Blind the Ocarina of Time spelen

Het betreden en ontdekken van de uitgestrekte werelden van Perfect Dark en Zelda, Ocarina of Time, op de Nintendo 64, behoren nog altijd tot mijn sensationeelste game-ervaringen ooit.

Op The Escapist lees ik nu dat deze blinde jongen, genaamd Jordan, Zelda probeert uit te spelen, met enige hulp van andere gamers. Zij geven hem tips via zijn YouTubekanaal.

Het verhaal en de gedrevenheid van Jordan ontroeren me. Het is spel is al zo moeilijk om uit te spelen als je wel het geluk hebt te kunnen zien.

Diep respect.

@

Alternatieven voor The Pirate Bay

Dit is binnenkort misschien een dode link...Treed daarom binnen in de woelige wereld van...alternatieven voor The Pirate Bay.

• Allereerst de piraten zelf. Zij zullen niet snel opgeven. In Denemarken werd de website ook geblokkeerd. The Jesper Bay was het antwoord. Die site is inmiddels weer uit de lucht, maar er wordt bijna altijd wel iets bedacht.
  
• Omzeil zelf...met Hotspot Shield
  
• Vertrouw op aanvoer van elders. Demonoid bijvoorbeeld
  
• Maak gebruik van de tips op Bright.nl
  
• Verken TorrentPond
  
• Verdiep je in legale alternatieven
  
• ...of in besloten clubs
  
• Bedenk dat Soulseek toch nog steeds online is
  
• Onthoud dat die ouwe trouwe startpagina nog steeds een goede bron is
  
• Check YouTorrent of Coda.fm
  
• Geniet van KickAss Torrents 
• Zoek snel en eenvoudig met isoHunt
  
• Zoek zelf beter en langer dan ondergetekende, hij die bovenstaande links in vijf minuten bij elkaar raapte.

"Zeg Pyrrhus, let je wel een beetje op de achterhoede?"

@

Klassiekers deel 58: Food for Thought

Blogpost nummer 3333 alweer. Klassieker nummer 58. Ik ga terug naar het jaar waarin UB40 doorbrak in Nederland. In de toelichting bij klassieker 12 meldde ik dat ik the Message stoerder vond dan UB40 maar dat wil niet zeggen dat ik hen niet goed vond. Integendeel. Alle platen t/m Labour of love (1983) vind ik goed. UB40 Live heb ik op vinyl en draai ik nog regelmatig.

Food for thought was de grootste hit in de die periode. Het is wel grappig dat ik pas vandaag leer wat ze nu eigenlijk zingen. Blijkt er toch nog een ander verband met the Message te zijn: ook deze song zing ik nog steeds (deels) fonetisch mee. Het zal met de leeftijd van toen te maken hebben....

Ivory Madonna dying in the dust,
Waiting for the manna coming from the west.
Barren is her bosom, empty as her eyes,
Death a certain harvest scattered from the skies.
Skin and bones is creeping, doesn't know he's dead.

@

Zoeken naar betekenis: de bibliotheek van de toekomst

Gisteren gaf Rob van Hese mij een kopie van het artikel Zoeken naar betekenis, dat deze week in Vrij Nederland staat. Het artikel gaat over de bibliotheek van de toekomst en behandelt behalve het rapport De openbare bibliotheek tien jaar van nu ook het project The Architecture of Knowledge (zie ook de posting van 19 mei)

De serie lezingen is afgesloten. Op de website van het project zijn video- en blogverslagen te vinden:

• Rotterdam Central Library by the Book Liberation Front
• The fantasmagoric library
  
• The Library of the future
• De lezing van Bart Verschaffel op Tomaat TV
• De lezing van Lev Manovich op Tomaat TV
• TAOK in motion

Over het artikel Zoeken naar betekenis wil ik verder niet veel kwijt. Het is aardig om te lezen in ieder geval. Ik kan er, o ironie, niet digitaal naar verwijzen. Ik moet me beperken tot de jaren negentig aanbeveling die ik zo verfoei: "ga naar je lokale bibliotheek of boekhandel om het te lezen". Dan kun je meteen die verlopen lenerspas heractiveren.

@

Foto bibliotheek Seattle

De waarheid over Amsterdam

Hier knap ik van op! Als Fox TV het nodig vindt om onze hoofdstad af te schilderen als een anarchistisch en corrupt bolwerk, en ervoor kiest het nieuwsitem op te luisteren met beelden die de uitspraken alleen maar bevestigen, is het fijn om te zien dat een Amsterdammer de moeite neemt een antwoord te geven op die video.

De video staat nog maar drie dagen online maar trok al dik 131.000 kijkers, ontlokte al 797 reacties en meer dan 2000 beoordelingen.

Dahaaag Fox.

@

Terreinwinst voor Open Source in bibliotheeksector

"Open source is effectief, ideaal en gevaarlijk", kopte Webwereld afgelopen dinsdag. Dat Open source software gevaarlijk is voor de eindgebruiker weiger ik te geloven, maar het artikel maakt wel duidelijk dat de discussie over het inzetten van deze software nog lang niet is uitgewoed. Het artikel toont ook aan dat open source niet alleen voordelen heeft.

Desondanks ben ik een groot voorstander van OS. Ik werd dan ook aangenaam verrast door een bericht van Jan de Waal op B20: volgens een eerste inventarisatie werken er inmiddels minstens 283 bibliotheekvestigingen in Nederland met Joomla, een open source Contentmanagement Systeem. Dat zijn er meer dan ik had durven hopen.

Jan schrijft dat "Joomla het grootste gezamenlijke CMS is dat door bibliotheken gebruikt wordt" en dat "de landelijke digitale bibliotheek hier rekening mee zal houden in hun ontwikkelingstraject". Die tweede opmerking sluit aan op wat ik twee weken geleden hoorde in Tilburg, tijdens het eerste overleg van de werkgroep Etalages.

De Zeeuwse Bibliotheek zie ik Joomla nog niet zo snel gaan gebruiken voor haar websites. De website krijgt binnenkort weliswaar een redesign maar het CMS dat daar voor gebruikt zal worden was al veel langer geleden aangeschaft.
Ik nam me vorig jaar desondanks voor de mogelijkheden van Joomla te verkennen omdat kennis van het pakket wellicht ook van pas zou kunnen komen bij externe projecten. Een collega van automatisering gaf Joomla daartoe een plekje op onze servers. In de praktijk ben ik er echter nog niet aan toegekomen, daar heeft het net iets te weinig prioriteit voor.

Drie weken geleden kreeg ik bezoek van een delegatie van Bibnet. (Johan Mijs en collega's) Toen we spraken over online communities legde ik uit waarom ik er ooit voor had gekozen om het tamelijk gesloten Ning te gebruiken (gebruiksgemak vooral) en verklaarden zij waarom ze hebben gekozen voor Drupal: (een OS tegenhanger van Joomla) onafhankelijkheid en de vrijheid om een website in de toekomst uit te bouwen. Het klonk heel logisch allemaal.

Dat gesprek deed me achteraf mijmeren over de mogelijkheden van een eventuele overstap van Ning naar Joomla of Drupal, bijvoorbeeld voor Bibliotheek 2.0. Ik vrees dat het voorlopig bij mijmeren zal blijven. B20 is en blijft namelijk een vrijetijdsproject en ik vermoed dat Ning voorlopig geen exportfunctie voor alle content zal bieden. Over de technische kennis om het anders te doen beschik ik (nog) niet.

