Ik zou wel willen dansen maar mijn voeten doen zo'n zeer

Het gaat helemaal nergens over! Er klopt helemaal niets van! Je hebt er niets aan verder!

Maar de de tekst 'ik zou wel willen dansen maar mijn voeten doen zo'n zeer' klinkt best goed op de heldere akoestische piano.

@

Via Generatorblog

Over alpaca's, klauwaapjes en vleesetende zakpijpen

Donderdag vroeg het zoontje van een vriend of ik wel eens had gehoord van Alpaca. Ik had geen flauw idee waar hij het over had. Zijn schooljuf ook niet. Zij dacht dat hij haar in de maling nam. Dat bleek dus niet het geval te zijn. De Alpaca behoort tot de kameelachtigen van Zuid-Amerika en wordt voornamelijk gehouden voor z'n wol. Schattig om te zien zijn ze, zelfs als ze je benaderen als groep.

Aan dit leermoment moest ik denken toen ik zojuist op Dark Roasted Blend een verzameling klauwaapjes tegenkwam. Ik wist niet dat er aapjes bestonden die zo klein zijn.

Wist je trouwens ook al dat er een vleesetende zakpijp is ontdekt?

Ik dwaal af. Laten we het er maar op houden dat het leuk blijft om te leren en te ontdekken, zeker als het gaat om flora en fauna.

@

OU zet lesmethodes gratis online

De Open Universiteit Nederland meldt in een persbericht:

In samenwerking met de Open Universiteit Nederland, stellen leraren en scholen nu complete lesmethodes voor vmbo, havo en vwo via internet gratis ter beschikking. Op de speciale website www.openmethodes.ou.nl zijn de eerste methodes te downloaden en dit aanbod wordt gestaag uitgebreid. Scholen en leraren kunnen deze schoolboekvervangende materialen inzetten, en ze eventueel ook nog op maat van hun leerlingen snijden. Het uitgangspunt bij het ter beschikking stellen is immers dat met respect voor het auteursrecht het lesmateriaal aangevuld en verrijkt kan worden.

Zelf zal ik niet veel hebben aan de lesmethodes, maar ik vind het wel goed dat leraren zich bereid tonen hun kennis en goede werk te delen. Het is zo'n bron waar je andere docenten met plezier op attendeert.

Ik merkte helaas wel dat de methodes op dit moment niet geladen worden, als je er op klikt. Ook niet als je het probeert in een andere browser. Dat is vast een kinderziekte die snel zal genezen.

Voor de rest niets dan lof voor dit goede initiatief.

@

Gelezen: Nintendo Wii, tips en trucs

Van de computerboeken van Easy Computing moet je niet al te veel verwachten. Het zijn vaak dunne boekjes die bepaalde soft-of hardware globaal behandelen. Voor onuitputtelijke naslagwerken moet je bij andere uitgevers zijn. De boekjes zijn echter wel goedkoop en erg handig voor mensen die zelf niet de tijd hebben de mogelijkheden van een apparaat of softwarepakket te verkennen. Met dat idee in het achterhoofd besloot ik het 138 pagina's tellende boekje Nintendo Wii tips en trucs, van Ronald Meeus, uit de aanwinstenkast van de bibliotheek te plukken.

Ik had het boekje snel uit maar werd verrast door het informatieve karakter ervan. Er stonden meer tips en trucs in dan ik had durven hopen.

De eerste vijf hoofdstukken boden mij weinig nieuws: die behandelen de console en de bediening ervan. Vanaf hoofdstuk zes werd het interessanter. Eerst worden websites besproken die speciaal voor de Wii zijn ontworpen. Interessante voorbeelden:

• Google Reader voor de Wii
• WiiFeed
• Mapwii
• VCHints

Vervolgens komt het optimaliseren van multimedia (video's, muziek en foto's) voor de Wii aan bod. Ook streamen via Orb wordt niet vergeten. Gerard Bierens schreef daar een jaar geleden ook over.

Next: communicatie via de Wii, zoals chatten via MiiWiiChat, of IM via Iloveim.com.

De laatste vijf hoofdstukken boeiden me weer iets minder. De Wii als PC en de Wiimote als computermuis: dat geloof ik wel. Wel vermeldenswaardig: het programma Miitransfer, waarmee je Mii's ook kunt overhevelen naar je pc. Meeus vertelt je ook hoe je Mii's kunt bewerken op je pc. Ik snap nu meteen hoe het komt dat sommige spelers zulke fantasierijke Mii's hebben.

Met het hoofdstuk dat het gameaanbod bespreekt kon ik niet goed uit de voeten: dat was me net iets te selectief en oppervlakkig.

De appendix, tenslotte, vond ik weer wél interessant, daarin komt de zogenaamde modchip voor de Wii aan bod. Nu weet ik eindelijk iets meer over de werking daarvan. Een vriend vertelde me onlangs al dat hij games, na het ombouwen met zo'n chip, probleemloos kan downloaden en branden op speciale dvd's. Ik heb me daar nooit aan willen wagen omdat het problemen kan opleveren bij het spelen online. Hij wist me echter te melden dat alles normaal werkt. Dat heeft waarschijnlijk te maken met 'de stealth mode van de Wiikey'.

Samengevat: het boekje is te wisselvallig om het predikaat 'aanrader' te krijgen maar is wel een aardig boekje om je in te lezen in de extra mogelijkheden die de Nintendo Wii heeft. Voor de 11 euro die het boekje kost hoef je het in ieder geval niet te laten. Erg veel alternatieven zijn er ook nog niet, aan het boekenfront.

De geboden informatie kun je natuurlijk ook online lezen. Ik vond het zelf echter wel prettig dat de tips en trucs mij bereikten in bed, juist voor het slapen gaan. M'n dromen werden er alleen maar virtueler door.

@

Klassiekers deel 31: Alone

Suicidal Tendencies - Alone
by echhh

De vorige klassieker was een reggaedeuntje. Dat is weliswaar heerlijke muziek maar mijn hart ligt toch nog steeds het meest bij de muziek die mij dierbaar was van mijn veertiende tot mijn negentiende: de herrie.

Eigenlijk zou ik een impressie moeten plaatsen van een band als Agent Steel. Dat was de eerste metalband die ik ooit live zag. In Middelburg nota bene. Daar stond ik dan als broekje, met een smalle puntenband rond de pols.

Ik kies vanmiddag echter voor een andere band, getooid met de vrolijke naam Suicidal Tendencies. Al hun platen zijn anders. Het eerste album legde de nadruk nog op punk en sloeg bij mij werkelijk in als een bom, later verschoof de aandacht naar doordachtere muziek en slimmer gitaarwerk, zoals in het bovenstaande nummer Alone, van het album Lights...Camera... Revolution. Andere koek, maar wel lekkere koek.

Ik kan hun muziek nog altijd horen, draai de cd's nog regelmatig. Niet alleen vanwege de muziek; ook vanwege de teksten.

If you look in my heart you'd see it
I'm trying to be something better
If you look in my heart you'd feel it
I've got to keep moving on
If you look in my heart you'd know it
I'm just trying to make my world better
If you look in my heart you'd see it
I got to do it alone

Een mooie om mee te verdwijnen, een snippermiddag en weekend in.

Avé

@

De toekomst is aan toegang: vervolg

Een week geleden schreef ik in De toekomst is aan toegang:

Toen hij me vroeg hoe mediaconsumptie er in de toekomst dan volgens mij uit zal zien, antwoordde ik dat ik een online systeem voor me zie waarop je permanent bent aangesloten en waarmee je alles wat er ooit is uitgegeven aan boeken, films en muziek, kunt lezen, bekijken of beluisteren. Je betaalt dan een schappelijke vergoeding 'per view'. Het geld dat dit oplevert gaat naar de mensen die het product gemaakt hebben.

En wat lees ik vandaag?

1. Dat de Engelse overheid snel internet wil voor alle Britse burgers
2. Dat de Engelse minister van communicatie een voorstel zal indienen om al die burgers 20 pond per jaar extra te laten betalen om de muziek- en filmindustrie te compenseren voor piraterij.

Geen vergoeding per view, wel een schappelijke vergoeding.

