Onbetaalbaar: overheidsplannen.nl

Ik verklapte hier al eens dat ik weinig weet van aanbestedingen. Dat wil echter niet zeggen dat ik geen belangstelling heb voor de uitgaven van de overheid. Ik vond het bericht Databank brengt overheidsinvesteringen in kaart dan ook interessant en klikte door naar http://www.overheidsplannen.nl. Na de eerste zoekactie ontdekte ik echter dat dit een bijzonder prijzige databank is, die wordt onderhouden door Reed Business.

Dat dit bedrijf geld wil verdienen snap ik nog wel. Wat ik echter niet begrijp is het feit dat de overheid de uitgaven zelf niet duidelijk in kaart brengt en ontsluit voor de burgers. Of bestaat zo'n website wel en is die gewoon niet goed te vinden? Met de informatie op Rijksoverheid.nl kan ik in ieder geval niet uit de voeten. Met de informatie van de Gemeente Middelburg ook niet. Daar vind ik wel verwijzingen naar Agentschapnl.nl (Agentschap.nl is nog in de maak blijkbaar) en aanbestedingkalender.nl, ook al een website waar een registratie verplicht is.

Aanbestedingskalender.nl (met een 's' ertussen) lijkt dus de enige openbare variant te zijn. Als ik het goed zie is dat geen overheidsinitiatief.

Blijf ik dus zitten met de vraag waarom de overheid hier zelf geen werk van maakt, en waarom het voor uitgevers blijkbaar lonend kan zijn om hierin te investeren.

@

Afbeelding

Je niet meer verontschuldigen voor je online leven

This is the strangest life I've ever known

-Jim Morrison-

De echte internetliefhebber weet het: we bevinden ons in een overgangsperiode. Generaliserend: er is een oudere generatie, die weinig opheeft met internet en moderne communicatiemiddelen, er is een tussengeneratie en er is een generatie waarvoor lijkt te gelden dat alle technologie vanzelfsprekend is.
Ik beschouw mezelf als lid van de tussengeneratie, die nog waardering heeft voor de cultuur en het vermaak van de mensen die mij voorgingen, maar die met buitengewoon veel belangstelling kijkt naar de interesses en mores van de mensen die na mij kwamen. Dol op boeken, dol op het web. Wat kan ik daar meer over zeggen?

Welnu, toch nog best veel.

Het lijkt er namelijk op dat je, als lid van de tussengeneratie, een soort verplichting hebt om de oudere generatie doorlopend uit te leggen wat er nu zo interessant is aan internettoepassingen en de snelle communicatie van platformen als Twitter. Waarom je zo vaak op je telefoon kijkt. Wat er nu leuk is aan het maandenlang spelen van een online game, met duizenden anderen. Waarom de contacten op sociale netwerken soms wel degelijk intensiever en meer open zijn dan de contacten in het off-line leven.

Iedereen beleeft het op z'n eigen manier. Daar is niets mis mee. Wat echter een beetje tegenvalt is het zure veroordelen, waar velen zich al veel te snel aan overgeven. Van die mensen die Twitter bij voorbaat naadje vinden, zonder te beseffen dat ze zelf niet goed in staat zijn tot filteren. Lieden die klagen over de het feit dat er zoveel inhoudloze dingen worden geroepen, zonder te beseffen dat zij daarmee ook hun steentje bijdragen. Mensen eigenlijk die niet kunnen of willen volgen wat er allemaal gebeurt. Dat is helemaal niets om je voor te schamen, maar gedrag en ontwikkelingen afschieten omdat je er zelf niets mee kunt? Dat is een zwaktebod.

Ik gebruik het woordje 'velen' niet voor niets, in de vorige alinea. Ik denk dat ik in de afgelopen jaren meer mensen heb ontmoet (al dan niet digitaal) die de genoemde ontwikkelingen luidkeels afkeuren dan mensen die er oprecht in geïnteresseerd zijn. Dat is niets om je druk over te maken. Ook dat hoort bij verandering. Maar het is zo zachtjes aan wel tijd om te stoppen met het doorlopend toelichten van je keuzes en met het jezelf verontschuldigen voor het feit dat jij wel heel veel haalt uit het leven online. Want dat leven lijkt veel meer op 'het echte leven' dan de criticasters bereid zijn te geloven. Dat leven is ook het echte leven.

10 Reasons to Stoppologizing for Your Online Life biedt een mooi rijtje tegenargumenten:

It's time to start living in 21st century reality: a reality that is both on- and offline. Acknowledge online life as real, and the Internet's transformative potential opens up:

1. When you commit to being your real self online, you discover parts of yourself you never dared to share offline.

2. When you visualize the real person you're about to e-mail or tweet, you bring human qualities of attention and empathy to your online communications.

3. When you take the idea of online presence literally, you can experience your online disembodiment as a journey into your mind rather than out of your body.

4. When you treat your Facebook connections as real friends instead of "friends", you stop worrying about how many you have and focus on how well you treat them.

5. When you take your Flickr photos, YouTube videos and blog posts seriously as real art, you reclaim creative expression as your birthright.

6. When you focus on creating real meaning with your time online, your online footprint makes a deeper impression.

7. When you treat your online attention as a real resource, you invest your attention in the sites that reflect your values, helping those sites grow.

8. When you spend your online time on what really matters to you, you experience your time online as an authentic reflection of your values.

9. When you embrace online conversations as real, you imbue them with the power to change how you and others think and feel.

10. When you talk honestly about the real joys and frustrations of the Internet, you can stop apologizing for your life online.

Zo, en nu de deur uit. Dat andere leven weer in.

@

Niet vanzelfsprekend: het beeld dat je voor ogen hebt

Laten we het gewoon maar als uitgangspunt nemen: vrijwel alle digitale data die wij met z'n allen opslaan, verzenden en ontvangen, zijn vogelvrije data. De recente ophef over het CIOT is het topje van een ijsberg. Gisteren wees Jeroen me op de toepassing uMap, waarmee je andere Bittorrentgebruikers letterlijk op kaart zet, vandaag attendeerde een vriend me op het App Genoom Project van het bedrijf Lookout.

Bijna een kwart van de gratis applicaties voor iPhones en bijna de helft van alle gratis Android-applicaties slaan data van individuele gebruikers op en versturen die, zonder melding, naar derden.

Onze digitale naaktheid, die in films als Enemy of the State (1998) nog de schijn opwekte fictie te zijn, is groter dan ooit. De enge overheid wordt met het jaar enger, zeker als er types als Hirsch B. aan de touwtjes (proberen te) trekken.

Daarom is het zo belangrijk om het werk van organisaties als Bits of Freedom en EFF te steunen en onder de aandacht te brengen, daarom zijn de nu vaak nog onvolwassen piratenpartijen straks misschien belangrijker dan we beseffen.

Want voor je het weet is het beeld dat je voor ogen had gewoon weg...

