Red Jim, de ACTA-onderhandelaar

Save Jim
door SaveJim

ACTA stipte ik hier twee keer aan. Een column volgt na publicatie in DB 08. Jeroen de Boer vertoonde afgelopen vrijdag bovenstaand filmpje op zijn weblog.

Scherp.

@

Gemeenteraadsverkiezingen in Middelburg

De gemeenteraadsverkiezingen staan voor de deur en hoewel ik de politieke besluitvorming eigenlijk te complex vind om een goed afgewogen keuze te kunnen maken vind ik het toch belangrijk dat ik mijn stem uitbreng op 3 maart. Sommige mensen zeggen dat je niet moet stemmen als je je niet goed hebt verdiept in de verschillende thema's die spelen. Mijn belangrijkste argument om dat toch te doen is het gegeven dat de aanhangers van partijen als de SGP hele trouwe stemmers zijn. Het is belangrijk dat die partijen tegenwicht krijgen.

Om uit te vinden welke partij momenteel het beste aansluit bij mijn opvattingen heb ik gisteren en vandaag de vragen van de stemwijzer beantwoord. Tot twee keer toe kwam Groen Links als beste partij uit de bus. Op de tweede plaats stond gisteren de SP, vandaag de VVD.
Ik dacht dat ik in de loop van de jaren rechtser was geworden maar dat blijkt op lokaal niveau dus nogal mee te vallen. Toch wilde ik me niet meteen neerleggen bij de uitkomst. Ik besloot daarom het verkiezingsprogramma van zowel GL  als D66 ((PDF) te lezen en keek nog eens goed naar de matrix van programmapunten.

Een ding weet ik nu wel: de punten waarover ik niet echt een mening heb 'nekten me' in deze stemwijzer. Er zijn een paar punten van GL waar ik me goed in kan vinden maar ik zal zeker niet op de partij gaan stemmen. Op welke partij dan wel is me nog niet helemaal duidelijk. Maar weer eens op D66? Het gekke is dat die partij in de stemwijzer niet eens in beeld kwam. Maar als het gaat om de balans tussen vrijheid (openingstijden horeca, winkelen op zondag, een coffeeshop in de stad) en het niet doorslaan in sociaal beleid, lijkt die partij toch het interessantst in mijn geliefde stadje.

Ik laat het nog maar even bezinken, maar stemmen ga ik!

@

Project: Nieuwspoort Zeeland en Friesland

In november en december lichtte ik al een tipje van een aantal projectsluiers: ik maakte melding van een aantal experimentele subprojecten en van het project de Digitale Etalages. Bij deze en nog een aantal projecten ben ik nauw betrokken, zo ook bij het project Nieuwspoort Zeeland. De gesprekken rondom dit project zijn drie weken geleden pas van start gegaan, vandaar dat ik er nog niets over had geschreven. Nu ik er op de website van de PZC meer over lees lijkt het me goed dat ik er hier ook iets over schrijf. Ik citeer uit de startnotitie van de directie:

"De VOB heeft in samenspraak met het projectbureau Innovatie de ZB een opdracht verleend voor het project Nieuwspoort. Daarbij gaat het om een getoetst model voor de samenwerking van bibliotheken en media (pers, omroep, internet, etc), waarbij actuele informatie direct beschikbaar komt voor een zo breed mogelijk publiek. Parallel daaraan dient er een plan van aanpak voor samenwerking en het verwerven van fondsen buiten de bibliotheekbranche te worden opgesteld. Zeeland en Friesland werken in dit project samen voor het ontwikkelen van een proto-type.
Voor 1 juli zullen de volgende resultaten opgeleverd worden:
1.    Een plan over hoe kan worden samengewerkt tussen bibliotheken en (lokale) media dat ook toepasbaar is buiten Zeeland en Friesland.
2.    Een pilot in Friesland en Zeeland waaruit lessen kunnen worden getrokken voor de toekomst, ook voor andere provincies.

Deze opdracht wordt als volgt vertaald:
Doelstelling: hoe kan de samenwerking tussen bibliotheken en media tot verbetering van de informatievoorziening van de burger leiden en hoe krijgt die samenwerking concreet gestalte? Veel hangt af van de verwachtingen die partijen van elkaar en van zich zelf hebben. Wat voegt de samenwerking toe aan de bestaande werkelijkheid? Wat levert een dergelijke samenwerking op voor het publiek?

Het project bestaat uit drie hoofdlijnen:
a.    Het opzetten en uitwerken van een of meer actuele onderwerpen in Zeeland en Friesland die als pilot kunnen dienen.
b.    Een quickscan om na te gaan of het project gecontinueerd kan worden in een (met name geografisch) opgeschaalde vorm en met financiering van bronnen buiten de bibliotheeksector.
c.    Het organiseren van een studiedag met partners en geïnteresseerden als evaluatie van het project."

Dat ik zeer verheugd ben over deze samenwerking zal niet veel mensen verbazen. Als het je toch verbaast moet je De urgentie van digitale samenwerking in Zeeland en de Zeeuwse digitale versnippering maar eens lezen.

Nieuwspoort krijgt op dit moment voorrang. Een studente van de Hogeschool Zeeland zal ons bij dit project ondersteunen. Voor de subprojecten krijgen we ondersteuning van een studente van de Haagse Hogeschool, die ik zal begeleiden. De projecten Digitale Etalages en -als onderdeel daarvan- de Etalage rondom het thema Water en Veiligheid (een samenwerkingsverband met Almere) lopen ondertussen ook gewoon door. We zullen daarom proberen zoveel mogelijk projectelementen te combineren.

Leo Hörnig is ondertussen aangesteld als projectleider voor de Digitale Etalages en de Bètabibliotheek. Vanzelfsprekend ben ik ook nog betrokken bij dat laatste project. Een lange bijdrage daarover houden jullie nog tegoed. Die komt zodra ik weet hoe en wanneer dat project zal opgaan in Bibliotheek.nl.

Genoeg werk aan de winkel in ieder geval. Allez, hop!

@

Dit volk, met meel en vet gevoed, heeft geen zenuwen

In een reactie op de posting van gisteren verwijst Eric Verdonck ( 'de Belezen Kater') naar een schitterend artikel in de serie De Aarde en haar Volken: Door Holland met pen en camera, van Georges Hamön.

In het bewuste artikel schetst de schrijver een mooi beeld van het Nederland en Zeeland aan het begin van de 20e eeuw. Het leuke is dat een echte Middelburger, Westkappelaar of Zoutelandenaar nu nog steeds veel kan herkennen in de beschrijving van toen. Neem nu onderstaande passage, over de Middelburgse donderdag. Nu weet ik waarom ik het zo fijn vind om op donderdagen mijn 'zen' te zoeken in mijn favoriete kroegje aan de markt. Het is gewoon een genenkwestie. Ik wist het wel :-)

De volgende dag was een Donderdag, marktdag te Middelburg. De zon weigerde mij niet alles op mijn smeekingen en tintte rose de jagende wolken, die uit den Oceaan gekomen waren. Ik ontbeet vlug met eieren en ham, verkwikte mij met thee en bereikte de Groote Markt, het tooneel van den handel.
Drie of vier verplaatsbare winkels, een stroom van boeren en boerinnen en wagens met witte kappen bewees, dat er wel lust was om zaken te doen; maar ik zocht overal tevergeefs naar de menigte, die er moet wezen om aan den straathandel levendigheid te schenken.
In Zeeland is er om zoo te spreken noch landbouw noch industrie. Bij gevolg kan men er niet uitstallen, als bij ons, die hoopen groenten, eieren, vruchten of bloemen, waar omheen de huisvrouwen zich verdringen.
In Zeeland produceert de boer niet veel anders dan melk, boter, beetwortels en aardappels. De melk en de boter worden bij de klanten thuis gebracht door de boerinnen, zooals wij reeds hebben gezegd. De beetwortels gaan per schip naar de fabrieken.