The shape of things to come indeed.

@

1981: hoe de oude media de nieuwe verkenden

'Deze moet je zien!' stelt TechCrunch. Het is inderdaad aardig om te zien hoe men zich 28 jaar geleden kranten op internet voorstelde.

@

Meer kwekken, minder masturberen?

Wat een merkwaardig artikel op de site van Elsevier. In Populariteit Hyves, Facebook nekt online porno lees ik:

LinkedIn, Hyves, Facebook: wie tegenwoordig geen account heeft, hoort er niet meer bij. Prettig voor het marktaandeel voor die sites, maar een stuk minder fijn voor pornosites, blijkt nu.
Sekssites zien sinds een aantal jaren namelijk een flinke daling in hun websitebezoek. Volgens nieuw onderzoek worden mensen veel socialer door de opkomst van netwerksites.

Ja, zo lust ik er nog wel een. Ik kan me echt niet voorstellen dat de liefhebbers hun dagelijkse portie pron nu laten voor wat het is omdat ze zo druk zijn met kwekken en tikken. Dat is propositielogica van de onderste plank. Zelfs als je er voor het gemak even vanuit gaat dat de redenering wél klopt kun je nog niet zomaar stellen dat de zucht naar opwinding en ontlading vervangen zou kunnen worden door een virtueel gesprek of het loeren naar een CV van iemand uit hetzelfde vakgebied op LinkedIn.

Ik besloot even iets verder te kijken dan het genoemde artikel. Het blijkt te gaan om cijfers uit het Verenigd Koninkrijk, zie ik op de site van Hitwise zelf, en mede gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek Click, van Tancer, dat ik hier in november besprak. De jeugd van tegenwoordig zou zo druk zijn met chatten en wat dies meer zij, dat zij niet meer toekomen aan de verkenning van het eigen lichaam.

Ik geloof daar niets van. Ze verkennen die lichamen nu gewoon voor de webcam. Dat weten we al langer. Maar of sites als RedTube en YouPorn daar nu zoveel last van hebben? Vergeet niet dat je met P2P in een week meer kunt downloaden dan je in een mensenleven kunt kijken.

Technologie verandert snel, daar ben ik het mee eens, maar de menselijke driften lijden daar volgens mij nauwelijks onder; ze manifesteren zich alleen op een andere manier.

@

Het Beste: jeugdsentiment

Toen ik gisteren het verhaal over de vele overeenkomsten in de levens van de presidenten Lincoln en JFK weer eens tegenkwam moest ik denken aan een boek dat ook bij mij thuis op de plank staat: Vreemde verhalen, bizarre feiten. Daar staat dat verhaal ook in.
Het is zo'n boek dat vol staat met beweringen waarvan je je kunt afvragen of ze allemaal op de waarheid berusten. Als ik weer eens in dat boek blader kan me dat eigenlijk helemaal niet schelen. De verhaaltjes zijn vlot geschreven en weten altijd mijn aandacht vast te houden. Ook als ik ze al tien keer heb gelezen. Dat vind ik toch wel bijzonder.

Ik kreeg het boek, van uitgeverij Reader's Digest, ooit van mijn oma. Mijn oma werd namelijk bedolven onder boeken en folders van die uitgever, die kon ze onmogelijk allemaal zelf houden. Stiekem ben ik nog steeds blij met het boek. Ik kan er ook niks aan doen...

Natuurlijk lag bij mijn oma (en bij m'n tandarts) ook altijd Het Beste, een blaadje dat beweerde 80 miljoen lezers wereldwijd te hebben. Een sterk verhaal. Bijna net zo sterk als de verhalen die je aantrof in Het Beste zelf. Omdat ik tijdschrift nooit meer tegenkom vroeg ik me af of het eigenlijk nog wel bestond.
Dat blijkt inderdaad het geval te zijn, maar nu heet het gewoon Reader's Digest. Gek genoeg kom ik dat blaadje ook nooit ergens tegen. Is dat nu iets dat aan mij ligt? Heb ik er gewoon nooit meer op gelet? Dat ga ik vanaf nu dan weer eens doen.

Ik heb wel weer iets geleerd vandaag: Het Beste is jeugdsentiment geworden. De streken van de uitgever echter nog niet.

@

Een nieuw jasje voor Bètafactor

Juist nu collega Julia een mooie nieuwe layout voor Bètafactor heeft gemaakt besteedt de VOB in haar Nieuwsbrief voor de Toekomst aandacht aan de website.

Hiermee is de basis gelegd voor het eigen karakter van het platform. Dat gaan we nu verder uitbouwen. Op de achtergrond wordt ondertussen gewerkt aan samenwerking met organisaties uit de wetenschappelijke wereld. Op naar april, op naar de oplevering!

@

Mooi...

Discover Okkervil River!

Okkervil River Lyrics

Zo mooi.

@

Foto

Exit NEDBIB-L

Over NEDBIB-L schreef ik in 2006 al eens dat ik licht teleurgesteld was in de interactie binnen die discussielijst. Ik vind het goed dat de lijst er is maar ik vind het wel jammer dat er maar twee smaken zijn: je bent op de lijst geabonneerd of je bent dat niet. Ook als je alleen geïnteresseerd bent in een kleine selectie uit de gepubliceerde berichten ontvang je alles in je mailbox. Dat is een vorm van ruis waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Ik weet dat het voor sommige collega's zelfs aanleiding was om hun abonnement op NEDBIB-L op te zeggen. Tot op de dag van vandaag bleef ik zelf echter lid, ondanks mijn ergernissen over een paar recente discussies op de lijst.

Zojuist heb ik me wél afgemeld. Een tijdje terug las ik bij Guus al dat er een rss-optie voor NEDBIB-L bestond, maar pas vanochtend zag ik waar hij precies op doelde. Via een verwijzing op Heilige Antonius kwam ik terecht op het weblog NEDBIB-RSS, van Freek Zegers. Een uitstekend initiatief! Voortaan scan ik updates van de lijst in Netvibes. Of ik check ze via bovenstaande widget, die ik ook meteen op de homepage van B20 heb gezet.

Freek Zegers, bedankt! Je bewijst me een goede dienst op het gebied van informatiemanagement. Er gaat tenslotte niets boven een relaxte inbox, in deze barre infotijden.

@

De dans der kleurloosheid ontspringen

De bibliotheek is ook een merk. Een sterk merk bovendien. Zullen we een mooi verhaal vertellen?

@

Eenvoudig screencasts maken met ScreenToaster

Er zijn genoeg tools waar je snel en gemakkelijk screencasts mee kunt maken, maar ScreenToaster slaat alles. Die online toepassing kwam ik zojuist tegen op De Onderwijsvooruitzichten en ik kon het niet laten het meteen even uit te proberen. De registratie vergt een minuut, opnames kun je 'on the fly' starten en opgenomen beelden kun je desgewenst meteen uploaden naar YouTube.

Dat laatste vind ik een bijzonder nuttige toevoeging, al moet ik toegeven dat het wijzer is om de embedfunctie van Screentoaster zelf te gebruiken, omdat de beelden daar in hogere kwaliteit worden opgeslagen.

Hoe het ook zij: ik dank John van Dongen voor de nuttige tip en hoop dat anderen hier ook hun voordeel mee kunnen doen.

@

Antwoord.bibliotheek.nl

Mensen die ZB Digitaal al wat langer volgen weten het: Al@din, de vragendienst van openbare bibliotheken in Nederland, gaat mij aan het hart. Ik was van meet af aan betrokken bij dit onderdeel van onze dienstverlening en was tot voor kort zelfs Provinciaal Servicemanager voor dit product. Mede daarom schreef ik er regelmatig over, zij het dat die bijdragen vaak een kritische ondertoon hadden.
Ik vond/vind namelijk dat Al@din in een sterke formule heeft, met een prachtig netwerk van medewerkers als basis. In de praktijk bleek echter dat het gebruik van Al@din jaar in, jaar uit terugliep, m.i. veroorzaakt door een matige kwaliteit van de gegeven antwoorden en bronnen, een beperkte online zichtbaarheid en het ontbreken van moderne interactie met onze klanten. Die beperkingen zorgden er volgens mij voor dat Al@din aan alle kanten werd ingehaald door andere websites en diensten. Mede daarom wijdde ik medio 2007 een speciaal weblog aan dit onderwerp.