Meer lezen:
Android wallpaper app that takes your data was downloaded by millions
Update and Clarification of Analysis of Mobile Applications at Blackhat 2010
Your mobile app is spying on you
Online Privacy: anoniem surfen met het Privax Netwerk
Het informatieprobleem van de Amerikaanse inlichtingendiensten
Soms is paranoia niets meer dan het beschikken over alle feiten

@

Afbeelding: Machgyel Adryaenssen (van zijn sokkel gestapt en nu geestigh op Twitter)

Twittertip: #followreader

Dit is een tip voor de liefhebbers die én op Twitter vertoeven én geïnteresseerd zijn in de ontwikkelingen rondom -en de meningen over- e-boeken en e-readers.

De hashtag is #followreader. Die tag bestaat al wat langer, maar ik zag 'm vanavond voor het eerst voorbij komen. Als je 'm in de tijdlijn bekijkt zie je hoeveel er over dit onderwerp getweet wordt. Veel dus.

Er is ook een weblog.

@

Productiever worden door sociale media

Je leest dagelijks tientallen berichten over de kracht van sociale media. Meestal zijn dat holle herhalingen. How Social Media Can Make Us More Productive is misschien ook een herhaling, maar zeker geen holle. Het artikel legt kort en helder uit waarom kenniswerkers zoveel baat kunnen hebben bij al die hulpmiddelen.

Information overload isn’t a new problem, and some folks would argue that Twitter and other tools have only made information overload more of a problem. But the truth is that if you carefully use tools like Twitter, Yahoo Pipes, RSS readers, Google Alerts and bookmarking to discover content that’s pertinent to your job, you can become extraordinarily efficient in finding, consuming and cataloging an enormous amount of information in a very short period of time. The key to staying productive is to distinguish your personal time spent with social media from your professional use of it.

Think about financial advisers reviewing stock information, market trends and news on important companies. Imagine their advantage if they were to systematize their information discovery through social media and better leverage communities like StockTwits. They would find content that is recommended by trusted friends and professionals in real-time, rather than relying solely on proprietary finance software and what surfaces on Google.

Jawel.

@

Voor 8,7 miljard dollar aan bonnetjes kwijt

In een wereld waarin mensen de boel helemaal kunnen verkloten en daar miljoenen euro's voor krijgen, mag je eigenlijk nergens meer van opkijken, maar als ik lees dat het Amerikaanse Ministerie van Defensie 8,7 van de 9,1 miljard dollar die werd uitgegeven aan de wederopbouw van Irak, niet kan verantwoorden, valt mijn mond toch weer open. Het rapport (PDF) stelt het gortdroog, alsof het om een paar tientjes gaat.

Nu moeten we dan zeker maar weer denken dat het maar een schijntje is, vergeleken met de 1000 miljard dollar die de oorlog tegen het moderne kwaad tot op heden gekost heeft? En dat het bedrag eigenlijk ook een meevallertje is? De schattingen van de kosten voor 'de eerste oorlog die met de creditcard is betaald' lagen twee jaar terug immers nog rond de 3000 miljard dollar.

We blijven gewoon meetellen op costofwar.com, zonder te weten wat er nu werkelijk gebeurt daar. Al die dubieuze contractanten, die zo nu en dan van naam veranderen, en die nauwe banden hebben met de politiek, negeren we gewoon maar weer. Het zouden er minder moeten worden, maar het worden er meer. Volkomen logisch toch?

They are freeing the shit out of us indeed...

@

Twadges: insignes voor je tweets

Zondag verzuchtte ik nog dat het geen sinecure is om badges te verzamelen in Foursquare. Er zitten er zelfs tussen die de gewone sterveling niet eens kán halen. Dat is balen: word ik voor het eerst sinds de lagere school en de medailles en cijferschildjes van de Avondvierdaagse weer eens getriggerd om iets te verzamelen, krijg ik onmogelijke missies voorgeschoteld. Ik verzamel geen voetbalplaatjes en wil geen beesies, wuppies of ander plastiek tuig. Ik wil virtuele insignes! Digitale onderscheidingstekens! Prijzen voor roekeloos en excessief internetgedrag!

Ik trappel dus van verlangen bij het aanschouwen van de tientallen Twadges die je kunt winnen door te twitteren. Het virtuele kwijl loopt mij den waffel uit. Ik heb weer iets om voor te leven! Een hoger doel! Zingeving van een andere orde!

Ik twitter je zoek, Pablo!

(Geintje hoor. Die  coma-insigne kan ik sowieso wel op mijn pookje schrijven.)

@

Attendering: Twittermania

Zoekluiheid

De informatiespecialist die rapporten over zoek- en internetgedrag al een paar jaar volgt weet het al lang: veel mensen zoeken oppervlakkig en staan nauwelijks stil bij de betrouwbaarheid van bronnen die hoog eindigen in de zoekresulaten van zoekmachines. Heel kort door de bocht kun je zeggen dat ongeveer 90 % van de mensen zoekt met Google en niet veel verder kijkt dan de eerste tien zoekresultaten. De zoekresultaten 'boven de vouw' (de eerste vijf) winnen het daarbij ruimschoots van de resultaten 'onder die vouw'.

Opvoeders, docenten en, ja, bibliothecarissen, moeten dit verschijnsel veel serieuzer nemen en kinderen confronteren met de gevaren ervan. Vloeibare intelligentie is alleen interessant als je de juiste bronnen weet op te duikelen.

Er kwamen recentelijk weer een paar interessante (en soms tegenstrijdige) berichten over dit onderwerp voorbij:

• Mediawijzer.net: Ouders en jongeren overschatten eigen mediavaardigheden. Kinderen snappen Wikipedia niet altijd maar vertrouwen er wel op.
• Consumenten ontevreden over Facebook. Maar Wikipedia krijgt het hoogste cijfer...
• Students trust high Google search rankings too much. *Kuch*
• Readers Are Abandoning Print, Yet Don’t Trust the Web. Zeggen dat je iets niet helemaal vertrouwt betekent nog niet dat je er geen gebruik van maakt.

Niets nieuws onder de zon wellicht, maar het blijft een thema om op te hameren. Waarvan akte.

Gerelateerd:

Hoe tieners internet gekaapt hebben

De eerste de beste? Zoeken zonder geduld

Over de dominantie van Wikipedia en de mediawijsheid van scholieren

Het nieuwe zoeken heet vragen

Het vlakke informatielandschap

@

De Gegevensgrabbelaar

Bits of Freedom schreef het al in maart:

Hoe vaak wil de politie eigenlijk weten wie er achter een IP-adres of telefoonnummer zit? Welnu: 2.930.941 keer per jaar. Dat is 244.345 keer per maand, 8.030 keer per dag. Iedere 10 seconden. Moeilijk voor te stellen? Tel mee!

Het Centraal Informatiepunt Onderzoek Telecommunicatie (CIOT) krijgt eindelijk de aandacht die het verdient. Toen Hackblog september vorig jaar verwees naar het probleem, en naar het goede werk van Rejo Zenger, bleef het in de media rustig. Daar komt nu verandering in. Er worden zelfs kamervragen gesteld.

Goed zo! Ook de bewakers moeten bewaakt worden. Als de bewakers dat zelf doen, verdwijnt het toch weer in de doofpot.