Te spreken van een “markt” voor die wekelijksche bijeenkomst die ik bijwoonde en die nog voortdurend blijft bestaan, zou eigenlijk minder geschikt zijn. Onder voorwendsel een paar kilogrammetjes boter te verkoopen, komen de brave luidjes in de stad hun wekelijksch uitstapje maken, om er kennissen te ontmoeten, enkele inkoopen te doen, pijpjes te rooken vóór het stadhuis en met de handen in de zakken te droomen in een herberg, waar een biljard staat, zittend achter een groot glas bier en luisterend naar het droge geluid der ballen, door zwijgende spelers bewogen.
Welk een kalmte! Dit volk, met meel en vet gevoed, heeft geen zenuwen. Breed, zwaar, gezet zonder dik te zijn, herinneren die mannen, die geen begrip van gebrek en ellende hebben aan chineesche bonzen, in rieten stoelen gezeten, die langzaam onder hun bolle oogen hun duimen draaien boven hun buik in stille overpeinzing, zonder op den voortgang van den tijd te letten.

De mannen voegen zich te zamen op een hoek van de markt, om elkander hun indrukken mee te deelen over den stand van beesten of beetwortelen en over de gezondheid van hun kinderen. Op enkele vierkante meters staan daar een heele menigte typen, die van vreugde kunnen doen beven de afstammelingen van Teniers, Ostade en Potter, al die goede, overleden schilders.

Is het niet geweldig? Bekijk het hele artikel hier. Ook de foto's zijn zeer de moeite waard. De tektst is ook te vinden op ManyBooks. Branko Collin vertelt op 24 Oranges waarom hij de tekst toevoegde aan Gutenberg.

Eric: nogmaals bedankt voor deze mooie tip!

@

Phons Bakx, een markante Middelburger

 

Niets mooier dan mensen die zich verdiepen in zaken waar de meeste mensen maar weinig van weten. Met zulke mensen kun je hele leuke gesprekken voeren.

Phons Bakx is zo'n mens. Hij is de koning van de mondharp, een kazenkenner en auteur (om maar eens een paar dingen te noemen). Collega Enno speelde ooit mondharp met Phons, en wees me onlangs op het feit dat Phons ook een website heeft: Antropodium. Phons maakt die website in MS Word, waardoor het geheel een beetje een jaren negentig-uitstraling heeft, maar dat is geen enkele belemmering om de interessegebieden van Phons eens wat beter te verkennen:

• Een boekje over de Amanita Muscaria
• Een essay over de Occulte Spinster van Sardinië
• De opgenomen geluiden van de PSD-boten
• Een cd over de zangeressen van de Braziliaanse Ossenkar
• ...en nog veel meer

Ik heb ook wel eens een biertje met Phons gedronken. Ik kan het iedereen aanbevelen. Het is weer eens iets anders dan praten over het weer, de politiek of de voetbal. Dit is niet 'je moeders prietpraat' in ieder geval!

@

Mensen niet als paarden behandelen...

Zo nu en dan dien ik 'boekenverzoeken' in; boeken die ik graag zou willen bespreken voor een vakblad. Vandaag heb ik twee verzoeken tegelijk ingediend: Linchpin van Godin en Drive van Daniel Pink.

Ik ben nogal gecharmeerd van Pink. Omdat alles wat geautomatiseerd kan worden uiteindelijk ook geautomatiseerd zal worden denk ik dat Pink op het juiste spoor zit. Drive lijkt me daarom een interessant vervolg op A whole new mind. Het boek van Godin sluit daar naadloos op aan. Kom maar op!

Stop treating people like horses and start treating them like human beings. Instead of trying to bribe folks with sweeter carrots or threaten them with sharpen sticks, how about giving them greater freedom at work, allowing them to get better at something they love, and infusing the workplace with a sense of purpose? If we tap that third drive more fully, we can rejuvenate or businesses and remake our world.

Zie ook: Het werk van morgen volgens...

@

Wereldbaan: webredacteur social media bij de Radboud Universiteit

Festina Lente attendeerde me op een prachtige vacature bij de Radboud Universiteit in Nijmegen. Het betreft hier een functie waar ik warm en blij van word, een functie waarvan ik hoop dat bibliotheken 'm nu eindelijk ook eens gaan openstellen. Twee jaar geleden dacht ik heel even dat de KB het conservatieve ijs brak, maar dat bleek ijdele hoop te zijn.
Op Twitter grapte ik gisteren dat ik naar Nijmegen ga verhuizen. Ik kreeg meteen een paar antwoorden met positieve 'reviews' van die stad. Maar verhuizen zal ik niet snel. Ik kan best zonder Zeeland maar er moet heel wat gebeuren wil ik zomaar vertrekken. Zeker voor werk dat je ook grotendeels vanaf thuis kunt doen zal ik niet snel overstag gaan. Maar mooi blijft 'ie, deze vacature!

Functie-omschrijving

Als webredacteur social media zet je de nieuwste online trends en functionaliteiten in als integraal onderdeel van de marketingactiviteiten van de universiteit. Je beheert en optimaliseert de diverse Radboud communities, werkt aan een hoog bereik en stimuleert interactiviteit. Je vertelt het verhaal van de Radboud Universiteit, brengt actualiteiten onder de aandacht, monitort meningen en reacties en mengt je in conversaties.

Je hebt creatieve ideeën ten aanzien van het inzetten van o.a. Hyves, Facebook, Twitter, Youtube, Flickr, MSN, online campagnes en gadgets om de naamsbekendheid en online reputatie te vergroten. Je staat dicht bij de doelgroep van vwo-scholieren en (internationale) studenten en kent de universitaire wereld vanuit je genoten opleiding. Je vertaalt onderzoeksresultaten naar opmerkelijke berichtgeving die de doelgroep aanspreekt en je gaat voor de uitdaging om hiermee een maximaal online bereik te genereren. Daarmee ben je een aanjager voor de rest van het team op het gebied van online communicatie.

Functie-eisen
Je hebt:
- een academische opleiding;
- minimaal 2 jaar werkervaring in een marketing- en/of journalistieke functie;
- journalistieke vaardigheden;
- kennis van de nieuwste online trends en functionaliteiten;
- geen 9 tot 5 mentaliteit.
Verder ben je sociaal vaardig, positief, enthousiast, pro-actief, praktisch en snel. Je bent creatief en, in ogen van de doelgroep, boeiend.


Organisatie
Je bent werkzaam binnen de eenheid Communicatie van de Radboud Universiteit Nijmegen. De eenheid Communicatie speelt een belangrijke rol in de werving van (internationale) bachelor- en masterstudenten.
Website: http://www.ru.nl/communicatie

Gerelateerd:
Een mooie baan voor Libraryman
Mooi werk: webcare voor bedrijven
Gaat de Geek Marketeer een rol voor zich opeisen?
Mooi werk: conversatie architect
Doen wat je leuk vindt zonder je ziel te verkopen

@

35 abonnees voor betaald nieuws van Newsday

Jazeker, we gaan betalen. De vraag is alleen waarvoor. De New York Times zet de toon. Vele kranten zullen volgen, ook Nederlandse. Ervaringen uit het verleden zijn geen garantie voor het beleid van de toekomst. Ik kijk toe met een nieuwsgierige blik.

Iemand schrijft over het mij onbekende Newsday, gekocht voor 650 miljoen dollar. De site werd vervolgens voor 4 miljoen vertimmerd, opdat het nieuws achter een 'betaalmuur' geplaatst kon worden. Toegang tot het nieuws kan worden verkregen door vijf dollar te betalen. Vijf dollar.

Na drie maanden hebben vijfendertig mensen zich geabonneerd op dit nieuws. Vijfendertig mensen.

@

60 seconden uit het leven van een metroruit

60 Seconds in the Life of a Subway Window from Ironic Sans on Vimeo.

Stel dat de dynamische atomen van jouw ogen voor 60 seconden gekoppeld zouden kunnen worden aan de statische atomen van een metroruit, een vliegtuighalstoel, een regenplas. Kun je empathie voelen voor dode dingen? Zijn dingen wel dood eigenlijk? Is niet alles energie?

Het antwoord is aan jou. Geniet van de mooie serie filmpjes op Ironic Sans: "60 seconds". Een minuut duurt langer dan je denkt.