Begin vorig jaar vertelde collega Esther Valent mij dat Probiblio bouwde aan Antwoord.bibliotheek.nl, een aanvulling op Aladin, die in de toekomst mogelijk zelfs als alternatief zou kunnen fungeren. Deze website ging onlangs de lucht in. Dat was mij niet ontgaan maar ik besloot er nog niet naar te verwijzen. Toen Esther vorige week informeerde of ik dat misschien alsnog wilde doen antwoordde ik het volgende:

Ik heb er al twee keer naar zitten kijken en een blogpost overwogen, maar ik heb er bewust van afgezien. Wat ik heel goed vind is de publiekspartipatie, de lay-out en de mogelijkheden voor online vindbaarheid maar waar ik niets in zie is het feit dat er zoveel vragen open staan, dat ik meteen dode links aantrof en antwoorden die niets toevoegen aan de oorspronkelijke bron. Als je zoekfunctie gebruikt krijg je veel irrelevante treffers. Zoek je op 'waarom is de hemel blauw' kom je onder meer terecht bij http://antwoord.bibliotheek.nl/opgelostevragen/vid/281/waarom_wordt_de_zon_rood_als_hij_onder_gaat. Dat antwoord verwijst netjes naar http://www.natuurinformatie.nl/nnm.dossiers/natuurdatabase.nl/i001110.html maar is daar letterlijk een kopie van. Voor de gebruiker is dat alleen maar een extra klik en bovendien is Google erg streng voor dubbele informatie, daar kun je zelfs een penalty voor krijgen. En dan staan er ook geen andere bronnen bij en ontbreken de verwijzingen naar digitale of gedrukte bibliotheekcollecties. Wat is dan de meerwaarde voor bibliotheken?

Ik zeg dit niet om onaardig te doen, maar als ik erover zou schrijven ben ik het wel een soort van verplicht om dit soort dingen ook te beschrijven. Het zou ergens wel goed zijn om dat te doen, maar dat vind ik dan ook weer zo flauw, want ik vind het wel een goed inititatief vanwege de eerder genoemde redenen.

Daarom had ik besloten het eerst maar eens tijd te gunnen.

Esther reageerde positief op mijn antwoord. Zij waardeert opbouwende kritiek en kan feedback goed gebruiken. In haar toelichting schreef ze:

• De openstaande vragen staan 4 weken open (volgende week gaan er dus een aantal naar opgeloste vragen), om iedereen de kans te geven te reageren en de vragensteller om een beste antwoord te kiezen. Dit moeten we beter uitleggen in de FAQ.
• De opgeloste vragen zijn uit de kennisbank van al@din gehaald en de links zijn gecheckt voordat ze zijn opgenomen. De linkenchecker in antwoord.bibliotheek.nl is nog niet opgeleverd, maar die komt er wel (waarschijnlijk deze week nog).
• Voor wat betreft irrelevante antwoorden bij de zoekfunctie zal ik zelf ook nog wat speurwerk doen, jouw voorbeeld is niet helemaal duidelijk (is het antwoord op de vraag ‘waarom is de hemel blauw’ in jouw ogen nu relevant of niet’).
• De kwaliteit van de antwoorden: ben ik helemaal met je eens, dat zit in de mensen. De antwoorden op Opgeloste vragen komen zoals gezegd uit de Kennisbank van al@din, dus er wordt in de gehele bibliotheeksector te weinig aandacht besteed aan een goede kwaliteit van het antwoord. Ik geloof dat dit de bottleneck is voor onze branche (afgezien van een paar zeer gemotiveerde collega’s, zoals in onze regio Winnie Elfferich van Rotterdam, die ook anderen erop aanspreekt). Wat wel leuk is, is dat het team wat meewerkt aan antwoord.bibliotheek.nl onder elkaar en met de redactie in discussie komt over de kwaliteit van het antwoord, maar dat heeft na 3 weken nog niet iets concreets opgeleverd. Ik zal in ieder geval jouw reactie ook gebruiken om de discussie aan te wakkeren, tenslotte ben jij voor ons een autoriteit.
• Zelf posten: heb ik ook aan gedacht, maar ik heb gemerkt (bij onze nzhdigitaal.ning) dat ik bv geen widget in een post kan zetten, omdat ik zelf geen eigenaar ben. Daarom heb ik jou gevraagd te posten, toen ik er nog geen berichtje over tegen kwam.

Met toestemming van Esther plaats ik onze mailconversatie hier alsnog. Het initiatief heeft namelijk genoeg potentie. En we weten allemaal hoe belangrijk het is om feedback te krijgen. Als ik er aan bij kan dragen dat die feedback er ook daadwerkelijk komt doe ik dat graag.
Schroom dus niet om Esther te laten weten wat jij vindt van antwoord.bibliotheek.nl. Je stem wordt gehoord!

@

Calvinistische trekjes

Als ik denk aan Calvinisme denk ik aan dogmatisme, starheid, bekrompenheid en bedompt­heid. Natuurlijk is het meer dan dat. Daarom wilde ik toch wel eens weten hoe ik uit de test van Trouw zou komen, waar Benoît een tijdje terug naar verwees.

Ik blijk een zogenaamde C-factor van 39 % te hebben, wat er op neerkomt dat ik weliswaar een paar Calvinistische trekjes heb, maar me een stuk makkelijker "door het leven sla" en "er daardoor ook van kan genieten".

Goed zo.

@

Kermis #3: over nut en noodzaak van klassieke media

Aan Astrid de eer een nieuwe blogkermis te mogen starten. Zij stelt vragen over het nut en de noodzaak van klassieke media. Het zijn vragen die je als informatiewerker vroeg of laat moet stellen. Onderwerpen waar je simpelweg niet aan voorbij kunt gaan, als je nadenkt over de toekomst van je vak.

Ik neem het risico een beetje pedant over te komen door te stellen dat ik al vaak heb nagedacht -en geschreven- over de genoemde onderwerpen. Dat onderstreept misschien wel hoe belangrijk ik de gestelde vragen vind. Ik geloof oprecht in de meerwaarde van oude media en instituten als de bibliotheek maar ik zie ook hoe snel het informatielandschap verandert en wat dit doet met nieuwe generaties informatiezoekers. Ik geloof in het goeie ouwe boek maar ook in de rijkdom van netwerken.

Wij van de bibliotheek distribueren informatie en verrijken die soms. We hebben echter geen monopolie op de waarheid. We zijn misschien informatievaardiger dan 'amateurs' maar je kunt je afvragen hoe belangrijk dat nog is, in een post-feiten maatschappij. Ik geloof wél dat we onze informatievaardigheden kunnen aanwenden om nieuwe generaties mediawijzer te maken, zelfs de mediawijsneuzen. Maar niet voordat we hun aandacht hebben weten te vangen.
Als iedereen vervalt in Powerbrowsen, ook de wetenschappers, moet je zoeken naar manieren om op te vallen, om boven het informatiemaaiveld uit te steken. Natuurlijk zou het mooi zijn als we dat zouden kunnen doen met al het fraais dat onze samenwerkingspartners en informatieleveranciers ons te bieden hebben. Echter: een groot deel van die grappenmakers begrijpt nog steeds niet hoe de informatiewereld van nu in elkaar steekt. Ze houden de deuren op slot maar beseffen niet dat er steeds minder mensen zijn die om de sleutel vragen.

Moeten wij ons laten meesleuren in die val? Moeten we het toestaan dat mensen vergeten wat bibliotheken bevatten?

Dan sterven we. En eenmaal dood en begraven zullen wij die mensen nog steeds missen. Wij hen meer dan zij ons.

Daarom zeg ik over 'klassieke media': nuttig? Jazeker. Noodzakelijk? Dat zouden we wel willen.

En kook ik zelf nog wel eens een verantwoorde maaltijd? Met alle liefde, maar voor nu kies ik er toch liever voor een maaltijd op te dienen die lekker ruikt en er goed uitziet.

