dinsdag 31 maart 2009

Bibliotheken en de klanten van nu



Lee Rainie van Pew gaf vandaag een presentatie op CIL 2009 waarin hij uitlegt hoe verschillende klantgroepen omgaan met (mobiel) internet en sociale netwerken. Hij vertelde ook hoe bibliotheken daar volgens hem op in zouden kunnen spelen.

Ze zijn altijd de moeite van het bekijken waard, dit soort presentaties.

@

Oh buurman, wat doet u nu?


Betrouwbaarheid van informatie is een groot goed maar als het gaat om humor kan het me echt niet zoveel schelen wat er wel of niet klopt aan een verhaal. Zulke verhalen neem je gewoon mee naar de kroeg, om ze daar op het juiste moment schaterend te vertellen.

Stel je voor: jij bent de onvruchtbare man in de relatie van een stel dat geen kinderen kan krijgen. Ten einde raad besluit je je klagende knappe echtgenote tegemoet te komen door je buurman voor 2500 dollar in te huren. Hij mag gedurende zes maanden, drie avonden per week, je vrouw bestijgen. Je gunt de buurman die 72 vrijpartijen omdat je vindt dat hij op je lijkt én omdat je weet dat hij eerder al twee kinderen verwekte bij zijn eigen vrouw.

Na 72 sessies ruik je onraad. Vrouwlief is nog steeds niet bevrucht. Je eist dat buurman zich medisch laat onderzoeken . Aldus geschiedt. Ook hij blijkt onvruchtbaar.

Wooooot?

De buurvrouw ruikt ook onraad en kiest eieren voor haar geld: ze geeft toe dat de buurman helemaal niet de vader is van haar kinderen.

Einde verhaal.

Maar waar zou die echtgenoot nu al die keren hebben uitgehangen terwijl de buurman bezig was? Waar zat de buurvrouw? Kwamen deze mensen ook bij elkaar op de koffie? Hoe werd de hoogte van deze diepte-investering vastgesteld?

Het is zo'n broodje aap-verhaal dat allerlei vragen oproept. Geweldig toch?

Oh buurman.....

@

Exit Encarta


De vraag of Wikipedia traditionele encyclopedieën zal doen verdwijnen is een oude vraag. Nu we een paar jaar verder zijn kunnen we constateren dat de traditionele encyclopedieën weliswaar nog steeds bestaan maar dat ze gebukt gaan onder de populariteit, snelheid en omvang van Wikipedia.

Tussen de glorietijden van de gedrukte encyclopedieën en die van Wikipedia lag een periode waarin Encarta de digitale dienst leek te gaan uitmaken. We hebben het nu over de tweede helft van de jaren negentig van de vorige eeuw.

Het is Encarta niet gelukt om de naslagtroon te veroveren. Microsoft kondigt in de FAQ van Encarta aan dat ze, in oktober 2009, de pijp aan Maarten zullen geven:
Why are these Encarta Web sites and software products being discontinued?

Encarta has been a popular product around the world for many years. However, the category of traditional encyclopedias and reference material has changed. People today seek and consume information in considerably different ways than in years past. As part of Microsoft’s goal to deliver the most effective and engaging resources for today’s consumer, it has made the decision to exit the Encarta business.

Einde oefening. Afplakken en hulzen rapen.

Wie meer wil weten over de Encarta kan terecht op, o ironie, Wikipedia. In tegenstelling tot de Encarta wordt daar wél al vermeld dat het gedaan is met het Microsoftproduct.

@

Via

maandag 30 maart 2009

Lezen beste stressbestrijder


Boekenliefhebbers wisten het natuurlijk al veel langer maar toch: het is een aardig weetje om mee voor de dag te komen op een gaapverjaardag. Lezen kan stress tot 68 % verminderen, zeggen onderzoekers van Mindlab International. Dat komt vooral omdat lezen concentratie vergt van de lezer. Die afleiding zorgt er op zijn beurt voor dat de spanning in de spieren en het hart wordt verminderd. Lezen is daarmee een betere stressbestrijder dan bijvoorbeeld luisteren naar muziek of het drinken van een bakje thee.

Cool, huh?

@

Bronnen: Marie Claire en Nu
Tip: Boesje
Foto

Vieze boekjes



Commentaar overbodig.

@

Via

Asociaal


Het is goed dat de bewustwordingscampagnes van de Stichting Ideële Reclame er zijn, vind ik. Het kan helemaal geen kwaad om tijdens een verloren moment bij de bushalte aan het denken gezet te worden over je eigen gedrag.

De jongste campagne heet Onbewust Asociaal. Op de website leerde een test mij dat ik jaarlijks ergernis opwek bij 51 'medelanders'. Die ergernis komt voort uit het feit dat ik wel eens sigarettenpeukjes op straat gooi én uit het feit dat ik in het openbaar vervoer wel eens een tas op de stoel naast me zet.

Dat verhaal van die peukjes kan ik nog wel geloven maar dat van die tas? Die haal ik heus wel weg als het druk wordt. Die zet ik daar alleen neer uit praktische overwegingen en om opdringerige mafketels een beetje te ontmoedigen. Het is echt niet zo dat ik een ander die zitplaats niet gun.

De test van SIRE is niet bepaald waterdicht, kortom, maar wel mooi vormgegeven. En het doel is bereikt: ik denk nu toch weer even na over die peukjes.

Al kan ik net zo goed wachten tot de regerende betuttelaars voor mij gaan nadenken. Het landelijk verbod op peukjes weggooien laat vast niet meer zo lang op zich wachten...

@

Een kapsalon alstublieft. Of hoe Middelburg zuigt.



Middelburg heeft eigenlijk niets meer. Geen discotheek waar je kan stuiteren. Geen coffeeshops. Geen drukbezocht poppodium.

Afgezien van de vele café's zou je kunnen stellen dat Middelburg een ingeslapen provinciestadje is. Dood misschien wel. Of schijndood.

En kom nu niet aan met verhalen dat het hier bruist als de neten. Ik woon hier sinds 1978 en ben vaak in het centrum te vinden. Er is geen moer te doen.

Middelburg zuigt gewoon een beetje.

Laten we culinair praten! We hebben al ruim 25 jaar een zaak waar je 's nachts prima kunt prakken. We kenden inmiddels ook circa zes klonen. Maar nooit mochten we kennis maken met een Broodje van Kootje of een FEBO. Als je van het eiland Walcheren komt heb je het maar te doen met shoarma. Of met een van de hapsalons op een van de dorpen...

U begrijpt, ik ben na lange tijd weer eens om een snack geweest, hier om de hoek. En over hapsalons gesproken: drie jaar na dato is hier dan ook 'de kapsalon' doorgebroken. Aanvankelijk alleen verkrijgbaar bij Ali Baba, maar nu ook bij Malak. Dat is de baas van Cleopatra. In Middelburg ken je de eigenaren van snackbars bij naam.

En de politiek zich maar afvragen waarom de jeugd maar een beetje hangt. Of achter de pc zit. Of softdrugs betrekt in Vlissingen.

Ik ging overigens voor de grote schotel shoarma. Ik waaghals....

@
Reblog this post [with Zemanta]

zondag 29 maart 2009

Een manier van denken en voelen


Mentaliteitsverandering. Het was gisteren nog een item. Vandaag vraag ik me af of een mentaliteit wel zomaar kan veranderen. Volgens Van Dale is een mentaliteit 'een manier van denken en voelen'. Maar hoe snel gaat een mens anders denken? Wat is er voor nodig om iemand zich anders te laten voelen? Kun je iemand die weerzin voelt bij het sociale web ervan overtuigen dat er ook veel mooie ervaringen zijn te vinden? Moet iemand dan niet eerst helemaal worden ondergedompeld in die ervaringen? En heeft zo'n onderdompeling niet alleen zin als de persoon in kwestie daar zelf voor kiest?

Op het WSJ-blog stuitte ik zojuist op een prachtige bijdrage van Gary Hamel: The Facebook Generation vs. the Fortune 500. In die bijdrage geeft legt Hamel in 12 typeringen uit waarin de nieuwe generatie medewerkers verschilt van de generaties ervoor. Als je die typeringen bekijkt als geheel zou je ook kunnen spreken van een mentaliteit. Maar is het ook een mentaliteit die je mensen bij kunt brengen?

Het is verdomd lastig om afscheid te nemen van oude structuren en mores als je wantrouwen koestert tegen de nieuwe. Daarmee wil ik niet zeggen dat je blindelings kunt en mag vertrouwen op alles wat nieuw is; integendeel. Het is echter wel de vraag in hoeverre die nieuwe opvattingen echt kunnen wortelen in de hoofden van mensen die vooralsnog de voorkeur geven aan alles waar ze vertrouwd mee zijn.