Als ik mogelijkheden zou willen verkennen zou ik dus veel meer vrije tijd in de materie moeten investeren. Daar heb ik eerlijk gezegd weinig zin in. Ik zou ook kunnen proberen ondersteuning voor het platform te zoeken bij koepelorganisaties of externe partijen. Dat is ook nog niet zo eenvoudig. Ik sprak er onlangs bijvoorbeeld over met Naomi Deegenaars. Zij vond het een goed idee om B20 te verankeren en naar een hoger niveau te tillen maar in dit stadium is het te rommelig binnen de sector om daar echt handen en voeten aan te kunnen geven. Ik zou misschien een kans maken als ik een subsidie-aanvraag zou doen maar dat traject is me toch echt te complex en grootschalig voor een community die ontstond uit het experimenteren met de mogelijkheden van Ning.

Om een lang verhaal kort te maken: ik zie noch mezelf, noch de Zeeuwse Bibliotheek, op korte termijn aan de slag gaan met Joomla. Dat maakt me niet minder enthousiast. Ik hoop dat er nog vele bibliotheken zullen volgen. Ik hoop nog harder dat onze catalogi en informatiesystemen op termijn ook open source zullen worden. Ik hoop tenslotte dat de nieuwe Digitale Bibliotheek Nederland uiteindelijk door openheid uit zijn voegen zal barsten. Omdat het kan. Omdat het moet.

Meer lezen:
Waarom open source moet?
Overheid open u
Joomla!
Bibliotheken en Open Source: praktijkvoorbeelden
Hoe betrouwbaar is open source bibliotheekcatalogus Koha?
Hoe duur moet commerciële software worden voordat we Open Source overwegen?

@

Over fuck en Fucking

Online gebruik ik het woord zelden maar in mijn vrije tijd ontglipt het me vaker dan dagelijks: fuck. En dat dan in allerlei combinaties, vooral die met het woordje 'off'. Ik denk dat ik dat heb overgenomen van een stel Engelse vrinden die het woordje te pas en te onpas gebruiken. Noem het gerust een slechte gewoonte.

Het bovenstaande is waarschijnlijk wel de reden dat ik met veel plezier de column F*ck The Sopranos las, van Jan Flamend. Een citaat:

‘Fuck' is een uniek woord. Het is het meest veelzijdige woord ter wereld. Sterling Johnson toont dat aan in zijn boek ‘English as a second fucking language', aan de hand van volgende dialoog:
John: ‘Mary, would you like to attend the opera tonight?'
Mary: ‘Fucking-A. Should I wear my black dress?'
John: ‘Why the fuck not?'
Mary: ‘Fucked if I know - Oh, fuck! I just remembered. It got fucked up in the wash.' John: ‘Well, fuck the opera, let's stay home and fuck'.
Mary: ‘Good fucking idea.'

‘Fuck' is het enige woord ter wereld dat in zowat elke grammaticale categorie kan voorkomen. Het is een werkwoord, dat zowel transitief als intransitief kan gebruikt worden. ‘John fucks Mary' is een zin met onderwerp, werkwoord en lijdend voorwerp. Opmerkelijk is dat onderwerp en lijdend voorwerp hier verwisselbaar zijn.

Een mooie illustratie. Een interessant boek ook, lijkt me.

In mijn pauze las ik ook nog een berichtje in de NRC Next. Het Oostenrijkse dorpje Fucking is de toeristen beu die daad bij woord voegen onder de plaatsnaamborden. Er zijn inmiddels beveiligingscamera's geïnstalleerd.

Prachtig fuckin' komkommernieuws!

@

Foto

De bokode, opvolger van de barcode

MIT Media Lab presenteerde zaterdag de bokode, een optische datatag, die maar liefst 1000 keer zoveel informatie kan bevatten als z'n gestreepte voorganger, de barcode.
Toen ik dit las moest ik denken aan alle collega's die nu onze boekencollectie aan het voorzien zijn van RFID. Je zou toch niet willen dat ze na afloop van de klus alle banden nog een keer zouden moeten nalopen om ze te voorzien van een bokode...

Maar dat is ook onzin natuurlijk. Tweakers schrijft onder meer:

De nieuwe optische barcodes zijn alleen leesbaar met behulp van digitale camera's, waarmee ook de hoge informatiedichtheid van de Bokodes benut kan worden. Daarnaast kunnen de optische barcodes van relatief grote afstand - tot enkele meters - uitgelezen worden. Verder zouden de Bokodes niet de privacy-problemen van bijvoorbeeld rfid-tags met zich meebrengen. Het enige nadeel zijn de nog vrij hoge productiekosten: prototypes kosten enkele dollars per stuk, maar die kosten zouden in massaproductie tot ongeveer vijf dollarcent kunnen dalen.

Het zal dus nog wel even duren voordat de bokode gemeengoed is. De bokode is bovendien niet de enige opvolger waar aan gewerkt wordt.

Maar of het nu nog een paar maanden of een paar jaar zal duren: perspectieven van deze ontwikkelingen zijn interessant.

Meer lezen:
Bokode: Beyond the barcode
BBC News
De creatieve barcode
Een barcode van jezelf

@

Gelezen: You don't look like a librarian

Hoe ziet een bibliothecaris eruit?

Iedere collega, waar ook ter wereld, zal naar zichzelf en zijn of haar directe omgeving kijken, en zeggen dat er geen stereotypes zijn. De meeste buitenstaanders denken daar anders over en zullen waarschijnlijk beginnen over knotjes of juist over die sexy, streng over haar bril kijkende mevrouw van de afdeling studieboeken. Het zij zo. Van een imago kom je nu eenmaal niet snel af.

Ruth Kneale schreef een boek over dit onderwerp: You don't look like a librarian, shattering stereotypes and creating positive new images in the Internet age. Ik trof het boek onlangs, niet helemaal toevallig, aan op het nachtkastje van een collega en besloot het te lezen. Daar was ik binnen een paar uur klaar mee. Het boek telt namelijk maar vier hoofdstukken en 134 pagina's (als je de bijlagen niet meerekent) waar nog eens bijkomt dat het langste hoofdstuk (2) bestaat uit een lange opsomming van bibliothecarissen zoals ze ten tonele verschijnen in de populaire cultuur: een boekenwurm in stripboeken, een anti-held in een speelfilm of een sexy verschijning waarmee Honda een nieuw automodel vergelijkt in een reclamespotje.

Van pagina 79 t/m 115 volgt een opsomming van bibliothecarissen die volgens de auteur het stereotype doorbreken. Ik trof er twee bekende gezichten aan: Jenny Levine en Stephen Abram.
In hoofdstuk vier, tenslotte, legt Kneale uit wat de moderne bibliothecaris kan doen om het imago een beetje op te krikken. Gebruikers opzoeken, niet bang zijn voor verandering. Dat soort dingen.

You don't look like a librarian is een luchtig boekje over een onderwerp dat sommigen onder ons misschien iets te serieus nemen. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat er beroepsgroepen zijn die het nog vaker over hun eigen imago hebben dan bibliothecarissen.
Voor buitenstaanders is het boekje waarschijnlijk minder interessant. Zij kijken nog eens naar de video March of the Librarians en geloven het verder wel.

Meer lezen:
De website bij het boek
Links bij de afzonderlijke hoofdstukken
Bestelinformatie

@

Snelle wereld

Veel mensen zullen dit filmpje, of een van de vele voorlopers ervan, al kennen. Toch 'ga ik voor de rebound'. Niet alleen omdat de feiten en cijfers duizelingwekkend zijn, ook omdat ze tot nadenken stemmen. Zeker als ze geactualiseerd zijn...en zelfs nog als ze alweer gedateerd zijn.

@

Download van de week: Piraterij

In januari schreef ik dat het boek The Pirate's Dilemma, van Matt Mason, gratis gedownload kon worden. Ik las het boek diagonaal, sloeg het op in een mapje vol PDF's...en vergat het.

Dat vergeten illustreert mooi hoe het werkt met piraterij. Je kunt vrijwel alles downloaden. Duizenden boeken, cd's en dvd's. Voor een paar tientjes koop je een externe harde schijf van een terabyte. Die kieper je binnen enkele weken vol.