@

Klassiekers deel 110: King of my Castle

Ik moest even opzoeken wie het nummer uitvoerde in 1999. Er zijn maar 4 regels tekst. Het deuntje heeft he-le-maal niets om het lijf.

En toch vind ik het lekker.

Must be the reason why I'm king of my castle

Must be the reason why I'm freeing my trapped soul

Must be the reason why I'm king of my castle

Must be a reason why I'm making examples of you

@

Bibliotheeksites en Facebook Connect

Ik vraag me zomaar af: zijn er eigenlijk al bibliotheekwebsites die werken met 'Facebook Connect' of met 'Sign in with Twitter'? Ik besef dat het hele single sign on-gebeuren een complex verhaal is maar terwijl daar achter de schermen hard aan gewerkt wordt is het ondertussen wel zo dat je, anno 2010, op een beetje moderne website gewoon kunt inloggen met je Twitter- of Facebookaccount. Programma's als DISQUS (onder meer in gebruik bij Ingmar) maken dat zelfs nog makkelijker.

Misschien bestaan er wel sites van bibliotheken of archieven die hier gebruik van maken, maar als dat zo is heb ik daar geen weet van. Nu ik lees dat de aanbevelingen van Amazon ook aan Facebook zijn gekoppeld bekruipt me alleen 'dat gevoel' weer. Dat gevoel dat er iets zo voor de hand ligt dat het genegeerd wordt.

Of zie ik iets over het hoofd en wordt hier ook keihard aan gewerkt, maar niets over gecommuniceerd?

Gerelateerd:
Inlogergenissen
Bevrijd de avatars! Open standaarden voor online persoonlijkheden

@

Boeken ademen op Booklover en Breathing Books

Het gebeurt me maar zelden dat ik beland op websites die gemaakt zijn op het blogplatform Tumblr maar als het gebeurt zijn het om de een of andere reden vrijwel altijd interessante blogs. Ik zou bijna gaan denken dat het geen toeval is.

Vandaag wil ik twee blogs voor boekenliefhebbers in het zonnetje zetten: Booklover en Breathing Books. Boordevol sterke citaten, mooie afbeeldingen en boekenplankporno. Neem een kijkje en je knikt waarschijnlijk instemmend.

@

Discover: een gelikte presentatie van Wikipedia op de iPad

Cooliris (in 2008 nog Piclens geheten) heeft goed begrepen hoe je informatie fraai kunt presenteren. Foto's en video's krijgen er, letterlijk, een nieuwe dimensie door.

Read Write Web meldt vandaag dat Cooliris ook een iPad-app heeft ontwikkeld voor Wikipedia: Discover.

Gelikt. Ik kan er geen beter woord voor verzinnen.

@

Waarom ik blijf bloggen

Er wordt mij -nog steeds- regelmatig gevraagd waarom ik zoveel tijd stop in bloggen. Dat was altijd al een veelgestelde vraag, maar nu ik grotendeels zelfstandig werk is het blijkbaar minder voor de hand liggend dan toen ik nog volledig in loondienst zat. Sommige mensen vinden dat het zonde is om tijd en energie te investeren in iets dat je geen geld oplevert. Ik zie dat zelf anders. Er zijn voor mij veel redenen om te blijven bloggen. Een kleine greep:

• Ik vind het leuk om te schrijven en ben verslaafd aan alles wat met bloggen samenhangt: het is een deel van mijn leven geworden. Het is ontspanning.
• M'n blog is mijn persoonlijke kennisarchief, mijn dagboek. Dat is erg waardevol.
• Mijn weblog is mijn moederschip. Op moederschepen moet je zuinig zijn.
• Dit weblog vertelt in 4500 berichten wie ik ben, wat ik doe en hoe ik denk. In die zin is het ook een CV en een investering in de toekomst

Dat laatste zal ik toelichten. Chris Brogan schreef vorige week over wegblogs als 'loss-leaders'. Bij mijn weten bestaat er geen Nederlandse vertaling van dat begrip maar het is, kortgezegd, een product dat je onder de prijs verkoopt om de verkoop van andere producten te bevorderen. Nu behoort Brogans blog tot de A-categorie, dus een goede vergelijking kan ik hier niet maken, maar ik weet wel dat ook ik veel te danken heb aan mijn weblog.

Mijn toekomst is nog steeds onzeker en ik mag en wil dan ook nooit uitsluiten dat ik mezelf vroeg of laat weer bij het uitzendbureau zal moeten vervoegen, maar tot op heden red ik het nog steeds, sinds 1 mei. Ik heb nog geen sollicitatiebrieven hoeven schrijven of actief aan acquisitie hoeven doen. Misschien is dat een gelukje van korte duur, dat is heel goed mogelijk, maar ik weet één ding zeker: het feit dat ik nog niet heb hoeven solliciteren komt ook voort uit mijn online activiteiten. Dat ik ook vaak over onzin en persoonlijke kwesties schrijf, stond de opbouw van een vertrouwensbasis daarbij blijkbaar niet in de weg.

Als ik al die dingen bij elkaar optel kan ik alleen maar constateren dat ik blij ben dat ik nog steeds kan doen wat ik graag doe. Dat is namelijk geen vanzelfsprekendheid. Maar een enkele keer kan ik het niet nalaten om even terug te grommen. Te grommen dat "bloggen en twitteren inderdaad leuk is en niet direct geld oplevert, maar toch ook een vorm van werken is". Het laat zich alleen niet zo eenvoudig vertalen naar opbrengsten in de traditionele zin des woords...

Gerelateerd:

De toegevoegde waarde van weblogs voor organisaties

Waarheen nu, ZB Digitaal?

Hoera: zbdigitaal bestaat twee jaar

Zbdigitaal.nl wordt edwinmijnsbergen.nl

@

Afbeelding

Wikileaks wordt professioneler

In de eerste jaren van haar bestaan werd Wikileaks genegeerd door de massamedia. De site werd regelmatig platgelegd, maar kwam steeds weer terug. Hoe anders is dat sinds Collateral Murder. Wikileaks heeft geleerd en maakt nu afspraken met de media, die op hun beurt hebben geleerd dat dit een bron is om rekening mee te houden. Een bron die veel aandacht kan genereren bovendien.

Nu is de oorlog in Aghanistan aan de beurt. De New York Times, Der Spiegel en The Guardian kregen van tevoren inzage in de gelekte documenten. Die samenwerking heeft geleid tot een interessante vorm van professionalisering. In het oorlogsdagboek staat beschreven hoe je de documenten moet lezen en interpreteren, maar The Guardian visualiseert die uitleg nu prominent op de eigen website. De New York Times wijdt een speciaal weblog aan het onderwerp.

Even schrik je, als de links waar men overal naar verwijst niet blijken te werken. Wikileaks zou toch niet wéér zijn platgelegd? Op die vraag krijg je niet meteen een antwoord, maar je zorgen worden wel weggenomen als je de mirrors op Wikileaks.info aanklikt. De informatie is veiliggesteld, ook op Nederlandse servers. Way to go, Wikileaks!

"He who trusts secrets to a servant makes him his master."