De 12 typeringen van 'leven en werken op het web', volgens Hamel, vrij vertaald:
  • Alle ideeën beconcurreren elkaar op gelijke voet
  • De mate waarin je ergens aan bijdraagt is belangrijker dan je cv
  • Hiërarchieën zijn natuurlijk, niet voorgeschreven
  • Leiders nemen niet de leiding, zij dienen
  • Taken worden gekozen, niet toegewezen
  • Groepen definiëren en organiseren zichzelf
  • Middelen worden aangetrokken, niet verdeeld
  • Macht komt voort uit het delen van informatie, niet uit het hamsteren ervan
  • Meningen worden samengevoegd en beslissingen worden genomen op basis van 'peer-review'
  • Gebruikers kunnen hun veto uitspreken tegen beleidsbeslissingen
  • Intrinsieke motivatie is belangrijker dan geldelijk gewin
  • Hackers zijn helden
Zo opgesomd zien de punten eruit als vanzelfsprekend, alsof ze ook kunnen bestaan in traditionele organisaties. Dat zou ook wel moeten kunnen inderdaad, maar de puntsgewijze toelichting van Hamel toont aan dat dit meestal niet het geval is. Dit is hoe het werkt op het web. Dit is ook hoe velen daar denken of zich voelen.

Om vast te stellen of 'de gewenste vorm van mentaliteitsverandering' aan jou besteed is zou je kunnen overwegen de bovenstaande punten na te lopen, en ze als een spiegel voor jouw denken en voelen te houden. De conclusies kun je vervolgens zelf trekken.

@

Afbeelding: Rubens op Imagiva.

Het verlichte schaap



Tsja, je hebt ook mensen die opeens de ingeving krijgen een kudde schapen te behangen met ledverlichting en daar een fenomenale Border Colly op af te sturen.

Vuurwerk.

Pong met levende schapen.

Betoverend.

@

Via het blog van Waag.

zaterdag 28 maart 2009

Deel van het geheel


De vragen die Nicole stelt voor de vierde (of vijfde) biblioblogkermis zijn misschien wel de meest gestelde vragen die 23 dingen, bibliotheekvernieuwing en het sociale web oproepen. Heeft het allemaal wel zin, wat we doen?

Nu zou ik tientallen posts uit de archieven kunnen opduikelen. Van die posts waarin ik vertel wat het sociale web je kan opleveren. Hoe dat web je wereld verkleint en vergroot. Hoe je daadwerkelijk respons kunt krijgen van mensen, ook van mensen buiten de bibliotheekwereld.
Ik laat het toch maar achterwege. Ik val al te vaak in herhaling. Ik houd het bij die ene post en, vooruit, bij die andere. Ik voeg daar nog aan toe dat het m.i. met al die technologie en platformen niet zoveel te maken heeft. Het sociale web is vooral jezelf durven zijn, op een manier die jou goed past.

Tot slot sluit ik me -een beetje gemakkelijk wel- aan bij de mooie post van Jan Klerk. Hij zegt onder meer:
Waarom zouden we paal en perk moeten stellen aan Web2.0? Ik ervaar Web2.0 zelf als een enorme verrijking. Het is wel van het grootste belang dat je leert om het kaf van het koren te scheiden, je kunt in het fysieke leven immers ook niet met 1000 vrienden tegelijk converseren. Leren filteren is dus het devies. De '23Dingendoeners' hebben geleerd dat er voldoende tools voorhanden zijn om het relevante van het irrelevante te scheiden. Om die kennis ook daadwerkelijk toe te kunnen passen is een mentaliteitsverandering nodig. Een mentaliteitsverandering die van bibliothecarissen open, sociale, proactieve deelnemers aan de conversatie in sociale netwerken maakt. Een mentaliteitsverandering waardoor bibliothecarissen klanten als hun vrienden durven zien.

Ja!

@

Afbeelding

De nieuwe website van InformatieProfessional is online


De nieuwe website van het InformatieProfessional is gisteren online gegaan en in z'n volle glorie te bewonderen op www.informatieprofessional.nl.

Het vakblad was al bijna twee jaar van plan een vernieuwingsslag te maken. Nu is twee jaar vrij lang, in de digitale wereld, maar ik kan niet anders dan zeggen dat het lange wachten beloond is:
  • Je kunt alle artikelen nu lezen zonder in te loggen
  • Feeds van onder andere Twitter en Bibliotheek 2.0 zijn geïntegreerd in de hoofdpagina
  • De redacteuren van IP bloggen nu ook op de website zelf
  • Als je bent ingelogd kun je digitale archieven van het blad raadplegen
  • Het volledige tijdschrift kan digitaal worden doorgebladerd
  • De navigatie is verbeterd
  • Recensies en dossiers hebben een eigen ingang gekregen
  • De zoekfunctie is overzichtelijker
En dan zie ik ongetwijfeld nog een aantal zaken over het hoofd...

De website bevat nog wel een paar schoonheidsfoutjes. Eenmaal ingelogd kon ik bijvoorbeeld nog niet bij de PDF-bestanden uit het archief. Dat wordt de komende weken ongetwijfeld opgelost.

Voor nu zeg ik alleen maar: applaus voor IP. Ze zijn weer helemaal bij de tijd!

@

Over vreemde titels gesproken...


The 2009-2014 World Outlook for 60-miligram Containers of Fromage Frais

Die titel is dit jaar de winnaar geworden van de verkiezing van vreemdste boektitels, van Bookseller.com. Greek Rural Postmen and Their Cancellation Numbers vind ik een mooiere, maar toch, deze winnaar mag er ook zijn.

Door dit bericht vroeg ik me overigens meteen af hoe het toch is met die online rijpende kaas. Die is verkocht, nota bene!

@

Is het boek van de toekomst gratis?


Als de toestand van de economie verslechtert is het logisch dat er harde klappen vallen. Onder de titel 'web 2.0-bubble loopt leeg' verwees Wim Keizer op B20 naar een artikel in The Economist: The end of free lunch-again. In dat artikel wordt gesteld dat internetbedrijven het hoofd niet boven water kunnen houden omdat ze te weinig inkomsten genereren. Er vallen veel ontslagen, gebruikers moeten weer gaan betalen voor diensten.

Dat die 'shake-out' gaande is valt niet te ontkennen. Het aanbod is te groot en veel van de bestaande reclamemodellen hebben niet gebracht wat er van verwacht werd. In die zin vind ik het logisch dat veel bedrijven nu ten onder gaan. De stelling dat 'gratis' geen toekomst meer heeft vind ik echter veel te ver gaan. Ik ben eerder overtuigd van het tegendeel. Het kan best zo zijn dat we in de nabije toekomst meer gaan betalen voor content, maar dan wel voor bundels die al die content samenvoegen. Het te betalen bedrag wordt wellicht gebaseerd op de mate waarin je 'content consumeert'.

Op Marketingfacts lees ik dat Chris Anderson op SXSW nog een stap verder ging. Hij is er van overtuigd dat content in de toekomst helemaal gratis zal zijn. Hij voorziet voor uitgevers en platenmaatschappijen een rol als facilitator. Hij stelt dat je je product zelf gratis moet maken om te voorkomen dat de piraterij dat voor je doet. Je moet buzz en beroemdheid rondom je product creëren, en dat ten gelde maken. Het is niet precies wat Paulo Coelho doet, maar het komt er wel verdomd dicht bij in de buurt.

Het kaf wordt van het koren gescheiden op dit moment, maar aan de weggeefcultuur is het lastig morrelen. De kinderen van Anderson vinden het niet voor niets belachelijk dat Anderson een boek aan het schrijven is over dit onderwerp...gratis is gewoon geen issue meer.

@

Foto

vrijdag 27 maart 2009

Guerilla marketing: een overzicht


Ik kan reclame best verdragen, zolang het maar originele, interessante of grappige reclame is.

Het is tijd voor een knappe verzameling guerillamarketing.

Hier en hier.

Het is ook mooi om te zien wat het WNF doet met boeken.

@

Via

Hoe kun je de lucht bezitten?


Van de rede van Chief Seattle bestaan verschillende versies. Zoals hij wordt weergegeven op No Apology vind ik 'm echter het mooist. Mooi genoeg om integraal over te nemen in ieder geval.
Vraag een wijs man of je het land waarop zijn volk woont kunt kopen en luister met gebogen hoofd.