Als je dat zou willen.

Ik wil dat niet. De lol is er vanaf namelijk. Als je zoekt op een willekeurige bandnaam in combinatie met het woord 'discography' heb je altijd prijs. Binnen een half uur sleep je zo meer dan 30 cd's van Pink Floyd of the Beatles binnen, heel overzichtelijk in een enkel bestand. Of 500 boeken over een bepaald onderwerp. Dat is teveel van het goede. Ook de piraterij ontkomt niet aan de wetten van de aandachtseconomie.

Verschillende mensen attendeerden mij deze week op een bericht van de Papieren Man: uitgeverij Lebowski stelt de Nederlandse vertaling van het het boek (dat pas in augustus in de winkels ligt) ook gratis beschikbaar. Lebowski toont daarmee aan dat ze de wetten van de aandachtseconomie goed hebben begrepen. Het van Banksy geleende credo op de website luidt dan ook 'There's no such thing as good publicity'.

Dat brengt me weer terug bij het boek van Mason. De actie van de uitgever heeft mijn aandacht nieuw leven ingeblazen. Als ik de Nederlandse PDF van het boek 'scan' zie ik dat het Mason mij weliswaar niet al te veel nieuws zal vertellen maar ik zie ook dat hij het onderwerp mooi in kaart heeft gebracht. Ik constateer bovendien dat het boek lekker wegleest. Ik besluit het daarom te kopen, zodra Bol het op voorraad heeft.

Als ik dat tenminste niet vergeet...

Dat laatste roept de vraag op of de timing van de uitgever goed is. Door het boek vrij te geven voordat het te koop is worden grappenmakers als ondergetekende in staat gesteld ruim op tijd aandacht aan het boek te besteden. Dat verleidt misschien meer mensen tot een aankoop. Daar staat tegenover dat informatie vluchtiger is dan ooit tevoren. Als je het boek niet meteen kunt bestellen vergeet je het misschien weer. Tenzij je er tegen de tijd dat het wel te koop is nog eens op wordt geattendeerd. Dat zou je 'the Publisher's Dilemma' kunnen noemen.

Uit de bespreking van de Papieren Man:

In Piraterij onderzoekt journalist en voormalig radiopiraat Matt Mason hoe de open source-cultuur de distributie en controle over informatie drastisch heeft veranderd. “De tijd dat platenmaatschappijen, uitgeverijen en filmproducenten de touwtjes stevig in handen hadden is voorbij. Het internet heeft ervoor gezorgd dat de consument nu aan zet is”, luidt het. Mason heeft het in Piraterij onder meer over de rechtszaken tegen het Zweedse The Pirate Bay en de Amerikaanse Jammie Thomas, die tot een wereldwijd debat leidden over deze nieuwe vorm van diefstal. Mason betwijfelt of de opgelegde straffen effect zullen sorteren. In zijn boek wijst hij erop hoe piraterij wortelt in de undergroundcultuur. Ideeën uit de punk, disco, hiphop, rave, graffiti en gaming zijn in de loop der jaren gecombineerd met nieuwe technologieën, zegt Mason, die recentelijk door Business Week werd verkozen tot Pirate of the Year. 

@

Huxley vs Orwell: Amusing ourselves to death

Wat een heerlijke link werd mij zojuist toegezonden door de man die dol is op De Speld! In Amusing ourselves to death (gebaseerd op het boek van Neil Postman) wordt de visie van held Aldous Huxley vergeleken met die van George Orwell.

• Orwell vreesde hen, die boeken zouden willen verbieden
  Huxley was bang dat er geen reden meer zou zijn om boeken te verbieden omdat er niemand meer zou zijn die ze zou willen lezen
• Orwell vreesde hen, die ons informatie zouden willen ontnemen
  Huxley vreesde hen, die ons er zoveel van zouden geven dat we zouden vervallen in passiviteit en egoïsme
• Orwell was bang dat de waarheid verborgen zou blijven voor ons
  Huxley was bang dat de waarheid opgeslokt zou worden door een zee van irrelevantie
• Orwell was bang voor de 'gevangenencultuur'
  Huxley was bang voor de 'trivialiteitencultuur'

Hoe worden we anno 2009 onder controle gehouden? Wat zal ons te gronde richten?

U zegt het maar.

Meer informatie over Huxley op Somaweb.
Meer informatie over Orwell op George-Orwell.org

@

Een biljoen is het nieuwe miljard

Twee weken geleden konden we lezen dat het begrotingstekort van de VS is opgelopen tot meer dan een biljoen dollar. En waar de Amerikaanse nationale schuldklok in 2006 nog 9,3 biljoen aangaf laat 'ie nu 11,6 biljoen zien.

Dit is zo veel geld dat je je er eigenlijk niet eens meer een voorstelling van kunt maken. Twaalf nullen maken het simpelweg te abstract.

Het filmpje Visualizing One Trillion Dollars probeert het biljoen in iets meer dan een minuut concreter te maken. Dat lukt.

Het blijft echter een smerige hoeveelheid geld

@

Via BoingBoing

Happe.Ning 2009

Jeroen van Beijnen schrijft op Bibliotheek 2.0 over de Happe.Ning 2009. Omdat ik er niets aan heb toe te voegen neem ik de tekst integraal over:

Tijdens de Online Conferentie Nederland 2008 heeft bibliotheek 2.0 de mogelijkheid gekregen om binnen de OCN een kleine eigen conferentie te houden. Deze conferentie kreeg de naam happe.ning 2008 en was een groot succes. De verslagen van deze bijeenkomst zijn nog steeds te vinden op het destijds speciaal opgezette Netvibes universum.

Op donderdag 24 september organiseren we vanuit Bibliotheek 2.0, samen met bibliotheek Eemland voor de tweede keer de Happe.ning. Dit keer niet als onderdeel van een andere conferentie, maar als een op zichzelf staande activiteit. De Happe.ning zal duren van 19:00 tot 22:00 en worden gehouden in de nieuwe vestiging van bibliotheek Eemland in Amersfoort.

De Happe.ning zal niet worden georganiseerd als een standaardconferentie en het programma staat dus ook nog lang niet vast. Iedereen die tijdens de Happe.ning iets wil presenteren kan aangeven een micropresentatie te willen geven van 7 minuten of een nanopresentatie van 2 minuten. Tijdens de happe.ning krijgen de mensen die aangegeven hebben iets te willen presenteren dan ook 2 of 7 minuten de tijd om hun verhaal te doen. Een korte uitleg van hoe dit in zijn werk gaat is op deze pagina na te lezen.
Natuurlijk is het niet verplicht om iets te presenteren tijdens de Happe.ning. Je kunt natuurlijk ook alleen komen om te kijken wat anderen willen presenteren of om gezellig met alle andere aanwezigen te borrelen!

Omdat de nieuwe vestiging van de bibliotheek Eemland tijdens de Happe.ning letterlijk en figuurlijk in de steigers staat hebben we een maximum aantal deelnemers van 50 vastgesteld. Wil je erbij zijn meldt je dan snel aan. Dit kan door jezelf op te geven via de wiki-pagina van de Happe.ning 2009 op http://happening20.pbworks.com/

Twijfel je nog omdat je de beschrijving van de Happe.ning wat vaag vindt? Kijk dan ook even op de website van de Teachmeet. Dit is een unconference die op dezelfde wijze is georganiseerd als de Happe.ning 2009. Op deze pagina zijn de foto en video opnames van de teachmeet te bekijken.

@

Afbeelding

Expositie: de latente talenten van collega's

Expositie Zeeuwse Bibliotheek 2009

View more documents from Edwin Mijnsbergen.

Het komt nogal eens voor dat informatie over activiteiten en exposities in de Zeeuwse Bibliotheek mij niet bereikt. Vandaag is dat anders. Bovenstaande folder ontving ik via een mail van de personeelsvereniging. "Om zelf te verspreiden", stond eronder.

