bovenop dat EJ er ook altijd keihard voor gaat en voor werkt. Zonder een dosis geluk komt geen mens verder in het leven, ook Pfauth niet, maar niemand kan beweren dat het de schrijver is aan komen waaien.

Zei ik daar nu schrijver in plaats van blogger? Jazeker. Het door EJ geplande e-boek is namelijk een papieren boek geworden, vorige week uitgegeven door Thomas Rap. Ik las dat nieuws pas twee weken geleden en twijfelde geen moment. Ik bestelde het boek direct, bij Selexyz. Toen ik dat op Twitter meldde, schreef EJ  dat ik dat niet had hoeven doen. Omdat ik tot de geïnterviewden behoor zou ik het boek sowieso krijgen. Ik kon de bestelling niet meer terugdraaien en stelde voor het tweede exemplaar te verloten op Mijns Inziens. Dat vond EJ een goed idee. Zodra ik het ontvangen heb, zal ik dat dan ook doen.

Dan over het boek zelf. Sex, Blogs & Rock-’n-Roll is een grappige titel, maar het dekt de lading niet helemaal. Het boek deed me soms een beetje denken aan Bringing nothing to the Party maar eerlijk is eerlijk: de Sex en Rock-'n-Roll komen er in het boek van Pfauth een stuk bekaaider vanaf. Ik, als blogger, las ademloos wat het bloggen EJ allemaal heeft opgeleverd, en zag inderdaad parallellen met de avonturen die sommige bands beleven als zij bekend worden bij een groter publiek, en mogen gaan spelen in het buitenland, maar de groupies en de drugs die vaak opduiken in zulke verhalen, blijven in dit boek achterwege. Pfauth geeft alle ruimte aan zijn eigen vriendin en houdt het bij alcohol en een incidenteel jointje. Misschien klinkt het raar, maar dat gegeven maakt het boek nu juist zo leuk. De schrijver blijft bij zichzelf en vertelt vol vuur over de dingen die vier jaar bloggen hem hebben gebracht. Hij doet dat zonder poespas of onnodige overdrijvingen. Dat geeft je, als lezer, het gevoel dat jij die dingen ook kunt bereiken, als je maar bereid bent er hard voor te werken.

Het boek is meer dan het verhaal van Pfauth alleen. EJ is er goed in geslaagd zijn persoonlijke ervaringen te koppelen aan de praktijkvoorbeelden van collegabloggers. Ik las de 200 pagina's in drie 'momenten voor het slapen gaan' uit (ik ging laat slapen vannacht) en besefte pas tegen het eind dat het boek eigenlijk ook een prima gids is voor beginnende bloggers. Niet iedereen met blogaspiraties zal weliswaar zo ambitieus zijn als de schrijver zelf, maar door te lezen over de mogelijkheden en valkuilen die Pfauth op zijn weg vond, leer je gaandeweg hoe jij zelf aan de slag zou kunnen gaan, of je nu een journalist bent die het sociale web maar 'zo zo' vindt, of een docent die hoopt online kennis te kunnen delen.

Links:
Pfauth in On Air
Pfauth op Radio 1
Bespreking op MissLipgloss

@

Rapport: De Toekomst van de Bibliotheek 2010

Rapportdetoekomstvandebibliotheek7juli2010

In mei kreeg ik bezoek van twee studentes van de Hanzehogeschool Groningen (opleiding IDM). Voor hun scriptie deden zij onderzoek naar de toekomst van de bibliotheek. Zij interviewden daartoe diverse mensen uit de bibliotheekwereld.

De studentes zijn inmiddels geslaagd. Anne Sterenberg stuurde mij vandaag een verkorte versie van het rapport. Dat rapport help ik uiteraard graag verspreiden. Bij dezen.

@

Extensie van de week: Twitter Symbols

Een leuke tip voor de gebruikers van Google Chrome en Twitter: Twitter Symbols. Deze browserextensie voegt een extra knopje toe aan Twitter, waarmee je allerlei symbolen aan je tweets kunt toevoegen, zoals het icoon van een hamer en sikkel, schaakstukken of smiley's zoals die ook in MS Word worden getoond.

Is dit handig? Mwoah.
Is dit geinig? Absoluut.

Update: @echites en @lukask wezen mij erop dat de symbolen niet worden weergeven in sommige Twitterclients. In ieder geval ook niet in Tweetdeck en Seesmic.