@

Online conversaties traceren met Blogpulse

Mijn informatiehuishouding is toe aan een herinrichting. Dat is een klus die ik al maanden lang voor me uitschuif maar een dezer weken zal ik er toch aan moeten geloven. Ik zie ik mij genoodzaakt er een middag voor uit te trekken.

Allereerst is Netvibes weer toe aan een saneerbeurt. Daar heb ik al lang geen aandacht meer aan besteed namelijk. Het ding barst uit zijn informatievoegen.

Twitter heb ik nu redelijk op orde. Het berichtenverkeer verloopt op de computers via Thwirl en op de iPhone via Tweetie. Zoeken (en het gebruik van RSS op zoekacties) binnen Twitter doe ik via search.twitter.com en Topsy. Die laatste tool gebruik ik ook voor het traceren van retweets en verwijzingen op Twitter.

Het volgen van reacties en verwijzingen rondom blogposts is toe aan een herziening. Via bezoekersstatistieken en Google volg ik nog wel het een en ander, maar sinds ik klaar ben met Technorati mis ik nog een goede en overzichtelijke tool, die alles in kaart brengt. Ik heb mijn oog laten vallen op Blogpulse, een site die een aantal aardige tools biedt. Je kunt per blog bijvoorbeeld kijken welke bronnen werden gebruikt, om vervolgens te kijken welke online discussies er rondom bepaalde links/thema's worden gevoerd. Je kunt ook discussies volgen op basis van een trefwoord, of kijken welke andere blogs juist weer verwijzen naar jouw content (zo stuit je toch weer op postings die even aan je aandacht waren ontsnapt). Ik ben van plan Blogpulse de komende weken iets uitgebreider te gaan testen. Daarnaast wil ik het gebruik van BackType, voor het volgen van commentaren, weer een beetje nieuw leven inblazen.

Toegegeven, het gaat tijd kosten om alles weer goed in te richten maar het resultaat is wel dat de informatiesnippers een beetje bijeen worden geveegd. Als het effe kan op het grote informatieplein van Netvibes.
Vanochtend spraken we nog over interne communicatie. Er zijn nog best veel mensen die het logisch vinden dat je dagelijks naar bepaalde websites surft en klikt om daar op zoek te gaan naar actuele informatie waar geen RSS op zit. Daar kan ik echt niet meer aan beginnen hoor. Het is 2010.

@

De kracht van een paar lampen

De foto's die ik maakte van de tentoonstelling Deel je schatten nu oneindig waren niet van al te hoge kwaliteit. Collega Marian (van zullie.nl) doet dat gelukkig een stuk beter. Een deel van haar foto's is nu te vinden in de Flickr fotostroom van de Zeeuwse Bibliotheek.

Ik heb gekozen voor bovenstaande foto omdat we als bibliotheek ontzettend veel positieve reacties kregen op het feit dat de ZB een week lang in de gekleurde schijnwerpers werd gezet (zie ook het filmpje van de PZC). Ik weet niet wat het kostte om die lampen te installeren en te laten schijnen maar het zette me wel aan het denken: wat kun je toch veel met eenvoudige middelen!

@

Een enorm boek: de Klencke Atlas

Als je op zoek gaat naar informatie over het grootste boek ter wereld krijg je verrassend weinig relevante zoekresultaten. The British Library gaat dit boek, de Klencke Atlas, voor het eerst exposeren en het zijn vooral verwijzingen naar dat nieuwsbericht, die nu opduiken in Google.

Via Google Books en Google Scholar vind je wel wat aanvullende informatie (zoals deze passage) maar voor de rest is het toch vrij mager allemaal. En dat voor een uniek boek, dat 1,75 meter hoog is, en 1,90 meter breed! Er zijn zelfs geen boeiende boeken over te vinden.

Een redelijk goed bewaard geheim, dit boek, als je het mij vraagt.  Ook Google Afbeeldingen en Flickr laten het namelijk afweten. Op de een of andere manier vind ik dat mooi. Het komt niet meer zo vaak voor, dat je achtergrondinformatie niet in een handomdraai vindt.

@

Het Wikimedia Jaarverslag 2008-2009

En? De laatste maanden nog iets gewijzigd of toegevoegd aan Wikipedia? Ik niet in ieder geval, en eigenlijk vind ik dat diep triest. Als je altijd roept dat bibliothecarissen daar aan de slag moeten zou je zelf het goede voorbeeld wel eens mogen geven. Gelukkig lees ik in het Wikimedia Jaarverslag 2008-2009 (PDF) dat er in die periode desondanks 132.800.000 wijzigingen binnen de online encyclopedie zijn uitgevoerd. Dat doet me deugd, als fan.

Voor de rest staat er niet zo gek veel interessants in het verslag (je haalt nog meer uit de statistiekenpagina van Wikipedia zelf) maar de verwijzing naar de totstandkoming van het lemma '2008 Mumbai Attacks' deed me afvragen of er al een lemma '2010 Haiti earthquake' zou zijn.

Nou en of! Het lemma is lang en wordt continu gewijzigd. Het aantal geciteerde bronnen? 210! Tweehonderdtien zeg ik je!

Negeren maar weer, die onverdeelde gemeenschappelijke weide.

@

Bekentenissen van een boekenpiraat

In de discussie over copyright en piraterij ligt de focus meestal op de uitgevers, de auteurs, of de downloaders. De piraten zelf komen niet zo vaak aan het woord dus naar hun drijfveren kun je alleen maar gissen.

In Confessions of a Book Pirate, op The Millions, komt nu echter een boekenpiraat aan het woord, die uitlegt waarom hij de moeite neemt boeken te scannen en te uploaden naar Usenet en P2P-netwerken. Het meest opvallende aan zijn verhaal? Dit is een boekenliefhebber die bovengemiddeld geld uitgeeft aan boeken...en dat nog vaker zou doen als de prijs redelijk zou zijn en als DRM zou ontbreken.

Misschien ben ik naïef, maar ik denk dat veel piraten als The Real Caterpillar zijn. Natuurlijk: sommige mensen betalen nooit, als het niet noodzakelijk is, maar als de prijs redelijk is, en als je weet dat het geld naar de auteur of muzikant gaat, dan ben je toch sneller geneigd om over de brug te komen.

Een boeiend inkijkje.

@

Via

Klassiekers deel 86: Don't look in the freezer

K**muziek dames en heren; ik ben er dol op. Bij het leeggraven van een externe harde schijf kwam ik honderden klassiekers tegen. Van die klassiekers waar de hondjes geen brood van lusten. Ik kwam ook de zeldzame plaat 'Fired from the circus' weer tegen, van Dr. and the Crippens. Gruizig en melig, meer kan ik er ook niet van maken. Dit is waarschijnlijk alleen leuk voor mensen die foto's maken van dit soort platenkasten (als je trots bent op je vinyl van Spazztic Blurr en Unseen Terror kan je wel wat). Desalniettemin: Don't look in the freezer, uit 1988, is klassieker numero 86

Don't look in the Freezer

There's something nasty inside

Don't look in the Freezer

You won't like what you'll find

Because daddy murdered mommy

Chopped her up in bits

Yes daddy murdered mommy

And put her in the fridge

@

Het Publiek Domein Manifest

Ik zat al klaar om fragmenten van The Public Domain Manifesto te vertalen maar zag nog net op tijd dat Kennisland de strekking van het manifest al in het Nederlands heeft samengevat. De tekst wordt aangeboden onder een cc-licentie. Ik maak graag gebruik van hun goede werk:

Het publieke domein, zoals gedefinieerd in het manifest, is het geheel van ons cultureel en intellectueel erfgoed waarop geen auteursrecht meer rust en dat daarom door iedereen zonder auteursrechtelijke restricties gebruikt mag worden. De publiek domein status van de overgrote meerderheid de werken uit ons verleden zorgt ervoor dat iedereen van de inspanningen van eerdere generaties kan profiteren. Het publiek domein vormt zo een vrij toegankelijke bron van kennis die bij kan dragen aan innovatie en economische vooruitgang.

Door de technologische ontwikkelingen in de afgelopen decennia zijn werken in het publieke domein voor steeds meer mensen direct toegankelijk geworden. Via online platforms als de Wikimedia Commons of het commons project van Flickr zijn digitale reproducties van werken in het publieke domein in steeds grotere aantallen voor iedereen beschikbaar.