Misschien schuift er dan nog eens iemand aan, je weet het maar nooit.

@

Brugge tilt Aquabrowser naar een hoger niveau

De naam Aquabrowser (ABL) zegt de gemiddelde bibliotheekbezoeker waarschijnlijk niet zo veel. Daarom wordt nu geprobeerd om dit zoeksysteem onder de aandacht te brengen onder de naam 'zoekmachine'. Er zijn ongetwijfeld veel mensen die zich in dat besluit kunnen vinden maar voor mij geldt dat niet. Ik denk namelijk dat de meeste mensen bij het woord zoekmachine maar aan een ding denken. Met bibliotheken heeft dat niets of nauwelijks iets te maken. Daarom kies ik er bewust voor om de Aquabrowser gewoon Aquabrowser te blijven noemen. Het is maar net aan welke onduidelijkheid je de voorkeur geeft.

Een jaar geleden schreef ik dat ook de Zeeuwse Bibliotheken de ABL zullen gaan inzetten. De implementatie ervan heeft de nodige vertraging opgeleverd maar in februari gaat het systeem dan toch echt online. Ik vind ABL om allerlei voor de hand liggende redenen een verbetering t.o.v. de bestaande catalogus maar tot voor kort was het wel zo dat mijn voorkeur nog steeds uitging naar Worldcat.

Nu twijfel ik opeens. Bibman attendeerde ons vrijdag op Cabrio, het nieuwe zoeksysteem van de Openbare Bibliotheek Brugge, gebouwd met de ABL. Wat ik zie bevalt me zeer:

• een kleurrijke interface
• interessante tabbladen en selecties
• koppelingen naar blogposts en daarmee ook naar reactiemogelijkheden
• links naar websites die ook daadwerkelijk iets toevoegen aan de zaken die uit de catalogus worden opgediept

Met ingrepen die niet al te ingewikkeld ogen tilt Brugge de ABL naar een hoger niveau. Ik kan nog niet zo goed inschatten hoeveel invloed deze benadering zal hebben op de SEO van titels uit de collectie van deze bibliotheek, maar dat het een geweldige verbetering is staat voor mij wel vast.

Ik hoop dat Cabrio een lichtend voorbeeld zal zijn voor velen.

@

Lekker voor je, Warner Music

Grootmachten in verval. Dat fascineert op een merkwaardige manier. Het is niet zo moeilijk om je merknaam te grabbel te gooien. Nog eenvoudiger is het echter om je de woede van een menigte op de hals te halen.

Ondertussen gebeurt het mij nu voor de derde keer deze week dat YouTube helemaal geen geluid heeft, in geen enkele video. Het is erg vervelend om keer op keer verschillende video's te moeten uitproberen, en vervolgens je speakers, om te controleren of het nu aan YouTube ligt of aan je pc.

Aan YouTube dus.

Lekker voor me.

@

Van die laatste uitspraak moet ik dringend af. Ik heb het opgepikt in het instructielokaal van de ZB. Een paar van die gastjes spelen een FPS. Bij ieder headshot klinkt het dan steevast: hier! Lekker voor je!
Op de een of andere manier vind ik dat erg geestig. Je kunt die uitspraak op veel situaties loslaten bovendien.

Klassiekers deel 30: Bad Card

Eigenlijk wilde ik de klassieker van Dillinger plaatsen, als nummer 30. Maar oom Bob heeft er toch meer recht op, vind ik.

Ik draai zijn platen niet meer zo vaak, maar als ik ze draai kun je er donder op zeggen dat ik een positieve vibratie voel. Woohoo!

I want to disturb my neighbour,
'Cause I'm feelin' so right;
I want to turn up my disco,
Blow them to full watts tonight, eh! -
In a rub-a-dub style, in a rub-a-dub style,
In a rub-a-dub style, in a rub-a-dub style.

@

Jinni, nog geen Pandora voor speelfilms

RWW besprak deze week nieuwkomer Jinny, een aanbevelingswebsite voor speelfilms op basis van een 'filmgenoom'. Velen zal dit concept bekend voorkomen. Het is afgekeken van het Music Genome Project van Pandora, de muzieksite die inmiddels alleen nog via een omweg buiten de Verenigde Staten is te gebruiken.

In 2006 zag ik nog veel in aanbevelingssites. Met plezier probeerde ik sites als Last.fm en Musicovery uit. Het bleef echter bij uitproberen. Ik heb meer dan genoeg aan recensies in oude media en op het web en vind daarnaast zoveel verwijzingen op p2p-sites dat aanbevelingen niet meer nodig zijn.

Voor goede aanbevelingen van speelfilms houd ik me echter wel degelijk aanbevolen. Via RSS-kanalen lees ik weliswaar regelmatig recensies en berichten over nieuwe releases, maar echt diepgravend zijn die niet. Ik gaf me gisteren dus op voor een beta-uitnodiging van Jinni. Die trof ik vanochtend al aan in de mailbox. Ik ging meteen op verkenning.

Bij een verkenning zal het voorlopig blijven. De lay-out en navigatie van de website zijn weliswaar ok, en de database geeft acceptabele hoeveelheden zoekresultaten terug op queries, maar de aanbevelingen raken kant noch wal. Als ik 'Fargo' intik, en klik op 'More like this' krijg ik onder meer Reservoir Dogs terug, als vergelijkbare titel. Wat is de overeenkomst tussen die twee films? Dat er doden vallen? Dat ze ijzersterke dialogen bevatten? Ik vind het maar vergezocht. Ook bij andere films krijg je merkwaardige verbanden te zien.

Daarnaast is het zo dat je bij veel films alleen commerciële links in beeld krijgt. Je kunt de film dan kopen bij Amazon of huren bij Netflix. Zo nu en dan kun je de film ook bekijken met Hulu. Juist ja, die site die je ook alleen via een omweg in Europa kunt bekijken. Het schijnt dat er hier en daar ook links naar YouTube worden gelegd, maar die ben ik in mijn korte test niet tegengekomen.

Mijn voorlopige conclusie is dan ook dat Jinni nog niet veel toevoegt aan websites als Flixter. Jinni moet nog volwassen worden, zou je kunnen zeggen. Mocht je desondanks het gevoel hebben dat deze site 'helemaal jouw ding is': ik heb tien uitnodigingen voor een beta-account in de aanbieding.

@

De toekomst is aan toegang

Eergisteren sprak ik met iemand van 17 die nog nooit van zijn leven een singletje van vinyl had gezien. Je voelt je meteen oud, als je zoiets hoort, maar interessanter dan dat was het gegeven dat we kwamen te spreken over de toekomst van mediaconsumptie.

Hij downloadt al zijn muziek en films en kon zich niet voorstellen dat het ooit anders zal zijn. Ik probeerde hem ervan te overtuigen dat alles uiteindelijk aan verandering onderhevig is en dat het daarom heel aannemelijk is dat hij zelf, over een jaar of 20, ook verbaasd zal opkijken als iemand van de generatie na hem aangeeft nog nooit van het ouderwetse mp3-formaat te hebben gehoord.

Ik geloof dat ik hem niet echt overtuigde. Ik bedenk nu pas dat ik eigenlijk iets had moeten zeggen over het feit dat veel mensen zich innovatie voorstellen als iets dat lijkt op de dingen die ze al kennen. Toen de trein net was uitgevonden spraken de mensen van een ijzeren paard en als men zich een prototype van de mp3-speler voorstelde dacht men aan een apparaatje dat piepkleine singletjes af kan spelen.

Toen hij me vroeg hoe mediaconsumptie er in de toekomst dan volgens mij uit zal zien, antwoordde ik dat ik een online systeem voor me zie waarop je permanent bent aangesloten en waarmee je alles wat er ooit is uitgegeven aan boeken, films en muziek, kunt lezen, bekijken of beluisteren. Je betaalt dan een schappelijke vergoeding 'per view'. Het geld dat dit oplevert gaat naar de mensen die het product gemaakt hebben.

Zo zie ik het al heel lang voor me. Toen ik nog internetcursussen gaf vertelde ik dat verhaal ook vaak.