-Dryden-

@

Shearwater in Domburg

Het is me vanavond in Domburg niet gelukt om me volledig over te geven aan de droommuziek van Shearwater, maar ik vond het bijzonder om, zo dicht bij huis, de stem en performance van Jonathan Meiburg te kunnen vergelijken met die van zijn oude compaan Will Sheff. De muziek van Okkervil River spreekt me meer aan, maar die stem van Meiburg ...dat is toch ook wat hoor.


Er stond een fris briesje.

Maar Shearwater was hartverwarmend mooi.

@

Heus, dit is een doodgewoon gebouw

Heus, dit is een doodgewoon gebouw. Er valt hier helemaal niets te zien of te vertellen. Loop maar gewoon door, doodsaai is het!

Je kunt saaiheid zodanig benadrukken dat het veel aandacht trekt.
Dit gebouw in Viterbo doet me denken aan het concept This is not a photo opportunity.

Dolletjes!

@

Het is een boek!

Geestig en aanstekelijk, deze boekentrailer. It's a book!

@

Attendering: Boekendingen

Merkwaardige kunst deel 25: de krantsculpturen van Nick Georgiou

Oude kranten. De een digitaliseert ze, de ander transformeert ze tot kunst. Nick Georgiou doet dat laatste en doet dat zeer verdienstelijk. Hoe langer je naar zijn werk kijkt, hoe mooier het wordt.

Lees meer over Georgiou's werk op Environmental Graffiti.

@

Ieder creatief werk is afgeleid

The whole history of human culture evolves through copying, making tiny transformations (sometimes called "errors") with each replication. Copying is the engine of cultural progress. It is not "stealing." It is, in fact, quite beautiful, and leads to a cultural diversity that inspires awe.

Question Copyright is een heerlijke website. Lees er meer over de Boekenbevrijder (lijkt me niet handig, die hardware), vrije content, Sita sings the blues en de Minute Memes. Of koop er een leuk t-shirt, whatever.

Ieder creatief werk is afgeleid. En je weet het.

Gerelateerd:
Kewl: boeken rippen met de Atiz Booksnap
Over downloaden, gratis en welvaart
Niet voor winst maar uit passie
App van de week: Genius Scan

@

Waar mensen leesadvies vragen

In gesprekken over boeken en lezen is het leuk om af en toe de vraag te stellen waar mensen hun tips voor goede, nieuwe boeken 'halen'. Lifehacker stelde die vraag afgelopen donderdag ook. Het voorlopige resultaat: 25 reacties. Dat is niet veel, maar de gegeven antwoorden zijn evengoed illustratief:

1. Vrienden en familie: 7
2. Amazon: 6
3. Bibliothecarissen: 2
4. Library Thing: 2
5. Good Reads: 2
6. What should I read next?
7. Yournextread
8. Condalmo
9. Readernaut
10. Wikipedia
11. Serendipiteit

Zelf 'scoor' ik mijn leestips in kranten en tijdschriften, op blogs en Twitter en bij vrienden en kennissen. Een enkele keer zoek ik gericht op Bol.com of Library Thing. Ik heb de indruk dat dit voor de meeste mensen in mijn vrienden- en kennissenkring niet veel anders is. Geldt dat voor jou ook?

Gerelateerd:

Eenvoudig vergelijkbare boeken adviseren: 6 boekensites bekeken

Niemand die mij vertelde wat de goede boeken waren...

Romanadvisering

@

Toestemming vragen

"Wat zou je doen als je geen toestemming nodig zou hebben van 15 commissies? Anders gezegd: wat zou je doen als jouw bibliotheekorganisatie je talenten niet zou verspillen?"

Over toestemming (moeten vragen) en de frustratie die daarmee gepaard gaat zou ik pagina's vol kunnen schrijven. Laat ik dat nu even niet doen. Laat ik me beperken tot een verwijzing naar de reactie van David Lee King op Self Check, in Getting Permission,dat is beter.

Gerelateerd:
Over idealen, teleurstelling en de gevestigde orde
Susan neemt een baas aan
Werken zonder regels
Hoe het echt werkt: de sociale organogrammen van Valdis Krebs
Een rem op innovatie
Ouwe lullen moeten weg
Gelezen: Aan de slag met het nieuwe werken

@

Trend: protocollen voor het gebruik van sociale media

Steeds meer bedrijven en organisaties komen met protocollen of richtlijnen voor het gebruik van sociale media door personeel. Een kleine greep uit het nieuws:

• Richtlijnen social media voor ambtenaren Overijssel (juli 2010)
• Coca-Cola gaat Sociaal? met Social Media richtlijnen (januari 2010)
• Richtlijnen Reuters voor de omgang met sociale media (maart 2010)
• Richtlijnen voor sociale media van Intel
• Richtlijnen Gebruik Sociale Media binnen de gemeente Heemstede (juli 2010)

Op Archief 2.0 reageerde ik een beetje knorrig, twee weken geleden:

Het is helemaal niet vervelend bedoeld, maar na een verwijzing van Ingmar en het lezen van dit alles word ik opeens bekropen door een gevoel van weerzin tegen al die regeltjes die ik de laatste weken overal tegenkom. De do's en don'ts van Twitter, de kaders voor een blog, het verschil tussen een persoonlijk profiel en een zakelijk profiel.

Ik onderken dat er mensen genoeg zijn die veel baat hebben bij dit soort handvatten maar het voelt opeens een beetje alsof mensen doorlopend verteld moet worden hoe ze het beste kunnen leven in een (sociale) maatschappij. In de kroeg mag je dit zeggen, maar op het werk alleen dat. Op de een of andere manier lijkt het allemaal zo voor de hand te liggen, in ieder geval zodanig dat mensen er met een beetje schade en schande zelf ook wel achter kunnen komen. Of gewoon met een beetje levenservaring

Mijn gezeur kwam voort uit het gevoel dat wij in Nederland alles wat mainstream dreigt te worden, in regeltjes en voorschriften willen vangen. Dat blijkt echter mee te vallen. Organisaties worstelen weliswaar met de 'problematiek' maar zo streng zijn ze nu ook weer niet.

Vakbond CNV kwam vandaag met haar eigen protocol. Ik heb dat protocol aandachtig gelezen en moet toegeven dat ik het een sterk document vind. Je krijgt er geen speld tussen. Ik vind nog steeds dat sociale media alleen kunnen welvaren als de gebruikers zichzelf kunnen zijn en gewoon dat mogen zeggen en doen wat ze zelf willen, maar in het protocol staat ook nergens dat dat niet mag. Er wordt alleen gewezen op je verantwoordelijkheden als je een bedrijf of organisatie vertegenwoordigt. Als je dat soort dingen niet vastlegt kun je je ook nooit ergens op beroepen, als een medewerker willens en wetens je naam bezoedelt.