Tegelijkertijd proberen sommige instellingen, die werken in het publieke domein beheren, om zelf de controle over digitale reproducties van werken te houden waarvan het auteursrecht afgelopen is. Zij doen dit door digitale reproducties niet publiekelijk beschikbaar te stellen of door zelf auteursrecht in de reproducties te claimen. Hiermee belemmeren zijn toegang tot ons cultureel en intellectueel erfgoed.

Met het publiek domein-manifest willen de ondertekenaars een aantal basisprincipes voor de omgang met publiek domein-werken opstellen. Het belangrijkste uitgangspunt hierbij is dat alles wat in analoge vorm in het publieke domein valt, ook in de digitale omgeving zonder restricties beschikbaar dient te zijn. Hiernaast bevat het publiek domein-manifest een aantal aanbevelingen om het publiek domein te versterken en zo maatschappelijke toegang tot cultuur en kennis te bevorderen. Het volledige manifest is beschikbaar op www.publicdomainmanifesto.org waar ook de mogelijkheid bestaat om het manifest te ondertekenen.

Ik heb getekend. Jij ook?

@

Je informatie is te koop....

Your information is for sale, and the government is buying it at alarming rates.

Zo'n openingszin trekt mijn aandacht. Wat is er aan de hand? Dankzij het Vierde Amendement mogen Amerikaanse Inlichtingendiensten niet zomaar digitale data over burgers verzamelen. Er *kuch* bestaat nog zoiets als het recht op privacy.
Uit een paper in Columbia Business Law Review blijkt nu dat de diensten gewoon een omweg nemen; zij kopen die data gewoon van bedrijven als Lexis Nexis en ChoicePoint (twee jaar terug voor 3,6 miljard dollar gekocht door Reed Elsevier). De samenvatting:

Fourth-parties, such as ChoicePoint or LexisNexis, are private companies that aggregate data for the government, and they comprise the private security-industrial complex that arose after the attacks of September 11, 2001. They are in the business of acquiring information, not from the information’s originator (the first-party), nor from the information’s anticipated recipient (the second-party), but from the unavoidable digital intermediaries that transmit and store the information (third-parties). These fourth-party companies act with impunity as they gather information that the government wants but would be unable to collect on its own due to Fourth Amendment or statutory prohibitions. This paper argues that when fourth-parties disclose to law enforcement information generated as a result of searches that would be violations had the government conducted the searches itself, those fourth-parties’ actions should be considered searches by agents of the government, and the data should retain privacy protections.

"Lekker belangrijk", denk je wellicht, "wat kan mij het nu schelen hoe inlichtingendiensten aan de overkant van de Grote Plas te werk gaan?"
Dat is ook niet wat me zorgen baart. Het gaat me om de rol van bedrijven als Lexis Nexis en Elsevier. Ook Nederlandse bibliotheken nemen veel databanken af van die leveranciers. Ik weet niet precies wat dit betekent voor zoekacties in al die bestanden maar ik ben nu zeer achterdochtig, dat kan ik je wel vertellen. Maar goed, dat was ik sowieso al...

De paper is hier te downloaden als PDF.

@


Afbeelding: Don Lawrence (omdat er vanochtend stripherinneringen werden opgehaald)

Groundswell: luisteren naar je klanten

Nu ik het boek Groundswell op een hoofdstuk na uit heb zou ik eigenlijk moeten zeggen dat het een goed boek is, want dat is het. Maar Groundswell is een goed boek zoals Dire Straits een goede band is. Perfect uitgevoerd, prachtige teksten, geen speld tussen te krijgen. Gaaaaaap. En toch: als je luistert naar Telegraph Road krijg je kippevel, Romeo and Juliet zing je moeiteloos mee. Groundswell, als boek van marketeers voor marketeers, staat boordevol cases die aantonen hoe grote bedrijven sociale media succesvol hebben aangewend om (weer) te luisteren naar hun klanten.

Veel van die verhalen kende ik al, maar het boek slaagt er op de een of andere manier toch in om je anders na te laten denken over het luisteren naar je klanten. De bijna voor de hand liggende suggestie om net als Dell een interactieve ideeënbus (IdeaStorm) in te richten zou eigenlijk blind moeten worden overgenomen. Waarom doen wij zoiets niet? De software van SalesForce (ook een interessante case in het boek) is makkelijk te integreren in de bestaande digitale dienstverlening van Nederlandse Bibliotheken.

Wat ook interessant is, is dat een idee als dat van de ideeënbus volgens Li en Bernoff (beide auteurs werken voor Forrester) pas toegepast zou mogen worden als het "sociaal technografisch" profiel van je klanten bekend is (een visualisatie van dat model vind je hier). Dat is, bij mijn weten, geen model dat veel gebruikt wordt in het marktonderzoek van bibliotheken. In het boek is het een rode draad en hoe saai het model dan ook aan de man gebracht wordt, het komt wel gedegen en betrouwbaar over.

Op de site van het boek wordt een tool aangeboden waarmee je het profiel van je klanten kunt vaststellen, op basis van gegevens uit 2009. De afbeelding boven deze bijdrage is die tool. Of het model voor de Nederlandse data ook klopt weet ik niet zeker maar laat ik het er maar op wagen. Dat is het gedegen Forrester wel aan z'n stand verplicht toch?

Doe er je voordeel mee.

@

Het Getijdenboek van Katharina van Kleef digitaal

Bekentenis: tot drie minuten geleden wist ik niet wat een Getijdenboek is. Het onvolprezen Wikipedia helpt me gelukkig weer eens uit de brand:

Een getijdenboek is een handschrift dat leken in de Middeleeuwen gebruikten voor hun privédevotie, tijdens het getijdengebed. Getijdenboeken waren geënt op het in kloosters door monniken gebruikte brevier, dat zij gebruikten voor het koorgebed. Deze gebeden werden op vaste tijden van de dag uitgesproken en werden dan ook getijden (horae, uren) genoemd. In de getijdenboeken werd de inhoud van de brevieren in verkorte vorm opgenomen ten behoeve van het gebruik door leken.

Dat is goed om te weten. Waarom dan wel? Omdat ik via BoingBoing belandde op de website van The Morgan Library and Museum, om daar de online expositie Demons and Devotion: The Hours of Catherine of Cleves te bekijken. Daar zie ik tot mijn stomme verbazing dat het gaat om een Nederlands manuscript. The Hours of Catherine of Cleves blijkt in het Nederlands Getijdenboek van Katharina van Kleef te heten. En zo leer ik door een verwijzing op een weblog dus binnen een kwartiertje over Katharina, over een mij onbekende bibliotheek en over Getijdenboeken.

Maar dat terzijde. We zitten midden in de beeldcultuur van 2010. Vanmiddag had ik met Hanneke van Aalst nog een kort gesprek over historisch besef en het al dan niet kunnen genieten van gedigitaliseerde documenten (in vergelijking met de originele, papieren versies). De gedigitaliseerde versie Katharina's getijdenboek bevestigt voor mij een beetje de invalshoek van de 'cultuursnacker': in de context ben ik een klein beetje geïnteresseerd, in de tekst niet of nauwelijks maar de afbeeldingen vind ik schitterend. Daar maak ik heel graag een uurtje voor vrij.

De introductie vind je hier, het gedigitaliseerde Getijdenboek hier.

@

Dacht het wel

Ik had tot vanavond nog nooit gehoord van Hausmagger. Dit nummer, Dacht het wel, heeft precies het goede tempo en is alleen daarom al lekker. Rotjeknor!

@

Ik dank Stefan voor de attendering.

Exit Through The Gift Shop, een film van Banksy

Yup, ik ben nog steeds een groot liefhebber van het werk van Banksy en blader regelmatig met een glimlach op mijn lippen in Wall and Piece. Toen ik las dat Banksy een film heeft gemaakt, die binnenkort in première zal gaan op Sundance, haastte ik me naar Banksyfilm.com om de trailer te bekijken.

Viel die ff tegen!