Dat laat ik me geen twee keer zeggen! Deze expositie, georganiseerd door collega Julia, schetst een verrassend beeld van de artistieke kwaliteiten van een groep collega's van de Provincie Zeeland en van de Zeeuwse Bibliotheek. Van sommige van die collega's wist ik dat ze over die kwaliteiten beschikken (Henk, Marian, Peter, Juliette) maar aan de anderen geeft deze tentoonstelling, wat mij betreft, 'een geheel nieuwe dimensie'.

Uit de aankondiging:

De Zeeuwse Bibliotheek presenteert van 21 juli t/m 12 september 2009 een zomerexpositie met werk van leden van de personeelsvereniging van de Provincie Zeeland en werknemers van de Zeeuwse Bibliotheek. Bij deze organisaties zijn er veel creatieve en talentvolle mensen
werkzaam. Zij krijgen nu de gelegenheid om het werk te tonen dat zij in hun vrije tijd gemaakt hebben.
De expositie is door het gehele gebouw, van de expositieruimte in het souterrain tot het Zeeuws Documentatiecentrum op de tweede verdieping, te zien. Een diversiteit aan kunstvormen komt aan bod. Sieraden, schilderijen, beeldhouwwerken, foto's, tekeningen, glas-in-lood en poëzie.

Komt dat allen zien!

@

Zoeken wordt luisteren: je omgeving als informatiefilter

In Het web via de dorpspomp schrijft Erwin Blom het volgende:

De ontwikkeling dat vrienden of andere autoriteiten belangrijker worden bij het vinden en ontdekken, speelt niet alleen op Twitter of Friendfeed, dat speelt op elk sociaal netwerk waar zogenoemde 'lifestreams' een rol spelen. Of het nu Facebook of Hyves is. Als in een stroom opduikt dat een muzikale bloedbroeder een plaat opzet is dat interessant, maar als ik zie dat hij hem in een week tien keer heeft opgezet wordt dat voor mij een aanrader. Meer dan de recensie in de krant. En als ik weet wat mensen met een vergelijkbare smaak aan video's bekijken, helpen ze mij bij het samenstellen van mijn avondje op de bank. Meer dan de televisiegids. Het rijtje kan moeiteloos worden uitgebreid. Het doen en laten, de meningen en waarderingen, de autoriteit van mensen is voor mij inmiddels belangrijker dan de autoriteit van een algoritme of van de partijen op afstand die me de afgelopen decennia hebben geholpen.

Voor velen is de manier waarop Erwin lifestreams en het 'real time web' gebruikt nog geen realiteit. Je hoort mensen nog dagelijks verkondigen dat ze alle ophef over Twitter en Hyves maar onzin vinden. Nu kun je aan dat gegeven niet voorbij gaan maar je moet je ook realiseren dat trends altijd een paar jaar nodig hebben voordat ze gemeengoed zijn. Dan Gillmor had het zo'n vier jaar geleden, in zijn boek 'We the media', al over "blogs en andere nieuwe media als feedbacksystemen". Alle negatieve berichten ten spijt bedient Hyves de negen miljoen leden inmiddels ook met real-time search.

Zelf ben ik ook nog niet zo ver als Erwin. Ik merk weliswaar dat ik mijn informatie meer en meer betrek uit sociale netwerken maar ik vertrouw er nog niet volledig op. De zorgvuldig opgebouwde persoonlijke startpagina van Netvibes is mij nog te dierbaar. Ook dat is een kwestie van tijd. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben. Door hier en daar berichten te lezen kom je ook al een eind:

• Geen Google maar Twitter: De Toekomst van Zoekmachines
• Twitter even populair als email voor delen informatie
  
• The Future of Search: Social Relevancy Rank
  
• Rethinking Social Relevancy Rank: What's Missing?
• Is Real-time the Future of the Web?
• Luchtkastelen bouwen: het real-time web kent geen bestemmingen

Op de leuke site iWise, tenslotte, vind je een filmpje over 'microleren'.

@

Merkwaardige kunst, deel 5: Ferrofluïdumkunst

Van Ferrofluïda had ik nog nooit gehoord. Met het begrip suspensie was ik ook niet bekend. Dankzij de videotips van Kennislink weet ik er nu een beetje meer van.

"Ferrofluïda zijn vloeistoffen waarin magnetische nanodeeltjes zijn opgelost, waardoor ze aangetrokken worden door een magnetisch veld." (aldus Wikipedia)

De kunst op basis van deze vloeistoffen is van Sachiko Kodama.

@

Boekverbrandingen, omdat de bijbel het zegt

Naar het schijnt protesteerden Amerikaanse conservatieven in 2008 meer dan 500 keer tegen boeken die bibliotheken in hun bezit hebben.

Omdat de West Bend Community Memorial Library in Wisconsin er nu zelfs de CNN mee haalt wilde ik er meer over weten.

Ene Ginny Maziarka is het niet eens met de (seksuele) inhoud van kinderboeken in de bibliotheek en begint een kruistocht, onder meer via een blog. Op dat blog wordt verwezen naar een petitie (PDF) waarin het bibliotheekstuur onder meer wordt gevraagd:
"Specifically, we request faith-based and/or ex-gay books affirming traditional heterosexual perspectives be added to the library. A list of suggested books is attached."

De CNN meldt dat dat er zelfs is geopperd om boekverbrandingen in te stellen. Boekverbrandingen! In de traditie van Goebbels! Alleen omdat de boeken verwijzingen naar seks bevatten, of naar homoseksualiteit! Alleen omdat geestelijk beperkten in een mythologieboek gelezen denken te hebben hoe mensen wel of niet mogen leven!

Onbegrijpelijk.

Het is ver van ons bed maar van dit soort berichten ga ik toch een beetje schuimbekken. Ik ben in ieder geval blij dat er ook tegengeluiden zijn te horen.

"And I still believe that I cannot be saved"

-Smashing Pumpkins-

@

Afbeelding

Nostalgie: de walkman is 30 geworden

Op 1 juli was het 30 jaar geleden dat Sony de revolutionaire Walkman op de markt bracht. Ik herinner me nog goed dat ik er pas vier jaar later kennis mee maakte, toen ik in de brugklas zat. Een klasgenoot had van zijn ouders een van de eerste modellen cadeau gekregen en ik mocht het apparaat een middag van hem lenen.

Ik zie mezelf nog lopen in het centrum van Vlissingen. Zo trots als een pauw. De walkman was zo groot dat 'ie maar net in mijn binnenzak paste. Op het cassettebandje stond maar een liedje: (en dan 40 keer) Rapper's Delight, van the Sugarhill Gang. Die middag heeft er voor gezorgd dat ik de tekst van dat nummer nu nog steeds, al dan niet fonetisch, van A tot Z kan meerappen.

Anderhalf jaar later kocht ik er zelf een. De WM-22. Dat ding heb ik nog steeds, ook al heb ik 'm al minstens 19 jaar niet meer gebruikt.

Het is misschien daarom dat ik afgelopen week met een nostalgische glimlach het verhaal van Scott Campbell las, een dertienjarige die zijn iPod een weekje verruilde voor een walkman en zijn ervaringen deelde met de BBC.

@

Digitale tv in Zeeland: van informatief naar pornografisch

In Nederland zijn bijna vier miljoen huishoudens geabonneerd op digitale televisie. Het is blijkbaar een product waar veel belangstelling voor is, ook in de provincie Zeeland.

Omdat ik zelf niet veel interesse heb in televisie had ik nog nooit overwogen om ook over te stappen, totdat ik de enthousiaste verhalen verhalen van een vriend, over themakanalen als Geschiedenis 24 hoorde. Voor interessante documentaires ben ik best te porren.