CHIEF SEATTLE SPEAKS

A Speech by Chief Seattle of the Dwamish Tribe in 1855


THE GREAT CHIEF in Washington sends word that he wishes to buy our land. The Great Chief also sends us words of friendship and good will. This is kind of him, since we know he has little need of our friendship in return. But we will consider your offer, for we know if we do not do so, the white man may come with guns and take our land. What Chief Seattle says you can count on as truly as our white brothers can count on the return of the seasons. My words are like the stars - they do not set.

How can you buy or sell the sky - the warmth of the land? The idea is strange to us. Yet we do not own the freshness of the air or the sparkle of the water. How can you buy them from us? We will decide in our time. Every part of this earth is sacred to my people. Every shining pine needle, every sandy shore, every mist in the dark woods, every clearing, and every humming insect is holy in the memory and experience of my people.

We know that the white man does not understand our ways. One portion of land is the same to him as the next, for he is a stranger who comes in the night and takes from the land whatever he needs. The earth is not his brother, but his enemy, and when he has conquered it, he moves on. He leaves his father's graves and his children's birthright is forgotten. The sight of your cities pains the eyes of the redman. But perhaps it is because the redman is a savage and does not understand.

There is no quiet place in the white man's cities. No place to listen to the leaves of spring or the rustle of insect wings. But perhaps because I am a savage and do not understand - the clatter only seems to insult the ears. And what is there to life if a man cannot hear the lovely cry of the whippoorwill or the arguments of the frogs around a pond at night? The Indian prefers the soft sound of the wind itself cleansed by a mid-day rain, or scented by a pinõn pine: the air is precious to the redman. For all things share the same breath - the beasts, the trees, and man. The white man does not seem to notice the air he breathes. Like a man dying for many days, he is numb to the stench.

If I decide to accept, I will make one condition. The white man must treat the beasts of this land as his brothers. I am a savage and I do not understand any other way. I have seen thousands of rotting buffaloes on the prairie left by the white man who shot them from a passing train. I am a savage and do not understand how the smoking iron horse can be more important than the buffalo that we kill only to stay alive. What is man without the beasts? If all the beasts were gone, men would die from great loneliness of spirit, for whatever happens to the beast also happens to the man.

All things are connected. Whatever befalls the earth befalls the sons of the earth. Our children have seen their fathers humbled in defeat. Our warriors have felt shame. And after defeat they turn their days in idleness and contaminate their bodies with sweet food and strong drink. It matters little where we pass the rest of our days - they are not many. A few more hours, a few more winters, and none of the children of the great tribes that once lived on this earth, or that roamed in small bands in the woods will remain to mourn the graves of the people once as powerful and hopeful as yours.

One thing we know that the white man may one day discover. Our God is the same God. You may think that you own him as you wish to own our land, but you cannot. He is the Body of man, and his compassion is equal for the redman and the white. This earth is precious to him, and to harm the earth is to heap contempt on its Creator. The whites, too, shall pass - perhaps sooner than other tribes.

Continue to contaminate
your bed, and you will one night suffocate in your own waste. When the buffalo are all slaughtered, the wild horses all tamed, the secret corners of the forest heavy with the scent of many men, and the view of the ripe hills blotted by the talking wires, where is the thicket? Gone. Where is the eagle? Gone. And what is it to say goodbye to the swift and the hunt? The end of living and the beginning of survival.

We might understand
if we knew what it was the white man dreams, what hopes he describes to his children on long winter nights, what visions he burns into their minds, so they will wish for tomorrow. But we are savages. The white man's dreams are hidden from us. And because they are hidden, we will go our own way. If we agree, it will be to secure your reservation you have promised.

There perhaps we
may live out our brief days as we wish. When the last redman has vanished from the earth, and the memory is only the shadow of a cloud passing over the prairie, these shores and forests will still hold the spirits of my people, for they love this earth as the newborn loves its mother's heartbeat. If we sell you our land, love it as we have loved it. Care for it as we have cared for it. Hold in your memory the way the land is as you take it.

And with all your strength, with all your might, and with all your heart - preserve it for your children, and love it as God loves us all. One thing we know - our God is the same. This earth is precious to him. Even the white man cannot escape the common destiny.

@

De eerste Zeeland Tweetup


Het blijft een bijzondere gewaarwording om digitaal te communiceren met mensen die je nog nooit in het echt hebt ontmoet. Het wordt nog gekker als die mensen in je directe omgeving wonen. Je zou denken dat je mensen in een stadje als Middelburg vroeg of laat wel tegen het lijf moet lopen. Niets is echter minder waar, soms loop je online gewoon een grotere kans om dat te zien gebeuren.

Gisteren liet @ted142 me via Twitter weten dat hij samen met Arne Hulstein de eerste Zeeland Tweetup heeft georganiseerd. Die zal plaatsvinden op vrijdag 17 april, in café de Post in Goes. Ter gelegenheid van deze Meet & Greet heeft Arne een Ning ingericht.

Meld je dus aan, als je het leuk vindt om de mensen achter de Zeeuwse tweets eens te ontmoeten!

@

donderdag 26 maart 2009

Je foto's een cc-licentie geven


Ik snap eigenlijk niet dat ik nog wel eens fotootjes pik, om blogposts feestelijker te maken. Mijn uitgangspunt is dat ik altijd zal verwijzen naar de bron van een afbeelding, tenzij er copyright op berust. In zo'n geval noem ik geen bron en verwijder ik het plaatje als de rechthebbende mij dat vraagt. In de 3,5 jaar die ik blog is dat nog nooit voorgekomen. Als je bedenkt dat er alleen al op Flickr 5488 foto's per minuut worden toegevoegd is dat ook niet zo gek. Dat is althans het getal dat ik zie staan op de homepage: 5,488 uploads in the last minute.

Maar waarom zou ik zulke afbeeldingen eigenlijk nog gebruiken? Ik lees net op RWW dat Flickr inmiddels meer dan 100 miljoen foto's bevat waarop een cc-licentie berust. Dat is toch meer dan genoeg om uit te kiezen?

Ik lees echter ook dat het aantal gebruikers dat foto's voorziet van zo'n licentie begint te dalen. Dat komt volgens mij vooral omdat Flickr foto's standaard voorziet van copyright. Wat mij betreft zou dat precies andersom mogen.

Een nieuwe oproep lijkt me daarom gerechtvaardigd. Geef je foto's een cc-licentie!
  • Lees op de website van Creative Commons Nederland welke cc-licenties er zijn.
  • Log in op flickr.com
  • Ga binnen je account naar het tabblad 'Privacy & Permissions'
  • Kies achter 'what license will your content have' voor een cc-licentie
Je doet de wereld er een groot plezier mee. En daarmee jezelf uiteindelijk ook.

@

Afbeelding: http://www.flickr.com/photos/vlastula/3269471520/
Reblog this post [with Zemanta]

woensdag 25 maart 2009

Klassiekers deel 40: Retaliation


Als puber ben je vaak boos. Soms zelfs woedend. Die emoties kunnen leiden tot onuitstaanbaar gedrag. Ik herinner me dat ik ook zo'n fase had, toen ik een jaar of zestien was. Ik was het nergens mee eens en zocht onnodig vaak de confrontatie. Misschien is het wel zo dat je in die levensfase de grenzen van het uiten van je emoties verkent.

Hoe het ook zij: halverwege de jaren '80 had ik een muzikale voorkeur voor pokkeherrie. Als ik dan weer eens bevangen werd door boosheid verfijnde ik mijn voorkeur in specifieke pokkeherrie. Ik draaide dan bijvoorbeeld graag de plaat Retaliation van de band Carnivore. Juist ja: de band die mij in december 2007 zo zwaar teleurstelde. Als ik het nummer Angry Neurotic Catholics hoorde kwam ik meteen weer tot rust. Ik brulde het mee van begin tot eind en wist mijn agressie weer gekanaliseerd.

22 jaar later heeft dat nummer nog steeds dezelfde uitwerking op mij: de woede en het hoge tempo brengen me tot rust. Dat is een moeilijk uit te leggen gegeven.

Ik kan u deze klassieker dan ook niet aanbevelen. Het is een beledigende draak. Een kwaadaardige riedel. Heerlijk.



@

Oud nieuws


Voordat ik mij weer op een nieuwe dag input en nieuws stort kijk ik nog even terug op het resultaat van een uurtje feeds scannen van gisteren. Er is zoveel te doen en te zien! Het gaat gewoon nergens meer over. Een paar toppers:
Ik hoor mensen wel eens verzuchten dat ze geen onderwerpen weten om over te bloggen. Dat kan natuurlijk. Je moet ook maar net je eigen draai kunnen en willen geven aan nieuwsberichten. Je moet er de tijd maar voor hebben.