Ik denk overigens wel dat een goed gesprek meer oplost dan een protocol. Het is te gek voor woorden dat een goede medewerker op straat wordt gezet als hij of zij een grapje maakt op Twitter. Ik vind dat je, als bedrijf, daarmee zelf je naam bezoedelt. Je hebt mensen in dienst. Die mensen hebben een mening en een eigen leven. Nu werk- en privétijd meer en meer versmelten moet je als werkgever niet alleen willen dat de werknemer altijd beschikbaar is, je moet ook accepteren dat 'privé' zijn intrede doet op de werkvloer. Als dat leidt tot spanningen moet je daar gewoon eens over praten. En als iemand alleen maar trapt naar jou als baas? Dan moet je je inderdaad afvragen of je de bewuste persoon wel in dienst had moeten nemen.

Een leestip voor iedereen die in dit onderwerp is geïnteresseerd: The Web Means the End of Forgetting, een sterk artikel van acht pagina's, uit de NYT van 19 juli.

@

Afbeelding

Famous Books: een app voor bibliofielen

Gelezen op Ereaders.nl:

De Bayerische Staatsbibliothek heeft een uitgebreide collectie manuscripten, incunabelen en bijzonder drukwerk. Steeds meer daarvan is in digitale vorm beschikbaar. Om ook het grote publiek toegang te bieden tot de collectie ontwikkelde de bibliotheek een app voor de iPad en iPhone met 52 hoogtepunten.
[...]
In de nieuwe app, getiteld ‘Famous books - Treasures of the Bavarian State Library’, presenteert de instelling de meest kostbare en bijzondere werken uit de collectie. Zo kun je bladeren door bijvoorbeeld de ‘Heliand’, het 'Nibelungenlied' of de ‘Parzifal’ van Wolfram von Eschenbach. Behalve Westerse werken staan er ook een aantal Oosterse en Islamitische teksten in. De werken zijn via de app tot in detail en in vrij hoge resolutie te bekijken.

Ik heb de (gratis) app uiteraard even gedownload en kan alleen maar zeggen dat het super is om de oude drukken op de iPhone te bekijken. Op een groot scherm is het natuurlijk nog mooier, maar met een simpele beweging van je duim en wijsvinger kun je ook op het kleine telefoonscherm alle details oproepen. Het is prachtig om te zien hoe oud cultureel erfgoed nieuw leven krijgt ingeblazen door technologie.

@

Klantenservice op Twitter: twtFAQ

En? Beperk je activiteiten op het sociale web nog steeds tot zenden, of ben je de dialoog nu eindelijk aangegaan?

Als dat laatste het geval is, is het wellicht de moeite waard om even te kijken naar twtFAQ. Dit hulpmiddel voor Twitter stelt je in staat om de vragen van je klanten of publiek in meer dan 140 karakters te beantwoorden. Als je iets goed wilt uitleggen is dat soms nodig. Je kunt in zo'n geval natuurlijk ook kiezen voor een tool als Twitlonger, maar twtFAQ is net wat overzichtelijker, in ieder geval voor de klant.

@

Attendering Twittermania

Boeken lezen als straf

In  Novel approach: reading courses as an alternative to prison schrijft Anna Barker over het interessante project Changing Lives Through Literature. In dit project worden de celstraffen van veroordeelden omgezet in verplichte deelname aan leesgroepen. Het lijkt erop dat dit alternatief niet alleen veel goedkoper is dan detentie; het werpt ook veel meer vruchten af:

Of the 597 who have completed the course in Brazoria County, Texas, between 1997 and 2008, only 36 (6%) had their probations revoked and were sent to jail.
A year-long study of the first cohort that went through the programme, which was founded in Massachusetts in 1991, found that only 19% had reoffended compared with 42% in a control group. And those from the programme who did reoffend committed less serious crimes.

Het gevangenis-industriële complex zal wel niet blij zijn met deze bevindingen, en er alles aan doen om projecten als deze te frustreren. Dat lijkt mij dan weer een uitgelezen (*kuch*) kans voor de boekenwereld om tegengas te geven. De gevangenen van nu zijn de leners van de toekomst.

@

Toon me je lettertype en ik zeg je wie je bent

Deze afbeelding kwam ik tegen op Gizmodo. Ik kon er hartelijk om lachen maar realiseerde me pas na een paar minuten dat dit lachen het gevolg is van herkenning. Sommige mensen zijn dol op exotische lettertypes,  en gebruiken uitroeptekens te pas en te onpas. Zulke mensen neem je vaak toch een beetje minder serieus. Daar hoeft niets mis mee te zijn (als ik het belangrijk zou vinden zou ik zelf niet zo vaak gebruik maken van emoticons), maar het is wel goed om even bij stil te staan. Als je professionaliteit wilt uitstralen is dit een aandachtspunt.

Gerelateerd:
Je eigen handschrift als nieuw digitaal lettertype
Skullphabet: een luguber lettertype
13.000 gratis lettertypen op searchfreefonts.com
FlipMyText

@

Twedding: waar een huwelijksaanzoek op Twitter toe kan leiden

Op een paar verhalen van afgelopen zondag zou ik nog terugkomen. Ik begin met het verbazingwekkende verhaal van René Hoksbergen en Jannetta Dorsman.

Net nadat het grootste deel van de aanwezige tweeps naar het strand was vertrokken verscheen Janetta ten tonele. We herkenden haar niet meteen, maar toen ze het haar losgooide, en vertelde dat ze onder de naam @jandor twittert, begon er zachtjes een belletje te rinkelen. René schoof iets later aan. Hem kende ik helemaal nog niet. Ik luisterde echter met belangstelling naar zijn overtuigende verhaal over het benutten van Twitter voor het makelaarswerk. Dankzij Twitter verkoopt hij meer huizen dan voorheen. Gecontroleerd heb ik dat niet. Ik geloof René op zijn woord.

Even later kwam het gesprek op de relatie van het vrolijke stel. Janetta vertelde dat zij en René op 20-10 2010 zullen trouwen. Behalve de datum niets bijzonders, zou je zeggen, maar we leerden al snel dat René om Janetta's hand had gevraagd via Twitter, en dat dit heeft geleid tot een vrij uniek fenomeen: een grootse bruiloft, die volledig is gecrowdsourced via Twitter. In gewone mensentaal: de bruiloft wordt volledig -en gratis- verzorgd door derden, in ruil voor exposure in de vorm van gratis reclame. Mijn mond viel open toen ik hoorde welke personen en bedrijven hun medewerking allemaal hebben toegezegd. Een feest voor duizend mensen in een kasteel! Twee prachtige huwelijksreizen! Een gratis trouwjurk van het hipste bruidshuis van Nederland! Eten, drinken en blommetjes! Goochelaars en andere artiesten!

Janetta liet ons weten dat iedereen van harte welkom is. Je hoeft je alleen maar te registreren op de website. Daarbij geldt: vol is vol. Als je bezoeker 1001 bent kom je er niet in, zelfs niet als je familie bent.

Ik vind het een buitengewoon verhaal. Hier kun je mee aankomen, als het in een gesprek weer eens over de zin en onzin van Twitter gaat. Kijk en luister hier naar de uitleg van Janetta zelf. Dat is een stuk duidelijker dan mijn verhaal. In de korte video van Corné komt Janetta ook nog even voorbij.