Het is dat Wooster zegt dat de film 'brilliant' is. Ik wil 'm toch gaan zien. Maar de trailer werkt niet bepaald als een bioscoopmagneet, dat niet. Dan toch liever een afbeelding, om deze tekst aan te kleden.

@

De Appie App

Tien dagen heb ik 'm nu, de iPhone. Ik ben nog steeds onder de indruk. Centraal in het gebruik van dit toestel staan de vele applicaties (apps) die je kunt downloaden. Hoewel ik me had voorgenomen niet te veel van die apps te installeren staat de teller inmiddels toch op 37. Natuurlijk beschik ik inmiddels ook over een paar boekgerelateerde toepassingen, zoals Local Books en en het voor de toekomst interessante UPLA, waarmee je na een zoekopdracht tot bij de boekenplank in de bibliotheek geleid kan worden, maar het zijn vooralsnog de wat meer commerciële apps die ik het indrukwekkendst vind.

De mooiste van allemaal vind ik Appie, van Albert Heijn. Die gratis app werd in november 2009 gelanceerd. Wat die applicatie nu al allemaal kan kun je het beste even bekijken in de online demo's maar het is ook goed om te weten dat de toepassing wordt doorontwikkeld:

Albert Heijn gaat Appie de komende tijd uitbreiden met handige nieuwe functies. In de tweede iPhone versie kan Appie bijvoorbeeld het boodschappenlijstje in de volgorde van de winkel zetten waar de klant zijn boodschappen doet. Deze versie is naar verwachting deze winter in de App Store verkrijgbaar. Om Appie beschikbaar te maken voor zoveel mogelijk klanten wordt de service in 2010 uitgebreid naar andere smartphones en naar ah.nl.

Ik zal deze app waarschijnlijk niet zo vaak gaan gebruiken. Ik focus namelijk niet zo op recepten, speciale acties en bonusaanbiedingen. Daar gaat het me ook niet om. Ik vind het alleen zo te gek dat je als culinaire nitwit in staat wordt gesteld een gerecht te kiezen uit de grote database, vervolgens aan kunt geven hoe lang het bereiden van zo'n maaltijd maximaal mag duren en dan ook nog eens automatisch alle benodigde ingrediënten aan je boodschappenlijst ziet toegevoegd, een boodschappenlijst die zich zeer eenvoudig laat bedienen bovendien. Ik vind dat buitengewoon interessant. Dit is dienstverlening op maat. Een combinatie met de app barcodescanner maakt het alleen nog maar interessanter. De ontwikkelaars van Appie hebben zelfs aan humor gedacht...

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen. Waarom ik besloot te betalen voor Tweetie en Tetris en wat er zo goed is aan de applicatie Kranten. Waarom Marleen zo dol is op Paper Toss, en hoe goed Red Alert er uit ziet op de telefoon. Ik bewaar het voor een andere keer.

Ik weet wel dat Iphoneclub een fijne complete site is, op dit gebied. Keer op keer beland ik daar, als ik zoek naar achtergrondinformatie buiten de App Store van Apple zelf.

Oh, en had ik al gezegd dat ik ook onder de indruk ben van het feit dat de App Store zelf ook een app is? Dat voorkomt dat je onnodig moet rommelen met iTunes, op je pc. Je zoekt de toepassing naar keuze, je klikt op installeren, en binnen een minuut kan je er mee aan de slag. Zeer laagdrempelig. Ik begin de drie miljard downloads aldaar een beetje te begrijpen.

@

Het concept werken

Ben je blij met je werk? Wees daar maar blij mee dan! Bovenstaand filmpje kwam ik tegen op Anarchiel. Zo'n onderwerp waar je niet te lang over na moet denken als je blij wilt blijven. Of een onderwerp waar je mee aan de slag zou moeten, hoe moeilijk het ook is.

Gerelateerd:
Werken zonder regels
Mijmeren met Michail
Boek Intensieve Menshouderij een beetje flets 
Doen wat je leuk vindt zonder je ziel te verkopen 
Onderzoek EPN: Nederlander wil flexibeler werken
25 jaar werken

@

De NS doen niet aan webcare, TTC inmiddels wel

De Nederlandse Spoorwegen doen niet aan webcare. Lees het verhaal van Poulus maar eens. Dat is slordig, van de NS.

Met het verhaal van Poulus in je achterhoofd is het veel leuker om het verhaal over het Canadese TTC te lezen. Dit metrobedrijf besloot onlangs de tarieven te verhogen, tot ongenoegen van veel reizigers. Daar is op zich niets vreemds aan, ware het niet dat het bedrijf nu niet bepaald schijnt uit te blinken in goede dienstverlening.

Dan ziet een passant een beambte van TTC slapen tijdens zijn dienst en maakt daar een foto van, die hij vervolgens op TwitPic zet. Meer dan 18.000 mensen bekijken de foto en verwijzen er naar. De media pikken het op. TTC moet door het stof (maar probeert eerst de fotograaf nog een sneer te geven).

Natuurlijk is dit een volledig uit zijn verband gerukt verhaal en natuurlijk is het sneu voor die brave borst die per ongeluk in slaap sukkelde. Maar het punt is: het kan wel hoor, webcare, desnoods andersom of achterstevoren.

@

Verhaal en links: Mashable

Nieuwe rubriek: tweets over biblio- en mediatheken

Het idee is niet van mezelf. Ria deed het drie maanden geleden al eens en op de homepage van B20 wordt de RSS-feed op de Twitterzoektermen  'bibliotheek' of 'bibliotheken' en 'mediatheek' of 'mediatheken' ook al geruime tijd weergegeven. Het is de enige zoekactie in Twitter waarop ik geabonneerd ben, omdat ik 'm zo geinig vind. Het vertelt je namelijk veel over de meningen over de bibliotheek.

Tot ongeveer een half jaar geleden waren het voornamelijk tweets van collega's, die de revu passeerden. De laatste maanden duiken er echter steeds meer tweets op van jongeren (het schijnt dat Twitter in die leeftijdsgroep ook terrein aan het winnen is). Een deel van die tweets verdient het om bewaard te worden, vind ik. Daarom start ik vandaag een nieuwe rubriek: #de getwitterde bieb. Een greep uit de afgelopen drie dagen:

markbrabers: De bibliotheek A'dam is de enige bibliotheek  en plek op aarde waar je drummers, een afruimband en elektrische gitaren door elkaar kunt horen 

 HMHBackstage: Gaat straks koffie leuten in de #bibliotheek  van #Amsterdam  met @videologic. Dat is wel gezellig.. 

 marnixamsterdam: Toen de huisstofmijten in zijn matras 's nachts de wekkerradio hadden opgegeten, ging Fons maar 'ns naar de bibliotheek. 

 Belle_P: De boerderij in #Farmville is gegroeid naar plantation 24x24, grootste formaat. Ben aan het sparen voor bibliotheek; de school staat er al. 

 daniquecolijn: @Celinex27 is de bibliotheek nog open dan? okee vaag, en wat doe je daar dan.. 

 elwinvangestel: Vanavond even bij @Jelle2611 ouwehoeren in de C&A. En kijken of ik mijn bibliotheek abonnement kan opzeggen...

 goedgelovig: @isidorusweb Ja, en dan krijg je te lezen: "Alleen in te zien in de bibliotheek." Wij bedoelen: real-time én het volledige actuele aanbod.

 fhuysmans: Wat doe je op papadag? Met zoonlief naar de bibliotheek. Cd's terugbrengen - en vast telaatgeld aftikken :-( - en dan naar kinderafdeling. 

 mennospiro: Nanda die zo eens per maand naar de bibliotheek  gaat om mail te checken krijgt Internet. #overstag 

wjuytdehage: Heuh? Bibliotheken presenteren canon? Waarom weet ik van niks? 