Maar zeg nu niet dat er geen mooie onderwerpen zijn. Van de dertien bovenstaande links kun je gemakkelijk even zoveel postings maken. Een dag later voegt dat echter niet meer zoveel toe. Het nieuws is zoooo gisteren.

Op naar een nieuwe dag.

@

dinsdag 24 maart 2009

Maarten's reis



Over online transparantie en openheid kun je pittig discussiëren. Als die transparantie en openheid ook nog eens betrekking hebben op heftige emoties, bijvoorbeeld de emoties die gepaard gaan met een ziekte, kunnen zulke discussies zelfs heftig worden.

Ik heb al eens gezegd dat ik het moedig en goed vind, als mensen durven te schrijven over zulke dingen.

Bovenstaande presentatie, van Maarten Lens-Fitzgerald laat zien waarom ik dat vind.

@

Attendering: @mjk

Boeken uitproberen op leesditboek.nl


Mijn eerste bezoek aan de zeer jonge website leesditboek.nl riep bij mij onmiddellijk de vraag op wie de initiatiefnemers van deze site zijn. Op deze website kun je boeken namelijk niet alleen uitproberen, je krijgt er vaak ook nog eens korting op. Omdat de site ook linkt naar websites van boekenwinkels en uitgevers kreeg ik het vermoeden dat er commerciële partijen achter de site zitten. Een vermoeden dat onder de knop 'over leesditboek.nl' noch bevestigd, noch ontkracht wordt. Omdat een colofon ontbreekt op de website besloot ik even te zoeken in Google Blog Search en jawel: op boekenblog vond ik een toelichting:
"In een aantal weken tijd hebben we al voor meer dan 150 euro aan kortingsbonnen gepubliceerd op de site", aldus Marianne de Kruijter, een van de initiatiefnemers van de site Leesditboek.nl, die onlangs haar virtuele deuren opende voor het publiek. Samen met haar partner, Crimezone.nl-oprichter Sander Verheijen, werkte De Kruijter bijna een half jaar aan het concept, bedoeld om boekpromotie terug te brengen naar de oorspronkelijke basis, het verhaal zelf. Leesditboek.nl biedt lezers een nieuwe mogelijkheid om thuis of onderweg te ‘proeven’ van nieuwe boeken. Het aanbod van kortingsbonnen en voorpublicaties neemt dagelijks toe. Om bezoekers op de hoogte te kunnen houden van het aanbod is er een gratis (maandelijkse) nieuwsbrief.

Daarmee is mijn vraag beantwoord en kan ik met een gerust hart de site verkennen.

De website oogt goed en bevat voorpublicaties van boeken die het goed doen bij een breed publiek. Niet bepaald de boeken die mij persoonlijk aanspreken maar dat zegt helemaal niets. Ik lees momenteel nauwelijks fictie en van bepaalde genres weet ik dat ze mijn interesse nooit zullen krijgen. Dat geldt denk ik ook voor de boeken die ik aantref op leesditboek.
Desondanks vind ik het concept van de website goed en origineel. De boeken worden prachtig gepresenteerd en de verleiding om voorpublicaties te downloaden (soms ook voor mobiele apparatuur) is groot. Mond tot mond reclame wordt bevorderd door iedere maand leespakketten weg te geven. Dat is aanpak die ongetwijfeld beloond zal worden, zodra een groter publiek de site ontdekt. Het totaalconcept zou websites van bibliotheken zeker niet misstaan.

En de website zelf? Die laadt snel en navigeert uitstekend, al verdient het de aanbeveling dat er een 'homebutton' wordt toegevoegd aan de pagina's waarop de boeken worden gepresenteerd.

Samengevat: leesditboek.nl is een aanrader. Voor de liefhebbers.

@

maandag 23 maart 2009

Een barcode van jezelf


Bovenstaande barcode is volkomen nutteloos. Het is namelijk een visualisering van ondergetekende, afkomstig van de prachtige website Barcode Art, van kunstenaar Scott Blake.

Ik vind barcodes interessant omdat ze kil en kaal zijn en hun verhaal in eerste instantie verborgen houden. De barcode symboliseert massaproductie. Als de streepjes aan mensen gekoppeld worden geven ze je een 'unheimisch' gevoel. Dat is misschien ook wel de reden waarom ik het niet kon laten ook een barcode van mezelf te genereren: ik ben verzot op gekke gevoelens.

Dat barcodes zich goed lenen voor kunstzinnige bewerkingen wist ik al, maar wat Blake er allemaal van maakt doet me perplex staan. Vreemde vormen, gekke klokken, schilderijen.

Het is spielerei, dames en heren, maar dan wel met een hoofdletter S.

@

Privacy 2009




Deze bijdrage werd ook gepubliceerd in Digitale Bibliotheek 1, 2009

"1984 was bedoeld als waarschuwing,niet als blauwdruk.” Met die woorden van Chris Huhne van de Britse Liberal Democrats, sluit HP/De Tijd het achtergrondartikel De staat ziet alles af. Dit artikel (week 8, 2009) toont aan hoe weinig privacy de Britten anno 2009 nog hebben. Zij weten zich permanent bespied door 4,2 miljoen beveiligingscamera’s die allang niet meer voor beveiliging alleen worden gebruikt. Overheid en bedrijfsleven zetten de beelden ook in voor iets wat ‘mission creep’ wordt genoemd: het gebruiken van gegevens voor een ander doel dan waar
ze aanvankelijk voor waren verzameld.

De gemiddelde Brit lijkt veiligheid zó belangrijk te vinden dat hij zich weinig zorgen maakt over zijn privacy. Maar hoe lang kun je nog volhouden dat je niets te verbergen hebt als je woont in een land:
  • dat beschikt over de grootste DNA-database ter wereld
  • dat een identiteitskaart wil invoeren die 63 verschillende gegevens bevat
  • dat een database wil aanleggen van alle nationale reisbewegingen (jaarlijks 250 miljoen)
  • waarvan de overheidsdiensten aan de lopende band vertrouwelijke informatie van miljoenen burgers laten rondslingeren?
In zo’n land heeft iedereen iets te verbergen.

In de Lage Landen wordt de privacy minder ernstig bedreigd maar ook hier wijst alles erop dat de waarschuwingen van Orwell niet erg serieus worden genomen. Minister Klink bijvoorbeeld,
drukt het controversiële elektronisch patiëntendossier er gewoon door, ondanks de meer dan 330.000 aangetekende bezwaren. Hij belooft de verontruste burgers dat hij het systeem grondig zal laten testen door hackers. Je zou er bijna van in de lach schieten.

Dát er bezwaar wordt aangetekend stemt hoopvol maar we mogen niet vergeten dat ook de verontrusting van de Beneluxburger zich slechts lijkt te beperken tot kwesties die de mainstream media halen. Miljoenen mensen begeven zich op het sociale web en maken vrijwillig openbare profielpagina’s aan die meer onthullen dan er ooit verzameld kan worden in welke
overheidsdatabase dan ook. Zij maken dagelijks gebruik van de diensten van Google zonder zich af te vragen hoeveel privacygevoelige gegevens het bedrijf daardoor kan verzamelen, zonder
te beseffen hoezeer de online onafhankelijkheid daardoor kan worden aangetast.

Ook ik ben ooit gezwicht voor de verlokkingen van het nieuwe web en ben digitaal gezien nu naakter dan ooit tevoren. Ik maak profielpagina’s niet alleen aan; ik koppel ze ook om het mezelf gemakkelijker te maken. Ik blog over mijn werk en twitter over mijn privéleven. Ik ben extreem vindbaar en zichtbaar. Ik mag er eigenlijk niet vreemd van opkijken als mensen mij bestempelen
als een idioot op het gebied van privacy.Toch doe ik dat wel. Juist omdat ik weet – of denk te weten − hoe groot de gevaren zijn die op de loer liggen. Juist omdat ik graag lees en schrijf over de vele grote broers die over onze schouders meekijken.
Natuurlijk loop ik altijd het gevaar dat mijn uitingen op het web uit hun verband worden gerukt en in een context worden geplaatst die mijn aanzien kunnen beschadigen. Daar staat tegenover
dat ik in de loop van de jaren een persoonlijk en transparant archief heb opgebouwd waar iedereen vrijwel onbeperkt in kan grasduinen. Door te ‘lifeloggen’ ben je kwaadwillenden
net een stapje voor. Het is nu eenmaal lastig de spot te drijven met mensen die zichzelf aldoor voor joker zetten.