@

Klassiekers deel 109: The Host Of Seraphim

Ik was al aan het typen. Ik wilde een ode brengen aan Ministry's klassieker Psalm 69. Het mocht niet zo zijn. Van dat insluiten-op-verzoek-uitgeschakeld-gemieter, weet-je-wel? Geen hotrod, tenzij je kiest voor de extranormale versie.

Dan maar wegzweven met de allesomvattende muziek van Dead Can Dance. Wat is het lang geleden dat ik daar naar luisterde. Wat is het nog steeds mooi.

Die muzikale schoonheid weerhoudt me er echter niet van om nog even opstandig te schallen voordat ik zwijg:

all of a sudden, I found myself in love with the world

so there was only one thing that I could do

was ding a ding dang my dang a long ling long

@

Ning: het begin van een nieuw tijdperk

Over Ning is hier en elders al veel gezegd en geschreven. Sinds gisteren kunnen de netwerken van het bedrijf niet langer gratis gebruikt worden. Binnen een maand moeten sitebeheerders een 'plan' kiezen. Doen ze dat niet, dan wordt het netwerk verwijderd van het web.

Dankzij de NVB en GO Opleidingen blijft Bibliotheek 2.0 gewoon bestaan. Voor zover ik het nu kan overzien verandert er voor de leden vrijwel niets. Er komen hooguit een paar extra mogelijkheden bij, omdat we voor de provariant hebben gekozen. Bibliotheek 2.0 blijft onafhankelijk maar de komende maanden gaan we wel bekijken of er meer uit het netwerk is te halen. Het aantal leden neemt nog steeds toe maar de wisselwerking met vakbladen en vakorganisaties kan veel beter. Daarover zal ik de komende maanden met verschillende mensen praten. Suggesties zijn daarbij van harte welkom uiteraard.

Het bleek overigens dat er ook nog drie andere netwerken op mijn naam stonden. Die laat ik doodbloeden. De leden van die (inmiddels dode) netwerken heb ik via een groepsbericht op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen.

Gerelateerd:
Vervelend verrast: Ning niet langer gratis
Niet meer gratis, maar Ning doet het netjes
Ning lanceert archiveringstool

@

Mislukt: boeken hacken bij Google

Heb jij dat nu ook wel eens? Van die momenten waarop je zeker weet dat iets mogelijk is maar dat je er vervolgens niet in slaagt uit te vogelen hoe het mogelijk is?

Het leek me vanavond wel een leuk idee om een nieuwe serie te starten, van Anima tot Zeus, gebaseerd op het gelijknamige naslagwerk van Maarten Timmer, waar ik al vaker naar verwees. Het betreft hier een boeiende 'Encyclopedie van begrippen uit de mythologie, religie, alchemie, cultuurgeschiedenis en analytische psychologie', die ook te vinden is in Google Books. Het leek me wel aardig om van tijd tot tijd een lemma uit dit werk te plukken, om op Mijns Inziens te belichten.

Met plukken doel ik op 'knippen en plakken'. Teksten overtypen bewaren we voor een volgend leven. Het probleem is echter: een groot deel van de werken die zijn opgenomen in Google Books mag niet worden gedownload, laat staan worden bewerkt. Je kunt het boek online bekijken en -in sommige gevallen- insluiten op een website. In de wetenschap dat sommige boeken wel als PDF kunnen worden gedownload krijg je echter het gevoel dat er een sluiproute bestaat. Een tool, hack of crack. Je gaat dus op zoek.

Dat zoeken doe je uiteraard met Google, tot zoekbloedens toe. Je vindt van die programmaatjes die ooit schijnen te hebben gewerkt maar die je nu alleen maar paranoïde maken ("haal ik hiermee geen Trojaans Paard binnen?"). Het is van die software die slechts uitblinkt in het genereren van de perfecte blanco schermen. Je ettert met codes op dubieuze websites. Je klikt je van teleurstelling naar teleurstelling op fora die louter door onwetenden bevolkt lijken te worden.

Na een uurtje denk je de oplossing te hebben gevonden. De moeder aller boekenhacks. Je weet niet hoe snel je deze software een slinger moet geven. Vol spanning en verwachting kijk je toe. Er gebeurt van alles, wel een half uur lang, maar een PDF verschijnt niet in beeld. Je besluit nog eenmaal terug te gaan naar Google Books. Daar waarschuwt Google je dat je computer 'staat te spammen', en moet je bewijzen dat je geen robot bent. Een zeer geschikt moment om af te haken. Ik heb al een boek.

Gerelateerd:
Lezen zonder grenzen met Google Books
Het geavanceerd zoeken voorbij: Google hacking for penetration testers
En mijn verrukking neemt geen end...
Stichtelyke gedichten, de OCR van Google Books en Christipedia
Kewl: boeken rippen met de Atiz Booksnap

@

Amazon verkoopt meer e-boeken dan hardcovers

Op Boing Boing zijn de commentaren op het korte bericht voornamelijk kritisch, desondanks is het nieuws  om even te laten bezinken:

Amazon today released an announcement boasting that sales of the Kindle device have tripled since the unit price dropped from $259 to $189. And with that, a related piece of news. Founder Jeff Bezos: "While our hardcover sales continue to grow, the Kindle format has now overtaken the hardcover format. Amazon.com customers now purchase more Kindle books than hardcover books--astonishing when you consider that we've been selling hardcover books for 15 years, and Kindle books for 33 months."

 @

Een tweetup aan de Zeeuwse kust

Ik vind het maar vreemd dat het fenomeen van de tweetup geen plekje krijgt binnen Wikipedia. Deletionpedia (leuke website) geeft aan dat het lemma twee jaar geleden al definitief verwijderd werd. Het is weliswaar een neologisme in Twitterstijl, maar als zodanig wel in gebruik bij duizenden mensen, in tegenstelling tot woorden als tweurtocht.

Dit terzijde. Gisteren bezocht ik met @kaasvlinder de eerste beachtweetup van Zeeland. We waren te gast bij Duinlust Dishoek. Zoals veel mensen weten houd ik niet zo van grote bijeenkomsten maar zo, op een terrasje, met een man of dertig? Dat beviel uitstekend. Ik sprak nu eindelijk eens 'in het eggie' met mensen die ik tot gisteren alleen digitaal had gesproken en maakte daarnaast kennis met mensen die ik zelfs op Twitter nog niet had ontmoet. Met voldoende tijd en ruimte voor een babbeltje ontstonden er zo leuke en leerzame gesprekken.

Het was een zeer gemêleerd gezelschap. De een verzorgt de communicatie bij een zorginstelling, de ander is een ondernemer in telefonie. Een jurist kletst met een marktkoopman, een makelaar geeft de hamburgers door aan een internetondernemer. Dat schept een leuke sfeer. De bindende factor, sociale media, zorgt er bovendien voor dat er altijd gespreksstof is.