Stev_SS: Mediatheek. Kheb slaap en ben die ned zat man.  

 xLottuh: ik heb net dus 1.5 uur papier staan snipperen in de bibliotheek  als stage. eigenlijk was het wel leuk. ;PP 

Maximex3: @BambigetHIGHER Ik bedoelde, dat ik illegaal op Twitter zat XD. Normaal krijg je dan direct een mediatheek-beheerder in je nek of zoiets XD. 

chano404: RT @Jerrhefner: kaulo nu effe chille in de mediatheek  mi mang/ ik miss die chilling stiekem achter msn enzo :p 
 
zainahmad070: @Vinni_MMP @Quent12  Chillen in de mediatheek, hardstyle speedcore drum and base techno house 

 cityblonde: goedemorgen! koffie gehad en weer bikkelen in de bibliotheek. heerlijk, zo'n afwisselend leven. 

 lAK0SA: #kennen jullie die tijd nog dat je oming moest reserveren om te inetten in bibliotheek  poort, t was daar boemvol 
 

Zukarn: Gotta take those damn vitamins. After being sick 4 a few dayz..i went back 2 work. Workshops gegeven bij de Bibliotheek. ging zeker nice.. 

 nielsz: Een slapende chinees in de bibliotheek. Doet me aan YZ China denken, daar sliepen ze ook altijd in de pauze. 

 vaantje: @daylah  Ik ben nog maar pas aan m'n boekenkast begonnen. Bibliotheek is stom, dan moet ik eraan denken die boeken terug te brengen. ;) 

 MrRyanTino: @PousseClaire hahahaha je ziet dus een toekomst voor jezelf in de mediatheek! Whuhahahha 

 ilsucuk: Leren met michael in de bibliotheek, eindelijk het gevoel dat ik iets geleert heb als dit gen voldoende word weet ik et ook nietmeer.. 

 Disssa: Kan iemand de troela's die aan het blerren zijn dat dit een bibliotheek is en ik stilte eis!! #biebrotterdam 

 genova2: Vandaag wezen voorlezen in een bibliotheek uit mijn kinderboek 'Spookje Knetterkontje'. Was leuk om met kinderen over windjes te praten. 

@

Je webuitingen verzamelen op Flavors.me

Een leuke tip van Erwin Blom vandaag: Flavors.me. Op Flavors.me verzamel je in een handomdraai de content van je belangrijkste webuitingen: je blog, een aanvullende feed, LinkedIn, Flickr, Twitter, Vimeo.

Ik heb er ook eentje aangemaakt en was daar een kwartiertje mee kwijt. Om aan de links toe te voegen.

@

De lente begint met congressen: DB Update en Ugame-Ulearn

Ondergetekende zul je niet snel aantreffen op congressen en symposia (zie: Goede Voornemens) maar ik maak er wel graag reclame voor.

Dit jaar begint de lente met maar liefst twee congressen/symposia (ik heb het verschil nu eens opgezocht in van Dale online: volgens mij zijn het synomiemen, al verraadt de herkomst van het woord symposium dat dit niet altijd zo is geweest), die allebei een sterke bezetting hebben:

• Op 25 maart vindt in het WTC Rotterdam de eerste editie van DB Update plaats, georganiseerd door Essentials en de NVB. Het programma en het inschrijfformulier vind je hier. Op deze dag zal ook de Award Digitale Bibliotheek van het Jaar 2010 worden uitgereikt.
  
  
• Een week later, op 1 april, organiseren de TU Delft Library en DOK voor de derde keer Ugame-Ulearn. Ook dit symposium heeft een paar grote namen op het programma staan. Je inschrijven kan hier.

Voor de mensen die moeten kiezen van hun baas zal het geen eenvoudige beslissing worden. Het is verstandiger -en leuker- om beide evenementen te bezoeken. Alleen al voor Blyberg en Vaynerchuk zou je gaan!

@

BookBook: je MacBook in een klassiek jasje

BookBook, van Twelve South, is de perfecte oplossing voor de bescherming van MacBooks van bibliotheek- en archiefmedewerkers. Meer dan perfect zelfs!

Een hebbeding. Of niet soms?

@

Het nieuwe zoekgedrag: gecontroleerde serendipiteit

Serendipiteit: het doen van een vondst waarnaar men niet zocht.

Terwijl ik ‘Controlled Serendipity’ Liberates the Web van Nick Bilton lees, betrap ik mezelf er op dat ik instemmend zit te knikken.

If someone approached me even five years ago and explained that one day in the near future I would be filtering, collecting and sharing content for thousands of perfect strangers to read — and doing it for free — I would have responded with a pretty perplexed look. Yet today I can’t imagine living in a world where I don’t filter, collect and share.
More important, I couldn’t conceive of a world of news and information without the aid of others helping me find the relevant links.
[...]
But we are solving the problem, through our aggregation. We’ve reduced the fear of missing something important because we share “controlled serendipity” with others and they with us. And without this collective discovery online, I couldn’t imagine trying to cull the tens of thousands of new links and stories that appear in the looking glass on a daily basis.

We are all human aggregators now.

Goed gesproken Nick, goed gesproken.

Zie ook: zoeken wordt luisteren.

@

Viraal gepraat in het tijdperk van de status update

Nu ongeveer een derde van alle Amerikaanse internetgebruikers minstens eens per week status updates het web opjaagt kun je misschien wel spreken van 'het tijdperk van de status update'.

Juist nu veel mensen die updates heel normaal beginnen te vinden zijn het de humoristische varianten die enorm aanslaan. Vorig jaar konden we al kennis maken met shitmydadsays, de twitteraccount van ene Justin, waarmee hij de hilarische uitspraken van zijn vader twittert. Afgelopen week wees NRC Next me op Sleep Talkin' Man, een weblog waarop Karen Slavick-Lennard de opgenomen gekkigheid die haar man in zijn slaap uitkraamt noteert. Ook met bijbehorende Twitteraccount natuurlijk.

Waarom volgen zo veel mensen dit? Omdat je er om kunt lachen. Omdat het vreemd is. Omdat het kan.

"Shhhhhhhhh. shhhhhhhhh. I'm telling you: your voice, my ears. A bad combination."

"Son, people will always try and fuck you. Don't waste your life planning for a fucking, just be alert when your pants are down."

@ 

Bibliotheken op Twitter: folder of conversatie?

Er wordt wel eens gesteld dat het 'oude web' gekenmerkt werd door websites die fungeerden als een soort folder voor een organisatie. Op websites vond je vooral relevante informatie en contactgegevens. Het 'nieuwe web' zou dan gekenmerkt worden door sociale activiteiten, met de conversatie als stralend middelpunt.

In de afgelopen drie jaar hebben een aantal bibliotheken een begin gemaakt met de verkenning van het sociale web. Ook op Twitter duiken steeds meer bibliotheken op. Dat proces bevindt zich nog steeds in de experimentele fase (zie ook de artikelen van Alice de Jong en Bart Janssen, in respectievelijk IP en Bibliotheekblad) maar krijgt langzaam maar zeker wel steeds meer gestalte. Op de twitterlijst van NL-biblioblogs vind je tientallen Nederlandse bibliotheken.

Wat ik me nu afvraag: zouden al die bibliotheken Twitter nu gebruiken als folder/uithangbord of zijn er ook bibliotheken die echt het gesprek aangaan? En als het gesprek wordt aangegaan: bestaan de volgers dan ook echt uit klanten of zijn het vooral andere bibliotheken en bibliotheekmedewerkers die de accounts volgen?

Nu kun je daar heus wel een onderzoek op loslaten maar zelf vind ik dat echt te veel werk. Ik heb wel even een paar accounts bekeken (Vlaardingen, Enschede, Arnhem, Breda en Almere). Die accounts wekken bij mij de indruk dat het vooral uitingen in de oude stijl zijn (eenrichtingsverkeer) al moet ik erbij zeggen dat een tool als TwitterFriends laat zien dat bijvoorbeeld Enschede een 'conversatiequotiënt' van 28,6 % heeft. Dat is netjes.

Verder dan dat wil ik niet gaan. Ik zou alle accounts los kunnen laten op Twitter Analyzer of op andere tools en als ik wil uitzoeken welke relaties een account heeft, kom ik vast ook een heel eind (aan dat soort informatie valt tenslotte geld te verdienen) maar zo'n onderzoek kost me dan wel een dagje, vermoedelijk. Ik zeg: te mooi.