De wetenschapper Alex Fuss stelt dat er in 2013 nauwelijks nog privacy zal zijn: “Er zullen geen leugens meer zijn. Je kunt nog wel geheimen hebben, als je ze tenminste van het net weet te
houden. Privacy zal alleen beschikbaar zijn voor de paar mensen die het kunnen betalen. Voor de meeste mensen zal privacy in 2013 verdwijnen, of misschien ietsje daarna.”

Ik zal nooit meer kunnen behoren tot de onzichtbare elite. Ik besef dat dat een kwetsbaar uitgangspunt is. Ik weet echter ook dat een open en transparant online bestaan tot veel moois kan leiden. Boven het maaiveld loop je altijd het risico
gekortwiekt te zullen worden; eronder leef je in de schaduw, ongezien.

Het is maar net waar je voor kiest.

@

Afbeelding: Banksy

Mijn iPhone is mijn alles



Deze bijdrage werd ook gepubliceerd in Special 1, 2009 van Bibliotheekblad
.

Eind vorig jaar zat ik naast een jongen in een rolstoel die continu op zijn iPhone zat te kijken. Toen ik hem vroeg waar hij zijn toestel zoal voor gebruikte vertelde hij me dat het apparaat ‘zijn alles’ was. “Ik maak en luister er muziek mee, het is mijn toegangspoort tot internet en ik lees er mijn studieboeken mee.” Vooral die laatste opmerking intrigeerde me. Ik ben tenslotte bibliothecaris. Toen ik hem vroeg waar hij die boeken dan vandaan haalde antwoordde hij dat hij voor een paar euro per maand geabonneerd was op een commerciële dienst waarmee hij ze ongelimiteerd kon downloaden. Ik schrok er gewoon een beetje van.

Toen ik er later over begon na te denken dacht ik aanvankelijk dat deze jongen een uitzonderingsgeval was. Zelf had ik namelijk ook eens geëxperimenteerd met het lezen van ebooks op mijn smartphone, via een applicatie met de naam Mobipocket. Dat experiment leerde mij dat het weliswaar makkelijk was om de boeken binnen te halen en dat het lezen ervan op een klein scherm nog best te doen was, maar ook dat het gebruiksgemak in het niet viel bij het lezen van een papieren boek. Mijn eerste indruk was dat het niet zo’n vaart zou lopen met de vermeende concurrentie van digitale werken.

Twee maanden later verscheen er een studente voor de inlichtingenbalie. Zij wees me erop dat een bepaald medisch naslagwerk niet aanwezig was in onze collectie. Ze voegde eraan toe dat ze het niet zo erg vond. Ze had het boek inmiddels al gedownload via het weblog Medical Heaven. Dat was eigenlijk nog makkelijker ook, vond ze. “Als ik het boek op mijn laptop heb staan kan ik er makkelijker uit citeren in de paper die ik moet schrijven.” Tegen die knip- en plaklogica kon ik weinig inbrengen. Toen ik diezelfde week het overtuigende pleidooi voor digitaal lezen las ,The once and future e-book: on reading in the digital age, ging ik overstag. De liefde voor papieren boeken leeft nog onder alle generaties maar de afkeer van digitale is voorbehouden aan de ‘digitale immigranten’, een groep waartoe de meeste bibliothecarissen zullen behoren.

Dat uitgangspunt plaatst de vele nieuwsberichten die ik in de afgelopen drie jaar las in een ander perspectief. De toekomst is mobiel, de toekomst is digitaal. Dat wil niet zeggen dat het gedrukte boek zomaar zal verdwijnen, misschien wel nooit zelfs, maar de generatie die is geboren na 1990 zal de voorkeur geven aan digitaal downloadgemak en daarbij niet alleen andere eisen stellen aan de informatiedragers zelf; zij neigen ook meer en meer naar visuele en non-lineaire verhalen, gewend als zij zijn aan het drie minuten-geweld van YouTube en de onbegrensde, interactieve werelden van videogames. Als het boek de strijd om de aandacht aan wil gaan met die media zal het meer moeten bieden dan letters op papier alleen.

Boekinnovatie online

De vraag naar eBooks is er. Dat staat voor mij wel vast. Maar hoe zit het dan met de aanbodzijde? Hoe gaan auteurs en uitgevers hiermee om? Hoe zit dat met boekwinkels en bibliotheken? Laten we om te beginnen eens kijken naar een paar innovatieve of tegendraadse voorbeelden.
  • De populaire schrijver Paulo Coelho verkocht meer dan 100 miljoen boeken en stelt zelf dat dit mede te danken is aan piraterij. Daarom onderhoudt Coelho naast zijn website en weblog ook nog een 'piratenblog', waar hij verwijst naar alle illegale torrents (bestanden die de content bevatten op P2P-sites als The Pirate Bay en Mininova, E.) van zijn boeken. Hij ontsluit een deel ervan zelfs op Box.net. Coelho gelooft oprecht dat illegale bestanden zijn naamsbekendheid alleen maar vergroten en uiteindelijk zorgen voor meer verkochte boeken. De verkoopcijfers geven hem in ieder geval geen ongelijk. Coelho is ook actief op sociale netwerken als Facebook en MySpace

  • De uitgever van Coelho, HarperCollins, is begonnen met het gratis beschikbaar stellen van boeken op hun website in de hoop er zo meer van te verkopen. De uitgever is inmiddels ook begonnen met het aanbieden van boeken die op mobieltjes gelezen kunnen worden en biedt geregistreerde leden een hoop extra's. Concurrent Random House verkoopt online boeken per hoofdstuk, in navolging van O'Reilly. Lonely Planet doet hetzelfde met hoofdstukken uit hun immens populaire reisgidsen. De uitgever bedient daarmee niet alleen de generatie die graag op maat bediend wil worden zonder het huis uit te hoeven; hij voorziet hiermee ook in een behoefte van miljoenen reizigers: de behoefte aan extra bagageruimte.

  • Cory Doctorow bood zijn boek gratis aan op het web. Scholen kregen het gedrukte boek voor niets. Toen het boek werd uitgegeven stelde Doctorow ook widgets beschikbaar waarmee het boek al beluisterd kon worden. Al die acties genereerden veel aandacht in de media, wat tot gevolg had dat Little Brother waanzinnig goed verkocht. Het belandde al snel in de top tien van bestsellerlijsten van kinderboeken. Yochai Benkler zette zijn boek The Wealth of Networks ook gratis online. De aandacht die dat genereerde leidde ook tot betere verkopen. De les: weggeven= aandacht= meer verkochte exemplaren.

  • OCLC en LibraryThing hebben mobiele versies van hun catalogi ontwikkeld. Liefhebbers kunnen op hun telefoon nu (buiten de VS binnenkort) meteen zien of een boek aanwezig is in de dichtstbijzijnde bibliotheek, of in de persoonlijke collectie. Google Books gaat nog een stap verder: in de mobiele variant van hun Zoeken naar Boeken kun je boeken niet alleen opzoeken, je kunt er nu ook al 1,5 miljoen downloaden.

  • Japan heeft zo zijn eigen trends. In dat land zijn romans, die zijn geschreven op een mobieltje momenteel erg populair. Ze worden voornamelijk geschreven door amateurschrijvers die dode momenten in de metro of de koffiepauze benutten om boeken te schrijven. Van het ‘telefoonboekje’ (keitai shousetsu) 'Love Sky' werden al meer dan 1,2 miljoen exemplaren verkocht. Dit soort boeken schijnen in Japan de helft van de bestsellerlijsten voor hun rekening te nemen.
Het is een willekeurige greep uit de nieuwsberichten van de afgelopen maanden. Je zou een compleet boek kunnen wijden aan de digitale ontwikkelingen rondom boeken. Als je daarbij in het achterhoofd houdt dat - ondanks de recessie- de omzet van webwinkels als Bol en Amazon ook in 2008 weer sterk is gestegen, kun je stellen dat de belangstelling voor boeken onverminderd groot is. Het gedrukte boek lijdt nauwelijks terreinverlies maar digitaal en mobiel rukken overduidelijk op.

