Twitterbaar verleden?

Toch grappig dat zo'n project als We Choose the Moon je gedachten in beweging weet te houden. Binnen dat project wordt het verleden getwitterd. Het verleden! Drie maanden terug beschouwde ik dat nog als een grap, nu is het realiteit. Terwijl we ons aan de ene kant beklagen over ons verdwalen in het immer uitdijende informatiemoeras doen we aan de andere kant ons uiterste best informatie uit het verleden vast te leggen voor het nageslacht en toe te voegen aan de informatiekanalen die uitmonden in datzelfde moeras.

Tot zover het gejammer. Ik vind het namelijk schitterend.

Maar wat zou ik nu op Twitter hebben gemikt, als ik er in het verleden al de beschikking over gehad zou hebben? Zou ik er werkelijk aan toe zijn gekomen? Zou ik het toen hebben gewild? Een paar gebeurtenissen komen direct op mijn netvlies:

• 4 oktober 1992. Ik woonde net in Amsterdam en zat met twee Middelburgse makkers Studio Sport te kijken in een appartement op de Wallen. Opeens wordt de uitzending onderbroken door een speciaal bericht: er was een vliegtuig neergestort op de flat Groeneveen, in de Bijlmer. De flat waar een van die twee makkers in woonde. We werden gek. Renden naar de metro. Moesten die halverwege verlaten. Renden verder naar Zuid-Oost. Eindelijk ter plekke konden we opgelucht constateren dat de woning van de vriend er nog stond (Groeneveen was een hele lange flat) maar wat een rare avond was dat! Het zou een bijzondere serie tweets geweest zijn. Of toch niet? Waren we misschien wel te hyper toen?
  
  
• 01 mei 1999. Als ik de afwas sta te doen in een café aan Plein 1940 in Middelburg hoor ik dat er buiten geschoten wordt, al herken ik de geluiden niet direct als zodanig. Iemand roept dat er geschoten is, maar ik loop als een kip zonder kop het plein op. Ik zie dat er veel mensen staan te bellen. Zij waren getuigen van het wegrijden van de dader. Aan het slachtoffer, die op het terras van de buren ligt, denken minder mensen. Wij proberen hem nog stabiel te leggen maar zien hem letterlijk zijn laatste adem uitblazen. Een hele bizarre ervaring. Binnen een paar minuten wemelt het plein van de hulpdiensten en ramptoeristen. Ik ga van de schrik op het terras van mijn stamkroeg zitten en ga vervolgens in een soort van trance aan de slag bij mijn andere baas: de videotheek. Achteraf kun je er dapper over doen, maar nu ik het opschrijf denk ik dat een live-verslag er toen niet in had gezeten.
  
  
• 13 juni 1992. Ik ben met een Engelse vriend in Zweden, om voor het eerst in mijn leven een voetbaltoernooi te volgen. Tijdens het EK volgen we aanvankelijk Engeland, later bezoeken we ook nog de glorieuze wedstrijd van Nederland tegen Duitsland.
  In Malmo gaat het na een bijzonder enerverende maar vredelievende week opeens mis. Er breken heftige rellen uit en wij zitten er middenin. We weten ons tijdig uit de voeten te maken maar zijn getuige van een hoop ellende. Later lezen we in de media verhalen waar weinig van klopt. De Engelsen krijgen overal de schuld van, een dronken Noor op het dak van de feesttent zou de aanleiding zijn geweest. Daar klopte helemaal niets van. De Engelsen werden geprovoceerd door een groep Franse supporters. Pas toen die in Malmo ten tonele verschenen ging het mis. Pas na vele uren lieten de Engelsen zich uit de tent lokken wat voor een groep lokale allochtonen weer aanleiding was om zich ook in de strijd te mengen. Daar zou Twitter een glansrol hebben kunnen vervullen.
  

Bovenstaande gebeurtenissen zullen me nog lang heugen maar ik besef nu wel dat de ene gebeurtenis heftiger is dan de ander. Vooraf had ik nooit kunnen voorspellen hoe ik me tijdens die gebeurtenissen zou gaan gedragen, achteraf kan ik niet zeggen welke rol Twitter daarin zou hebben gespeeld. Misschien gewoon wel geen rol.

En opeens moet ik denken aan van die lollige 'laatste foto's', die je vaak op internetfora tegenkomt. Vraag me niet waarom.

@