Dat was een paar maanden geleden. Mijn belangstelling is inmiddels weer verdwenen. Delta, de grootste aanbieder van digitale tv, heeft de interessante kanalen, tot woede van veel Zeeuwen en de SP, namelijk weer uit het standaardpakket verwijderd (PDF)

Mijn vriend stuurde Delta ook een brief, om zijn beklag te doen. Hij kreeg daarop een standaardreactie, waarin het bedrijf vooral ingaat op de vermeende voordelen van de wijzigingen.

Delta verbetert het aanbod van digitale televisie! Aldus de blijde eerste regel uit uw brief van 22 juni j.l. over de vermeende uitbreiding van het zenderaanbod. Wanneer men, zoals ik, beschikt over een zogenaamd Standaardpakket, ontvangt men zonder extra kosten alle zenders uit het analoge pakket in digitale kwaliteit, daarnaast nog een aantal extra digitale zenders. Toen ik destijds het digitale avontuur met Delta Comfort ben aangegaan –tegen een bepaald bedrag natuurlijk – was dat voornamelijk om de extra digitale kanalen. De door u zo geroemde verbetering van digitale televisie betekent voor mij een rigoureuze verslechtering: er verdwijnen 10 digitale zenders naar het Delta Pluspakket en nog eens 6 digitale zenders naar het Buitenlandpakket – over klantvriendelijkheid gesproken.

In de Algemene Voorwaarden van Delta Digitale geeft het artikel 14 Wijzigingen een wijs advies bij het niet instemmen van de abonnee met in te voeren wijzigingen binnen het zenderaanbod, namelijk het opzeggen van het abonnement – wellicht dat ik dat advies dan ook maar ter harte neem, er zijn immers nog andere aanbieders van digitale tv.

Uit de reactie:

Geachte heer / mevrouw,

[...]
De markt van digitale televisie is volop in ontwikkeling. Zo zijn afgelopen voorjaar de themakanalen van de publieke omroep op de schop gegaan. Ook andere kanalen passen hun programmering aan en sommige zenders zijn opgeheven. Daarnaast stijgen de kosten voor het aanbieden van digitale televisie. Ontwikkelingen die het voor DELTA noodzakelijk maken om het zenderaanbod aan te passen.
[...]
Bij de aanpassing van de pakketten hebben we ervoor gekozen om enkele gewaardeerde zenders in het Standaardpakket te laten, ondanks de extra kosten die dit met zich meebrengt voor DELTA. Dat zijn Politiek 24 en Journaal 24 van de publieke themakanalen. Inmiddels is ook besloten twee publieke zenders uit het Pluspakket terug te plaatsen in het Standaardpakket. U kunt op www.delta.nl/digitaletv uw voorkeur aangeven. De buitenlandse zenders worden door een selecte groep goed bekeken. Om de kosten voor het Standaardpakket laag te houden hebben we voor deze groep hebben de zenders onder gebracht in één betaalbaar Buitenlandpakket voor € 1,95. Met de beschreven aanpassingen houden we DELTA DIGITALE TV betaalbaar en kunnen we kwalitatief goede zenders blijven aanbieden.
[...]
Let op! Alle Standaardpakket klanten die op 1 juli 2009 het Standaardpakket hadden, krijgen tot 1 oktober gratis toeging tot het Pluspakket. In dit pakket zit ook het erotiekkanaal Adult Channel uit het Pluspakket. U kunt de zender blokkeren met een kinderslot. In de handleiding van uw digitale ontvanger vindt u de instructies hiervoor.

Informatieve kanalen verdwijnen, porno en erotiek komen er voor in de plaats. Benjamin Barber zou er wel raad mee weten.

@

Foto: LIFE

Boekenhacks

Veel nieuws komt een doorgewinterde webadept die van boeken houdt niet tegen in The Bookworm's Guide to the Lifehacker Galaxy maar als overzicht van 'boekenhacks' is deze bijdrage een bookmark zeker waard.

Wat opvalt is dat bibliotheken in het overzicht niet eens genoemd worden. Is het geen schande?

Uitgelicht: (want nog niet eerder gezien)

• The Book Seer
• Read to Lead: How to Digest Books Above Your "Level"
• Wiki Summaries

@

Videogames 2009: gapen tot je een ons weegt

Videogames. In voorgaande jaren schreef ik er wekelijks of maandelijks over, in 2009 is het aantal posts over dat onderwerp op een hand te tellen.

Aanvankelijk zocht ik de verklaring hiervoor bij mezelf. Ik ben niet zo vaak meer in mijn eigen appartement, waar de Wii staat opgesteld, te vinden. Een logisch gevolg daarvan is dat ik aan spelen ook niet meer toekom. Nu besef ik dat er meer aan de hand is: het spelaanbod is ruk.

Via kanalen als Kotaku, 1up, Vgchartz en The Escapist volg ik nog steeds, zij het met een scheef oog, het gamenieuws en de releaselijsten. Eens in de zoveel tijd loop ik, al dan niet virtueel, winkels binnen die games verkopen om te kijken of er nog interessante titels zijn verschenen. Meestal vertrek ik weer met lege handen. Als ik de releaselijst van de komende maanden bekijk constateer ik dat er van reikhalzen geen sprake kan zijn.

Als er met enige regelmaat topgames zouden verschijnen zou ik die ongetwijfeld kopen. De Wii zou verhuizen naar het huis van mijn vriendin. Als ik echter constateer dat het alweer een lam sportspel is dat de ranglijsten aanvoert zie ik daar geen enkele aanleiding toe. Ik wil epische games! De grootste Zelda ooit! Een Mario die zijn weerga niet kent! Een verslavende shooter! Maar neen. Nintendo consolideert het familiesucces en overlaadt ons met spelletjes die je dwingen te springen, te wijzen, te kantelen en te draaien. The horrror.

De hardcore gamer hoort mij met een grijns aan en zegt dat het mijn eigen schuld is. "Had ik maar moeten kiezen voor een volwassener platform dan de Wii." Misschien heeft die hardcore gamer wel een punt maar het is een feit dat het me ook best goed uitkomt dat ik al geruime tijd niet meer wordt opgezogen door games. Zo kom ik ook nog eens toe aan lezen en kan ik meer uren besteden aan internetactiviteiten, mijn andere grote hobby.

Soms overweeg ik om de wereld van online gaming, via de pc, weer te betreden. Die wereld is immers fantastisch, betoverend, onbeperkt. Maar juist die eigenschappen weerhouden mij ervan de stap te maken; ik zou er snel verslaafd aan raken, zeker nu.

Ik wacht maar gewoon op de volgende Zelda, net als in de jaren negentig.

@

Merkwaardige kunst deel 4: een levensgrote Blauwe vinvis

Eigenlijk is het niet eens kunst maar opmerkelijk -en saai- is het zeker: een levensgrote foto van een Blauwe vinvis, het grootste dier dat ooit op aarde leefde.

Met dank aan the Whale and Dolphin Conservation Society

@

Attendering: Environmental Graffiti

Veiled: the evolutie van Darknets

Als je de actuele berichtgeving over de bestrijding van p2p-netwerken een beetje volgt zou je bijna de indruk krijgen dat de copyrightindustrie aan de winnende hand is. Sites als the Pirate Bay lijken onder druk te staan, er verschijnen angstaanjagende verhalen over boetes in de media: de illusie wordt gewekt dat piraterij het zwaar te verduren heeft.

De documentaire RiP, A Remix Manifesto (afgelopen woensdag op tv) schetste gelukkig al een wat completer beeld. De grote mediaconglomeraten hebben weliswaar nog steeds veel macht maar zullen de strijd nooit winnen als ze vast blijven houden aan een systeem dat er alleen op is gericht meer geld in het laatje te brengen. De deelcultuur sijpelt uit alle gaten van het internet, voor elk neergehaald netwerk komen er weer twee nieuwe in de plaats.