Maar misschien is het een idee voor een vervolg op het onderzoek naar websites, waar we onlangs de resultaten van konden lezen. Nu we de mond vol hebben van 'het opzoeken van de gebruiker waar die zit' (dat lees je werkelijk in elk modern beleidsstuk terug) is het misschien ook wel eens interessant om uit te zoeken of we op de goede weg zijn.

Natuurlijk moet je niet alleen naar Twitter kijken, maar ook naar het doel, bereik en de potentie van weblogs en wiki's, om maar eens twee voorbeelden te noemen. Ook op dat terrein bloeien er namelijk tientallen bloemen inmiddels, maar mijn indruk is ook daar dat het 'conversatiequotiënt' relatief laag is en dat een aanzienlijk deel van de bezoekers bestaat uit bibliotheekmedewerkers.

Nu is dat helemaal niet erg. We moeten ergens beginnen. Maar toch, het geheel verdient de aanbeveling dat er meer wordt geïnvesteerd in het zoeken van het publiek. Ik hoor mensen vaak, bijna achteloos, opperen dat er een Wiki moet komen maar als de literatuur ons iets leert is het wel dat Wiki's enorm veel inzet en content nodig hebben voordat ze echt in beweging komen. Dat geldt voor blogs en twitteraccounts net zo goed.

Het fijne is dat er niet echt regels zijn voor de manier waarop je sociale platformen beheert. Daar ben je helemaal vrij in. Het sociale web kent echter wel een aantal ongeschreven wetten. Een daarvan is de wet dat je pas dingen terugkrijgt als je geeft. Als je je content alleen maar verplaatst van je website naar een weblog of wiki, en niets meer dan dat, maak je weliswaar gebruik van de beschikbare technologie maar maak je nog geen deel uit van het sociale web. Dan is het gewoon het 'oude web' op nieuwe platformen.

Alleen al om die reden zou het goed zijn dat nieuwe uitingen ook eens goed onderzocht zouden worden; opdat managementteams in het hele land zich gaan realiseren dat er nog veel meer formatie nodig is, voor 'alles 2.0'. Natuurlijk past hier ook enig geduld maar als je het mij vraagt staan we voor een valkuil van jewelste. In het jaar dat we de eerste nieuwe slagen willen slaan zou 'het sociale' niet de sluitpost mogen worden.

@

Die vervloekte digitale wetenschappers

Eerder deze week konden we lezen dat "Regisseur Olivier Hirschbiegel wel kan lachen om alle YouTube-parodieën op zijn film Der Untergang, waarin hij de laatste dagen van Hitler verfilmd heeft."

Dan moet hij bovenstaande versie, van Critical Commons, ook grappig vinden. In de ondertiteling kun je veel woorden vanzelfsprekend ook vervangen door de woorden 'bibliotheek', 'bibliotheken' of 'bibliothecarissen'.

@

Klassiekers deel 85: John Frusciante

See, I think drugs have done some good things for us, I really do, and if you don't believe drugs have done good things for us, do me a favor. Go home tonight and take all your albums, all your tapes, and all your CDs and burn 'em. Cause you know what? The musicians who made all that great music that's enhanced your lives throughout the years? Rrrrreal fuckin' high on drugs.

-Bill Hicks-

Meestal kies ik voor klassiekers in de vorm van liedjes. Vandaag niet, vandaag kies ik voor een man en dan nog niet eens voor zijn muziek, maar voor een interview. Een legendarisch interview.

In 1994 interviewde Bram van Splunteren, van de VPRO, John Frusciante, de gitarist van de Red Hot Chili Peppers die op dat moment flink van zijn padje was door drugsgebruik. Ik herinner me nog dat ik helemaal stil viel, toen dat interview werd uitgezonden. Wat ik zag was een ontluisterende schets van een muziektalent dat in voorspelbare rock 'n roll-vallen was gelopen. Natuurlijk wist ik dat veel van mijn muziekhelden zwaar aan de dope waren, of waren geweest, maar het was denk ik voor het eerst dat ik het zo naakt in beeld zag gebracht.

Het is nog wel goed gekomen met Frusciante. Hij keerde later in volle glorie terug bij de Peppers en hij maakte tussen 1994 en 2009 ook nog eens 11 solo-platen. Ik ken die platen niet allemaal, maar wat ik van hem heb vind ik goed. Zijn plaat van vorig jaar ga ik komend weekend verkennen, heb ik net besloten.

Maar nu dus het interview. Op YouTube in zes delen te bekijken, op Holland Doc en Google Video integraal. NRC wijdde in 2008 een aardig artikel aan de relatie tussen RHCP en van Splunteren: Bram op pad met de Peppers.

@

Eindelijk: statische pagina's voor Blogger

Het is niet vaak dat Blogger in Draft (een werkende experimentenversie van Blogger) met iets nieuws komt, maar als de site met iets nieuws komt is het meestal ook wel de moeite waard. Vanavond lees ik op About (:) Blank dat Blogger in Draft binnenkort met statische pagina's komt. Die functionaliteit heeft al even gedraaid maar is voor dit moment weer even uitgezet, waarschijnlijk omdat het nog niet helemaal goed werkte.

Wat is er nu interessant aan statische pagina's, vraag je je misschien af? Wel, op dit moment moeten bloggers het doen met de lay-out van een weblog zoals dat er uit ziet als de homepage van ZB Digitaal: je hebt het deel voor de berichten en een zijbalk (de sidebar), waarin je deels voorgefabriceerde onderdelen kwijt kunt (de zogenaamde gadgets of widgets). Als je nu een pagina met persoonlijke informatie wilt toevoegen, of een pagina met een colofon o.i.d, ben je gebonden aan de beperkingen van die widgets, en aan de beperkte ruimte van de sidebar. Het wordt daar al snel een rommeltje.
Wat doe je nu dus, als je een pagina wilt maken met daarop links naar artikelen, of een overzicht van de boeken die je leest? Dan verwijs je naar andere websites, desnoods naar weblogs met maar een blogpost, die je noodgedwongen zelf hebt aangemaakt. Dat behoort binnenkort dus tot de verleden tijd! Reken maar dat ik de mogelijkheden zal benutten.

Jij ook?

Concurrent Wordpress bood deze feature al veel langer overigens.

@

Eugène met zijn kleine garage

"Eugène is 88 en hij slaagt er al bijna zijn hele leven in om zijn piepkleine autootje veilig te parkeren in zijn piepkleine garage."

Een geweldig filmpje van Man Bijt Hond. Geniet!

@

De gedigitaliseerde tijdschriften van de Koninklijke Bibliotheek

Eric Hennekam komt vandaag met een aanvulling op het bericht dat de Koninklijke Bibliotheek alle publicaties na 1470 uiteindelijk wil gaan scannen:

De KB zet in 2011 een belangrijk deel van haar tijdschriftencollectie online. In totaal worden 1,5 miljoen pagina’s uit veel geraadpleegde tijdschriften uit de periode 1840-1940 gescand en gratis op internet ter beschikking gesteld. Alle titels worden op trefwoord doorzoekbaar gemaakt.

Meer informatie is te vinden op de website van de KB, de gemaakte selectie staat hier.

Dit bericht doet me andermaal beseffen dat er nog zo veel mooie databanken zijn waar ik toegang toe heb maar waar ik tegelijkertijd niet aan toekom. Niet alleen die van de ZB. Ik heb, net als onze klanten, ook toegang tot de online bestanden  van de KB.

Ik besloot zojuist weer even in te loggen maar hield het weer vrij snel voor gezien. Niet omdat het aanbod me niet beviel, integendeel. Het zijn nog steeds de overvloed en het onbehagen die mijn informatiegedrag bepalen, c'est tout.

@

Fraai: een boekomslag als boekenlegger

Met boekenleggers is het vaak etteren geblazen. Ik ben ze altijd kwijt. De ene keer zit er daarom een vloeitje tussen de pagina's waar ik was gebleven, de andere keer wc-papier. Alles is beter dan ezelsoortjes tenslotte.

Ontwerper Igor Udushlivy heeft daar iets op gevonden: hij laat de boekenlegger aansluiten op de boekomslag. Iets zegt me dat je dan opeens een stuk zuiniger op je boekenleggers zult zijn.

