Frustratie is de motivatie

Dit filmpje kreeg ik gisteren doorgestuurd en geloof het of niet: het deed me meer dan eens schateren.

Het filmpje toont een zogeheten modificatie (Mod) van het spel Super Mario Bros, gespeeld door een gozer die hilarisch commentaar geeft bij zijn frustratie over het spelverloop.

Waarschijnlijk kunnen alleen insiders hier om lachen. Als je je afvraagt wat er zo grappig aan is moet je bedenken dat deze scene van tien minuten verbeeldt wat veel platformgames karakteriseert: sommige levels zijn zo frustrerend moeilijk dat het eigenlijk niet eens meer leuk is. De doorgewinterde gamer weet echter dat er altijd een patroon is dat leidt naar de prinses die gered moet worden. Door het patroon keer op keer te herhalen krijgt de speler het level uiteindelijk in de vingers.

De motivatie om door te gaan ligt besloten in de frustratie over het spelverloop.

Je zou kunnen zeggen dat die herhaling van patronen leidt tot een zekere afstomping. Je kunt ook stellen dat het spelen van een relatief eenvoudig spel als Mario jonge kinderen veel leert over doorzettingsvermogen, het belang van een goed geheugen en de kracht van een subtiele navigatie.

Mario is een oud spel. Mario was lineair, bijna als een boek; de 32 levels kenden maar één route: van links naar rechts. Met de komst van 3d games als Zelda werden de werelden en levels vele malen complexer.

Vergeet dus niet je kind te complimenteren, als een spel wordt uitgespeeld (lees: als het kwaad is verslagen en de prinses is gered). Dat is namelijk een prestatie van formaat en een prestatie waar je kind veel van heeft geleerd bovendien...

@