@

Via Mashable (nog zes andere extensies)

Boekpresentatie: De bibliotheek van de 100 talenten

Rob Bruijnzeels is altijd met interessante projecten bezig: de Library School, het Ministerie van Verbeelding, het samenbrengen van meerdere culturele organisaties, waaronder een bibliotheek, in een oude kerk (PDF): het zijn allemaal voorbeelden van anders en innovatief nadenken over de bibliotheek van de toekomst.
Vrijdag mailde Rob:

Op dinsdag 14 september wordt in de bibliotheek van Heerhugowaard een driedelige boekencassette gepresenteerd over het project 'de bibliotheek van de 100 talenten'. Ik ben al een flink aantal jaren met dit project bezig en deze boeken zijn echt een mijlpaal In 'de 100 talenten' is een nieuw concept voor jeugdbibliotheekwerk ontwikkeld, waarbij wij uitgaan van de mediawijsheid van kinderen. Dat betekent echt op een heel andere manier werken in de jeugdbibliotheek, met designers, filosofen, kinderen, bibliothecarissen, game-ontwerpers en organisatiedeskundigen.. Het waarom en het hoe van 'dat anders werken' hebben wij de afgelopen jaren verkend en opgeschreven. 

Interessant toch?
Wie hier bij wil zijn, of meer over het project te weten wil komen, kan terecht op de website van Probiblio.

@

Illustratie: Joost Swarte

Modderen met code en hulp via Twitter

Vandaag ontving ik een mail van Add This, de site die de code genereert voor het balkje 'delen', onder iedere blogpost. Het was een attendering op de nieuwe service 'Follow Menu', waarmee je met een paar klikken knoppen kunt aanmaken die verwijzen naar profielpagina's elders op het web. Die code genereren was een peuleschil en het plaatsen van de code in de sidebar is ook geen probleem, maar ik wil het natuurlijk weer net een beetje anders: ik wil dat de vier knopjes rechtsboven komen te staan, op de plaats waar nu 'Twitter' en 'RSS-feed' in blauwe letters staat.

De code voor die twee teksten is kort. Zie deze afbeelding. De code van Add This is iets langer. Zie afbeelding 2. De eerste code zomaar vervangen door de tweede lukt niet: dan komen de knopjes onder 'startpagina' en 'over edwin' te staan.

Mijn vraag nu is: weet iemand hoe ik de code van het scriptje van Add This netjes rechts in beeld kan krijgen? Wat moet ik dan aanpassen in de code van Blogger?

Op de afbeelding zie je dat al een paar goede mensen zo vriendelijk waren om mij tips te geven via Twitter (wat een mooi medium toch, dank allen!) maar ik ben bang dat ik met mijn geringe kennis van CSS er niet uitkom in een paar keer 140 karakters.

Al met al is dit ook helemaal niet belangrijk, maar het zou natuurlijk wel leuk zijn als ik het nu toch nog voor elkaar zou krijgen. Als iemand een gouden stap voor stap-tip heeft, houd ik me van harte aanbevolen.

@

Muismijden

RSI wordt door veel mensen onderschat. Nog steeds. Terwijl het veel voorkomt en de samenleving veel geld kost.

Ik onderschat RSI niet meer. Een jaar of zes geleden was ik zelf bijna het haasje. In die tijd werkte ik overdag in de bibliotheek, veelal achter de pc, zat ik 's avonds thuis nog een paar uur achter de pc, voor de lol, en rondde ik de dag af door nog twee uur Unreal Tournament online te spelen. De linkermuisknop was de trekker/schietknop van mijn wapens. Dat was teveel van het goede. Op een gegeven moment kreeg ik last van tintelingen en een slap gevoel in mijn arm en vingers. Later ging het zelfs pijn doen. Ik meldde me dus bij de bedrijfsarts en kreeg een van de grappigste adviezen ooit van een arts. Nadat hij me had gevraagd of ik rookte en ik dat had bevestigd zei hij: "dan moet je je werkzaamheden regelmatig onderbreken om een sigaretje te gaan roken". Met dat koren op mijn molen vervoegde ik me uiteraard graag bij mijn chef.

Mijn werkplek werd bekeken door een ergonoom. Hij zorgde ervoor dat ik een stoel met leuningen kreeg en dat mijn beeldscherm op een verhoging werd geplaatst, opdat ik ertoe verleid zou worden rechtop te blijven zitten. Met online gamen stopte ik. Dat was simpelweg te intensief, als dagafsluiter. Sindsdien heb ik eigenlijk geen noemenswaardige klachten meer gehad, ondanks het feit dat ik dagelijks heel wat uren achter de pc of laptop zit.

Tot vorige week.