Dat de Tweetup ook leerzaam was heeft alles te maken met het 'face to face-aspect'. Op Twitter neem je meestal niet de tijd om je uitgebreid te verdiepen in de achtergronden van al die verschillende mensen. Dat hoeft ook niet. Onder het genot van een biertje doe je dat juist wel. Als je vervolgens hoort hoe al die mensen nieuwe media ervaren en benutten, valt je mond soms open van verbazing. Eenmaal thuis kijk je dan nog eens uitgebreid naar de tijdlijn van het evenement (hashtags #beachtweetupzld en #btz) en besef je dat het -in je directe omgeving- wemelt van de interessante mensen en verhalen. Al twitterend vergeet je dat wel eens, maar zonder Twitter zou je het nooit op deze manier hebben ontdekt.

Op die verhalen kom ik in de loop van de tijd nog terug. Voor nu zeg ik alleen maar: je moet het gewoon eens doen, zo'n Tweetup.

@

Het Antenneregister

Of je nu wel een 'aluhoedje' bent of niet: het is goed om te weten waar de mogelijke stralingsbronnen in je directe omgeving zijn te vinden: in het Antenneregister dus. Dit register, een initiatief van het Agentschap Telecom (een onderdeel van het ministerie van Economische Zaken) bestaat al langer, maar is onlangs uitgebreid. Het Antennebureau legt uit:

Het Antenneregister geeft een overzicht van antenne-installaties in Nederland. Zo kunt u zien waar er in uw omgeving antennes staan opgesteld en wat voor antennes dit zijn. Op 1 januari 2010 is het Antenneregister wettelijk verankerd en is, op enkele uitzonderingen na, iedere eigenaar van een vast opgestelde antenne-installatie met een zendvermogen van meer dan 10 decibel watt verplicht  zijn antenne te registreren. Binnenkort worden ook de antennes van radiozendamateurs in het overzicht opgenomen.

De kaart van het Antenneregister navigeert niet zo prettig als een kaart van Google Maps en oogt minder fraai bovendien, maar is wél overzichtelijk. Doe er je voordeel mee.

@

Attendering: Computable

Over Cougars, MILF's en Satoshi

In de HP/De Tijd van deze week, een seksspecial, staat het artikel Je bent rijp en je wilt wat, van Beatrijs Ritsema. In dat artikel wordt 'de cougar' (poema) beschreven; de rijpe vrouw die een relatie heeft met een (veel) jongere man. Ik las die term voor het eerst. In het artikel verwijst Ritsema ook naar de MILF, waarbij ze ten onrechte stelt dat dit acroniem afkomstig zou zijn uit de film American Pie. Die term ken ik maar al te goed. Ik hoef de kroon van onwetendheid gelukkig nog niet op te zetten.

Linda de Mol wordt omschreven als een twijfelachtige cougar. Zij is namelijk maar zes jaar ouder dan haar vriendje. Wat ik grappig vond om te lezen is dat het vriendje een geboren Vlissinger van mijn leeftijd is. Ik ken hem nog wel. Toen ik 18 was strandde, na bijna drie jaar, mijn eerste serieuze relatie. Jeroen was een van de eerste jongens waar mijn ex-vriendinnetje na mij het bed mee zou delen. Die Jeroen deelt zijn leven nu dus met Linda. Dat verhaal doet me denken aan Satoshi, en de zes graden van scheiding (of zijn het er nu drie?)

Hebben ze die gozert eigenlijk ooit nog gevonden?

@

Dertien stapels boeken, van de Aarde tot Pluto

Een mooi filmpje van het 21st Century Fluency Project. Hoe leren verandert in het tijdperk van informatieovervloed.


Gerelateerd:
Meer dan genoeg
Aandacht voor informatie volgens Jan van Cuilenburg
Het exploderende informatieuniversum: naar 1800 exabytes in 2011
Er is geen informatieovervloed
Het informatie-alarmageddon

@

Een rechtszaak van 100 miljoen dollar

Tijdens de vakantie is er (gelukkig) veel nieuws aan mijn aandacht ontsnapt. Zo ook dit bericht:

Google en YouTube hebben een zeer belangrijke juridische zege geboekt. Ruim drie jaar geleden stelde mediaconcern Viacom YouTube aansprakelijk voor de talloze illegale filmpjes die op de site waren te vinden. Het eiste voor de rechter 1 miljard dollar schadevergoeding en de verwijdering van zo'n 100.000 video's.

Ik vind het een opmerkelijk bericht. De rechter stelde dat Google wordt beschermd door de zogenaamde safe harbour provisions van de Digital Millenium Copyright Act (DMCA). Youtube is slechts een tussenkanaal, en zou voldoen aan de verplichting om content te verwijderen als rechthebbenden daarom vragen.

De strijd tussen YouTube en Viacom -ook geen kleine jongens- begon in feite al in 2005 en werd gekenmerkt door valse trucs van beide partijen. Google beschuldigde Viacom er in maart zelfs van dat het bedrijf zelf illegale content op de videosite had gezet (zie ook de 'vertrouwelijke documenten' waar BBC News naar verwees).

Gisteren maakte het hoofd financiën van Google bekend dat de zoekreus maar liefst 100 miljoen dollar heeft uitgegeven aan deze zaak. Hoeveel zegt u? 100 miljoen dollar! Welk deel daarvan zou Google hebben betaald aan hoeveel advocaten? Hoeveel mensen kun je op een zaak zetten? Hoeveel mensen zou Viacom er op gezet hebben?

Dat Google zulke exorbitante bedragen durft uit te geven is wel te begrijpen. YouTube heeft veel geld gekost (maar de kosten om de site in de lucht te houden zijn veel lager dan sommige mensen beweren) en het bedrijf beschikt gewoon over bakken vol geld (de teller staat sinds juni op meer dan 30 miljard dollar, dat is meer dan het BNP van ongeveer 100 landen).

Met zoveel financiële slagkracht zal de grote G. het met Google Books ook wel redden. Een dezer dagen gaat Editions de lucht in en zoals we gisteren overal konden lezen en horen heeft men nu eindelijk ook voet aan de grond gekregen in Nederland. Google zal dat project niet meteen verzilveren, maar op de langere termijn? Google heeft de wind voorlopig nog flink in de zeilen.

Meer lezen:
Google Announces Second Quarter 2010 Financial Results
Don't Bail on Google Now
Google zet 'copyright-filter' voor YouTube aan
PR, gezond verstand en auteursrecht
Google's Viacom response: An army of lawyers cut and paste
De urgentie van anoniem surfen

@

Afbeelding Midas

De snelste computer ter wereld

De techniek staat voor niets.

@

De liefde voor een provincie in beelden en tweets: #lovezeeland

Er is weinig mis met de sympathieke initiatieven van bedrijven of organisaties die Zeeuwen vragen hun foto's te delen, sterker nog, het is iets waar ik zelf jarenlang tevergeefs voor gepleit heb, ergens, ooit.

Er is nog minder mis met sympathieke initiatieven van de Zeeuwen zelf. Corné Wielemaker, de man die zijn hele (grote) familie aan het twitteren kreeg, noemt zichzelf Zeeland's amateurambassadeur en startte onlangs het spontane project #lovezeeland. Eenvoudiger wordt het niet. Maak een Zeeuwse foto met Mobypicture, verstuur die foto via Twitter en geef je tweet de hashtag #lovezeeland. Presto!