Security.nl meldde gisteren dat onderzoekers van Hewlett-Packard werken aan de ontwikkeling van een nieuw type Darknet: om er gebruik van te kunnen maken heb je alleen een browser nodig. Nu.nl schrijft:

Wat Hoffman en Wood hebben gemaakt is een zogenoemd darknet. Dit is een technologie, waarmee een soort privéclub wordt gecreëerd om onderling bestanden uit te wisselen, berichten te versturen of te surfen. Naarmate het systeem meer gebruikers krijgt, neemt de anonimiteit toe en is nagenoeg niet meer te achterhalen wie met wie in verbinding staat.
Om bestanden uit te wisselen worden kleine stukjes daarvan over veel computers van het darknet verdeeld. Dat zorgt ervoor dat het onmogelijk is bestanden uit het netwerk te verwijderen, zodat het censureren van informatie moeilijk, zo niet onmogelijk is.

De technologie komt nog niet direct beschikbaar voor het grote publiek. De code van deze software wordt binnenkort echter wel beschikbaar gesteld aan derden. Dat is dus een kwestie van tijd.

Als je dit soort ontwikkelingen in ogenschouw neemt, (zelfvernietigende data!) en beseft dat er sowieso nog honderden alternatieven zijn voor sites als The Pirate Bay, weet je dat het voorlopig nog wel even snor zit met de deelcultuur. Sterker nog: die deelcultuur is groter dan ooit.

Gerelateerde posts:
Freenet, vrijhaven voor smeerlappen en terroristen
De achterbuurten van het web
De woelige wereld van torrentsites

@

Afbeelding

Klassiekers deel 57: Edge of the World

Hoewel ik drie weken geleden nog stelde dat ik festivals niet meer zo graag bezoek heb ik deze week toch kaarten gekocht voor de donderdag van Pukkelpop. Ik wil Faith No More een keer zien spelen en het optreden in Hasselt is het enige in de buurt. Toen iemand mij liet weten dat we een lift heen en terug konden krijgen ging ik overstag.

Van Faith No More vind ik eigenlijk alles goed, van aalgladde covers als I started a joke en Easy, tot klassiekers als Epic en King for a Day. Ook na vijftien jaar draai ik hun cd's nog regelmatig. Ze vervelen me nooit.

Zanger Mike Patton is een verhaal apart. In bovenstaande video lijkt hij nog gewoon een langharige zanger van de zoveelste rockband maar na 1991 zou hij zich ontpoppen als een artiest met vele gezichten. Hij speelde in bands als Fantômas en Mr. Bungle en deed veel projecten met John Zorn maar hij leende zijn stem ook aan diverse films en videogames. Alleen al voor hem is het de moeite Faith No More een keer 'live te gaan zien'.

Een bijkomend voordeel van de Pukkelpopdonderdag is het feit dat er die dag nog een paar interessante acts zijn te bewonderen. Ik wil Andrew Bird graag zien, en Beirut. En wat te denken van Port O'Brien en Deftones?

20 augustus belooft een mooie dag te worden.

@

Eye on the Strand: mooie foto's van een mooie boekenwinkel

Strand Bookstore in New York is een geweldige winkel, waar men boeken ook 'per voet' verkoopt.

Deze winkel organiseerde vanaf november 2008 de fotowedstrijd 'Eye on the Strand', waarin amateurs werd gevraagd hun foto's van de winkel in te zenden.

De winnaars zijn inmiddels bekend maar het zijn zeker niet alleen hun foto's die de moeite waard zijn.

Geniet ervan.

@

Attendering: Book Patrol

Waar bibliotheken voor dienen

Waar sta je als je houdt van het boek en de klassieke bibliotheek maar ook van nieuwe media en bibliotheken als plaats waar alle soorten mensen graag komen?
Volgens mij sta je dan ongeveer waar ik sta.

LISNews wees me vanavond de weg naar een interessante online discussie die van start ging met een artikel van de conservatieve William H. Wisner: Restore the noble purpose of libraries. Annoyed Librarian reageerde met On Noble Purposes. Kelly Nuxoll, tenslotte, schreef daarop What’s the best use of the public library?

Het is een discussie van alle tijden. Wat moet je als bibliotheek doen om het publiek goed te bedienen? Gaat het om volksverheffing? Gaat het om het boek? Gaat het om informatie? Om een ontmoetingsfunctie misschien?

Iedereen heeft er, heel begrijpelijk, zo z'n eigen ideeën over. Je komt er nooit helemaal uit.

Maar wat ik me nu afvraag is of we eigenlijk nog wel weten wat onze klanten willen. In een democratie kiezen die klanten de politici die hen mogen vertegenwoordigen. Die politici stellen vast hoe bibliotheken het belastinggeld zouden moeten besteden. Bibliotheken voeren dat zo goed als ze kunnen uit.

Dat ze dat doen wil echter nog niet zeggen dat het publiek de dienstverlening ook als optimaal ervaart, of het gevoel heeft dat er naar hen, de belastingbetalers, geluisterd wordt.

Je zou je, als bibliothecaris die de voorkeur geeft aan boeken alleen, op z'n minst af moeten vragen of de mensen in je stad of dorp wel voldoende plaatsen hebben om rustig en gratis in het openbaar te kunnen zitten. Of, zoals Nuxoll het stelt: "The privilege to sit in public at no cost is becoming at least as rare as an early Shakespeare folio."

Als je het type bibliothecaris bent dat gelooft in een multimediale bibliotheek zou je je moeten afvragen waar 'de strijd om te overleven' van bibliotheken precies eindigt. Brood en spelen tegen elke prijs?

Ik geloof oprecht in bibliotheken die het beste van vele werelden in zich verenigen. Ik geloof in informatie die entertainment bevat maar ook in entertainment dat een verhaal vertelt. Ik heb vertrouwen in die verhalen...en in menselijk contact.

Daar komt bij dat ik droevig kan worden van wegblijvend publiek. Dat weten we nu wel.

Maar hoe komt het dan dat ik een licht onbehaaglijk gevoel krijg van de woorden van the Annoyed Librarian?

A better strategy is to know what libraries should be for and persuading the public of their value, especially their educational and political value. In tough times libraries need a more effective justification than being entertainment centers. Instead of the numerous ALA-inspired articles about how libraries have all sorts of crazy things like videogames these days you'd never expect and you should check them out (!), the national voices of librarianship need to show the necessity of libraries for a thriving, educated, liberal democracy. That probably won't happen, though, because for too many librarians the library has no higher purpose than to entertain the masses and survive.

Entertainment centers serve no worthwhile purpose in a liberal democracy. Instead, they provide the bread and circuses that distract us from the serious problems we face. Librarians were once concerned with improving the public, but now their spineless relativism disdains such goals as elitist. If the public would prefer to be entertained than educated - and this has almost always been the case - then let us entertain them! It's just easier that way.

Despite Wisner's apparent change of heart, the pessimism might still be justified, because discussion of noble purposes is very rarely part of librarian discourse. Unless increasing access to videogames andYoutube videos is a noble purpose.

Ik doe er goed aan de vraag nog maar even te laten bezinken.

@

Foto

Bibliotheek Boutersem

Het plaatsje Boutersem moest ik even opzoeken in Google Maps. De naam van de bibliotheek in dat plaatsje kwam me vaag bekend voor, maar ik was vergeten waardoor (door een commentaar van de Commissaresse, weet ik nu)

Feit is dat ik zeer gecharmeerd ben van de sobere maar doeltreffende website van de Bibliotheek Boutersem. Sonar71 attendeerde mij vanavond op die site, in een commentaar bij een posting van vorige week. (hij kaart ook meteen de Achilleshiel van het geheel aan)

Zeker, de site heeft geen homeknop en zo is er vast nog meer op aan te merken. Daar gaat het mij nu ook helemaal niet om. Boutersem heeft het geheel teruggebracht tot de essentie en dat vind ik mooi. Het gaat om de collectie en om attendering. Meer hoef ik daar niet aan toe te voegen. Kijk zelf maar eens.