8 dagen terug pakte ik eens ouwerwets flink door. Werken aan projecten, volop in de weer met alle communicatiekanalen en mijn favoriete websites: ik zat die dag meer dan 12 uur met de muis in mijn hand. Zonder na te denken, onderuit gezakt. Ik kreeg de rekening de volgende dag meteen gepresenteerd: een knoop tussen de schouderbladen en jawel: een tintelende en slappe arm. Code Rood! Defcon 2! We gaan neer, Houston!

Als ik nu ergens niet op zit te wachten zijn het RSI-klachten. Dan kan ik het kleine ondernemerschap wel vergeten. Ergo: de hoogste tijd om in te grijpen.

Dat ingrijpen valt echter niet mee. Ik blijf maar grijpen naar de muis, terwijl de laptop ook een touchpad heeft en ik beschik over een mobiele telefoon waarmee ik vrijwel alle websites die ik vaak bezoek, ook kan raadplegen. Het probleem is echter dat Netvibes voor de iPhone niet lekker werkt. Netvibes op de laptop bekijken in de lezerweergave biedt enige soelaas, maar als je vervolgens iets wilt doen met de links, pak je toch alweer snel naar de muis. Die verdoemde muis. Met de pijltjestoetsen scrollen door Seesmic, waarmee ik Twitter volg op de laptop, behoort ook al niet tot de mogelijkheden. Tweets volgen via Twitter.com dwingt je om onderaan de pagina steeds op 'volgende' te klikken. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik weet dat er veel kan met toetsencombinaties en commando's, maar het in de praktijk is minder eenvoudig dan ik had gehoopt. Ik ging dus op zoek naar andere oplossingen.

Voor het lezen en bewerken van het nieuws (rss-feeds) heb ik nu mijn hoop gevestigd op de iPhone-applicatie Reeder. Omdat Reeder niet kan communiceren met Netvibes, maar wel met Google Reader, exporteerde ik de feeds eerst van Netvibes naar Google, om ze vervolgens weer te importeren in de applicatie. Dat ziet er goed uit. De app voorziet, in tegenstelling tot de mobiele versie van Netvibes, wel in koppelingen met tools als Twitter.

Op de laptop heb ik Tweetdeck weer geactiveerd. Een paar maanden geleden constateerde ik nog dat ik Seesmic overzichtelijker vond, maar toen ik zag dat ik binnen Tweetdeck wel kan scrollen met de pijltjestoetsen, twijfelde ik niet langer. Als ik de muis maar kan vermijden is het goed.

En verder? Verder zwaai ik dat het een lust is, neem ik regelmatig korte pauzes en let ik weer iets meer op mijn lichaamshouding als ik achter de laptop zit. Mijn mail check ik, waar mogelijk, alleen nog op de telefoon. Daarmee kan ik alle post bekijken zonder steeds van account naar account te moeten klikken. Dat scheelt ook weer. En inderdaad: ik overweeg om eens een beetje meer te gaan wandelen. Maar "dat overwegen van mij neem ik niet altijd even serieus", zegt de agnost in mij dan.

Hoe dan ook: ik ga noodgedwongen mobieler werken. Dat vind ik wel een goede zaak. Het is alleen nog even wennen. Old habits never die, you know.

@

Over reclame in (e-)boeken

In Forget Ads In Books, Lit-Lovers Face An Even More Hideous Prospect, gaat Paul Carr in op een artikel van Wall Street Journal, dat waarschuwt voor de opkomst van reclame in (e-)boeken. Carr vindt dat artikel niet sterk, omdat hij denkt dat reclame in boeken, in een vorm zoals wij het kennen van tijdschriften en kranten, een lastig te nemen drempel is voor uitgevers. Hij denkt zelf dat sluikreclame ('product placement') sneller gemeengoed zal worden.

Misschien heeft Carr gelijk maar zijn stelling doet me wel afvragen wat de stand van zaken is, m.b.t. tot reclame in boeken. In romans heb ik nog nooit advertenties aangetroffen, maar vanaf 2007 zag je toch regelmatig berichten opduiken over reclame in digitale studieboeken, wat impliceert dat dit geen nieuw fenomeen is.

Heeft iemand van jullie wel eens advertenties gezien in boeken (gedrukt of digitaal)? Schroom dan niet om het te laten weten in een reactie!

Gerelateerd:
Een boek laat je nooit in de steek!
Applaus voor Philips: de beste reclame is geen reclame
Reclame de toekomst van de uitgeverij?
Scribd.com, de succesvolle uitgeverij
Is het boek van de toekomst gratis?