Bibliotheken

De grote vraag is natuurlijk wat de bibliotheekbranche nu met al deze ontwikkelingen aanmoet. De meeste technieken staan weliswaar nog in de kinderschoenen maar ontwikkelen zich zo snel dat het erg lastig is om er adequaat op te anticiperen. Als je de discussies volgt op Bibliotheek 2.0 leer je dat er her en der wel initiatieven worden ontplooid maar ook dat het ontplooien relatief veel voeten in de aarde heeft. Innovatie is aan bibliotheken best besteed maar als het gaat om snelle innovatie ligt dat toch iets genuanceerder.
  • Het aantal bibliotheken dat hun websites en catalogi ook gereed heeft gemaakt voor mobiele apparatuur is anno 2009 nog op twee handen te tellen.
  • DOK Delft heeft in 2006 een mooi downloadconcept ontwikkeld met TANK U maar je kunt nog niet zeggen dat veel bibliotheken dat concept hebben overgenomen.
  • Meerdere bibiotheken experimenteren met het uitlenen van de Iliad maar de ervaringen zijn te divers om te leiden tot veel navolging. Een afwachtende houding wordt in de hand gewerkt door het succes van Amazon’s Kindle en het veelbelovende karakter van Philips’ Readius.
  • NBD/Biblion experimenteert, samen met een paar grote bibliotheken, met het uitlenen van ebooks. Een lovenswaardig initiatief, maar de meeste aandacht gaat vooralsnog uit naar de complexheid van het systeem en de ingebouwde beperkingen, zoals het alweer achterhaalde Digital Rights Management tegen kopiëren, en de regel dat een digtaal boek maar een keer tegelijkertijd kan worden uitgeleend.
Zoals wel vaker zijn het dus toch weer copyrightkwesties die maken dat het aanbod van bibliotheken verbleekt bij wat er online te vinden is. De bedoelingen zijn goed, maar we kunnen weinig anders dan erkennen dat we het niet meer kunnen winnen van legale sites als Gutenberg.org, Archive.org en Google Books en nog minder van illegale, zoals The Pirate Bay of het besloten BitMe.org.

Wat moet je dan als bibliotheek? Dezelfde koers aanhouden en hopen dat de liefde van onze klanten voor het gedrukte boek nog groot genoeg is om ons te behoeden voor transformatie tot boekenmusea? Investeren in de waan van de dag om na een paar jaar te constateren dat de Return on Investment een beetje teleurstellend was? Samenwerken met grote, commerciële partijen als Bol?

In dat laatste geloof ik eerlijk gezegd nauwelijks. Ik zie veel mogelijkheden op het gebied van online zichtbaarheid en vindbaarheid van onze collecties, maar die mogelijkheden zie ik ook in Wikipedia. Ik heb al veel te lang het gevoel dat we juist daar als sector veel kansen laten liggen. Volledige aansluiting bij commerciële partijen om onze collecties te ontsluiten is op de korte termijn denk ik niet haalbaar. Om allerlei redenen ‘zitten wij nu eenmaal op onze data’ en staan onze deuren niet ver genoeg open om de gewenste koppelingen te kunnen leggen. In die zin is het wellicht verstandiger om de samenwerking te zoeken met open initiatieven als Open Library, Library Thing of ‡biblios maar ook dat is nog niet zo eenvoudig. De sector is afhankelijker van de bestaande (gesloten) informatiesystemen en catalogi dan wenselijk is voor snelle actie.
Je hoort vaak dat we het moeten hebben van onze gidsfunctie. We kunnen verzamelingen aanleggen van goede, legale en betrouwbare ebooksites en die desnoods ontsluiten in onze catalogi. Maar zitten onze klanten daar op te wachten? Is het niet zo dat je zulke sites veel sneller vindt met Google c.s.? Is het dan wel verstandig om daar tijd en geld in te investeren?

Traditioneel

Op dit moment (het kan volgende maand weer anders zijn) heb ik de indruk dat bibliotheken er verstandig aan doen de nadruk te leggen op de collecties die we al bezitten en op de verhalen die wij aan onze klanten, en vice versa, te vertellen hebben. Eind januari schreef ik op mijn weblog:
“Ik geloof oprecht in de meerwaarde van oude media en instituten als de bibliotheek maar ik zie ook hoe snel het informatielandschap verandert en wat dit doet met nieuwe generaties informatiezoekers. Ik geloof in het goeie ouwe boek maar ook in de rijkdom van netwerken."

Wij van de bibliotheek distribueren informatie en verrijken die soms. We hebben echter geen monopolie op de waarheid. We zijn misschien informatievaardiger dan 'amateurs' maar je kunt je afvragen hoe belangrijk dat nog is, in een post-feiten maatschappij. Ik geloof wél dat we onze informatievaardigheden kunnen aanwenden om nieuwe generaties mediawijzer te maken, zelfs de mediawijsneuzen. Maar niet voordat we hun aandacht hebben weten te vangen.

Als iedereen vervalt in powerbrowsen, ook de wetenschappers, moet je zoeken naar manieren om op te vallen, om boven het informatiemaaiveld uit te steken. Natuurlijk zou het mooi zijn als we dat zouden kunnen doen met al het fraais dat onze samenwerkingspartners en informatieleveranciers ons te bieden hebben. Echter: een groot deel van die grappenmakers begrijpt nog steeds niet hoe de informatiewereld van nu in elkaar steekt. Ze houden de deuren op slot maar beseffen niet dat er steeds minder mensen zijn die om de sleutel vragen.

Moeten wij ons laten meesleuren in die val? Moeten we het toestaan dat mensen vergeten wat bibliotheken bevatten? Dan sterven we. En eenmaal dood en begraven zullen wij die mensen nog steeds missen. Wij hen meer dan zij ons.

Om te voorkomen dát mensen ons vergeten moeten we vertellen wie we zijn en wat we doen. Wat we vinden van de collecties die we bezitten. Hoe we ons voelen. Wat we willen. En dat allemaal online. In netwerken en op blogs, in beeld en geluid. En we moeten toestaan dat onze klanten kunnen reageren en elkaar en ons kunnen ontmoeten. Fysiek en digitaal. Met hun verhaal. Met hun vragen.

Onze meerwaarde zit ‘m in het menselijke en hoewel het menselijke voortkomt uit het analoge bevinden de grote kansen zich nu online…op het digitale infotainmentslagveld.

@

Meer lezen:

http://arstechnica.com/gadgets/news/2009/02/the-once-and-future-e-book.ars
http://medheaven.blogspot.com/
http://bibliotheek20.ning.com/profiles/blogs/google-books-mobiel
http://dokstation.wordpress.com/2006/11/21/dok-delft-en-probiblio-onthullen-tank-u/
http://booksearch.blogspot.com/2009/02/15-million-books-in-your-pocket.html
http://www.moqub.com/2008/04/22/op-zoek-naar-de-iliad/
http://bibliotheek20.ning.com/video/694094:Video:7064
http://www.ebookreaders.nl/article.php?article_id=616
http://www.zbdigitaal.nl/2008/01/in-de-ban-van-het-ding-vooral-van-de.html
http://www.zbdigitaal.nl/2008/04/mobipocket-gratis-ebooks-op-je.html
http://www.zbdigitaal.nl/2008/02/uitgever-harpercollins-zet-gratis.html
http://www.zbdigitaal.nl/2008/12/paulo-coelho-liefhebber-van-het-nieuwe.html
http://www.zbdigitaal.nl/2009/01/worldcat-gaat-mobiel.html
http://www.zbdigitaal.nl/2008/05/little-brother-of-de-kunst-van-het.html
http://www.zbdigitaal.nl/2007/12/helft-japanse-bestsellers-geschreven-op.html
http://www.zbdigitaal.nl/2009/01/kermis-3-over-nut-en-noodzaak-van.html

vrijdag 20 maart 2009

Klassiekers deel 39: Guns of Brixton



Mijn blogactiviteiten staan op een redelijk laag pitje, de laatste twee weken. Dat heeft alles te maken met nevenactiviteiten. Ook de komende dagen zal ik wederom offline zijn. We trekken ons terug in België, voor een knabbelsabbel van drie dagen. Kaarten dames en heren. Totdat we er bij neervallen.

Het kaartspel heeft een rijke geschiedenis. Het is dus cultureel erg verantwoord, wat wij gaan doen.

Ik luid het weekend in met klassieker 39: The Guns of Brixton, van The Clash. Wrong'em Boyo zou gepaster zijn geweest, maar ach, het is een kniesoor die daar op let.

When they kick out your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

Tot volgende week!

@

Een nieuwe widget voor Worldcat





Worldcat heeft een nieuwe widget gelanceerd, speciaal voor zoekacties op basis van specifieke trefwoorden. Die komt wellicht nog goed van pas. Op Betafactor bijvoorbeeld.