@

Via

Remix van de week: Wu Tang vs The Beatles

Ik weet te weinig van The Wu-Tang Clan en The Beatles om dit goed op waarde te kunnen schatten maar er zijn vast genoeg mensen die dat wel kunnen. Ik vind het wel lekker klinken in ieder geval.

Wu Tang Vs The Beatles is de remix van de week. De mix is gemaakt door Tom Caruana.

@

Thuis

Hoe het komt weet ik niet maar de laatste tijd denk ik nogal eens na over het begrip 'thuis' (in de zin van 'zich thuis voelen'). Wanneer voel je je nu ergens thuis? Als je er rust vindt en graag blijft? Als het de plek is waar je het liefst wilt zijn? Als je je er veilig waant? Als het de plek is waar je vandaan komt?
Veel mensen zullen hun woning noemen, als ze spreken over 'thuis', maar er zijn ook heel veel mensen die helemaal geen thuis hebben. Ik denk daarbij niet alleen aan de honderd miljoen daklozen en ontheemden wereldwijd, maar ook aan de mensen die altijd zwerven omdat ze nergens rust vinden.

Het voert te ver om mezelf als zo'n zwerver te omschrijven. Ik heb, sinds ik het ouderlijk huis verliet op mijn 18e, op ongeveer 15 verschillende adressen gewoond, de iets langere logeeradressen niet meegerekend. Toen mijn vorige relatie een paar jaar geleden eindigde heb ik eerst een half jaar op verschillende adressen doorgebracht om vervolgens een oud studentenappartement te huren in de Middelburgse binnenstad. Dat appartement huur ik nog steeds maar ik heb er in 2009 welgeteld een keer geslapen. De rest van de tijd bracht ik door bij mijn vriendin. Gebeurde dit omdat ik me 'thuis niet thuis voelde'? Ik denk zelf van niet. Ik voelde me alleen meer thuis op de plek die mijn thuis nog niet was.

Nu komt het regelmatig voor dat mijn 'eigen thuis' fungeert als uitwijkplaats voor vrienden die hun thuis beter even konden verlaten. Daar leent mijn appartement, waar ik ooit introk zonder er ook maar iets aan te doen, zich uitstekend voor. Het valt me wel op dat de jongens die er dankbaar gebruik van maken zich er nooit echt thuis gaan voelen. Daar heb ik alle begrip voor. Toen ik in Amsterdam woonde, woonde ik alleen maar op logeeradressen. Dan voel je je nooit echt op je gemak (al verbleef ik op een adres een dik half jaar; daar heb ik nooit hete kolen aangetroffen). Maar komt dat unheimische gevoel nu voort uit het feit dat ik nooit veel aandacht heb besteed aan de inrichting of uit het feit dat de makkers niet omringd worden door spullen die de hunne zijn? Ik heb geen idee eerlijk gezegd. Zelf woon ik nu ook al een jaar in een huis waar mijn eigen spullen niet staan, maar toch voel ik me er thuis. Ik mis mijn cd's en boekjes wel een beetje, en soms mijn eigen computer, maar als ik zou zeggen dat ik daar vaak aan denk zou ik overdrijven.

Thuis. En de tweede plek. Dat is voor veel mensen het werk. Ik nam vanochtend vrij om ruisvrij thuis te kunnen zitten, met koffie en sigaretjes. Even niets aan het hoofd, maar ondertussen wel alle communicatiekanalen open, uiteraard ook de werkmail. Daar word ik lekker rustig van. Omdat ik thuis zit. Een thuis dat dus eigenlijk mijn thuis niet is maar zo veel meer als thuis voelt dan mijn eigen thuis. Raaarrrrr.

Soms overweeg ik serieus om de derde plek eens grondig te heroverwegen. De plek die thuis zo vaak vervangt. Als ik de zen van die plek integreer in mijn thuis maak ik van mijn thuis misschien echt mijn thuis. Maar het is maf: ik gedij al 20 jaar uitstekend in deze set en setting. Op de een of andere manier voelt geen echt thuis hebben soms ook als thuiskomen. Misschien is het wel de illusie van beweging. Daar ga ik nog eens goed over nadenken.

Maar voorlopig zit ik lekker thuis. En dat zit heerlijk.

@

OK Go wijkt uit naar Vimeo

OK Go - This Too Shall Pass from OK Go on Vimeo.

"D.R.I. What label are they on? E.M.I." Die korte zin was de volledige songtekst van het drie seconden tellende nummer DRI, van de grindcorehelden van Sore Throat. Met die tekst bedoelden ze te zeggen dat een andere punkband ( the Dirty Rotten Imbeciles) z'n ziel had verkocht aan het grote geld door over te stappen naar een groot platenlabel, namelijk EMI.

Dat zinnetje schiet door mijn hoofd als ik het relaas van de band OK Go lees, op Alternative Blog. De band mag hun YouTube-video's niet meer laten embedden, omdat EMI er dan geen geld meer voor krijgt. Het platenlabel ontvangt namelijk alleen een paar cent 'per view' als de nieuwe videoclip wordt bekeken op de website van YouTube zelf. In een open brief leggen de bandleden uit waarom ze daar teleurgesteld over zijn.

Ik zal nu niet weer het hele verhaal over virale marketing en de starheid van de muziekindustrie oplepelen maar ik embed natuurlijk wel de videoversie van Vimeo. Heus niet alleen uit hufterigheid. Ik gun de band de virale kans die ze willen krijgen. Omdat hun muziek grappig is, en hun brief scherp. Omdat ik hun muziek vanavond pas heb ontdekt. Omdat ik houd van de internetgedachte.

Ok Go! This too shall pass.

@

Mooi morbide: De anatomische preparaten van Frederik Ruysch

Ik kijk er altijd een beetje van op als Boing Boing verwijst naar Nederlandse websites, zeker als het wetenschappelijke zijn. Vandaag is de beurt aan de even prachtige als lugubere website van de UvA, De anatomische preparaten van Frederik Ruysch. Hoe lang die site al in de lucht is weet ik niet precies. De auteur van de website Morbid Anatomy (zie ook Merkwaardige kunst deel 6) rept over een 'nieuw virtueel museum' maar ik zie dat Met het oog op morgen er eind november 2009 ook al aandacht aan besteedde.

Wat doet het er uiteindelijk toe? De website bevat een schat aan informatie over Ruysch en is fraai vormgegeven. Koesteren maar weer. Al denken de wat zwakkere magen daar wellicht anders over...

@

E-readers in de Zeeuwse Bibliotheek

Collega Machteld schreef er afgelopen maandag al over: Klanten en personeel van de Zeeuwse Bibliotheek kunnen vanaf maart 2010 in het gebouw kennis komen maken met verschillende ereaders (zie ook de posting: 2010, een dynamisch jaar) en de manieren waarop boeken, tijdschriften, kranten en andere documenten op die apparaten gelezen kunnen worden.

De ereaders zullen niet worden uitgeleend, omdat veel mensen dan mis zouden pakken en er bovendien te veel aanpassingen in ons uitleensysteem nodig zouden zijn (hardware uitlenen heeft meer haken en ogen dan het uitlenen van boeken en multimedia). In plaats daarvan zullen wij de ereaders beschikbaar stellen op een mobiel demonstratiemeubel, zodat iedereen de kans krijgt er kennis mee te maken.

Vandaag heb ik samen met collega Ricardo de readers besteld:

• Sony Reader Touch Edition PRS-600 Black 
• BeBook  
• CyBook Opus  
• iRiver Story  
• Cool-ER  
• iPod Touch 8 GB

Met de content gaan we binnenkort aan de slag. Later zal er ook een workshop aan betrokken inlichtingenmedewerkers worden gegeven. Hoewel ik zelf al kennis heb mogen maken maken met de Sony Reader en Stanza op de iPhone, zie ik toch uit naar de komst van de readers. Niets is mooier dan zelf kunnen vergelijken tenslotte!

Binnenkort in dit theater.

Update 21 januari: ook de bibliotheek Vlissingen laat het publiek kennismaken met e-readers. Directeur Kees Hamann vertelt er meer over op het Bieb Blog Vlissingen.

@