@

Vlissingen: op bezoek bij muZEEum en het Gemeentearchief

Ondanks het feit dat ik ben geboren in Vlissingen is het niet best gesteld met mijn kennis van het culturele erfgoed van die stad. In 'globale zin' weet ik wel het een en ander, maar vraag me naar de geschiedenis van de Koninklijke Schelde, of naar de hoogtepunten uit het leven van Frans Naerebout, en je zult zien dat ik door de mand val. #durftoetegeven, zeg je dan op Twitter.

Omdat we ons binnen het project Wiki loves bieb aanvankelijk juist concentreren op het erfgoed van de Koninklijke Schelde leek het mij wel een goed idee om eens een bezoek te brengen aan MuZEEum en het Gemeentarchief Vlissingen.
"Was je daar dan ook nog nooit geweest, cultuurbarbaar?"
(met een waasje schaamrood op de kaken:) "Uhm, nee, ik heb zelfs moeite met het vinden van het Zeeuws Museum, terwijl ik binnen een straal van 500 meter woon."

Gisteren was het zover. Ik had afgesproken met Dick Broers, die sinds dit jaar ook voor de bibliotheek Vlissingen werkt, na 21 jaar in dienst geweest te zijn van het Maritiem Museum/muZEEum. Tijdens de rondleiding, die bijna vier uur (!) duurde, vertelde Dick meer dan een normaal mens kan onthouden. Na afloop tolde mijn hoofd van de ongelooflijke feitenkennis van deze man. Ik leerde van alles over de architectuur van het gebouw, de details en achtergronden van de schilderijen, de verhalen bij objecten die uit de Westerschelde zijn gevist, en vooral ook veel over de geschiedenis van Walcheren in het algemeen en van de stad Vlissingen in het bijzonder. Prachtig. Wat is er toch eigenlijk veel gebeurd door de eeuwen heen, in deze contreien. Waar Zeeland nu toch een soort buitengebied van Nederland is geworden, was het ooit een machtig en welvarend gebied, een toegangspoort tot de wereldhandel.

Na afloop van de rondleiding bezochten we het Gemeentearchief, waar ik kennismaakte met Ad Tramper. Hij toonde ons een deel van de zogenaamde Scheldecollecties. Ik dacht op voorhand grappig te zijn door op te merken dat 'wij dat wel even op Wikipedia zouden zetten'. Ad grijnsde daarop en zei: "dat wil ik nog wel eens zien dan". Toen we de indrukwekkende hoeveelheid beeld- en tekstmateriaal uit de archieven van de Scheldegroep eenmaal gezien hadden begreep ik die grijns. De selectie, digitalisering en ontsluiting van die collectie is een enorme klus. Crowdsourcing kan die klus weliswaar een stuk overzichtelijker maken, maar dan moet het materiaal wel eerst digitaal beschikbaar zijn gesteld. Zover is het voorlopig nog niet. Het archief werkt met een klein team en heeft meer dan genoeg andere klussen. Extra formatieplaatsen voor de digitalisering van het archief hebben er nooit ingezeten bovendien.

Het was een leerzaam dagje, gisteren. Mijn belangstelling voor de Zeeuwse (maritieme) geschiedenis is gegroeid, mijn Vlissingse geheugen is meer dan opgefrist, én ik begrijp nu veel beter hoe instellingen voor cultureel erfgoed in Vlissingen zich tot elkaar verhouden.

@

Afbeelding timmerlieden Schelde: fotocollectie Gemeentearchief Vlissingen

Goslink: creatief met slaschalen en deurdrempels

Het was nota bene BoingBoing dat me attendeerde op Goslink, een Nederlandse muzikant die niet alleen zijn muziek, maar ook zijn muziekinstrumenten zelf maakt.

Ik durf nog niet te beweren dat ik een grote fan zal worden, maar ik vind het wel mooi, wat deze jongen doet. Creatief met deurdrempels en koekblikken. Dat is weer eens iets anders.

@

Library Thing voor uitgevers

Had ik al eens gegild dat het dood- en doodzonde is dat Nederlandse Bibliotheken niet meer doen met alle mogelijkheden die Library Thing biedt? Kijk eens aan! Dan doe ik het gewoon nog een keer: het is dood- en doodzonde dat Nederlandse Bibliotheken niet meer doen met alle mogelijkheden die Library Thing biedt!

Het feit dat ik alweer even niet over LT heb geschreven betekent niet dat Tim Spalding en consorten stilzitten, integendeel. Vorige week presenteerden zij eerst de nieuwe virtuele boekenplank om vervolgens meteen daarna op de proppen te komen met Library Thing voor uitgevers. Vandaag lees ik dat al 21 uitgevers zich hebben aangemeld.