@

Lichamelijke oefening

Ik ben geen sportman. Nooit geweest ook. Als kind hobbelde ik weliswaar enkele jaren als figurant mee in de wat minder goede teams van een lokale voetbalvereniging maar met de liefde voor het spel had dat weinig te maken. Als kind ga je nu eenmaal 'op een sport'. Voetbal lag het meest voor de hand omdat mijn vriendjes dat ook deden.

Niet gehinderd door enig spelinzicht of dribbelkwaliteiten bekwaamde ik me in het hardere schietwerk. Ik trapte harder tegen de bal dan menig ander. Het probleem was alleen dat je bij mij nooit kon voorspellen welke kant de bal op zou gaan. Trainers hadden daar niet zoveel waardering voor en zetten me op posities waar ik niet al te veel schade kon aanrichten. Ik 'stond' meestal voorstopper, geloof ik.

Toen ik dertien was besloot ik dat het wel mooi was geweest met al dat gejakker. Ik vond het leuker om stiekem sigaretjes te roken en doelloos rond te hangen in 'da hood'.

Vanaf mijn 30e speelde ik nog een jaar of vier Squash. Ook binnen die sport ontsteeg ik nooit het beginnersniveau maar het verschil met voetbal was dat ik hier wél plezier aan beleefde. Daarom dacht ik eindelijk een sport gevonden te hebben die ik langere tijd zou volhouden. De overheid gooide echter roet in het eten: het gebouw van de vereniging moest het veld ruimen voor een snelweg en kreeg geen goede nieuwe locatie aangeboden. Als alternatief werd een vereniging in Vlissingen voorgesteld maar zoals jullie allemaal weten mogen Middelburgers daar eigenlijk niet komen. Ik keek dus wel mooi uit.

Een paar weken geleden vroegen een paar makkers of ik er voor voelde om mee te gaan tennissen. Ik raakte niet meteen bedwelmd door enthousiasme maar omdat tennis me wel een aardig alternatief voor Squash leek wilde ik het wel eens proberen. Het feit dat welvaart mijn wasbordje in een paar jaar tijd heeft getransformeerd tot een skippybal speelde in de overwegingen ook nog een rol. Ik hield het er lang op dat het vooral mijn omgeving was die zich opwond over 'die bierpook' maar inmiddels vind ik zelf ook dat ik er wel eens wat aan mag doen. Voorzichtig het fenomeen bewegen verkennen op een tennisbaan leek me wel een aardig begin, in dat kader.

Gisteren was het zover. Na een ritje vol hindernissen betraden we tegen zevenen het gravel van Arnemuiden. Het was zo broeierig in het Zeeuwse dat we op voorhand al dropen van het zweet. Dat zag er wel profi uit, vond ik. Een klein detail: we waren de ballen vergeten. Dat zag er wat minder profi uit. Gelukkig was een jonge tennisadonis die les stond te geven zo vriendelijk ons wat ballen te lenen; we konden letterlijk aan de slag.

De eerste potjes vielen, zacht uitgedrukt, een beetje tegen. Het bleek nog helemaal niet eenvoudig om de bal bij het serveren in het juiste vak te plaatsen. Na een paar games kregen we echter in de smiezen dat enige zelfbeheersing wonderen kan verrichten. Een enkele keer ontstond er zelfs zoiets als een rally...

We speelden drie sets, die tot mijn verbazing eindigden in 6-4, 6-3, 6-4 voor ons team. Of zoals mijn partner fijntjes opmerkte: "we zijn eigenlijk nooit echt in de problemen geweest". Geintje natuurlijk want op dit niveau kan er nog helemaal geen sprake zijn van winnaars en verliezers. Dit spel kent alleen maar winnaars, dames en heren! (even afgezien van de tegenstander die een tennisbal met 90 kilometer per uur in mijn noten schoot, terwijl ik net van de aanblik van een dreigende onweerslucht stond te genieten)

Het belangrijkste is dat we het alle vier een leuk spelletje vinden en besloten hebben dit wekelijks te gaan doen. Wat zal dat allemaal niet gaan doen met mijn endorfinepeil en stuitervermogen? De mensen zullen aan het eind van het seizoen uitroepen: " Verrek zeg kerel ben jij het?"

Maar overdrijven ga ik niet hoor. Ik houd goed voor ogen wat de grote Dekkers ooit zei:

Sport is het product van de industriële samenleving. Hoe meer werk de machines ons uit handen nemen, des te harder we zweten op het sportveld. Trainen moeten we. Waar machines van slijten heten spieren door gestaald te worden. Alleen dieren weten beter: die doen niet aan sport en zijn toch zo fris als een hoentje.

Zo is dat!

Middas Dekkers: Lichamelijk oefening
op Bol.com
op Lezen.tv
in Humo

@

College anno 2009

Wat er kan gebeuren als studenten overal toegang krijgen tot internet....

(wat is Apple hip onder studenten he?)

@

Foto: Willrich
Attendering: Tame The Web

Nothing's that simple

Ze zijn best lekker, die dagen waarop je helemaal nergens aan toekomt.

@

Iron Mountain: een archief als onneembare vesting

Over het bestaan van The Iron Mountain storage facility in Pennsylvania had ik wel eens gelezen in een verhaal over het Bettmannarchief van Corbis/Bill Gates maar dat verhaal was voor mij toen geen aanleiding me er verder in te verdiepen. Een verwijzing in de Quest van augustus was dat wel.

Toen ik het bovenstaande filmpje bekeek viel ik van de ene verbazing in de andere. Iron Mountain, eigendom van Iron Mountain Incorporated, moet een van de best beveiligde archieven ter wereld zijn. Zelfs medewerkers moeten heel wat moeite doen om er binnen te komen.

Op de website van het bedrijf kun je meer lezen over de achtergrond en geschiedenis van Iron Mountain Inc. en van het profiel van directeur Richard Reese leer je ook het een en ander, (over het zakelijke succes van het bedrijf bijvoorbeeld) maar over een groot deel van de inhoud van het archief kun je alleen maar speculeren. Het archief bevat in ieder geval veel foto's, back-ups van gevoelige overheidsinformatie en originele opnamen van grote artiesten. Maar dat is wat buitenstaanders wel mogen zien. Over de rest mogen ze lekker mijmeren.

Strikte geheimhouding en een bizarre beveiliging kunnen overigens niet voorkomen dat er wel eens iets misgaat. De archiefstukken moeten immers toch ooit vervoerd worden naar de grotten van de berg. En wat doe je als je niet om old skool vrachtvervoer heen kunt? Dan maak je dat vrachtvervoer gewoon wat geavanceerder.

Boeiende materie. Je weet zelf.

@

Meer over kranten en Google: vertrouwen maakt je niet rijk

De discussie wordt steeds feller. Heerlijk. Waar Google de uitlatingen van de uitgevers vorige week pareerde, reageerde gisteren Chris Tolles, van de nieuwssite Topix, op een bijdrage van Howard Weaver (voorheen McClatchy)

Tolles legt eventjes uit hoe weinig Google eigenlijk verdient aan nieuws, zowel vroeger als nu. Hij vertelt ook hoe Topix (een site waar ik nog nooit van had gehoord overigens) er wel in is geslaagd om een verdienmodel rondom nieuws te creëren: door een community op te bouwen en zich te concentreren op lokaal nieuws.

An old politician in Juneau once reminded me that “you can’t beat something with nothing.”