Bijzonder is het idee niet, waarschijnlijk niet omdat het voor de hand ligt dat het zo zal lopen. Kevin Kelly schreef er, toevallig ook eergisteren, een boeiende beschouwing over.

The trend is clear: access trumps possession. Access is better than ownership.

Zo is het.

@

Foto

Het staat in de sterren geschreven

Wie het Internationale Jaar van de Sterrenkunde zo subtiel onder de aandacht weet te brengen verdient respect.

@

Hacken om te innoveren

View more presentations or upload your own. (tags: development tweeteffect)

Er zijn van die momenten waarop de wereld van programmeurs, hackers en webontwikkelaars opeens een beetje transparanter wordt voor de leek. Toen ik zojuist bovenstaande presentatie bekeek ervoer ik zo'n moment.

Ik ken het jargon en begrijp vaak wel wat codes doen maar er zelf actief mee aan de slag gaan heb ik altijd zorgvuldig vermeden. Ik krijg er al snel hoofdpijn van. De presentatie van Christian Heilmann neemt dat gevoel heel even weg. Trek de stoute schoenen aan en speel!

@

En nu ik toch verwijs naar Slideshare: je kunt nu ook video's van YouTube integreren in je presentaties daar. Prachtig!

Van Xbox naar Atari: de eerste werkweek van Obama

Van de inauguratie van 44 heb ik niet veel meegekregen. 'Gelukkig hebben we de foto's nog', is dan het credo.

Dat ik niet zo geïnteresseerd was in dit gebeuren heeft voornamelijk te maken met het feit dat ceremonies me sowieso nooit zo kunnen boeien, zelfs niet als ze 'geschiedenis schrijven'. Ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die oprecht genieten van de beëdiging van een eerste zwarte Amerikaanse president die spannende dingen belooft, maar hoe mooi was het nu werkelijk, als je achteraf leest dat een verspreking een van de hoogtepunten van de plechtigheid was? Het doet er ook niet toe. Omdat ik de inauguratie niet gezien heb, heb ik ook geen recht van spreken. Het is mooi dat veel mensen de speech prachtig vonden.

Toch kan Obama wel op mijn belangstelling rekenen. Een artikel met de kop New staff find White House in tech Dark Ages trekt onmiddelijk mijn aandacht. Security.nl vat dat artikel samen:

De nieuwe werknemers in het Witte Huis klagen steen en been over de "digitale gevangenis" waar ze in terecht zijn gekomen. Zo heeft men geen toegang tot Facebook om met supporters te communiceren en is ook het gebruik van instant messaging en e-maildiensten van buiten, zoals Gmail, verboden. De meest teamleden van Obama zijn gewend om met Mac OS X te werken, maar in het Witte Huis moet men het doen met zes jaar oude Windows software. "Het is alsof je van een Xbox op een Atari overgaat", zegt Obama woordvoerder Bill Burton.

Intrigerend toch? Het doet je afvragen hoe Bush en zijn staf dan werkten. Je kunt je immers niet voorstellen dat een van de belangrijkste machtcentra ter wereld zo slecht geoutilleerd is. Als ik dit lees moet ik weer denken aan het beruchte interview waarin Bush vertelde over zijn ervaringen met 'the Google'. Of aan die speech waarin hij sprak over die makkelijk te onthouden website...Als je daar aan denkt is het niet zo heel verwonderlijk dat Bush niets had met Facebook, Twitter of andere sociale media.

Hoe anders is dat voor Obama, met zijn 144.000 volgers op Twitter, zijn liefde voor zijn BlackBerry en zijn reclamecampagnes op de Xbox (dat stelt de beeldspraak uit eerder genoemd artikel meteen in een ander daglicht, misschien zelfs wel in een betaald daglicht)

Obama bewees deze week in ieder geval dat hij online wel degelijk iets verandert. De website van het Witte Huis werd razendsnel getransformeerd en bevat nu onder meer een weblog en een kanaal dat wekelijks gebruikt zal worden voor videoboodschappen. Het is jammer dat er over Obama's eerste maatregelen (een Open Overheid!) nog niets gepost is, maar dat komt vast wel goed.

Digitaal belooft deze president iets moois neer te zetten, zoveel is wel zeker.

1-0 voor de president.

@

Over downloaden, gratis en welvaart

Ik heb hier al zo vaak mijn standpunt verkondigd over filesharing, p2p-netwerken en piraterij dat ik er bijna niet meer over durf te beginnen. Toch doe ik het, zij het kort en bondig.

Marie-José Klaver en Erwin Blom verwijzen naar een onderzoek (PDF) van TNO, SEO Economisch Onderzoek en het Instituut voor Informatierecht (IViR) naar de economische en culturele gevolgen van file sharing voor muziek, film en games in opdracht van de ministeries van OCW, EZ en Justitie. Dat onderzoek heeft als belangrijkste conclusie dat (illegaal) downloaden goed is voor de Nederlandse economie.

Ik kon het niet laten om in de reacties bij MJK een paar aansprekende voorbeelden te noemen die deze conclusie ondersteunen.

Ik kan het nu ook niet laten om te wijzen op een posting op Mashable waarin gemeld wordt dat het initiatief van de mannen van Monthy Python, waar ik in november over schreef, er inmiddels toe heeft geleid dat de DVD's van dit gezelschap weer op nummer 2 staan, in de bestsellerlijsten van Amazon. Een toename van 23.000 %!

Hoe lang zal het nog duren voordat de critici gaan geloven dat weggeven loont? Dat 'gratis' de beste marketing is voor niet-gratis?

Ik mag zelf dan een p2p-adept zijn: ik heb gisteren wel weer vier cd's en een DVD gekocht. En weet je? Zowel die film als de cd's stonden ook al een paar weken op mijn harde schijf. Ik heb ze aangeschaft omdat ik ze de moeite waard vind. Niets meer, niets minder.

@

Een goeroe?

Paul van der Velde, van de Radboud Universiteit zegt over het begrip goeroe: "Het woord goeroe stamt uit het hindoeïsme. Van oorsprong betekent het 'zwaar', 'belangrijk', 'zwaarwichtig', maar het kan ook betekenen 'vader' of 'leraar'." Op Wikipedia krijgt de term iets minder gewicht.

Het is de eerste keer dat ik een internetgoeroe wordt genoemd. Dat dit dan gebeurt in de PZC maakt dat ik veel wordt aangesproken vandaag. Erg leuk natuurlijk, maar de grappen over sherwani's zijn niet van de lucht. Dat hoort er dan ook bij.

Het doet me wel deugd dat iedereen goereren kan leren. Het type werkwoord waar maar weinig andere op rijmen ^^

@

Transformeer je boeken tot mp3-bestanden met de Plustek Bookreader

Deze had ik nog niet eerder voorbij zien komen: de Plustek Bookreader. Met dit apparaat kun je gewone boeken scannen om de gescande tekst vervolgens te laten converteren naar mp3-formaat. Het is dus eigenlijk een machine om zelf audioboeken te maken. Waanzinnig toch? Koren op de molen van al die stoute piraatjes, me dunkt.

Lees er meer over op het blog van Wired. Daar is ook een video over de vorige versie van de Plustek te vinden.

@

Ze zijn goed bezig, bij Beelden voor de Toekomst

Een paar maanden geleden verbaasde Johan Oomen, van Beeld en Geluid (Beelden voor de toekomst), mij met een korte maar boeiende presentatie over de vele projecten waar zijn organisatie bij betrokken is.
Ik verzuimde toen de feeds van de B & G blogs toe te voegen aan Netvibes maar heb dat nu onmiddelijk gedaan. Door een bericht op de website van InformatieProfessional leerde ik namelijk dat ik veel interessant nieuws heb gemist, in de afgelopen drie maanden.

Dit voorjaar "lanceert Beeld en Geluid – in samenwerking met de KRO en de Vrije Universiteit – een volgend Beelden voor de Toekomst project rond publieksparticipatie: Een annotatiespel voor video, waarbij het internetpubliek spelenderwijs trefwoorden aan audiovisueel archiefmateriaal toevoegt."