Dit initiatief sluit prima aan bij het idee dat bibliotheken prima aanbieders -zelfs uitgevers- zouden kunnen zijn van lokaal en regionaal uitgegeven publicaties (zie bijvoorbeeld Bibliotheken niet interessant voor uitgevers van e-books? en I’m not a library blog #35, of waar je die iPad steken kan).

Ik heb nooit veel voet aan de grond gekregen met mijn propaganda voor al het moois dat Library Thing al heeft, en bibliotheken nog niet. Ik ga het toch nog eens proberen. Dit is teveel buitenkans om te laten liggen.

@

Merkwaardige kunst deel 28: de tuin van kennis

Terwijl je 40.000 boeken in papieren muren teruggeeft aan de natuur, geef je bezoekers tegelijkertijd de mogelijkheid om in alle rust te lezen en te reflecteren. De boekenmuren zijn verrijkt met paddestoelen.

Hoe mensen boeken uit deze stapels kunnen plukken is mij een raadsel, maar al met al ziet het er best aardig uit, deze boekentuin annex natuurbibliotheek.

@

Klassiekers deel 113: Hop Skip and Jump

Canadese reggae (dub), dat hoor je niet zo vaak. De band Chalawa had in 1979 een hitje met de single Hop Skip and Jump. Ik herinner me dat een buurjongen het plaatje op rood vinyl had. Dat had ik nog nooit eerder gezien.

Ik meen me ook te herinneren dat de melodie werd gebruikt bij de tekenfilmserie van the Pink Panther, maar dat kan ook een deuntje zijn geweest dat er veel op lijkt.


Ik zou het liefst het clipje van 123 video gebruiken, maar de insluitcodes van die site geven steevast problemen in Blogger. Dan maar het statische beeld van de video hierboven. Het gaat tenslotte om de sound...en die is gewoon nog steeds lekker.


@

Gezocht: mensen met kennis van Vlissingen en de Koninklijke Schelde

Onderstaande tekst is ongewijzigd overgenomen van Bieb Blog Vlissingen. De tekst is geschreven door Dick Broers.

Het Wiki Loves Bieb-project staat al een tijdje in de steigers, maar krijgt zo langzamerhand concrete vormen. Deze week zijn met het Zeeuws maritiem muZEEum afspraken gemaakt voor ontsluiting van de collectie via Wikipedia. Naast de, hier al eerder genoemde, collectie van de voormalige Oudheidskamer KMS (Koninklijke Maatschappij De Schelde), zullen ook door het muZEEum de gegevens, digitaal vastgelegd in een databestand van de Stadshistorische collectie, worden overgedragen. Daarmee kunnen alle objecten worden beschreven in Wikipedia.

Vrijwilligers gezocht!
Bibliotheek Vlissingen zoekt vrijwilligers die het leuk vinden om bij te dragen aan het project en aan Wikipedia. Uiteraard wordt men daarbij bijgestaan door een medewerker van de bibliotheek, als men niet precies weet hoe dat moet.

Opgeven?
Aanmelden kan via email: dbs@spui.nl, via telefoon: 0118-422 161 (Dick Broers) of stuur een brief je naar: Bibliotheek Vlissingen t.a.v. Wiki Loves Bieb, Spuistraat 6, 4381 HR Vlissingen.

Kerncollectie
De kerncollectie van het muZEEum is in 2007 (M.A. De Ruyterjaar) voor een groot deel digitaal vastgelegd. Echter, binnen de organisatie van het muZEEum zijn geen mogelijkheden om zelf onderzoek te doen, waardoor de voorwerpen uit collectie uitgebreid beschreven kunnen worden.
Het Wiki Loves Bieb-project biedt met deze unieke overeenkomst de mogelijkheid om nog meer Vlissingse onderwerpen breeduit op te nemen in Wikipedia.  Daarmee snijdt het mes aan twee kanten: iedereen die meer van of over de objecten weet, wordt uitgenodigd om zelf aanvullingen te plaatsen.

Daarmee wordt niet alleen voorzien  in verruiming van de kennis van het muZEEum over de eigen collectie, maar vergroot het ook het aantal bezoekers van het muZEEum. Immers: wie in Wikipedia over een topstuk van het muZEEum heeft gelezen, wil het natuurlijk ook in het echt bekijken.

Een voorproefje
Beleven noemt het muZEEum dat, en dat kan alleen in het inspirerende gebouw zelf. Via internet is al een deel van de collectie te bekijken. Zo worden op de website van SCEZ (Stichting Cultureel Erfgoed Zeeland) ca. 100 topstukken uit het muZEEum samen met die van andere Zeeuwse musea getoond. En ook is de maritieme collectie te raadplegen op de website Maritiem Digitaal.

@

Foto: Jaycobs