One point where I agree with Howard. We've since moved on to try and create community around our news, which is percolating along, and focus on local -- which seems to be an area where we can compete with the lack of anything else out there. The success that we're having is creating a product where Google (or the newspapers for that matter) can't, or are unwilling, to compete on even terms. (Hello no more comments on Google news).

But Jeez, why is it that all the old newspaper guys think there's some giant pile of money at the top of the trust pyramid? There isn't. All the money is at the bottom. In the muck. In the details. Where Gawker plays. Where Techcrunch plays. It's not aggregating the "top trusted content, it's owning a category and being the best and, ideally, only ones there.

Journalists don't win this game. Publishers win this game.

Kijk aan. Dat zijn krachtige woorden. En dat in de week dat Lionel Barber van de Financial Times beweerde dat de meeste nieuwssites (ook gij, New York Times?) het komende jaar geld zullen gaan vragen voor hun content.

@

Attendering: Jeff Jarvis in When news people lose sense
Afbeelding: Imageshack

Verdacht! Werken met kinderen in het Verenigd Koninkrijk

Jef van Gool schrijft op Literatuurplein:

Vanaf medio oktober moet iedereen in het Verenigd Koninkrijk die bij zijn werk met kinderen in aanraking komt, zich laten registreren in een nationale database. Tegen een vergoeding van 64 pond kan men dan een verklaring krijgen in het verleden nooit te zijn veroordeeld wegens kindermisbruik. Wie zich daar niet aan houdt, riskeert de veroordeling tot een gevangenisstraf.
[...]
Dat ook kinderboekenschrijvers die op scholen lezingen geven, zich moeten laten registreren, heeft tot een storm van protesten geleid.

Krankzinnig.

Zie ook:
J.K. Rowling a Potential Pedophile? UK Laws strike again
BBC News: Q & A: Vetting and Barring Scheme
Vulnerable adults

@

Denken in hypes

Alle organisaties die nadenken over -of worstelen met- hun toekomst hebben visie nodig. Veel visie.

In die zin zou het symposium Geen gimmicks & gadgets, maar visies interessant kunnen zijn voor iedereen die bibliotheken een warm hart toedraagt. Sprekers die niet uit de sector zelf afkomstig zijn hebben vaak toch een verfrissende kijk op onze dienstverlening.

Mijn belangstelling voor het evenment ebt echter weg als ik de inleidende tekst van het symposium lees:

Myspace, Flickr, Twitter – de ene hype is nog niet uitgewoed, of de andere staat alweer voor de deur. Daar gaan we het dus NIET over hebben. Wat we WEL hopen te presenteren zijn Visies. Visies van mensen die gebruik maken van bibliotheken en andere informatiediensten. En daar iets zinnigs over te melden hebben. Kom en luister naar je klanten, want hoe zien zij jouw toekomst?

Volgens de definitie op Wikipedia is een hype "een verschijnsel dat tijdelijk bovenmatige media-aandacht krijgt en daardoor belangrijker lijkt dan het in werkelijkheid is."

Een dienst waar vele miljoen gebruikers bijna twee jaar geleden al 2 miljard foto's hadden geüpload is dus een hype? Een hype waar je geen visie aan kunt koppelen?

Het staat niet letterlijk in de tekst maar ik kan het niet laten om tussen de regels door te lezen. Die licht paranoïde leeshouding komt misschien wel voort uit het feit dat ik het gevoel heb dat de groep collega's die relevante digitale ontwikkelingen afdoet als hypes of onzin steeds groter wordt. Ik kan niet bewijzen dat het klopt, wat ik hier beweer. Bovendien vind ik dat een kritische houding t.a.v. niet-relevante ontwikkelingen essentieel is voor organisaties die verder willen.

Wat mij irriteert is het feit dat steeds meer mensen kansen gaan zien als bedreigingen en die kansen daarom maar buiten hun nu nog veilige wereld besluiten te houden. Dat is een vrijwillig maar krampachtig sluiten van de ogen.

Dat brengt me weer bij stelling 24 van Karen Schneider, van 3 jaar geleden:

Je onwetendheid zal je niet beschermen.

@

Brullen

Your pride
Why should your pride be so restricted?
Restricted to a mere fraction of this earth.
This earth from which we have all evolved.
This earth where all of it's people are downtrodden.
Downtrodden by all those who
stand to prosper from exploitation.
Downtrodden by those whose slime infests your weak minds.
--Your weak minds. (repeat a lot)

@

De Cultureel Erfgoed Browser van DOK Delft

Multitouch Microsoft Surface: Cultural Heritage Browser from Jaap van de Geer on Vimeo.

Omdat we in de ZB ook werken aan de ontwikkeling van toepassingen voor Microsoft Surface vind ik het natuurlijk prachtig om te zien wat er in Delft zoal ontwikkeld wordt. Jaap van de Geer en Koen Rotteveel tonen ons de Cultureel Erfgoed Browser.

Fraai!

@

Attendering: Gerard Bierens

Op het stokpaard: over copyright en online zichtbaarheid

Hoe zou het toch komen dat bijna ieder mens wel een of meer stokpaardjes heeft? Wikipedia beschrijft de spreekwoordelijke variant als:

"Als iemand op zijn stokpaardje zit, wordt bedoeld dat de persoon in kwestie over haar of zijn favoriete onderwerp spreekt, en wel op zo een manier, dat dit gespreksonderwerp altijd weer terugkomt."

Als het gaat om informatie kun je stellen dat ik graag de volgende stokpaardjes berijd:

• online zichtbaarheid en vindbaarheid van informatie
• vrijheid van informatie en copyright vs creative commons

Zo kan het dus gebeuren dat ik op zaterdagochtend net uit mijn nest ben en me bij de eerste bakjes koffie een slag in de rondte lees over deze onderwerpen.

• Op de site van InformatieProfessional lees ik dat het Nationaal Archief het experiment met foto's op Flickr positief evalueert. Dat doet me deugd.
• Op de site van Creative Commons lees ik dat het project Wiki Loves Art/NL heeft geresulteerd in 5500 foto's uit 40 verschillende musea. Dat is ook goed nieuws.
• Op Twitter verbaasde ik me, samen met Schrijverdezes, over een bizarre actie van Amazon. Zij blijken boeken die klanten hebben gedownload op hun Kindle te kunnen verwijderen. En doen dat dus ook gewoon.
  
  Denkend aan al het gezeur over copyright rondom Google Boeken en Google Nieuws vraag ik me vervolgens af hoe het komt dat uitgevers van bijvoorbeeld kranten wel zeveren over Google maar niet over bibliotheken:
  
  
• Ik kom via Google terecht bij een oude post van mezelf
• Ik leer van een verhaal over de geschiedenis van copyright dat de Amerikaanse ooit wilde dat iedereen toegang zouden moeten kunnen hebben tot krantenarchieven (waarom geldt dat dan niet voor online toegang?)
• Ik vind een interessant (en tien jaar oud) verslag van Dymphie en Ronald, over copyright op digitale bronnen in bibliotheken.
• Ik herlees de bijdrage Stelen mag niet, op DNR, nog eens, en weet weer waarom ik de oude wereld van copyright vaak zo zuur vind.
• Ik scan een paar onderdelen van de auteurswet bij Hein Pragt...
• En lees een boeiend betoog van Dick Ahles op Publishing 4.0: Internet is de grootste bibliotheek van de wereld!

Dat is weer even genoeg informatie over deze materie. Als voorstander van een bepaald idee ben je geneigd te focussen op bronnen die dat idee ondersteunen. Zo ook nu. Toch begrijp ik de argumenten van de beschermers van copyright ook heel goed. Ik vind zelfs dat iedereen het recht heeft de poorten naar zijn of haar informatie op slot te gooien.

Ik vind het alleen niet zo slim. In een informatie-universum dat richting 1800 Exabytes gaat maak je die informatie dan immers alleen maar minder goed zichtbaar en vindbaar.

@