Dat bericht leidde me vervolgens weer naar een nieuwsitem op Open Beelden: over de Beeld en Geluid Wiki. Dat is met recht een fraaie Wiki te noemen, met interessante content bovendien.

Na de presentatie van Johan had ik een beetje het gevoel dat Beeld en Geluid een 'onneembare vesting' was. De geest is weliswaar open, maar de grote investeringen in het veiligstellen van de beelden van onze publieke omroepen dwingen de organisatie ertoe om prachtige beeldbanken als Teleblik en Academia besloten te houden.

Ik ben daarom oprecht blij dat Beeld en Geluid ook kiest voor open initiatieven. Open Beelden en open Wiki's. Daarmee zeg ik niet dat ik projecten zoals het nieuwe onderwijsplatform niet goed vind, ik vind het alleen zoveel mooier als iedereen vrij kan genieten van dit culturele erfgoed.

Maar hoe het ook zij: er gebeurt veel bij Beeld en Geluid. Daar kun je zonder meer je hoed voor afnemen.

@

Frost/Nixon

Gisteren keek ik de film Frost/Nixon. Ik vond 'm ijzersterk. Wat de film voor mij bijzonder maakte is dat hij me de volle twee uur wist te boeien, terwijl hij over niets anders gaat dan een interview. Een interview met een controversiële president weliswaar, maar toch: het is een praatfilm pur sang.

Ik weet niet zoveel van het leven van Nixon. Ik leerde wel het een en ander van films als All the President's Men en Nixon maar dat blijven wel films natuurlijk. Die verdraaien de werkelijkheid net zo goed als Nixon dat zelf wel eens deed. Dat is ook de kritiek van Coen van Zwol op Frost/Nixon.

De film maakte me wel nieuwsgierig naar de originele beelden. Die zijn gelukkig makkelijk te vinden. Vanaf 1:09 wordt het echt interessant.

Gek genoeg krijg je op zeker moment ook nog een soort medelijden met Tricky Dicky. Langella maakt een kwetsbaar mens van hem. Je krijgt het gevoel dat het iedere president kan overkomen, zoveel misstappen. Bush inderdaad, maar ook die nieuwe hoor, echt wel.

@

Google verhuist Feedburner naar...Google

In 2007 kocht Google Feedburner voor de lieve som van 100 miljoen dollar. Nu, bijna twee jaar later, wordt deze dienst volledig geïntegreerd in het dienstenaanbod van Google. De bijbehorende adressen veranderen daardoor ook. Feedburner.com verandert in feedburner.google.com en de bestaande URL's van RSS-feeds worden ook gewijzigd. De nieuwe van ZB Digitaal: http://feeds2.feedburner.com/blogspot/kkJF.

Abonnees hoeven niets te doen; Google verwijst automatisch door naar het nieuwe adres. Eigenaars van feedburneraccounts moeten wel actie ondernemen. Zij moeten op Feedburner.com zelf de verhuizing in gang zetten, en op de eigen website het adres in de rss-button aanpassen.

Eventuele dalingen in het aantal weergegeven abonnees worden mogenlijk veroorzaakt door deze verhuizing.

@

Attendering: Navin Poeran
Foto: LIFE in Google

WorldCat gaat mobiel

Als je vaak roept dat bibliotheken veel te weinig doen met toepassingen en websites die geschikt zijn voor mobiele apparaten moet je er ook melding van maken als er wèl iets mee gedaan wordt.

De eer is aan OCLC. Op WorldCat Blog meldt Alice Sneary dat het bedrijf is gestart met de pilot Worldcat Mobile. Toen ik dat bericht vannacht mijn mailbox binnen zag rollen las ik het maar half en ging onmiddelijk naar de site om de installatie van Boopsie uit te voeren. Ik merkte echter al snel dat ik mijn bibliotheeklocatie in Nederland niet in kon voeren. Enigszins teleurgesteld gaf ik het op.

Vandaag las ik ook de kleine letters op de website: 'Available only in the United States and Canada'. Ah! Ik had dus alleen wat aandachtiger moeten lezen, om me de tijd en moeite te besparen.

Dat neemt niet weg dat ik het jammer vind dat ik deze dienst niet even kan testen. Aan de andere kant: OCLC is wederom goed bezig. Worldcat gaat dit jaar nog mobiel. Dat geeft ze opnieuw een voorsprong op de concurrenten.

@

Foto

Inlogergernissen

Onderstaand artikel verscheen in gedrukte versie in Bibliotheekblad 1, van 15 januari 2009

Het is een van de ergernissen van de mensen die gebruik maken van de mogelijkheden van het internet zoals we het nu kennen: om optimaal gebruik te kunnen maken van al die software, nieuwsdiensten en (sociale) netwerken is het aanmaken van een persoonlijke account noodzakelijk.

Je hoort het de cursisten van 23 Dingen vaak verzuchten: “ leuk hoor, dat nieuwe web, maar waarom moet ik zo vaak inloggen? Ik wordt er getikt van!”
En het is waar: er zit een grens aan het aantal gebruikersnamen, wachtwoorden en pincodes die je als mens kunt onthouden. Dat is ook precies de reden waarom zoveel mensen het niet zo nauw nemen met de beveiliging van hun persoonlijke gegevens. Er wordt nog steeds vaak gebruik gemaakt van dezelfde, eenvoudige wachtwoorden en gebruikersnamen. Die wachtwoorden worden vaak ook nog eens opgeschreven op briefjes, in agenda’s en soms zelfs bewaard in de portemonnee. Begrijpelijk, maar gevaarlijk.

Personalisering van diensten kan alleen plaatsvinden als die diensten worden gekoppeld aan persoonlijke voorkeuren en instellingen. Daarom is het aanmaken van persoonlijke accounts een noodzakelijk kwaad geworden. Maar het feit dat iets onvermijdelijk is wil natuurlijk niet zeggen dat je het niet naar je hand kunt zetten. Je wilt het jezelf niet moeilijker maken dan nodig is. Hieronder zal ik een van de methoden beschrijven waarmee je een en ander beter kunt stroomlijnen.

Om je accountbeheer overzichtelijk te houden moet je, ironisch genoeg, eerst een paar accounts aanmaken.
Je doet er goed aan om naast je privémail ook twee gratis webmail-accounts aan te maken, bijvoorbeeld bij Google, Yahoo of Live.com. Als je kiest voor een van deze namen is een bijkomend voordeel dat je met die logingegevens ook meteen gebruik kunt maken van alle andere diensten van deze bedrijven. Vooral in het geval van Google komt dat goed van pas.
Probeer jezelf vervolgens aan te leren om overal waar je gevraagd wordt om een mailadres op te geven, te kiezen voor je webmailadres. Je voorkomt daar in ieder geval mee dat kwaadwillende bedrijven je privé- of werkmail vol doen lopen met spam.

Dit webmailadres kun je vervolgens gebruiken om je, met of zonder schuilnaam, aan te melden bij websites als Hyves, LinkedIn, Facebook, Library Thing, Worldcat, Flickr,YouTube, enz. Om het een beetje veilig te houden zou je kunnen kiezen voor drie verschillende wachtwoorden (bestaande uit zowel cijfers als letters) die je steeds laat rouleren.
Daarmee is het probleem van het steeds opnieuw moeten inloggen nog niet opgelost. Je ziet momenteel weliswaar dat steeds meer websites en netwerken de deuren open zetten voor toepassingen en content van andere netwerken of websites (zoek in Google maar eens op combinaties als ‘Open Social’, ‘Friend Connect’ of ‘OpenID’) maar vooralsnog ontkom je er niet aan om steeds naar andere internetadressen te moeten surfen om je daar keer op keer aan te moeten melden. Natuurlijk kun je de computer of browser al je wachtwoorden voor je laten onthouden maar wil je dat ook als je computer ook door collega’s of familie wordt gebruikt?

Een veilig alternatief voor het ‘managen van wachtwoorden’ is het kleine programma Sxipper. Dit programma is verlengstuk (extensie) van de browser Firefox. Om het te kunnen gebruiken zul je die browser dus ook moeten installeren op je pc. Je krijgt daar wel iets moois voor terug: Sxipper kijkt over je schouder mee, als je persoonlijke accounts aanmaakt en vraagt je welke ingevulde zaken opgeslagen moeten worden. Het kost je wel een paar uur om een en ander goed in te stellen, maar dan ben je vervolgens wel voorgoed af van die vervelende inlogrituelen.