Een uitgebreide toelichting is te vinden op het blog van Corné.

@

Foto: Jon

Old Spice

Heus, ik zag de naam Old Spice al menigmaal voorbij komen op het web, de afgelopen weken, maar ik negeerde het stelselmatig. Voor ouwe, duffe luchtjes weiger ik tijd vrij te maken. Tot vandaag. Nu zelfs het door mij gewaardeerde Resource Shelf ernaar verwijst besloot ik toch maar eens te kijken waar al die 'buzz' op is gebaseerd. Waarom praat die meneer met 45.000 volgers in vredesnaam over bibliotheken?

Ach, laat ook maar. Er is al  veel over geblogd. Old Spice heeft ook zelf een blog. Het merk zit op alle sociale netwerken. Dit kun je inderdaad gerust een briljante campagne noemen.

Zal ik het vergelijkingsinkoppertje over het nieuwe elan voor een oubollig imago deze keer maar achterwege laten? Wat ruik je lekker....

@


Afbeelding: LIFE

Het project Wiki loves bieb

Eind mei schreef ik dat ik, voor de Bibliotheek Vlissingen, een opdracht had uitgevoerd binnen het project Wiki loves bieb. Het was toen nog niet helemaal duidelijk welke vervolgopdrachten daar uit voort zouden vloeien. We besloten dat verder te bespreken na mijn vakantie. In een maand tijd kan echter veel gebeuren. Projectleider Karolien Selhorst kondigde in de periode bijvoorbeeld aan dat zij zou vertrekken bij Bibliotheek Vlissingen, omdat zij de functie van stafmedewerker digitale bibliotheek voor de Vereniging Vlaamse Provincies had aanvaard. Voor Karolien waren wij natuurlijk erg blij, maar binnen het project zorgde het wel voor een aantal verschuivingen.

Kees Hamann heeft de projectleiding van Karolien overgenomen. Er is afgesproken dat Dick Broers de coördinatie van het contentgedeelte en de contacten binnen Vlissingen voor zijn rekening zal nemen en dat ik me voorlopig zal richten op de toegankelijkheid en het instructiemateriaal. Gezamenlijk zullen we verslag doen van alle ontwikkelingen, onze bevindingen en samenwerkingsverbanden op http://wikilovesbieb.nl.

Het mag geen verrassing heten dat ik dit een buitengewoon interessant project vind. De afgelopen vijf jaar schreef ik veel over de groei en invloed van Wikipedia en over de kansen die de online encyclopedie bibliotheken biedt. Dit project sluit daar naadloos bij aan. Ondanks het feit dat ik een geboren Vlissinger ben is het echter wel zo dat ik nog veel heb te leren over het Vlissingse culturele erfgoed en de Vlissingse culturele organisaties. Dick heeft juist enorm veel kennis over die onderwerpen. Hij zal mij volgende week daarom rondleiden in het gebouw van zijn voormalige werkgever en mij van alles vertellen over de stad, de Schelde, het Gemeentearchief Vlissingen. Op Bieb Blog gaf hij gisteren alvast een interessant schot voor de boeg.

Als dit project jouw interesse ook heeft kun je je desgewenst abonneren op het projectblog. De eerstvolgende bijdragen verschijnen daar zeer binnenkort. Het projectplan is hier te vinden.

@

Afbeelding: Wikimedia

Samenwerken met thuisbezorgd.nl

Hoewel uit het onderzoek De Nieuwe Afnemer (2008) naar voren komt dat maar een kwart van de leden en niet-leden van openbare bibliotheken zit te wachten op het thuisbezorgen van boeken, denk ik dat het een gemaksdienst is die bibliotheken 'gewoon' zouden moeten aanbieden. Nu wordt die dienst weliswaar ook aangeboden, maar meestal alleen aan mensen die slecht ter been zijn of om andere redenen zelf niet naar de bibliotheek kunnen komen (bijvoorbeeld in Vlissingen, Velsen en De Graafschap).

Kees Hamann vertelde ooit dat hij geen probleem zou hebben met het meegeven van boeken aan jonge brommerkoeriers. Toen we het daar afgelopen maandag nog eens kort over hadden flitste het opeens: waarom zouden Nederlandse bibliotheken eigenlijk geen monsterverbond aangaan met Thuisbezorgd.nl, zoals ze ook best een samenwerkingsverband zouden kunnen aangaan met Bol.com? Thuisbezorgd.nl richt zich weliswaar op maaltijden, maar de link naar 'eetlezen' is natuurlijk zo gelegd. Thuisbezorgd.nl beschikt al over de infrastructuur, de technologie (inclusief widgets) en het klantenbestand. Bibliotheken kunnen aan dat bestand zomaar 4 miljoen leden toevoegen.

Dat is een prima onderhandelingspositie, lijkt mij.

@

RSS voor Twitterlijsten

Ze zijn handig hoor, die lijsten van Twitter, maar ze hebben ook beperkingen. Zelf vind ik het jammer dat je gedwongen wordt de lijsten op afzonderlijke pagina's te bekijken. Dat komt er simpelweg niet zo vaak van. Dit in tegenstellingen tot het bekijken van nieuwsfeeds, dat doe ik dagelijks. Het probleem is: Twitter genereert geen RSS op lijsten.

Twitter Lists 2 RSS lost dat probleem op. Voer het adres van een lijst in en zie: daar is de RSS-feed. De informatiestroom wordt er niet kleiner door, maar dat hoeft geen probleem te zijn. De informatie stroomt nu in ieder geval daar waar ik het prettig vind.

@

Afbeelding

Over bloggen en nieuwere nieuwe media

Vier dagen geleden stond ik kort stil bij de ontwikkelingen in de blogosfeer, Cory Doctorow doet dat vandaag heel wat uitgebreider in de Guardian. Het zijn woorden naar mijn hart.

When blogging was the easiest, most prominent way to produce short, informal, thinking-aloud pieces for the net, we all blogged. Now that we have Twitter, social media platforms and all the other tools that continue to emerge, many of us are finding that the material we used to save for our blogs has a better home somewhere else. And some of us are discovering that we weren't bloggers after all – but blogging was good enough until something more suited to us came along.

I still blog 10-15 items a day, just as I've done for 10 years now on Boing Boing. But I also tweet and retweet 30-50 times a day. Almost all of that material is stuff that wouldn't be a good fit for the blog – material I just wouldn't have published at all before Twitter came along. But a few of those tweets might have been stretched into a blogpost in years gone by, and now they can live as a short thought.

For me, the great attraction of all this is that preparing material for public consumption forces me to clarify it in my own mind. I don't really know it until I write it. Thus the more media I have at my disposal, the more ways there are for me to work out my own ideas.

Gerelateerd:
De blogosfeer, de oude media en de snelle digitale (r)evolutie
De toekomst van weblogs
Het slapen van het verstand brengt monsters voort...
De luiheidssfeer verlaten en je laten stimuleren door wanorde
De staat van de biblioblogosphere 2009

@