@

donderdag 19 maart 2009

Street View Nederland: gluren met een beperking


Ik zal niet beweren dat ik de Wallen in Amsterdam op mijn duimpje ken, maar ik ben wél goed bekend in die buurt. Ik logeerde er namelijk een paar maanden in de periode 1992/1993. Het huis waar ik logeerde zie je op bovenstaand screenshot, afkomstig uit Google Maps/Google Street View.

Getriggered door een bericht op het weblog van Marie-José Klaver besloot ik Pegman ook eens los te laten in "1012". (het postcodegebied van de rosse buurt) Ik kan me namelijk wel voorstellen dat Google bezoekers van de wijk in beeld brengt, maar bezoekers van prostituees? Dat zou vermoedelijk een hoop stof doen opwaaien.

Als ik van de Ouwezijds naar de Nieuwmarkt of het Damrak kuierde koos ik vaak voor de rode route. Het oog wil ook wat tenslotte. Vooral de Bloedstraat stond in tijd bekend om het bijzondere uitzicht. Toen ik Pegman met mijn muis liet spartelen boven het gebied viel het me echter op dat die hele route buiten het Street View domein valt. Ik dacht slim te zijn door een kijkje te nemen in de Bloedstraat vanaf de Nieuwmarkt maar daar trof ik een zwarte achtergrond aan: "afbeelding niet langer beschikbaar". Op de Voorburgwal heeft de auto alleen gereden aan de grachtzijde waar geen hoeren zitten. Ook daar zijn echter een paar punten waar je zou kunnen turen naar de overzijde, waar de dames achter en onder de kerk zijn gehuisvest. Hetzelfde verhaal: "afbeelding niet langer beschikbaar"

Ik heb niet het hele gebied verkend natuurlijk maar het lijkt er toch op dat Google bewust en beperkt door het gebied is gereden. Ze kennen hun pappenheimers inmiddels.

Het is overigens wel mooi dat Google op sommige plaatsen ook foto's van Picasagebruikers heeft geïntegreerd. Zie je opeens dezelfde plek maar dan in een andere tijd, op een ander tijdstip. Dat vind ik bijzonder.

Ik zie die junks nog staan op die brug. Altijd wachtend op de man met de bolletjes bruin en wit...

@

De luie bibliotheek


Lazy Library is een van de mafste boekenmashups die ik ooit zag. Met deze zoekmachine vind je alleen boeken die niet meer dan 200 pagina's tellen.

Zou iemand hier nu werkelijk behoefte aan hebben? Ik zou denken dat mensen eerder kijken naar de schrijfstijl en de verhouding tussen tekst en illustraties dan naar de hoeveelheid pagina's.

Of heb ik het mis en speelt de dikte van een boek wel degelijk een rol bij de keuzes die gemaakt worden?

Ik vind het overigens wel grappig dat iemand het verzint om de API van Amazon op deze manier te gebruiken. Origineel toch?

@

Ondertussen, in China


Zondag verwonderde ik me over het feit dat er in mijn directe omgeving zo weinig is te merken van de economische crisis. De fotoreportage Scenes from the recession maakt me duidelijk waarom ik me gelukkig mag prijzen met die verwondering. Neem nu dit citaat uit het onderschrift van de bovenstaande foto:
Duizenden werkzoeken staan in de rij op een banenmarkt in Hefei, China, op 1 maart 2009.

Minstens 20 (miljoen) van de 130 miljoen migrantenwerkers zijn werkloos geworden nadat de crisis ertoe leidde dat tienduizenden arbeidsintensieve, op de export georiënteerde fabrieken moesten sluiten.

Het zijn natuurlijk perspectieven die je niet goed kunt vergelijken maar stel je even voor: twintig miljoen mensen! Allemachtig! Dat is meer dan de totale Nederlandse bevolking!

Oom Clint zegt dan met recht: “You've got to ask yourself one question: 'Do I feel lucky?' Well, do ya punk?”

@

Off-topic: dit is blogpost 3000. Een mooi, rond mijlpaaltje.

woensdag 18 maart 2009

Sitonomy: de anatomie van websites


Een goede webontwikkelaar ziet het waarschijnlijk meteen als hij of zij een website onder ogen krijgt maar voor mij gaat die vlieger niet op; ik herken de onderliggende technologie meestal pas als ik ga spitten in de broncode van een pagina. En spitten in broncodes doe ik niet zo graag.

Sitonomy.com maar binnen met je knecht. Omdat je van anatomie veel kunt leren.

@

Hoe mooi kan grijs zijn?



Wat beweegt een mens ertoe om keer op keer te beschrijven waarom hij enthousiast is over een bepaalde ontwikkeling, een dienst of een product? Waarom neemt iemand de moeite keer op keer te reageren op mensen die er anders over denken? Dat vraag ik me regelmatig af. Soms voelt het namelijk net alsof ik een evangelie probeer te verkondigen. Alsof ik mensen wil overtuigen van mijn of iemand anders gelijk. Alsof ik gemaakte keuzes wil rechtvaardigen.

Dat is niet zo.

De wens om te delen is mijn grootste drijfveer. Vooral daarom schrijf ik zo graag over de dingen die ik ontdek en die mij plezier geven, waar ik profijt van heb of die -zakelijk of sociaal- iets zouden kunnen betekenen voor mensen die vergelijkbaar werk doen. Natuurlijk zijn er ook veel andere factoren (vlak dat eeuwige ego niet uit) maar als ik die even buiten beschouwing mag laten kan ik contateren dat ik alleen maar hoop dat mensen de dingen die mij veel bieden ook een kans willen geven. Als iets niet werkt voor een ander is dat prima. Als iemand überhaupt niet geïnteresseerd is in een bepaald onderwerp kan ik dat alleen maar respecteren. Zoveel mensen, zoveel wensen.

Mijn houding verandert echter als ik zie dat een dienst of product in beeld komt bij een groter publiek en er een tegenbeweging ontstaat. Zo'n beweging ontstaat altijd. Dat geeft ook helemaal niks. Maarrrr: voor veel mensen lijkt de wereld nog zwart/witter te moeten zijn dan mijn denken soms is. Zij kiezen voor het ongenuanceerde oordeel. Ze proberen iets niet uit maar ze formuleren er wel een mening over. Daar heb ik op de een of andere manier moeite mee en dat beschouw ik dan weer als een persoonlijke tekortkoming. 'Laat ze toch lullen', denk ik dan.

Maar denken is iets anders dan doen. Innerlijk gaat het bruisen. Ik krijg zin om te reageren en te propageren. Ik neem stelling, godbetert. Haantjesgedrag.

Het is me de afgelopen jaren vaak overkomen. Bij onderwerpen als weblogs en sociale netwerken. Bij producten als Ning en Netvibes. Bij een fenomeen als Wikipedia. Ik schreef er te vaak over, gaf mijn gekleurde mening te pas en te onpas. Daar zou ik eens mee op moeten houden. Het goede komt tenslotte vanzelf bovendrijven.

Maar een slechte gewoonte is hardnekkig. Daarom ga ik toch nog een keertje overstag. Om het af te leren.

Ik lees inmiddels zoveel over Twitter dat het me bijna tegen gaat staan. En dat terwijl ik juist overstag was gegaan, en het inmiddels als een mooi en krachtig communicatiemiddel ervaar.
Alles in me schreeuwt dan om te reageren op de Aven die het maar niks vinden. Akkoord, maar laat ik me beperken tot een verwijzing naar de prachtpost van Steve Lawson, die ik eerder deze week ook al de lente in kwetterde: Twitter sucks, so change your friends. Lawson vertelt hoe het zit, met al die mensen die niet weten maar wel vinden.

En daarmee wil ik het Twitterhoofdstuk afsluiten. Benieuwd of dat me gaat lukken.

The perception that divides you from him
Is a lie
For some reason you never asked why
This is not a black and white world
You can't afford to believe in your side

This is not a black and white world
To be alive
I say that the colours must swirl
And I believe
That maybe today
We will all get to appreciate

The Beauty of Gray

-Live-

@

dinsdag 17 maart 2009

Blom op SXSW 2009: sociale media nieuw monster?


Erwin Blom verblijft, met vele anderen, al enige tijd op South By South West (SXSW), een evenement dat ooit begon als klein muziekfestival maar dat inmiddels is uitgegroeid tot, zoals ze het zelf zeggen, "een onvermijdelijk mediabeest waar men niet alleen discussieert en nadenkt over trends in cultuur en media, maar die ook presenteert en vaak creëert."

Erwin communiceert vanzelfsprekend uitgebreid over zijn verblijf op het festival. Via Twitter, (meer dan 42.000 updates die man!) via Posterous en via zijn eigen weblog. Op dat laatste platform las ik gisteren een interessant posting, over de toekomst van kranten en de invloed van sociale media: Hebben we met social media een nieuw monster gecreëerd?