Dan rest er nog een probleem: je moet nog steeds al die verschillende websites af, om je foto’s, video’s en berichten te kunnen bekijken. Je stuitert van je Ning naar je Netvibes en van de Aquabrowser naar Bol.com. Dat is waar de eerder genoemde open toepassingen hun meerwaarde bewijzen. Het zal niet al te lang meer duren voordat je op Hyves of Ning ook je berichten van Gmail kunt lezen.

Dit najaar is ook het Nederlandse netwerk IdIdId (uit te spreken als I did it) gelanceerd. Dit netwerk bevindt zich nog in de bètafase maar ziet er veelbelovend uit. IdIdId is wat men in het Engels een aggregator noemt: een verzamelplek voor andere accounts. Zoals je in Netvibes op een pagina de inhoud van vele andere websites kunt bekijken, bekijk je op IdIdId de inhoud van je weblogs, sociale netwerken en multimediasites.
Af is de site nog lang niet. Volledig evenmin. Maar het is een stap in de goede richting, zoveel is zeker. Er komt een dag dat inlogergernissen voorgoed tot het verleden zullen behoren.

@

Afbeelding

Klassiekers deel 29: Headhunter v 1.0

Hoewel ik niet goed thuis ben in de moderne dancemuziek is er nog wel een tijd geweest dat ook ik regelmatig stond te springen als een vlo. Eind jaren '80 kwam ik wekelijks in Mecano, een grand café annex discotheek op het Middelburgse Damplein. In de zomer voorafgaand aan mijn eindexamenjaar ging ik op kamers wonen. Dat bleek een vrijbrief te zijn om iedere donderdag, vrijdag en zaterdag met mijn drie makkers naar de disco te gaan. Aanvankelijk vooral om met een glas bier in de hand stoer om ons heen te kijken of er nog leuke meisjes waren die ons opmerkten, later ook om te dansen.

Wat zegt u?

Dansen.

Op Front 242.

Dat zat zo: de housemuziek was nog maar net doorgebroken en kenmerkte zich vooral door sirenegeluiden en kreten als 'Aciiiiiiid'. De sound van Speedy J's Pull Over, zeg maar. Toen vond ik die muziek nog best aanstekelijk. Ik denk dat ik het ben gaan opgeven na de release van stuiterkrakers als Poing (van Rotterdam Termination Source) en Amsterdam, waar lech dat dan? van de Euromasters. Housemuziek werd steeds dominanter, sneller en massaler. Het was geen gimmick meer.

Doch dat terzijde. Wat ik wil zeggen is dat we, ondanks het feit dat we eigenlijk meer 'in de rockmuziek zaten', best waardering konden opbrengen voor House. We dachten dat we het best snapten allemaal. Totdat kroegtijger Max die zomer in zijn Mini het plein kwam oprijden, bonkend op een wel hele vreemde variant die uit zijn speakers knalde. Toen ik informeerde welke vorm van House dit nu weer was gilde hij "Electronic Body Music, man! Front 242 uit België!" Dat kon niet anders dan goed zijn.

Het was niet meteen aanleiding om naar de platenzaak te sprinten maar jee, wat vonden wij nummers als Welcome to Paradise en Headhunter lekker. En er stond zo mooi geheimzinnig "[v 1.0] achter, op de platenhoes.

We besloten dat het de stoerste muziek was die dj Jan-Willem in zijn koffer meedroeg. We vroegen het iedere week aan. Als beloning dansten we er dan ook op, terwijl we uit volle borst meezongen: "Hey poor! You don't have to be poor anymore!"

Andere tijden, beste mensen, maar mooie!

Het komt allemaal terug als je een nieuwe/oude aanwinst beluistert op een regenachtige maandagmiddag in 2009.

@

Je financiën beheren met Qash

Een week geleden las ik op Siggy volgt (het weblog van Erwin Sigterman) over Qash, een nieuwe Nederlandse website die je helpt inzicht te krijgen in je financiën. Omdat Erwin er zo enthousiast over schreef besloot ik me ook aan te melden voor een bèta-account en jawel: gisteren kreeg ik een uitnodiging per mail.

Ik ben doorgaans nogal terughoudend, als het gaat om het aan derden toevertrouwen van mijn financiële gegevens, zeker als het zich online afspeelt. Gedreven door nieuwsgierigheid besloot ik nu eens een uitzondering te maken voor Qash.
Ik exporteerde een maandje mutaties vanuit mijn account voor telebankieren en importeerde dat document in Quash. Wat ik vervolgens kreeg te zien deed me direct begrijpen waarom Erwin zo enthousiast was: Quash kent, waar mogelijk, meteen tags toe aan je inkomsten- en uitgavenposten en verwerkt die gegevens meteen in overzichten. Daardoor kun je in overzichtelijke grafieken en staatjes meteen zien wat je in een bepaalde periode hebt uitgegeven aan bepaalde zaken en nog mooier: je kunt meteen een budgetplan maken voor de periode die voor je ligt.

Een aardige bijkomstigheid is dat Qash voorziet in een geïntegreerde community, waar iedereen financiële tips kan uitwisselen. Quash heeft een mooie, rustige lay-out en navigeert daarbij vlekkeloos. De website als geheel voelt volkomen intuïtief aan.

Ik zeg: houd Qash in de gaten! Deze nieuwkomer straalt veel potentie uit! Dat zeg ik oprecht, niet om iemand een dienst te bewijzen (want zo klinkt het bijna, besef ik opeens) Het dient wel gezegd dat ik me nog nooit heb verdiept in andere websites op dit gebied. Dat lijkt me eerlijk gezegd ook niet meer nodig nu.

Qash heeft ook een weblog.

@

Smikkelen van de heetste peper ter wereld

Astrid attendeerde mij vandaag op een bizarre video op Enschede a/zee omdat ze vermoedde dat ik een dergelijke video wel zou kunnen waarderen. Dat heeft ze goed gezien. Ik vind zulke teepjes onbetaalbaar hilarisch.

Deze knakker heeft besloten de heetste peper ter wereld, de Naga Jolokia peper, aan een smaaktest te onderwerpen.

Een tip voor hen die altijd al brandweerman hadden willen worden.

Het filmpje doet me ook een beetje denken aan de filmpjes over tuinieren met Salvia Divinorum. Dat maakt je ook al zo lekker scherp :-)

@

Hebbedingen: opvallende toetsenborden

Ooit, als ik nog eens tijd en geld over heb, zou ik best willen investeren in een extreme casemod. Ik vind het fantastisch, die als meubels vermomde computers.

Als je het dan volledig in stijl wilt doen moet je eigenlijk ook je toetsenbord van een opvallend jasje voorzien. Op Datamancer kwam ik dit prachtige Scrabbletoetstenbord tegen. Daar gooi je hoge ogen mee!

Je kunt je stijlgevoel ook opzij schuiven om humor de ruimte te geven. In dat geval zou je voor een Haags Kiebogd kunnen gaan.

Meer vage toetsenborden vind je op Tech Dreams en Fosfor Gadgets.

@

Flippen en Poken op de Meet.ning 2009

2009-01-17 Meet.Ning Utrecht from moqub on Vimeo.

Sommige mensen zagen het misschien al op Twitter of bij Moqub: afgelopen zaterdag kwam een kleine groep leden van Bibliotheek 2.0 in Utrecht bijeen voor een borrel en diner.

Het is leuk om mensen met wie je online veel contact hebt ook eens offline, in de analoge wereld, te ontmoeten. Dat er maar 14 mensen bereid of in staat waren op een vrije dag naar Utrecht af te reizen was eigenlijk alleen maar mooi. De groep bleef daardoor overzichtelijk en je kon, als je dat wilde, met iedereen kletsen. Dat gebeurde dan ook.
Direct na zijn entree voorzag Guus ons van een Poken, de snel in populariteit stijgende sleutelhangergadget uit Zwitserland. Die gadget droeg, al dan niet onbedoeld, ook een steentje bij aan de goede sfeer: nog voordat iedereen zijn eerste drankje had gekregen ontstond er een wrijfsessie van jewelste. Het is waarschijnlijk niet de introductievariant die je moeder voor ogen had toen ze zei dat je je altijd netjes voor moet stellen, als je ergens voor het eerst komt.

Het waren geanimeerde gesprekken. Het was een ongedwongen uitwisseling van kennis en onzin. Het was, wat mij betreft, het type bijeenkomst dat voor herhaling vatbaar is. Gewoon, omdat het leuk is, èn omdat het online contacten verrijkt.

Ik heb ook voor het eerst in mijn leven geFlipt. De Flip is ook een gadget die al maandenlang door de buzzosphere zoemt, en waar ik al een paar keer verlekkerd naar heb zitten loeren.
Dat de eerste kennismaking met zo'n apparaat niet meteen een spannend regiedebuut oplevert bewijst het bovenstaande filmpje.

Dat geeft allemaal niets. Ik ben weer een paar ervaringen rijker èn ik heb een lekker weekend gehad. De Poken is inmiddels in mijn laptop geplugd, mijn profielpagina aldaar is gepimpt. En die Flip? Die komt er vast ook nog wel.

Soms heb je heel even de illusie dat je weer helemaal bij bent. Dip trip flip fantasia...

@

Steven Johnson over het verbonden boek

Zo nu en dan komt Steven Berlin Johnson voorbij op ZB Digitaal. Daar is een goede reden voor: Johnson schrijft interessante boeken en is betrokken bij spannende internetinitiatieven.

Johnson is momenteel op tournee om zijn laatste boek, The Invention of Air, te promoten. In dat kader verschijnen er ook gastbijdragen van hem op BoingBoing.

In zijn laatste bijdrage, the connected book, schrijft de auteur over de toegevoegde waarde van Google Books ten opzichte van bibliotheken:

And it turns out there's a pleasing symmetry between the story the book tells and the information networks of our own time, because this is the first book that I have written where Google Books played an absolutely indispensable role. An amazing number of Priestley's original writings (along with other texts from that period) are available from Google as downloadable PDFs, with scans of the original page design and typography, along with full-text searching. Many of these are texts that would be very hard to find even in a major research library, and of course, even if you could find them, you wouldn't be able to search them. (You'd barely be able to turn the pages, given how old the books are.)

Daar valt geen speld tussen te krijgen.

@

2009: het jaar van de sterrenkunde

In Parijs is gisteren, in een openingsevenement dat twee dagen duurde, het internationale jaar van de sterrenkunde officieel geopend. Dat herinnert me eraan dat ik op Betafactor volgende week een aparte ingang moet maken voor interessante bronnen op dat gebied.

Mijn kennis van astronomie is zeer beperkt. Zelfs met de basis ervan kan ik niet goed uit de voeten. Dat betekent echter niet dat ik me moet beperken tot het me vergapen aan plaatjes van sterrenstelsels hier ver vandaan. Het is namelijk een kleine moeite om dat vergapen te transformeren tot amateurobservaties binnen het prachtproject Galaxy Zoo.

Ik las het tot de verbeelding sprekende verhaal van Hanny van Arkel uit Heerlen, die in 2007 een vreemd object waarnam op een foto, een object dat nu bekend staat als 'Hanny's Voorwerp'. Hanny's ontdekking deed zoveel stof opwaaien onder astronomen dat zelfs de Hubble zal worden ingezet om het voorwerp te onderzoeken.

Schitterend toch? Het is een kleine overwinning voor de cultus van de amateur, een prachtig vervolg op het SETI-project.

Het maakt dus niet zoveel uit of je veel verstand hebt van de sterren die ons omringen. Met enthousiasme en een beetje observatievermogen kom je al een heel eind...

@

Foto

De mens in een kleine wereld, de wereld in een groot mens

Hoewel er van de getrokken parallel in de tijd weinig klopt vind ik bovenstaande video toch zeer de moeite waard. Hij geeft je hetzelfde gevoel als Koyaanisqatsi en Powaqqatsi.

Het leven uit balans.

@

Bibliotheken en digitale trends 2009: een poging tot crowdsourcing

View SlideShare presentation or Upload your own. (tags: web 2.0)

Ergens volgende maand houden we in de ZB een zogenaamde lunchbijeenkomst over het belang van nieuwe (digitale) ontwikkelingen voor ons werk. Ik wil graag een filmpje of powerpoint tonen waarin alles mooi wordt samengevat. Nu ken ik al heel wat video's en presentaties en ongetwijfeld vind ik ook veel fraais als ik gericht in Slideshare ga zoeken.

Het lijkt me echter ook wel aardig om een beetje crowdsourcing toe te passen. De vraag: wat vinden jullie op dit moment de mooiste of meest relevante video of presentatie m.b.t. Bibliotheken en het web zoals we het nu kennen? Alle reacties zijn welkom.

Ik zou natuurlijk ook zelf een compilatie kunnen maken, maar iets zegt me dat dat niet noodzakelijk is...

@

De knop van 300 miljoen

Iedereen die ervaring heeft met internet weet, al dan niet bewust, hoe belangrijk de gebruiksvriendelijkheid en het ontwerp van een website zijn. Of in jargon: een website valt of staat met de kwaliteit van webdesign en usability.

Op User Interface Engineering vertelt Jared Spool het wonderlijke verhaal van 'de knop van 300 miljoen'. Spool onderzocht voor een klant met een online winkel het gebruik van een online formulier waarmee nieuwe klanten zich dienden te registreren. Het formulier diende te worden ingevuld voordat mensen konden betalen.
Toen het bewuste formulier werd vervangen door een knop die mensen direct naar de online kassa leidde nam het aantal afgeronde betalingen onmiddelijk toe: met 45 %. Gevolg? Een extra jaaromzet van 300 miljoen dollar!

Laat het even goed tot je doordringen wat verplicht registreren doet met potentiële klanten: ze haken af. Zelfs bestaande klanten haken vaak af: zij zijn hun toegangscodes of wachtwoorden vaak alweer vergeten en hebben weinig zin om alle online horden nog eens te nemen. In drie seconden zijn ze weer foetsie.

Is het herkenbaar? Beweeg jij je ook zo over het web? Ik in ieder geval wel. Als websites mij verplichten tot het invullen van uitgebreide formulieren ben ik ook zo weg.

Nu wilde ik bij dit verhaal graag een verband leggen met bibliotheken online maar wij zijn zo onzichtbaar dat ik daar maar vanaf zie. Ik zocht in Google eerst op 'boeken top tien', om vast te stellen wat er populair is op dit moment, en later op een titel uit die lijst, Alles te verliezen, van Esther Verhoef. Ik zag boekensites, boekenwinkels en boekenblogs, maar geen bibliotheken. Ook niet toen ik combineerde met de term 'lenen'.

Met de toevoeging ' bibliotheek' kwam ik uiteindelijk wel terecht op bibliotheeksites. De eerste twee boden alleen wat informatie over het bewuste boek, zonder aanvraagmogelijkheid. Bij de derde aangeklikte treffer was het echter wel raak: ik belandde in een Aquabrowser en kon het boek meteen aanvragen via de knop van 'Zoek en Boek'. Er wordt dan weliswaar om het nummer van je bibliotheekpas gevraagd, maar dat is logisch. Er wordt in ieder geval niet gezeurd om extra gegevens.

Maar ik ben bibliotheekmedewerker en ben wellicht bevooroordeeld. Ik vind immers dat er al veel progressie is geboekt in de loop van de tijd. De grote vraag is natuurlijk of er ook veel potentiële bibliotheekklanten zijn, die bereikt zouden kunnen worden via Google. En als het gaat om bestaande klanten, misschien zelfs ook wel rechtstreeks via onze websites en catalogi. Maar hoeveel van die klanten haken bij ons af vanwege vervelende formulieren en onduidelijke knoppen?

Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee, maar weet wel dat ik zelf nauwelijks de moeite meer neem om verder te kijken dan Google, of door te klikken binnen allerlei wazige systemen. Maar da's geen nieuws.

@