Eerst verwijst Erwin naar spreker Steven Johnson. De schrijver gelooft nog wel in de toekomst van kranten, in tegenstelling tot de meeste andere SXSW-gangers.
Schrijver Steven Johnson was niet pessimistisch over de toekomst van de kranten. Als ze maar snappen dat ze hofleveranciers in nieuws zijn, of centraal punt in een community als verzamelaar van verhalen. Als ze maar snappen dat de krant een uitingsvorm moet zijn en geen doel op zich. Als ze maar begrijpen dat ze op internet nooit dezelfde rol kunnen spelen als op papier.

Vervang het woord 'kranten' nu even door het woord 'bibliotheken'. Dat is nu precies waarom ik veel parallellen zie tussen kranten en bibliotheken, en waarom ik geloof dat die twee instituten veel profijt kunnen hebben van samenwerking. Die parallellen kun je ook herkennen in Erwin's alinea over 'de amateur vs de professional'. Worstelen wij niet met dezelfde dilemma's?

Vervolgens komt hij uit bij de vraag of de snelle ontwikkelingen er niet toe zullen leiden dat we goede dingen kwijt zullen raken (vul dit zelf maar in) en of sociale media daarmee een nieuw monster is. Erwin weer:
Een interessante vraag. Maar blijf er niet te lang bij stilstaan als je een klassiek bedrijf bent, concludeer ik op SXSW. Internet dendert door, het publicerende en participerende publiek dendert door. Dus kijk naar de successen, leer van de successen en kijk of en hoe ze toe te passen zijn op je eigen situatie. En kijk kritisch naar jezelf. Welke kracht van de oude wereld blijft overeind in de nieuwe? Welke nieuwe toegevoegde waarde kun je ontwikkelen? Waar zit je toegevoegde waarde? En nog belangrijker: waar zit je toegevoegde waarde als professional in combinatie met je publiek? Want doe het samen. Kijk waar de waarde van je publiek zit, kijk welke bijdrage men wil leveren en zet die capaciteit in.

En ook belangrijk: probeer. Wacht niet, ga aan de slag. Want wat alle partijen hier als een mantra roepen is dat gegarandeerde successen op internet niet bestaan. Dat fouten maken moet om te leren en tot echte vernieuwende successen te komen. “Zorg voor een cultuur waar mislukken mag”, aldus een woordvoerder van Google.

En dat internet over vertrouwen gaat, zoals Tara Hunt nog eens onderstreepte. Vertrouwen in personen en bronnen. Zorg ervoor dat dat vertrouwen wordt opgebouwd in de taal van internet: persoonlijk. Laat merken weer een optelsom van personen zijn. Praat met je publiek, luister naar je publiek, zoals Tony Shieh van Zappos heel goed duidelijk maakte. Maak de band zo sterk mogelijk.


Dit is geen nieuw verhaal, maar wel een verhaal waar ik vierkant achter sta. Daarom maak ik dankbaar gebruik van het verslag van Erwin. Soms is het goed om dingen te benadrukken.

@

Foto: Erwin Blom

maandag 16 maart 2009

Movers en Shakers! Erik, Jaap en Geert


"De mensen die de toekomst van bibliotheken vormgeven" zijn de mensen die de Movers & Shakers List van Library Journal bevolken. Ik vind het uitermate stoer dat Dokkers Erik, Jaap en Geert dit jaar ook op die lijst staan.

Gefeliciteerd heren! Jullie zijn goed. In het algemeen en voor het vak.

Uw groupie

@

Het nieuwe Literatuurplein


Gisteren verwees ik in een tweet al naar het bericht op BoekenDingen, vanochtend heb ik de nieuwe site van Literatuurplein eens wat beter bekeken.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet al te vaak gebruik maak van de informatie die literatuurplein.nl biedt. Dat is ergens doodzonde. Als je klikt op 'meer literatuurplein' zie je wat ik bedoel: de site bevat behalve een schat aan informatie over boeken en schrijvers ook veel links naar literaire organisaties, activiteiten en wat dies meer zij.

Ik lees normaal gesproken eigenlijk alleen de nieuwsberichten van de site, die mij via RSS en Netvibes bereiken. Dat zegt meer over de manier waarop ik online informatie consumeer dan over de kwaliteit van de website.

De meest in het oog springende vernieuwing is de mogelijkheid om de website te personaliseren. Vooral die mogelijkheid wilde ik graag uitproberen. Daarom maakte ik een account aan. Het registratieproces zou m.i. wel wat laagdrempeliger kunnen maar als bezoeker wordt je wel meteen beloond: het personaliseren wijst zich namelijk wél vanzelf.
Door bovenin op 'website aanpassen' te klikken kun je de onderdelen die je niet wilt zien uitschakelen. Je voorkeuren worden dan gekoppeld aan je gebruikersaccount. Bijkomend voordeel is dat je de afzonderlijke elementen ook nog eens kunt verplaatsen zoals je dat ook kunt in bijvoorbeeld Netvibes of iGoogle. Prachtig! Niets is mooier dan alleen die zaken voorgeschoteld te krijgen die voor jou relevant zijn. Het is vergelijkbaar met het concept van Mijneigenbibliotheek.

Friso Visser van de VOB liet mij weten dat er nog meer verrassingen in de koker zitten, waaronder een toepassing voor de iPhone. Dat klinkt goed!

Morgen wordt de nieuwe website officieel gelanceerd in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Een nadere toelichting op de verrassingen maakt ongetwijfeld deel uit van dat evenement.

@

Tegenlicht portretteert Roosevelt Academy



De korte trailer geeft de kijker een wat merkwaardige indruk van de stad Middelburg. De PZC schrijft dan ook: "De VPRO heeft nogal zijn best gedaan om Middelburg een beetje op Oxford te doen lijken."

Dat neemt niet weg dat de uitzending van Tegenlicht, van vanavond 20.55 uur, ook interessant kan zijn voor iedereen die de Roosevelt Academy bedient. Medewerkers van de Zeeuwse Bibliotheek bijvoorbeeld.

Van de website van Tegenlicht:
In Tegenlicht volgen we enkele net aangenomen studenten in de eerste maanden van hun studie. Twee van hen voelen zich direct als een vis in het water: actieve colleges, de eerste toetsen al in de tweede collegeweek, docenten die er als coaches bovenop zitten, studeren en wonen op een Middelburgse campus. Voor een derde student blijkt deze vorm van studeren uiteindelijk minder te werken: ze haakt uiteindelijk af. Maar dan is wel alles in het werk gesteld om haar binnenboord te houden.

Hoe werkt het University College? Is het echt een rijkeluiscrèche, zoals minister Plasterk ooit zei? Of is het de universitaire onderwijsvorm van de toekomst? Onderwijsvernieuwing door het toepassen van eeuwenoude wetmatigheden, ingewikkelder is het niet. Hans Adriaansens: “De kern is organisatie. Er wordt vaak gesproken over universiteiten die op zoek moeten naar excellente studenten. Dat vind ik een verkeerde voorstelling van zaken. Excelleren is een werkwoord, dat betekent dat je als onderwijsinstituut moet zorgen voor een context waarin studenten kunnen uitblinken. Met een zes-en-een-half gemiddeld op het VWO de sterren van de hemel studeren, dat moet mogelijk zijn”.

@

Veelbelovende technologie: Sixth Sense



Dit is wat je noemt een interessante demo, van de Sixth Sense Technologie. Op Gizmodo kun je er meer over lezen. Het vuurwerk in het filmpje barst los na een minuut of drie. Let vooral ook even op de interactie met boeken en tijdschriften.

@

Via

zondag 15 maart 2009

Blip.fm


Bij Marco Derksen kwam ik net Blip.fm tegen. Omdat het bericht over muziek ging werd ik nieuwsgierig naar de aard van dat programma. Het blijkt een programma te zijn waarmee je muziek kunt delen, en naar het zich laat aanzien ook nog eens een programma met een sterk concept:
  • de eerste zoekacties waren succesvol
  • je kunt Blip.fm koppelen aan andere toepassingen, waaronder Twitter
  • je ziet in een oogopslag welke 'dj's' de muziek eerder draaiden
  • Je kunt je playlist ook embedden in je website of blog ( na de koerswijziging bij Deezer is een alternatief van harte welkom)
Ik zit niet echt te wachten op nog eens tig nieuwe toepassingen om uit te proberen, maar Blip.fm ga ik een kans geven. Ik zie genoeg potentie.



@